📖 ከመጽሐፉ የተወሰደ፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫና የቅዱሳን አበው ትምህርቶች | ክፍል፦ ፊሎካሊያ — ቅጽ ፭ (Volume V) | ቅዱስ አባት፦ ቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት | ድርሳን 5 ከ 50

የቅዱስ አባታችን የስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት 152 ተግባራዊና ሥነ-መለኮታዊ ምዕራፎች

ከክቡር አባታችን ስምዖን አዲሱ የነገረ መለኮት ሊቅ፡- 152 ተግባራዊ እና ሥነ-መለኮታዊ ምዕራፎች።

1. እምነት በትእዛዙ ምክንያት ለክርስቶስ መሞትን እና ይህ ሞት የህይወት መንስኤ እንደሆነ ማመንን ያካትታል፤ ለሀብት ድህነት፣ እና ትሁት አመጣጥ እና ውርደት ለክብር እና ግርማ፤ እና ምንም ነገር ከሌለን፣ ሁሉንም ነገር እንደያዝን በማመን። ደግሞም የማይመረመር የክርስቶስን አእምሮ ሀብት በማግኘት እና የሚታየውን ሁሉ እንደበሰበሰ እና እንደ ጭስ በማየት ነው።

2. በክርስቶስ ማመን ማለት በሕይወታችን ደስ የሚያሰኘውን ነገር ሁሉ መናቅ ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔር ሊጎበኘን እስኪፈልግ ድረስ ከሐዘን፣ ከመከራና ከሐዘን ጋር የሚመጣውን ፈተና ሁሉ በትዕግስትና በማሸነፍ ነው። “ታግጬ” ይላል ዳዊት፣ “እግዚአብሔርን ጠበቅሁት እርሱም ሰገደልኝ” (መዝ 39፡2)።

3. ከእግዚአብሔር ትእዛዝ በሚበልጥ በማናቸውም ነገር ወላጆቹን የሚያከብር በክርስቶስ አላመነም። በአለማመኑም ሕያው ሕሊና ካለው ስለዚህ ነገር ሕሊናው ይፈረድበታል። የታላቁን የአምላካችንንና የመድኃኒታችንን የኢየሱስ ክርስቶስን ትእዛዝ በምንም መንገድ እንዳንተላለፍ የምእመናን ሥራ ይህ ነውና።

4. እውነተኛ አምላክ በሆነው በክርስቶስ ላይ ያለው እምነት መልካም ምኞትን እና ቅጣትን መፍራትን ይፈጥራል፤ እና መልካም ምኞት እና ቅጣትን መፍራት በትጋት እንድንጠብቅ ይመራናል፤ እና ትእዛዛትን በትጋት መጠበቅ ሰው የራሱን ድካም ያሳያል፤ እና እኛ በእውነት ደካሞች መሆናችንን መረዳት የሞት ትውስታን ይፈጥራል፤ የሞት መታሰቢያን እንደ ባልንጀራ ያገኘ ደግሞ ከዚህ ሕይወት መውጣቱ ምን እንደሚመስል በህመም ይማራል። ወደፊት ምን እንደሚመስል ለመረዳት የሚሞክር ሁሉ መጀመሪያ ካለው ነገር ሁሉ እራሱን ነጻ ማድረግ አለበት፣ ምክንያቱም በአሁኑ ጊዜ፣ ከአንዳንድ ስሜቶች እራሱን ቢገድብም፣ ፍጹም እውቀትን ማግኘት አይችልም። እናም ያ እውቀት ቢነካውም በእግዚአብሔር ምሪት፣ በስሜታዊነት ያደረበትን በፍጥነት ካልተወ እና በእንደዚህ አይነት እውቀት ሙሉ በሙሉ ካልተሞላ እና ከዚህ በቀር ሌላ ምንም ሳያስብ፣ ያለው የሚመስለው እንኳን ይወሰድበታል።

5. ዓለምን መካድ እና ሙሉ ብቸኝነት ፣ በህይወት ውስጥ ከሚከሰቱት ነገሮች ሁሉ – ጉዳዮች ፣ ልማዶች ፣ ምኞቶች እና ሰዎች – እና የአካል እና የእራሱን ፈቃድ አለመቀበል ፣ ብዙም ሳይቆይ በደስታ ለተተዉት ታላቅ ጥቅም ያስገኛል ።

6. ከአለም ስትሸሽ በአለም ላይ ስትኖር ዘመዶችህና ወዳጆችህ ሲያነሳሱህ በስጋዊ ደስታ ከመጠመድ ተጠንቀቅ። አጋንንቱ የልብህን ሙቀት ለማርካት ይህን እንድታደርግ ይመክሩሃል። እና አላማህን ሙሉ ለሙሉ ማበላሸት ባይችሉም ቢያንስ ያዳክማሉ።

7. የዚህ ህይወት ደስታዎች ሁሉ አንተን ማጽናናት ሲያቆሙ አጋንንት ዘመዶችህን እንዲያዝኑህ ያነሳሷቸውና በአንተ ምክንያት በፊትህ እንዲያለቅስ እና እንዲያዝኑ ያደርጋቸዋል። እናም ያን ጥቃት በፅኑ ታገሱ እና እንዴት እንደተናደዱ እና በድንገት በእናንተ ላይ በጥላቻ ሲቃጠሉ ፣ እናም ከጠላት ሲርቁ እና ሊያዩህ እንደማይፈልጉ ስታዩ ይህ እንደ ሆነ በእውነት ትገነዘባላችሁ።

8. ከወላጆች፣ ከወንድሞችና ከጓደኞችህ የሚመጣብህን ሀዘን እያየህ፣ በሁሉም መንገድ የሚያስጨንቁህን ጋኔን ሳቅህ፣ እናም በፍርሃትና በታላቅ ችኩልነት ትተህ፣ ለደከመችና ለከበደችው ነፍስህ ዕረፍትን የሚሰጥበት ወደ ደጉ አባት ወደብ ፈጥነህ እንድትደርስ ወደ እግዚአብሔር ጸልይ። በዚህ ሕይወት ገደል ውስጥ ብዙ የረብሻ እና የሟች ውድመት መንስኤዎች አሉና።

9. አለምን መጥላት የሚፈልግ ሁሉ እግዚአብሔርን በፍጹም ነፍሱ መውደድ እና የማያቋርጥ ትውስታ ሊኖረው ይገባል ይህ ካልሆነ በቀር ሁሉንም ነገር በደስታ እንዲተው እና እራሱን ከቆሻሻ እንዲለይ ያነሳሳዋል።

10. በአስፈላጊ ምክንያቶች ወይም በከንቱ ምክንያቶች በዓለም ውስጥ ለመቆየት በጭራሽ አትመኙ፤ ይልቁንም ጥሪው ሲሰማህ ወዲያውኑ ታዘዝ። እግዚአብሔር በእኛ ዝግጁነት መታዘዝን ያህል ደስ አይለውም። ለዚያም ነው ከድህነት ጋር በፍጥነት መታዘዝ ከሸቀጥ ብዛት ቀርፋፋ ከመታዘዝ ይሻላል።

11. ዓለሙና በእርሱ ያለው ሁሉ ካለፉ እግዚአብሔርም ብቻ የማይሞትና የማይጠፋ ከሆነ፥ ስለ እርሱ የሚጠፋውን የተዉት ሁሉ ደስ ይበላችሁ። እና ገንዘብ እና ሀብት ብቻ ሳይሆን የሚበላሹ ናቸው፣ ነገር ግን ሁሉም ራስን መጎምጀት እና በኃጢአት ውስጥ ያለው ደስታ ሁሉ ሙስና ነው። ትእዛዛቱ ብቻ ብርሃን እና ህይወት ናቸው እና ሁሉም የሚጠራቸው ይህ ነው።

12. አንተ ወንድም ሆይ የጥሪው ነበልባል ተቀብለህ ወደ ሴኖቢቲክ ሕይወት ወይም ወደ መንፈሳዊ አባት ስትመጣ እርሱ ወይም ከአንተ ጋር የሚዋጉ ወንድሞች ገላህን እንድትታጠብ ቢመክሩህ ወይም ምግብ ወይም መድኃኒት ብትበላው አትጠቀምበት ነገር ግን ሁልጊዜ ለመጾም ዝግጁ ሁን መከራን ተቋቁመህ ራስህን ከሁሉ በላይ እንድትቆጣጠር በጌታ ማዕድ ውስጥ ያለ አባትህ በራስህ ማዕድ እንዳትበላው አስገድዶታል። ይህ፤ በገዛ ፈቃዳችሁ ለማድረግ ያልፈለጋችሁትን በደስታ ስትታገሡ መንፈሳዊ ጥቅም ታገኛላችሁና። ይህንን በመጠበቅ ሁል ጊዜ እና በሁሉም ነገር ፈጣን እና ራስን የመግዛት እና የእራስዎን ፈቃድ የሚክድ ብቻ ሳይሆን ሁሉንም ነገር ለመናቅ የሚያነሳሳውን በልብዎ ውስጥ ያለውን የማይጠፋውን ነበልባል ይጠብቃሉ ።

13. አጋንንት የተቻላቸውን ሁሉ ካደረጉ በኋላ፣ ወደ እግዚአብሔር ያቀናነውን አላማ ሊያናውጡ ወይም ሲያደናቅፉ፣ ከዚያም በግብዝነት ክብርን የሚመስሉትን በስውር ያስገባሉ፣ እና በእነሱ አማካኝነት መንፈሳዊ ተጋድሎ መነኮሳትን ለማደናቀፍ ይሞክራሉ። እና እነዚያ ፣ በመጀመሪያ ፣ ፍቅር እና ምህረትን እንደሚያሳዩ ፣ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኮሳት ሰውነትን እረፍት እንዲሰጡ ይመክራሉ – ይላሉ – አይዳክም እና በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ይወድቃል። እንዲሁም ከንቱ ንግግሮች ውስጥ ይጠሯቸዋል እና ሙሉ ቀናትን በእንደዚህ ዓይነት ንግግሮች ውስጥ እንዲያሳልፉ ያስገድዷቸዋል። ከጨካኞችም ሰምቶ እንደ እነርሱ በሆነ ጊዜ ያን ጊዜ በጥፋታቸው ይሳለቃሉ። ነገር ግን ካልተገዛላቸው እና ራሱን ከሁሉም ሰው በትኩረት እና ያለ ድፍረት የሚጠብቅ ከሆነ ይቀኑበት ጀመር ሁሉንም ነገር አድርገው ከገዳሙ እስኪያስወጡት ድረስ ይጎዱታል። ክብር የሌለው ከንቱ ውዳሴ ምስጋና የሚገባውን ትሕትና አይቶ አይሸከምና።

14. ትሑታንን በሐሳብ ሲያለቅሱና ብዙ ጥቅም ሲያገኙ ማየት ለከንቱዎች ያማል፤ ምክንያቱም በእነርሱ እግዚአብሔርን ደስ ያሰኛልና ከሰዎችም ያለፈውን ምስጋና ስለሚወስድ ነው።

15. ለመንፈሳዊ አባትህ ታዛዥ ሆነህ ራስህን ሙሉ በሙሉ ስትሰጥ፣ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የምትኮራበት ነገር ሁሉ ለአንተ እንግዳ እንደሆነ እወቅ-እኔ የማወራው ስለ ሰው ጉዳይ ወይም ንብረት ነው። ያለ መንፈሳዊ አባት ከእነሱ ጋር ምንም ነገር ማድረግ ወይም የሚፈልጉትን ማሳካት አይችሉም፤ እርሱ ራሱ በፈቃዱ እንድትቀበሉት ካላዘዘህ ወይም በገዛ እጁ ካልሰጠህ በቀር ትንሽም ሆነ ታላቅ ነገር አትጠይቀው።

16. በእናንተ ዘንድ ባመጣችሁት ገንዘብ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ያለ አባታችሁ ምጽዋትን አትስጡ፥ ገንዘቡንም በአባት እጅ አትቀበሉ። ጀማሪ እያለህ ገንዘብ አውጥተህ ለድሆች ከምትሰጥ ባዕድና ደሃ ብትሆን ይሻልሃል። በመንፈሳዊ አባታችሁ በእግዚአብሔር እጅ እንዳለችሁ ሁሉን በንጹሕ እምነት አድርጉ።

17. ውሃ ለመጠጣት ፍቃድ አትጠይቅ፣ ጥማትህ ቢቃጠልም፣ መንፈሳዊ አባትህ እራሱ ተነስቶ እስኪነግርህ ድረስ። ራስህን ገዝተህ በሁሉም ነገር እራስህን አበርታ ሀሳባችሁን ተገንዝበህ እንዲህ በላቸው፡- "እግዚአብሔር ቢፈቅድና እኔ ልጠጣው የሚገባኝ ከሆንኩ ለመንፈሳዊ አባቴ ይገልጣል እና ጠጡ ይላችኋል።" እና ያኔ ገና ጊዜው ባይሆንም በንጹህ ህሊና ትጠጣለህ።

18. መንፈሳዊ ጥቅሙን የሚያውቅና ንጹሕ እምነት ያዳበረ አንድ ሰው አምላክን የእውነት ምስክር አድርጎ እንዲህ ብሏል:- “እግዚአብሔር እስኪገለጥለትና እንዳደርግ እስካዘዘኝ ድረስ አባቴን ያለ እህል ወይም መጠጥ እንዳልለምን ወይም ምንም ነገር ለማድረግ ቆርጬ ነበር።

19. እንደ እግዚአብሔር በአባቱ አጥብቆ የሚያምን እርሱን ሲያየው ክርስቶስን የሚያይ ይመስለዋል። እና ከእርሱ ጋር አብሮ መኖር ወይም እርሱን በመምሰል፣ ከክርስቶስ ጋር እንደሚኖር እና እርሱን እንደሚመስለው በጥብቅ ያምናል። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ከማንም ጋር ለመነጋገር ፈጽሞ አይፈልግም ወይም ከትዝታው እና ከፍቅሩ ይልቅ ማንኛውንም ዓለማዊ ነገር አይመርጥም። ከክርስቶስ ጋር ከመኖር ይልቅ በዚህ ሕይወት ወይም ወደፊት ምን ይሻላል? ከማየት የበለጠ አስደሳች እና ጣፋጭ ምንድነው? ለንግግሮቹም ብቁ ሆኖ ከተገኘ፣ ከውስጡ የዘላለም ሕይወትን በእርግጥ ይስባል።

20. የሚገሰጹትን ወይም የሚያሰናክሉትን ወይም የሚጨቁኑትን ከልባቸው የሚወድ እና የሚጸልይላቸው ብዙም ሳይቆይ ታላቅ እድገትን ያመጣል። እንዲህ ዓይነቱ ሁኔታ በልብ ውስጥ ሲወድቅ ሦስቱ የነፍስ ኃይላት በተዘፈቁበት የትሕትና ገደል ውስጥ እና በእንባ ወንዞች ውስጥ ምክንያትን ያስቀምጣል፤ እና ንጹህ አእምሮን ወደ መንግሥተ ሰማያት ከፍ ያደርገዋል፣ ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ እና የሚያሰላስል ያደርገዋል፣ እና እዚያ ያለውን መልካም ነገር ጣዕም ከሰጠው፣ አሁን ያለውን ህይወት ሁሉ እንደ ቆሻሻ እንዲቆጥረው እና አልፎ ተርፎም ምግብ እና መጠጥ ያለ ደስታ እና ብዙ ጊዜ እንዲወስድ ያነሳሳል።

21. ከክፉ ሥራ መራቅ ብቻ ሳይሆን ከተቃራኒ ሃሳቦች እና ሃሳቦችም ነጻ መሆን ለመንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ይገባዋል። እና አንድ ሰው በአለም ጉዳዮች በጣም እንዳይረብሽ፣ ለነፍስ ጠቃሚ በሆኑ መንፈሳዊ ነጸብራቅ ውስጥ ሁል ጊዜ እራሱን መለማመድ አለበት።

22. አንድ ሰው ሰውነቱን ሁሉ ቢሸፈን፣ ዓይኖቹ ቢታወሩ፣ ዓይነ ስውርነቱን ሳያስወግድ፣ ራቁትነቱን የሥጋውን ሁሉ ብርሃን ማየት አይችልም። እንዲሁ ደግሞ ሌላውን ሁሉና ዕቃውን ትቶ ከስሜቱ ራሱን ያነጻ የነፍሱን ዓይን ከዓለማዊ ትዝታና ከክፉ አሳብ ካላጸዳ የጌታችንንና የአምላካችንን የኢየሱስ ክርስቶስን መንፈሳዊ ብርሃን ፈጽሞ አያይም።

23. ዐይን መሸፈኛ በዐይን ላይ እንደሚገኝ እንዲሁ ዓለማዊ ሃሳቦች እና የአለማዊ ትዝታዎች በአእምሮ ላይ ማለትም በነፍስ ዓይን ላይ ናቸው። ወደ ነፍስ እስካልገቡ ድረስ ምንም ነገር አናይም፤ በሞት መታሰቢያ ስናባርራቸው ያን ጊዜ ወደ ላይኛው ዓለም የገባ ሰው ሁሉ የሚያበራውን እውነተኛውን ብርሃን በግልጽ እናያለን።

24. ከመወለዱ ጀምሮ ዕውር የሆነ ሰው የተጻፈውን እውነት አይረዳም ወይም አያምንም፤ ነገር ግን ማየት እንዲችል የተገባው ሆኖ የተገኘ ሁሉ የተጻፈው እውነት እንደ ሆነ ይመስክር።

25. የሚያይ ሌሊት መቼ እንደሚመጣና ቀኑ እንደሚመጣ ያውቃል፤ ዕውሩ ግን አንዱን ወይም ሌላውን አያውቅም። በመንፈሳዊ እይታ የተቀበለ እና በእውቀት ዓይኖች የተመለከተ እውነተኛ እና የማይጠፋ ብርሃንን ያያል፤ ነገር ግን ባለማመን ወደ ቀድሞ እውርነቱ ቢመለስና ብርሃኑን ቢያጣ፣ በማስተዋል ያንን ኪሳራ ይሰማዋል እናም ይህ እውርነት ከየት እንደመጣ ያውቃል። ነገር ግን ዓይነ ስውር የሆነው ሰው ከመወለዱ ጀምሮ ስለዚህ ነገር ምንም የሚያውቀው በልምድ ወይም በእውነት ነገር ግን አይቶት የማያውቀውን ሰምቶ ያውቃል፣ ራሱም የሰማውን ለሌሎች ይነግራል፣ በማያውቁትም ነገር እርስ በርሳቸው ይነጋገራሉ።

26. ሥጋን ወደ ጥጋብ ለመመገብ እና በአእምሮአዊ እና መለኮታዊ ቸርነት በመንፈሳዊነት ለመደሰት በተመሳሳይ ጊዜ የማይቻል ነው፤ ሰው ሆዱን ባገለገለ መጠን ያጣል፤ እና አካልን እስከሚያስጨንቅ ድረስ፣ በዚያ መጠን በመንፈሳዊ ምግብ እና ምቾት ይሞላል።

27. ሁሉንም ነገር በምድር ላይ እንተወው፣ ሀብትና ወርቅ ብቻ ሳይሆን፣ እነርሱን የማግኘት ፍላጎትም ጭምር፣ ከነፍሳችን ሙሉ በሙሉ እናርቀው። የሰውነትን ደስታ ብቻ ሳይሆን ምክንያታዊ ያልሆነ እንቅስቃሴውንም እንጠላ፥ በድካም ልንገድላቸው እንቸኩል፤ ምኞቶች በእነርሱ ይፈጸማሉ በሥራም ይፈጸማሉና። እና እነሱ በህይወት እያሉ፣ ነፍሳችን ሞታ ሆና ትቀራለች እና ወደ ምንም የእግዚአብሔር ትእዛዝ ዘንበል አላለች።

28. ነበልባሉ ሁል ጊዜ ወደ ላይ እንደሚወጣ፣ በተለይም እሳቱ ከተነፈሰ፣ እንዲሁ ከንቱ ልብ ራሱን ዝቅ ማድረግ አይችልም። ስታመሰግኑት ከፍ ከፍ ይላልና፤ ስትገሥጸው ወይም ስታስተምረው አጥብቆ ይመልሳል፤ ስታመሰግነውና ስትጸልይለት ይኮራበታል።

29. መቃረንን የተማረ ሰው ለራሱ ሁለት አፍ ያለው ሰይፍ ነው፣ ሳያውቅ ነፍሱን የሚገድል እና እራሱን ከዘላለም ህይወት የሚለይ።

30. የሚቃረን ሰው በራሱ ፈቃድ ለፈጣሪ እንደተሰጠው በስውር ግን ለፈጣሪ ጠላቶች እንደተሰጠው ነው፤ ክርክሩ በፅድቅ ቃላት የታጠረ መንጠቆ ነው። ያሞግሰናል የኃጢአትን ማጥመጃ እንወስዳለን። ስለዚህም እርኩሳን መናፍስቱ ደስተኛ ያልሆነችውን ነፍስ በአንደበትና በጉሮሮ ጠልፋ ትይዛለች እና ወይ ወደ ትዕቢት ከፍታ ትወጣለች ወይም ወደ ኃጢአት አዘቅት ውስጥ ትገባለች እና ከሰማይ ከወደቁት ጋር ተፈርዳለች።

31. አንድ ሰው ውርደት ወይም ብስጭት ሲደርስበት እና በዚህ ምክንያት ልቡ በጠና ሲታመም የጥንቱን እባብ በውስጡ ተሸክሞ እንደነበረ ከዚህ መረዳት ይቻላል። በዝምታ ስትጸና ወይም በታላቅ ትህትና ስትመልስ እባቡን ታዳክማለህ እና ትፈታለህ። ነገር ግን አጸያፊ በሆነ መንገድ ሲቃረን ወይም በድፍረት ሲናገር እባቡ በልቡ ውስጥ መርዝ እንዲያፈስስ እና ውስጡን በተንኮል እንዲበላ ብርታት ይሰጠዋል እና ከቀን ወደ ቀን እየጠነከረ ይሄዳል እና በመመገብ ደስተኛ ያልሆነውን ነፍስ ጥሩነት እና ጥንካሬ ያጠፋል፤ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ እንዲህ ያለው ሰው ለኃጢአት ሕያው ይሆናል ለጽድቅም ፈጽሞ የሞተ ይሆናል።

32. ዓለምን ለመካድ እና የወንጌል ሕይወትን ለመማር ስትፈልጉ፣ ከወንጌላዊ ሕይወት ይልቅ ዲያብሎሳዊ ሕይወትን እንዳትማር ልምድ ወደሌለው ወይም ጥልቅ ስሜት ወዳለው መምህር አትሂዱ፤ ጥሩ አስተማሪዎች ጥሩ ነገር ያስተምራሉና፥ ክፉ አስተማሪዎች ደግሞ የክፉው ዘር ናቸውና ክፉ ነገርንና የክፉውን ዘር ያስተምራሉ።

33. ንፁህ እና ከክፉ ስሜት የፀዳ እና ቅዱስ መሪ እንዲልክልህ እግዚአብሔርን በጸሎት እና በእንባ ለምነው። የቅዱሳን አባቶችን መጻሕፍት በተለይም ተግባራዊ የሆኑትን መለኮታዊ መጻሕፍትና መጻሕፍትን አጥንተህ አስተማሪህና አለቃህ ከሚያስተምረው ነገር ጋር በማነጻጸር በመስታወት ተመልክተህ ተረድተህ ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር በሚስማማ መንገድ ኑር፤ በአእምሮህም ያዝ፤ እንዳትታለልም አታላይና እንግዳ የሆነውን ለይተህ ራቅ፤ በዚህ ዘመን ብዙ አታላዮችና ሐሰተኞች አስተማሪዎች እንደ ተገለጡ ታውቃላችሁና።

34. የማያይና ሌሎችን ለማስተማር ቃል የገባ ሁሉ አታላይ ነውና የተከተሉትንም ወደ ጥፋት ጕድጓድ ይጥላል ጌታ እንደ ተናገረ፡ " ዕውር ዕውርን ቢመራው ሁለቱም ወደ ጕድጓድ ይወድቃሉ " (ማቴ 15፡14)።

35. በአንዱ ዘንድ የታወረ በሁሉ ነገር ላይ ዕውር ነው፤ በአንዱ የሚያይ ግን ሁሉን ያያል። የሁሉ ነገር ራዕይ እና የሁሉም ነገር እይታ እና ከሚታዩ ነገሮች ሁሉ ውጭ ነው። በአንዱ ላይ የሚያይ ግን ሁሉን ያያል፤ እሱ በሁሉም ነገር ውስጥ ነው እና ሁሉንም ነገር ምንም አያይም። በአንዱ የሚያይ ሁሉ ስለ እርሱ ራሱን ያያል ሁሉንም እና ሁሉንም ያያል። በእርሱ ውስጥ ተሰውሮአልና፣ ምንም ነገር አያይም።

36. የጌታችንን የኢየሱስ ክርስቶስን መልክ ሰማያዊ ሰውና አምላክን ያለበሰው በማስተዋልና በአስተዋይ ሰው በማስተዋልና በዕውቀት ደምና ሥጋ ብቻ ነውና የመንፈሳዊ ክብር ግንዛቤን በቃላት ሊቀበል አይችልም፤ ልክ ከተወለዱ ጀምሮ ዕውሮች የፀሐይን ብርሃን በቃላት ብቻ ሊገነዘቡ አይችሉም።

37. እንዲህ የሚሰማ፣ የሚያይ፣ የሚያስተውል፣ የሰማያዊውን መልክ ስለ ሰለለ እና “የክርስቶስን ሙላት ቁመና” ስለደረሰ የተነገረውን ኃይል ያውቃል (ኤፌ 4፡13)። እንዲህም ሆኖ የእግዚአብሔርን መንጋ በአላህ መንገድ መምራት ይችላል። ነገር ግን የማያውቁት ሌላ ነገር ናቸው፣ ምክንያቱም በነፍሳቸው ውስጥ ግልጽ እና ጤናማ ግንዛቤ ስለሌላቸው። ለራሱ በአደጋ ከመምራት ቢመራው ይሻላል።

38. መምህሩን አይቶ እንደ እግዚአብሔር የሚመራ ሊቃረን አይችልም፤ ነገር ግን መምህሩን እንደ እግዚአብሔር ማየት እችላለሁ ብሎ ቢያስብና ቢቃወመው ራሱን ያታልላል የእግዚአብሔር ሰዎች ለእግዚአብሔር ያላቸው ፍቅር ምን እንደሆነ አያውቅም።

39. ህይወቱ እና ሞቱ በመጋቢው እጅ ናቸው ብሎ የሚያምን ፈጽሞ አይቃረንም። ነገር ግን ይህንን አለማወቅ ውዝግብን ይፈጥራል ይህም የአእምሮ እና የዘላለም ሞት መንስኤ ነው።

40. ፍርዱ በተፈረደበት ሰው ላይ ከመነገሩ በፊት፣ ያደረገውን ለዳኛው እንዲናገር ተፈቅዶለታል። ነገር ግን ሥራውን ሲገልጥ ፍርዱም ከተወሰነ በኋላ በትንሿም ሆነ በትልቅ ነገር ዳኞችን አይቃወም።

41. መነኩሴው ወደዚህ ፍርድ ቤት ከመግባቱ እና በልቡ ውስጥ ያለውን ነገር ከመግለጡ በፊት ምናልባትም ካለማወቅ ወይም የሆነ ነገር ለመደበቅ ስለሚፈልግ እንዲቃረን ይፈቀድለታል። ነገር ግን ሀሳቡን ሲገልጥ እና በቅንነት ሲናዘዝ አምላካዊ ዳኛ እና መምህሩን እስከ ሞት ድረስ መቃወም ለእርሱ አይመችም። በመጀመሪያ ወደዚህ አደባባይ ገብቶ የልቡን ምሥጢር የገለጠው መነኩሴ ከጥንት ጀምሮ የተነገረለትን የልቡን ምሥጢር ፈልጎ የገለጠለት መነኩሴ ምንም ዓይነት ማስተዋል ቢኖረው ስፍር ቁጥር የሌለው ሞት ይገባዋልና የዚህን ምሥጢር መልክ በትክክል የሚያውቅ ከሆነ በታዛዥነቱና በትሕትናው ከመከራና ከመከራ ሁሉ እንደሚድን ያምናል።

42. ይህንን በሃሳቡ ውስጥ የማይሽረው ሰው መመሪያን ወይም መመሪያን ወይም ተግሣጽን ሲሰማ በልቡ አይነካም። ነገር ግን በእንደዚህ ዓይነት ክፋት ውስጥ ሲወድቅ ማለትም መንፈሳዊ አባቱንና መምህሩን በመካድ እና በማያምንበት ጊዜ ምንም እንኳን በህይወት እያለ በመረቡ እና በሲኦል ጥልቀት ውስጥ ይወድቃል፣ እናም እንደ አለመታዘዝ እና የጥፋት ልጅ የሰይጣን እና የርኩስ ኃይሉ ቤት ይሆናል።

43. ደቀ መዝሙሩ ሆይ፣ ይህንን በአእምሮህ ደጋግመህ እንድታነሣሣና ወደ ሲኦል ሥቃይ እንዳትወርድ፣ ነገር ግን የሁሉ ጌታ ሆይ፣ በሕያዋን ፍጡር ሁሉና በነፍስ ሁሉ ላይ ሥልጣን ያለህ የሁሉም ጌታ ሆይ፣ አንተ ብቻ አንተ መፈወስ የምትችለው፣ የዚህን ጨካኝ ጸሎት አድምጥ፣ መንፈስ ቅዱስን እየላከ፣ መንፈስ ቅዱስን እየረገጠ፣ ሕይወትን እየረገጠ፣ እየገሰገሰ፣ ወደ ሲኦል ስቃይ እንዳትወርድ፣ ነገር ግን በየቀኑ አጥብቀህ እንድትጸልይልኝ እለምንሃለሁ። እና እኔ ድሆች እና እርቃናቸውን በጎነት ሁሉ ፣ በቅዱስ አባቴ እግር ስር ወድቄ ቅዱሱን ነፍሱን ወደ ምህረት እንዲያንቀሳቅስ ስጠኝ ፣ እናም ጌታ ሆይ ፣ ትህትናን እና መልካም ሀሳቦችን ለልቤ ፣ በፊትህ ንሰሀ ሊገባ የፈቀደውን ሁሉ ስጠኝ እራሴን አድን ፣ ምንም እንኳን መጥፎ ልማዴ በመንገዴ ላይ ቢወድቅም ፣ ግን ለአንተ ፣ መምህር ፣ ለሰዎች የማይቻለውን እንኳን ሁሉም ነገር ይቻላል ።

44. የእምነትና የተስፋ መሠረት የጣሉ በቅድስና አደባባይ ላይ የማይነቃነቅ እግራቸውን ለመንፈሳዊ አባቶች በታዛዥነት ዓለት ላይ የተክሉ እና ከእግዚአብሔር አፍ የወጡ መስሎ የሚታዘዙትን ሰምተው በዚህ የታዛዥነት መሠረት ላይ ያለምንም ጥርጥር በነፍስ ትሕትና የሰሙትን ይህንን ታላቅና የመጀመሪያ ሥራ ራሳቸውን መካድ ይፈጽማሉ። የራሱን ሳይሆን የሌላውን ፈቃድ የሚያደርግ ሁሉ የነፍሱን መካድ ብቻ ሳይሆን ለዓለሙ ሁሉ መሞትንም ያገኛል።

45. አጋንንት አባታቸውን በሚቃወሙት ደስ ይላቸዋል፤ ነገር ግን መላእክት ለሞት ራሱን በሚያዋርድ ይደነቃሉ፤ እንደዚህ ያለ ሰው የእግዚአብሔርን ሥራ ይሠራልና፤ እንደ እግዚአብሔር ልጅ ሆኖ ለአባቱ መታዘዝን እስከ ሞት ድረስ እርሱም የመስቀል ሞትን ፈጽሞአልና።

46. ለማንኛውም ነገር በተደጋጋሚ እና ያለጊዜው የልብ መጸጸት አእምሮን ያጨልማል እና ይረብሸዋል እንዲሁም ንጹህ ጸሎትን እና ርህራሄን ከነፍስ ያርቃል፤ የልብ ህመም ያስከትላል። ከዚያ በእውነቱ ታላቅ ጥንካሬ እና ግትርነት ይመጣል ፣ እና በእነሱ አጋንንት መንፈሳዊ ሰዎችን ወደ ተስፋ መቁረጥ ይመራሉ ።

47. መነኩሴ ሆይ ይህ ሁሉ ባንተ ላይ በደረሰህ ጊዜ የእግዚአብሔርን ትእዛዝ ሁሉ ለመጠበቅ ትተጋና ከንቱ ቃልንና ኃጢአትን እንዳትናገር በነፍስህም ቅንዓትንና ምኞትን ስታገኝ በሥራም በዕውቀትም ሆነ በማሰላሰል ከቀደሙት ቅዱሳን አንዱንም እንዳትወድቅ በድብቅ የሐዘንን እንክርዳድ የሚዘራ በአንተ መንገድ ላይ እንደቆመና ከፍ ከፍ እንድትል እንደማይፈቅድልህ ትመለከታለህ። የሐዘን ሐሳቦችን ወደ አንተ ሲወረውር እና እንዲህ ይላል: – "በዓለም መካከል መዳን እና የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ሁሉ አንድ ሳያስቀሩ መጠበቅ አይችሉም" ከዚያም አንድ ጥግ ላይ ተቀምጦ ብቻህን፣ ራስህን ሰብስብ እና ሐሳብህን ሰብስብ፣ እና ነፍስህን ጥሩ ምክር ስጥ፣ እና እንዲህ በል: "ነፍሴ ሆይ፣ ለምን ታዝናለህ፣ እና ለምን ታስቸገርኛለህ? እግዚአብሔርን ጠብቅ፣ አሁንም እርሱን አመሰግነዋለሁና" (P 6) እግዚአብሔር ማዳኔ ነው (P) 4. በሕግ ሥራ ማን ይጸድቃል? “ሕያው የሆነ ሁሉ በፊትህ አይጸድቅም” (መዝ 142፡2) በራሱ አምላኬን በማመን ብቻ በማይነገር ምህረቱ እንድድን ተስፋ አደርጋለሁ። ከኔ ራቅ ሰይጣን! ጌታዬን አመልካለሁ ከልጅነቴ ጀምሮ በምሕረቱ ብቻ የሚያድነኝን አገለግላለሁ። ስለዚህ ከእኔ ራቁ፡ በመልኩና በአምሳሉ የፈጠረኝ እግዚአብሔር ያደቅሃል።

48. እግዚአብሔር ከእኛ ምንም አይፈልግም፣ ሰዎች፣ እኛ ኃጢአት አይደለም ሌላ፤ ይህ ሥዕልና ሰማያዊ ክብርን መጠበቅ ነው እንጂ የሕግ ሥራ አይደለምና። በተፈጥሯቸው በእነርሱ በመቅረታችን እና የመንፈስን ብርሃን ልብስ ለብሰን በእግዚአብሔር እንኖራለን እርሱም በእኛ ውስጥ እንኖራለን። በጉዲፈቻ እኛ አማልክት እና ልጆች ነን ፣ በእግዚአብሔር አእምሮ ብርሃን የታተምን።

49. በስንፍና እና በቸልተኝነት ወደ ነፍስ የሚደርሰው ድካም እና የሰውነት ክብደት ከልማዳዊው ህግ ወጥቶ ለአእምሮ ጨለማ እና ለሀዘን መንስኤ ይሆናል ምክንያቱም በነሱ የፍርሃት እና የስድብ ሀሳቦች ወደ ልብ ውስጥ ስለሚገቡ የተፈተኑ በድካም ጋኔን የተነሳ ወደ ተለመደው የጸሎት ቦታ ሊገቡ አይችሉም፤ ሰነፍ ሆኖ ለሁሉ ፈጣሪ የማይገባውን ያስባል። ነገር ግን ምክንያቱን እና ከየት እንደመጣ ስታውቅ ወደ ተለመደው የጸሎት ቦታህ ተግተህ ግባ እና ለእግዚአብሔርም በመስገድ ሰውን የምትወድ ከጭንቀት፣ ከድካምና ከክፉ አሳብ እንድትገላገል በልብህ ሥቃይ በኀዘንና በእንባ ጸልይ። ለእናንተም ለምትጠሩ በሥቃይም የምትታገሡት ከነሱ መዳን በቅርቡ ይሰጣችኋል።

50. ንፁህ ልብን ያገኘ ፍርሃትን አሸንፏል። አሁንም ራሱን የሚያጠራ ሰው አንዳንዴ ፍርሃትን ያሸንፋል ሌላ ጊዜ ደግሞ ፍርሃት ያሸንፋል። ነገር ግን በጭንቅ የሚዋጋ፣ ወይም ፍፁም የማይሰማው እና የፍትወት እና የአጋንንት ወዳጅ የሆነ፣ የታመመ፣ ከንቱ ውዳሴ በተጨማሪ፣ ራሱን ከፍ ከፍ የሚያደርግ፣ ምንም ሳይኾን አንድ ነገር እንደሆነ አድርጎ በማሰብ ባሪያ ነው እና የሚፈራ፣ እንደ ሕፃን እየተንቀጠቀጠ፣ እግዚአብሔርን ለሚፈሩ ፍርሃትና ፍርሃት በሌለበት ፍርሃት ነው።

51. እግዚአብሔርን የሚፈራ ሁሉ የአጋንንትን መገፋፋትና ጥቃታቸውን ወይም የክፉ ሰዎችን ኃጢአት አይፈራም። እርሱ ራሱም ሁሉ እንደ እሳት ነበልባል ወይም የሚነድ እሳት ነው፤ ከእርሱም በሚመጣው የመለኮታዊ የእሳት ነበልባል እንዳይቃጠሉ ከእርሱ ይልቅ ከእርሱ የሚሸሹትን አጋንንትን በማጥፋት ሌሊትና ቀን በማይሻገሩና በጨለማ ስፍራዎች ውስጥ ያልፋል።

52. እግዚአብሔርን በመፍራት የሚመላለስ ሰው ከክፉ ሰዎች ጋር መነጋገርን አይፈራም፣ በውስጡ ፈሪሃ አምላክ ያለው እና የማይበገር የእምነት መሳሪያ ይሸከማል፣ እሱ ጠንካራ እና ሁሉንም ነገር ማድረግ ይችላል፣ ምንም እንኳን ለሌሎች የማይመች እና የማይቻል የሚመስለው። እንደ ዝንጀሮ እንደ ግዙፍ ወይም በውሾችና በቀበሮዎች መካከል እንደሚያገሣ አንበሳ በጌታ ታምኖ በጥበቡ ጽናት ቁስላቸውን ያመጣባቸዋል እንዲሁም አእምሮአቸውን ያስፈራቸዋል እንደ ብረት ዘንግ ጥበባዊውን ቃል ይናገራል።

53. ዝም ማለት ወይም መገዛት ብቻ ሳይሆን የገዳሙ አበምኔት ሆኖ የሚያስተዳድር እና ከብዙዎች የበላይ ሆኖ አገልግሎት የሚሰጥ ራሱ ሊጠነቀቅ አይችልም። ማለትም ከዓለማዊ ጉዳዮች ሁሉ የጸዳ መሆን አለበት። ስንጨነቅ የእግዚአብሔርን ትእዛዝ እናፈርሳለን፡- “ለነፍሳችሁ በምትበሉትና በምትጠጡት፥ […] በምትለብሱትም አትጨነቁ […] አሕዛብ ይህን ሁሉ ይፈልጋሉና።” (ማቴ 6፡25፡32)። ዳግመኛም፦ ልባችሁ በመጠጥና በስካር ስለ ሕይወትም በማሰብ እንዳይከብድ ለራሳችሁ ተጠንቀቁ።

54. በአለም ጉዳይ በሃሳቡ የተረበሸ ነፃ አይደለም፤ ስለራሱም ይሁን ስለሌሎች ይጨነቃል፣ እንክብካቤ ያሸንፋል እና ባሪያ ያደርገዋል። ከነሱ ነፃ የሆነ ግን ለራሱም ሆነ ለሌሎች፣ ጳጳስ፣ ዲያቆን ወይም የገዳሙ አበምኔት፣ የዓለም ጉዳይ አይጨነቅም። ነገር ግን ሥራ ፈት አይልም፣ ትንሽም ይሁን ትንሽ ነገርን አይንቅም። ሁሉንም ነገር እግዚአብሔርን በሚያስደስት መንገድ በማድረግ እና በመሙላት፣ በሁሉም ጉዳዮች እና በህይወቱ በሙሉ ግድየለሽ ይሆናል።

55. የባልንጀራህን ቤት ለመሥራት ስትፈልግ የራስህን ቤት እንዳታፈርስ ተጠንቀቅ፤ ለዚህ ሥራ፣ አየህ፣ አስቸጋሪ እና የማይመች ነው፣ ስለዚህ እሱን በማከናወን ላይ፣ ቤትህን እንዳታፈርስ እና የጎረቤትህን ቤት ሳይገነባ አትተው።

56. ከክፉ ምኞት የጸዳ ፍፁም ንፅህና በአለም ጉዳይና ንብረት ላይ እስክታገኝ ድረስ የገዳሙን አስተዳደር አደራ እንድትሰጣት አትመኝ በእነርሱ ተሸክመህ ከአገልግሎት ሽልማት ይልቅ እንደ ሌባና ንዋያተ ቅድስና ውግዘት ትቀበላለህ። የበላይ ትእዛዝም ቢሰጥህ እንደ እሳት ነደደ። እና በሃሳብ እና በመናዘዝ እና በመፀፀት የሚደርስ ጥቃትን በመከልከል ፣ በአለቆች ጸሎት ምንም ጉዳት እንዳይደርስባችሁ ትቆያላችሁ።

57. ንፁህ ያልሆነ እና ከመጥፎ ፍትወት የፀዳ ሰው ከመጥፎ ፍትወት የፀዳ ንፅህና ምን እንደሆነ አያውቅም እና በምድር ላይ ንፁህ የሆነ ከመጥፎ ስሜት የፀዳ ሰው አለ ብሎ አያምንም። ለዚች የተባረከ ሕይወት ራሱን ሳይካድና ደሙን እስከመጨረሻው ሳያደክም ማንም ሰው ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህናን ለማግኘት አድርጓል ብሎ ማመን ይችላል? እንዲሁም መንፈስ ቅዱስ አለኝ ብሎ የሚያስብ ነገር ግን ምንም የሌለው፣ መንፈስ ቅዱስ ባላቸው ሰዎች ስለሚገለጥ ስለ ሥራው ሲሰማ አያምንም። በዚህ ትውልድ ውስጥ ከክርስቶስ ሐዋርያትና ከቅዱሳን ጋር የሚተካከል ማንም የለም ብሎ አያምንም፣ ወይም መለኮታዊ መንፈስ በዚህ ሰው ውስጥ ይሠራል እና ይመራዋል፣ የመንፈስ ቅዱስን አሠራር ማሰላሰል ወይም ግንዛቤ እንደነበራቸው አያምንም። እያንዳንዱ ሰው የባልንጀራውን ሥራ እንደየሁኔታው፣ በጎነትም ሆነ በኃጢአቱ ላይ ይፈርዳልና።

58. ከመጥፎ የነፍስ ፍላጎቶች የፀዳ ንፅህና አንድ ነገር ሲሆን የአካልም ሌላ ነገር ነው፤ ነገር ግን ከመጥፎ ስሜት የጸዳ ንጽህና ሥጋንም ከቅድስናው ጋር ቀድሶ የመንፈስ ቅዱስን ብርሃን ያፈሳል። በአንጻሩ ግን ከአካል መጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህና ላገኙት ምንም አይነት ጥቅም አያመጣም።

59. ንጉሱ ከትልቅ ድህነት አውጥቶ በሀብት እና በብሩህ መዓርግ ያስቀመጠው፣ የጌጥ ልብስ አልብሶ በፊቱ እንዲገኝ እንዳዘዘው፣ ንጉሱን በናፍቆት አይቶ እንደ ቸርነቱ በጣም የወደደው፣ የለበሰውን ልብስ በግልፅ እየመረመረ፣ ደረጃውንም ተመልክቶ ምን ሃብት እንደተሰጠው ያውቃል። እንዲሁ ደግሞ በእውነት ከዓለምና ከጉዳዮቹ ወጥቶ ወደ ክርስቶስ የመጣው መነኩሴ በመልካም ማስተዋል የተጠራውና በትእዛዙም ተግባር ወደ መንፈሳዊ ማሰላሰል ከፍታ ያደገው መነኩሴ እግዚአብሔርን ራሱ ያለማሳሳት አይቶ በእርሱ ውስጥ የተደረገውን ለውጥ በግልጽ ያያል። እርሱን የሚያበራውን ሕይወትን የሚሰጥ መንፈስን ጸጋ ዘወትር ያያልና እርሱም የንግሥና ልብስና ወይን ጠጅ የሚባለውን ከዚህም በላይ ጌታ ራሱ ክርስቶስን በክርስቶስ የሚያምኑት ለብሰውታልና።

60. ብዙዎች ቅዱሳት መጻሕፍትን አንብበው ሌሎች ሲያነቡት ይሰማሉ፣ ነገር ግን የሚነበበው ነገር ምን እንደሆነ እና ምን ትርጉም እንዳለው በትክክል የሚመለከቱ ጥቂቶች ናቸው። አንዳንዶች መጽሐፍ ቅዱስ የሚናገረው ነገር ሊሆን እንደማይችል ያረጋግጣሉ፤ ሌሎች ትክክል እንዳልሆነ አድርገው ይቆጥሩታል እና በስህተት ይጠቅሳሉ። ወደ ፊት ይሆናል ብለው ስለሚያስቡት ስለአሁኑ ጊዜ የተነገረው፤ እና ስለወደፊቱ የሚነገረው ነገር ቀድሞውኑ ተከስቷል ብለው ያስባሉ፣ እና በየቀኑ ስለሚሆነው ነገር ይናገራሉ። እናም በውስጣቸው ስለ መለኮታዊ እና ሰብአዊ ነገሮች እውነተኛ መረዳት ወይም እውነተኛ ማስተዋል የለም።

61. እኛ ታማኞች፣ ታማኞችን ሁሉ አንድ አድርገን ማየት አለብን፣ እናም ክርስቶስ ከእያንዳንዳቸው ጋር እንዳለ እናስብ፣ እናም ሁሉንም በፍቅር እንይዛቸዋለን፣ ስለዚህም ለእያንዳንዳችን ህይወታችንን ለመስጠት ፈቃደኛ እንሆን። ስለዚህም ነው ለማንም ሰው መጥፎ ነው ለማለትም ሆነ ለማሰብ ያልተመቸን ይልቁንም አስቀድመን እንደተናገርነው ሁሉንም ሰው ጥሩ አድርጎ ለማየት ነው። በሥጋ ምኞትም ሲሣቀቅ ስታዩ ወንድሙን አትጥላው፥ የሚዋጋውንም ምኞት እንጂ። በፍትወትና በኀዘንም እንኳ ሲሣቀቅ፥ እናንተ ደግሞ እንዳትፈተኑ፥ አብዝታችሁ እሩሩለት፤ ተፈጥሮአችሁ ተለዋዋጭ ነው።

62. አንድ ሰው በግብዝነት ሲዋሽ፣ ወይም በሥራው ክፉ፣ ወይም በሆነ ስሜት ትንሽ ሲቆስል፣ ወይም በከፊል ብቻ ከቸልተኝነት ካመለጠ፣ ከፍጹማን ሁሉ ጋር አይቆጠርም፣ ነገር ግን ከንቱና እንደ ትርፍ ተቆጥሮ ይጣላል። ወደ ኋላ ወድቀዋልና ፍጽምና የጎደላቸው ናቸው።

63. በምድጃ ውስጥ በሚነድ እሳት ላይ አሸዋ በተጣለ ጊዜ ይወጣል፤ በተመሳሳይ መልኩ የአለም እንክብካቤዎች እና ማንኛውም ከክፉ እና ከትንሽ ጋር መያያዝ የልብን ሙቀት ልክ እንደበራ ያጠፋሉ።

64. አንድ ሰው በእሱ ውስጥ የሞት ፍርሃት ሲሰማው፣ ሁሉንም ምግብ እና መጠጥ እና ጥሩ ልብስ ያስወግዳል፣ እና በደስታ እንጀራ አይበላም ወይም ውሃ አይጠጣም፣ ነገር ግን የአካልን ፍላጎት ብቻ ያረካል፣ ለመኖር አስፈላጊ የሆነውን፤ ፈቃዱን ይክዳል እና በማስተዋል ለሚገዙ ሁሉ አገልጋይ ይሆናል።

65. ለወላጆቹ ባዘዘው መሰረት ራሱን ለባሪያ የሰጠ፣ ከታዘዘው ውስጥ የልብን ህመም የሚያስታግሰውና የፍርሃትን እስራት የሚያራግፍ፣ ወደዚያ የሚገፋፉትን በፍቅር ወይም በሽንገላ ወይም በትእዛዝ ከታዘዘው ውስጥ ፍርሃትን በመፍራት አይመርጥም። ነገር ግን ያንን ህመም የሚጨምርውን ይመርጣል፣ እና ቢያድግም ይወደዋል። በዚህ ውስጥ በእውነት ነፃነትን አገኛለሁ ብሎ ሳይጠብቅ ጸንቶ ይኖራል፤ የነጻነት ተስፋ ሕመሙን ያቃልላልና፥ ንስሐ ለሚገባም ምንም አይጠቅመውም።

66. እንደ እግዚአብሔር መኖር ለጀመረ ሁሉ ይህ ፍርሃት የሚያመጣውን ስቃይ እና ስቃይ መፍራት ይጠቅማል፤ እና እንደዚህ ያለ ህመም ያለ ጅምር ለመስራት የሚያልመው ማንም ሰው የስራውን መሠረት በአሸዋ ላይ ከመጣል በተጨማሪ በአየር ላይ ያለ መሠረት ቤት ለመሥራት ይሞክራል፣ ይህ ፈጽሞ የማይቻል ነው። ይህ ህመም ብዙም ሳይቆይ ደስታን ይወልዳል፣ እናም ይህ ጅምር የሁሉንም መተላለፍ እና የፍላጎት ጅምር ያጠፋል፣ እናም ይህ ገዳይ ለሞት ሳይሆን የዘላለም ህይወት መንስኤ ይሆናል።

67. አንድ ሰው የዘላለምን ስቃይ በመፍራት በልቡ ውስጥ ከሚፈጠረው ህመም ለማምለጥ ወይም ለመሸሽ የማይፈልግ ነገር ግን በልብ መሻት ከተከተለ እና ማሰሪያውን በኃይል በራሱ ላይ ከወሰደ፣ በፍጥነት ይሄዳል፣ እናም ህመም በንጉሶች ንጉስ ፊት ይቀርባል። ይህ ሲሆን እና እሱ በተመሳሳይ ጊዜ ክብሩን በፍርሃት ሲመለከት ፣ ግንኙነቱ ወዲያውኑ ይቋረጣል ፣ ያዳከመው ፍርሃት ከእርሱ ይሸሻል ፣ እና በልቡ ውስጥ ያለው ህመም ወደ ደስታ ይለወጣል እና ሁል ጊዜ እንባ እንደ ወንዝ የሚፈስስ ምንጭ ይሆናል ። እና በእውቀት፣ ሰላም፣ የዋህነት እና የማይታወቅ ጣፋጭነት፣ እና ደግሞ ለጀማሪዎች ገና የማይቻል ለእግዚአብሔር ትእዛዛት ለመታዘዝ፣ በነፃነት እና ያለ ምንም እንቅፋት ለመሄድ ድፍረት፤ ይህ በስኬታቸው ምክንያት ወደ መሃል መንገድ የደረሱ ሰዎች የተለመደ ነው፤ ለፍጹም ሰው፣ ይህ ምንጭ ብርሃን ይሆናል፣ እሱም በቅጽበት ይለወጣል እና ልብን ይለውጣል።

68. በእርሱ ውስጥ የመንፈስ ቅዱስ ብርሃን ያለው እርሱን አይቶ ሰግዶ፣ ያለቅሳል፣ በታላቅ ፍርሃትና በአክብሮት ይማጸናል፣ ምክንያቱም የመንፈስ ቅዱስን አሠራር ከተፈጥሮ በላይ፣ ከቃላት በላይ፣ ከማሰብ በላይ አይቶና ስለተሰማው፣ እሳቱ ከውስጥ እንደሚነድደው ሰው ይሆናል፣ ነበልባሉም እንዴት እንደሚያቃጥለው መሸከም አይችልም፣ እናም ከራሱ ውጭ እንዳለ ሆኖ ይኖራል። ነገር ግን እሳቱ ያለማቋረጥ በሚፈስ እና በሚያድሰው እንባ ሲጠጣ፣ ፍላጎትን የበለጠ ያቀጣጥላል፣ ስለዚህም የበለጠ እንባ ይፈስሳል። እና እሱ፣ በጅረቶች ታጥቦ፣ የበለጠ በግልጽ ያበራል። ሙሉ በሙሉ ከተቃጠለ በኋላ እንደ ብርሃን ይሆናል፣ ከዚያም "እግዚአብሔር ከሚያደርጋቸው ሰዎች ጋር ራሱን አንድ ያደርጋል፣ እናም እራሱን ከተባበሩት ጋር አንድ አድርጎ ለሚያውቁት እራሱን እንደ ገለጠ ያውቁታል" የተባለው ይፈጸማል።

69. ልቅሶና እንባ በውስጣችን እስካልተገኘ ድረስ ማንም በከንቱ አያታልለን ራሳችንንም አናታልል፤ በከንቱ አያታልለንም። በውስጣችን ንስሐ የለንም፣ እውነተኛ ኀዘን የለም፣ በልባችን ውስጥ እግዚአብሔርን መፍራት የለብንም። እኛ ራሳችንን አልገሥጸንም፣ እናም ነፍሳችን የወደፊቱን ፍርድም ሆነ ዘላለማዊ ስቃይን አታያትም። ራሳችንን ገስጸን ይህንን አግኝተን ብንገባባት ኖሮ ወዲያው እንባ ይፈስ ነበር፤ ያለ እነርሱ የልባችን ጥንካሬ አይለሰልስምና፣ ነፍሳችንም መንፈሳዊ ትሕትናን አታገኝም፣ ትሑትም መሆን አንችልም። እንደዚህም ያልሆነ ሁሉ ከመንፈስ ቅዱስ ጋር ሊተባበር አይችልም፤ እና በማንጻት ከእርሱ ጋር ያልተጣመረ የእግዚአብሔርን ማስተዋልም ሆነ ራዕይ ማግኘት አይችልም፣ ወይም በምስጢራዊው የትህትና ባህሪ ለመማር ብቁ አይደለም።

70. በጎነትን የሚመስሉ የበግ ለምድ የለበሱ ውጫዊው አንድ ነገር ይመስላል የውስጣቸው ግን ሌላ ነው። በደል ሁሉ የተሞሉ ናቸው፣ በቅናት እና በክርክር የተሞሉ ናቸው፣ የመጥፎ ጠረን የተሞሉ ናቸው፤ ብዙዎች እንደ ንጹሕና ከክፉ ምኞት የራቁ፣ እንደ ቅዱሳን ያከብሯቸዋል፣ ምክንያቱም ያልጸዳው የነፍስ ዓይን አላቸው፣ ከፍሬያቸውም አይለይአቸውም። በአንጻሩ ደግሞ በአክብሮት፣ በበጎነት እና በቅንነት የጸኑ እና በእውነትም ቅዱሳን የሆኑ፣ እንደ ተራ ሰዎች ቸል ይላሉ እና እነርሱን ንቀው፣ እንደ ከንቱ ይቆጥሯቸዋል።

71. ተናጋሪውንና ከንቱነትን እንደ መሪና መንፈሳዊ ሰው አድርገው ይቆጥሩታል። ዝም ያለው ከከንቱ ንግግር የሚጠብቅ ግን አላዋቂና ዲዳ ነው ተብሎ ይታሰባል።

72. ትዕቢተኞችና ዲያብሎሳዊ ትምክህተኞች በመንፈስ ቅዱስ ከሚናገረው ከትዕቢተኛና ከትዕቢተኛ ሰው ይርቃሉ፤ ከነሱም ይልቅ ቃሉን ያስፈሩታል። ነገር ግን ከማኅፀን ጀምሮ ወይም ከትምህርት ጋር በቅንነት የሚናገርና የሚያስታልል ማዳኑን የሚጎዳ እርሱ እጅግ የተመሰገነና የተቀበለው ነው። እና አንዳቸውም ጥሩ አይደሉም ወይም ሊፈርዱ እና ነገሮች እንዴት እንደሆኑ ማየት አይችሉም።

73. "ልበ ንጹሖች ብፁዓን ናቸው" ይላል እግዚአብሔር፣ "እግዚአብሔርን ያዩታልና" (ማቴ 5: 8); እና ንፁህ ልብ አንድም ሆነ ሁለትም ሆነ አስር ምግባርን አይለማመድም ፣ ግን ሁሉም በጎነቶች አንድ ላይ ሆነው በእሱ ውስጥ ፍጹም የተፈጸመ በጎነት ናቸው። ነገር ግን እነርሱ ራሳቸው ያለ መንፈስ ቅዱስ ተግባርና መውረድ ልብን እንዲህ ንጹህ ማድረግ አይችሉም። አንጥረኛው በመሳሪያው እየሠራ፣ ችሎታውን እንደሚያሳይ፣ ነገር ግን ያለ እሳት ምንም ማድረግ እንደማይችል፣ እንዲሁ ሰውም ሁሉን ነገር ያደርጋል፣ በጎነትንም እንደ መሣሪያ ይጠቀማል። ነገር ግን መንፈሳዊው እሳቱ በላዩ ላይ ካልወረደ፣ ንቁ እና የማይጠቅሙ ሆነው ይቆያሉ እና የነፍስን ቆሻሻ እና እድፍ አያጸዱም።

74. በቅዱስ ጥምቀት የበደል ስርየትን ተቀብለን ከአሮጌው እርግማን ነፃ ወጥተናል እናም በመንፈስ ቅዱስ መምጣት ተቀድሰናል፤ ፍጹም ጸጋ ግን፡- "በእነርሱ እኖራለሁ በመካከላቸውም እመላለሳለሁ" (2ኛ ቆሮ 6፡16) በሚለው ቃል መሠረት አጥንተው ለሚያምኑትና በሥራም ለሚመሰክሩት ነውና ገና አልተቀበልንም። ከተጠመቅን በኋላ ወደ ክፉ እና አሳፋሪ ሥራ ከተመለስን፣ በዚህም መቀደሳችንን እንቃወማለን፤ ነገር ግን በንስሐ፣ በኑዛዜና በእንባ በጥቂቱ የቀደመውን የበደል ስርየትን ከዚያም በላይ በተቀበልነው ጸጋ መቀደስን እናገኛለን።

75. በመጀመሪያ ከአሳፋሪ ሥራ በንስሐ መታጠብ ከዚያም የመንፈስ ቅዱስ ኅብረት አለ። በቀላሉ ሳይሆን በሙሉ ነፍሳቸው ንስሃ ለሚገቡ በእምነት፣ ቁርጠኝነት እና በትህትና፣ እና ከዚያ ብቻ ሳይሆን ከአባት እና ከአባት አባት ሙሉ የበደል ስርየትን ሲቀበሉም ጭምር። ስለዚህ፣ እንደውም በየዕለቱ ንስሐ መግባት መልካም ነው፣ ትእዛዙ እንደሚያዝዘው፡- “መንግሥተ ሰማያት ቀርባለችና ንስሐ ግቡ” (ማቴ 3፡2)፣ ማለቂያ የሌለውን ተግባር ያዘናል።

76. የክርስቶስ ሚስት የሆኑ ነፍሳት የመንፈስ ቅዱስን ፀጋ ለእጮኝነት ቃል ኪዳን ተሰጥቷቸዋል። እንዲሁም ያላገባች ሴት ወንድ ለማግባት ምንም አይነት ማረጋገጫ እንደሌላት ሁሉ ነፍስም ከጌታዋ እና ከእግዚአብሄር ጋር ለዘላለም እንደምትኖር እርግጠኛ መሆን አትችልም እንዲሁም በምስጢር እና በማይታበል መልኩ ከእርሱ ጋር አንድ ሆና የማይደረስ ውበቱን ትደሰታለች የጸጋውን እጮኛ ካልተቀበለች እና በምክንያታዊነት ለራሷ ካላደረገች ።

77. የኮንትራቱ ሥራዎች ከተዘጋጁ ግን የታመኑ ምስክሮችን ፊርማ ካልያዙ ስለ እጮኝነት ምንም የሚታወቅ ነገር የለም ። ስለዚህም ትእዛዛት እስኪፈጸሙ እና በጎነትን እስካልገዙ ድረስ በጸጋው ብርሃን የለም። ለኮንትራት ምን ምስክሮች ናቸው፣ ይህም ትእዛዛት እና በጎነት ለመንፈሳዊ እጮኝነት መሟላት ነው፤ መዳን የሚፈልግ ሁሉ የእጮኝነትን እርግጠኝነት በእነሱ በኩል ይቀበላል።

78. በመጀመሪያ፣ በትእዛዛት አፈፃፀም፣ ፈቃድ ተጽፏል፣ ለመናገር፤ ከዚያም፣ በጎነቶች፣ የታሸገ እና የተፈረመ ነው፤ እና ከዚያም ሙሽራው፣ ክርስቶስ፣ ቀለበቱን ለሙሽሪት ይሰጣል፣ ነፍስ፣ ማለትም፣ የመንፈስ መታጨት ይከናወናል።

79. ሚስት፣ ከሠርጉ በፊት፣ ከባል ጋር ብቻ ታጭታለች፣ ነገር ግን ከሠርጉ በኋላ ጥሎሽ እና ሁሉንም ቃል የተገቡትን ስጦታዎች ለመቀበል ትጠብቃለች። ስለዚህም፣ የአማኞች ሙሽራ—ቤተክርስቲያኑ—እና የእያንዳንዳችን ነፍስ በመጀመሪያ ከሙሽራው ክርስቶስ፣ የመንፈስ መታጨትን ይቀበላሉ፣ እናም ከዚህ ሲወጡ ዘላለማዊ እቃዎችን እና መንግሥተ ሰማያትን እንደሚቀበሉ ተስፋ ያደርጋሉ። እጮኛው ለነርሱ አረጋግጦ በመስተዋት ያሳያቸዋል፡ ከጌታቸውና ከአምላካቸው ጋር የተስማሙበትን ዕቃም ያረጋግጣል።

80. ባል ሄዶ ሲዘገይ ወይም በሌላ ጉዳይ ተጠምዶ ሰርግ ሲያቋርጥ ሚስት ትበሳጫለች እና ፍቅሩን ልትንቅ ትችላለች እና የእጮኝነት ስራው ወይ ይሰርዘዋል ወይ ይሰብራል እና በባል ላይ ያለውን ተስፋ ትታለች። ስለዚህም እንደውም ከመንፈሳዊ ተዋጊ መነኮሳት አንዱ፡- “እስከ መቼ እታገሣለሁ?” እያለ የጾምን ተጋድሎና ድካሙን ንቆ በትእዛዙ ላይ ቸልተኛ ሆኖ የቀደመውን ንስሐ ሲጥስ ስምምነቱን እንደሚሰርዝ እና እንደሚያፈርስ ሲናገር በነፍስ ይከሰታል፡ ወዲያውም ከእጮኝነት ወድቆ በእግዚአብሔር ተስፋ ፈጽሞ።

81. ሚስት የእጮኛዋን ፍቅር ለሌላው ቀይራ ከሌላው ጋር በስውርም ሆነ በግልፅ ስትኖር ባልየው ቃል የገባላትን ምንም ነገር እንዳትቀበል ብቻ ሳይሆን ህጋዊ ቅጣትና ፍርድም ትጠብቃለች። ብዙውን ጊዜ ይህ በእኛ ላይ ነው። አንድ ሰው የሙሽራውን የክርስቶስን ፍቅር በግልም ሆነ በድብቅ በሌላ ነገር ሲለውጥ እና ልቡ በውስጡ ሲኖር፣ ሙሽራውን የሚጠላ፣ አስጸያፊ፣ እና ከእርሱ ጋር አንድነት ለመፍጠር የማይገባ ይሆናል፣ ምክንያቱም እሱ፡- “የሚወዱኝን እወዳቸዋለሁ” (ምሳ 8፡17)።

82. ከባልና ከመምህር ክርስቶስ የመንፈስን መታጨት መቀበሉን እያንዳንዱ በትኩረት መከታተል ተገቢ ነው። በተቀበላችሁም ጊዜ እነርሱን ለመጠበቅ ትጋ፤ ነገር ግን እነርሱን ለመቀበል የተገባችሁ ሆናችሁ ካልተገኛችሁ፣ በበጎ ሥራ፣ በድርጊት እና በቅንነት ንስሐ ገብታችሁ እነርሱን ለመቀበል እና ለመጠበቅ ትእዛዛትን በመፈጸም እና በጎነትን በመሳብ ታገሉ።

83. የቤቱን ጣራ በመሠረት እና በህንፃው በሙሉ እንደሚደግፈው እና ጣራው እንዲደገፍ መሰረት እንደተጣለ ሁሉ አስፈላጊ እና አስፈላጊ ሆኖ፣ ጣሪያው ደግሞ ያለ መሰረቱ መደገፍም ሆነ መሰረቱ ከጣሪያው ውጭ እንደማይጠቅም – ሁለቱም ለሕይወት አስፈላጊ እና በጣም ጠቃሚ ናቸው – እንዲሁ ደግሞ የመንፈስ ጸጋ የሚጠበቀው ትእዛዛትን በመጠበቅ እና በትእዛዛት በማክበር የእግዚአብሔር ስጦታ ነው። እና የመንፈስ ጸጋ ትእዛዛትን ካልጠበቅን በውስጣችን ሊኖር አይችልም፣ እናም ያለ እግዚአብሔር ፀጋ ትእዛዛትን መጠበቅ አስፈላጊም ጠቃሚም አይሆንም።

84. ጣራ የሌለው ቤት በገንቢው ቸልተኝነት የተረፈው ከንቱ ብቻ ሳይሆን በገንቢው ላይ መሳለቂያ እንደሚሆን ሁሉ ትእዛዙን ማክበርን መሰረት ያደረገ እና ከፍ ያለ የምግባር ግንቦችን የገነባ፣ በማሰላሰል እና በመንፈሳዊ እውቀት የመንፈስን ጸጋ እስኪያገኝ ድረስ ፍጽምና የጎደለው ስለሆነ ሁለትም ተመሳሳይነት ስላለው ጸጋውን ያጣል። ቸልተኛ ንስሐ ወይም መልካም፣ የመልካም ምግባራትን ሙላት የማይታገሥ ሥራ አድርጎ በመተው፣ ለእኛ ምንም የማይመስሉ የሚመስሉትን ነገር ግን የምግባርን ቤት ለመሥራት የሚያስፈልጉትን ትቷቸዋል፣ ያለ እነርሱ ቤት በመንፈስ ጸጋ አይሸፈንም።

85. የእግዚአብሔር ልጅ እና እግዚአብሔር ወደ ምድር የወረደው እኛን ጠላቶቹን ከአባቱ ጋር ለማስታረቅ እና በምክንያታዊነት በቅዱስ መንፈሱ በኩል አንድ ለማድረግ ነው። ከዚህ የወደቀ ሌላ ምን ጸጋ ያገኛል? ከአብ ጋር አይታረቅም በመንፈስም ኅብረት ከእርሱ ጋር አይተባበርም።

86. በመለኮታዊ መንፈስ የተካፈለው ከፍላጎቶች እና ከስሜታዊ ደስታዎች የጸዳ ነው፤ ነገር ግን ከተፈጥሮአዊ የሰውነት ፍላጎቶች ነፃ አይደለም። ስለዚህም፣ ከሥጋዊ ሥጋዊ ክፉ ምኞት እስራት ነፃ ወጥቶ፣ ከማይሞት ክብርና ጣፋጭነት ጋር ተዋሕዶ፣ ያለማቋረጥ ወደ ላይ ለመሆን እና ከእግዚአብሔር ጋር ለመኖር እና ከእርሱ በምንም መንገድ ወይም ከማይጠገብ ደስታ ላለመራቅ ይተጋል። ነገር ግን አካሉ በሰንሰለት ታስሮ በሙስና ሲጎትተው እና ሲጎትተው እና ወደ ምድራዊው ሲያዞረው፣ በእኔ አስተያየት የኃጢአተኛው ነፍስ ከሥጋው ስትለይ እንደሚሰማት ሀዘን ይሰማዋል።

87. ዓለምን ለሚወድ ሰው አካሉ ለከንቱ እና ለጊዜያዊ ሕይወት እንደሚመኝ ሁሉ ራስን ለወደደው ደግሞ ይኼን ሁሉ መተው ሞት ነውና በጎነትን ለሚያፈቅር፣ እግዚአብሔርን ለወደደ፣ ያለ ንብረቱና ለወደደው ክርስቶስ፣ ሞት ከእነዚህ ነገሮች መካከል ትንሽም ቢሆን በሃሳብ መለያየት ነው። የተፈጥሮ ብርሃንን የሚያይ ሁሉ ትንሽ እንኳን ቢያርፍ ወይም ዓይኑን ቢያጎድል ይጨነቃል እና ያዝንበታል እና ሊሸከመው ይከብዳል እናም አስፈላጊ እና አስደናቂ ነገር ይቆጥራቸዋል፤ እንዴት ይልቅ በመንፈስ ቅዱስ ብርሃን የበራ ነቅቶም ተኝቶ የሚያይ ከአእምሮ ሁሉ በላይ የሆነውን ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ውስጥ ያልገባ መላእክት ሊያዩት ይሻሉ፤ ማንም ይህን እንዳያይ ቢከለክለው መከራና አዝኗል፤ ሞትና የዘላለም ሕይወት እንደ ወደቀ ይመስለዋልና።

88. ብዙዎች የበረሃውን ሕይወት ያወድሳሉ፣ ​​ሌሎች ደግሞ ሴኖቢቲክ፣ ያም የጋራ ሕይወት ነው። ሌሎች ግን፣ እንደ ወንዶችን መምራት፣ መምከር እና ማስተማር፣ እና ቤተክርስቲያንን እንደሚገነቡ ያሉ ህይወት። አንዳቸው ከሌላው ይለያያሉ: አንዳንዶቹ በአካል፣ ሌሎች ደግሞ በመንፈሳዊ ይመገባሉ፤ ግን ለአንደኛውም ሆነ ለሁለተኛው ምርጫ አልሰጥም። ከመካከላቸው አንዱ ምስጋና ሌላውም ኩነኔ ይገባዋል አልልም፤ ነገር ግን በሁሉም ነገር፣ በሁሉም ሥራና ተግባር፣ ለእግዚአብሔር እና እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሚመራ ሕይወት የተባረከ ነው።

89. የሰው ልጅ ሕይወት በሁሉም የዕደ-ጥበብ ዓይነቶች እና ችሎታዎች የተዋቀረ እንደሆነ ሁሉ – አንድ ነገር ይሠራል እና ሌላውን ይረዳል ፣ አንዱ ሌላውን ያስተምራል ፣ እና አንዱ ከሌላው ይማራል ፣ እናም ሰዎች በዚህ መንገድ ይኖራሉ ፣ የሰውነትን ተፈጥሮአዊ ፍላጎቶችን እያረኩ – በመንፈሳዊ ነገሮችም ተመሳሳይ ነው ፣ አንዱ የተወሰነ በጎነትን ይከተላል እና ሌላው ደግሞ ሌላ የሕይወት ጎዳና ይከተላል። እርስ በእርሳቸው ይረዳዳሉ፣ እና ስለዚህ ሁሉም እራሳቸውን በአንድ ግብ ላይ ያገኛሉ።

90. እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሚኖሩ ሁሉ ዓላማ አምላካችንን ክርስቶስን ደስ ማሰኘት እና በመንፈስ ቅዱስ መምጣት ወይም በእርሱ ኅብረት ከአብ ጋር መታረቅን ማግኘት እና በዚህም መዳናቸውን ማግኘት ነው። ይህ የእያንዳንዱ ነፍስ እና የሰው ሁሉ መዳን ነውና። ይህ ሲጎድል ግን ስራችን ከንቱ ነው ተግባራችንም ከንቱ ይሆናል እና ወደዚህ የማይመራ የህይወት ጎዳና ሁሉ ለእርሱ ለሚሄዱ ሰዎች ፍሬ አልባ ነው።

91. ዓለምን ትቶ ወደ ተራራ የወጣ፣ ዝምታን እንደሚፈልግ፣ ከዚያ ሆኖ በዓለም ላሉት በከንቱ የጻፈ፣ አንዳንዶቹን ከፍ ከፍ የሚያደርግ፣ ሌላውን የሚያስደስት ሌላውን የሚያመሰግን፣ ሴተኛ አዳሪዋን ሚስት ትቶ ማቅ ለብሶ፣ ክፋትም ሞልቶ፣ እርሷን ፈጽሞ ሊረሳው ርቆ የሄደበትን ዓላማ ረስቶ፣ የሚፈልገውን ሊጽፍለትና የሚፈልገውን ሊጽፍለት ወደ ተራራ እንደ ወጣና የሚፈልገውን ረስቶ የሚፈልገውንና የሚፈልገውን ሊጽፍለት እንደፈለገ ሰው ይሆናል። በእሷ ተበክሏል ፣ እና ምስጋና። ምንም እንኳን በአካል ባይሆንም፣ በእርግጠኝነት በልብ እና በአእምሮ ታዝናቸዋለች፣ ለእንደዚህ አይነት ወንዶች አላማ፣ ከእሷ ጋር ያላቸውን አንድነት በመቀበል።

92. በዓለም የሚኖሩ እና ልባቸውንና ልባቸውን ከክፉ ሥጋዊ ምኞት ሁሉ ያጸዱ የተመሰገኑና የተባረኩ እስከሆኑ ድረስ፣ በተራራና በዋሻ የሚቀሩ፣ የሰውን ክብርና ምስጋና የሚሹ ጨካኞችና የማይጸልዩ ናቸው። እንደ አመንዝሮች ሆነው ልባችንን በሚመረምር በእግዚአብሔር ፊት ይገለጣሉ። ሕይወቱ፣ስሙና ሥራው በዓለም እንዲታወቁ የሚፈልግ፣ ዳዊት እንደተናገረለት የጥንት የአይሁድ ሕዝብ በእግዚአብሔር ላይ ያመነዝራል።

93. እግዚአብሔርን ያለ ጥርጥር በማመን ዓለምንና በዓለም ያለውን የተወ፣ ጌታ መሐሪና ለጋስ እንደሆነ አምኖ ወደ እርሱ የሚመጡትን በንስሐ የሚቀበል፣ ባሪያዎቹንም በክብር እንዴት እንደሚያከብር፣ በድህነትም እንደሚያበለጽግ፣ በበደልና በውርደት የሚያከብራቸው፣ በሞትም የሕይወት ተካፋዮችና ወራሾች ያደርጋቸዋል። ይህን የሚያምን እንደ ተጠማ ሚዳቆ፣ መላእክት ወደሚወጡበትና ወደሚወርዱበት ወደማይሞትና ወደ ሰማያዊ ምንጭ እንደ መሰላል ለመጓዝ ይቸኩላል። እግዚአብሔርም ከላይ ሆኖ ትጋታችንን እንደ ኃይላችን እየጠበቀ፥ እንደ ተቀጣሪዎች ሊገናኘን ደስ ይለዋል፥ ነገር ግን እንደ ሰው ወዳጅ ሊከፍለን ይፈልጋል።

94. ወደ እግዚአብሔር የሚመጡትን ሳይጠራጠሩ እንዲወድቁ አይፈቅድላቸውም ነገር ግን ሲዝሉ አይቶ ደግፎ ይረዳቸዋል የኃይሉንም እጅ ከአርያም ሰጥቷቸው ወደ ራሱ ይመለሳሉ። እና በሚታወቁ እና በማይታወቁ መንገዶች በግልፅ እና በድብቅ ይረዳቸዋል ፣ ሁሉንም ሚዛን ተጉዘው ወደ እሱ እስኪቀርቡ ድረስ እና ሁሉም ሙሉ በሙሉ የተዋሃዱ ፣ እና ምድራዊ የሆነውን ነገር ሁሉ እስኪረሱ ድረስ ፣ በሥጋ ውስጥም ሆነ ከሥጋ ውጭ ፣ እኔ አላውቅም – አብረው ኖረዋል እና ዘላለማዊ ሀብትን ይደሰቱ።

95. መጀመሪያ አንገታችንን በክርስቶስ ትእዛዝ ቀንበር ስር አድርገን ሳንገረዝ ወይም አንመለስም ይልቁንም በጽድቅና በቅንዓት እስከ ሞት ድረስ እንመላለስበት እና ታድሰን በእውነት አዲስ የእግዚአብሔር ገነት እያደረግን ወልድ ከአብ ጋር በመንፈስ ቅዱስ ገብቶ በእኛ ውስጥ እስኪያድር ድረስ ተገቢ ነው። ከዚያም፣ ሁሉንም ነገር በጠቅላላ ስንቀበል፣ በእኛ ለኖረ እና ለሚያስተምረን፣ ከመካከላችን የሆነን ነገር ያዘዙ እና ማንኛውንም አገልግሎት አደራ የሰጡ፣ አደራ ይሰጠዋል፤ እግዚአብሔርንም ደስ የሚያሰኘውን በትጋት ያድርግ። ነገር ግን ይህንን አስቀድመን መፈለግ ወይም ሰዎች የሚሰጡትን መቀበል ጠቃሚ አይደለም ይልቁንም በጌታችንና በአምላካችን ትእዛዝ ጸንተን ትእዛዙን መጠበቅ ነው።

96. የመለኮታዊ ነገሮችን አገልግሎት እና እድገትን በአደራ ከተሰጠን በኋላ፣ መንፈስ ወደ ሌላ አገልግሎት፣ ወይም ተግባር፣ ወይም ስራ እንድንሄድ ያዘዘን ከሆነ፣ አንቃወም። እግዚአብሔር በጀመርነው ተግባር እስከመጨረሻው እንድንንቀሳቀስ ወይም እንድንቆይ አይፈልግም፣ ይልቁንም በራሳችን ሳይሆን በመለኮታዊ ፈቃድ የተሻለ ነገር ለመቀበል ፈቃደኛ እንድንሆን ነው።

97. ፈቃዱን ለማድረግ የቸኮለ ሰው የእግዚአብሄርን ፈቃድ ፈጽሞ በራሱ ፈንታ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በውስጡ በማስተዋወቅ ያድርበት እና በልቡ ይተክላል፣ የሚኖርበትን ወይም የሚተከለውን በትኩረት መመልከት፣ የሚኖረውንና የሚተከለውን በተወሰነ ጥልቀት ስር ሰድዶ፣ ይበቅላል፣ ወይም ተነቅሎና ተዋህዶ የማይታይ ጣፋጭና ፍሬ የማያፈራ ዛፍ ይሆናል። ዘሩ የወጣችበትን ምድር፣ ለመረዳት የማይቻለውና የማይነገር ቡቃያ፣ ሕይወት ተሸካሚ፣ የተጣበቀበትን ሥሩንም ማወቅ ያስፈልጋል።

98. እግዚአብሔርን በመፍራት የራሱን ፈቃድ የቆረጠ እግዚአብሔር የራሱን ፈቃድ ሰጥቶ የማይጠፋ በልቡ ያቆየው፣ ለማወቅም የልቡናውን አይን ከፈተ፣ ለመፈጸምም ኃይልን እንደሚሰጠው አያውቅም። እና ይህ ኃይል የመንፈስ ቅዱስ ጸጋ አሠራር ነው፣ እና ያለ እሱ ምንም ነገር አይከሰትም።

99. ለበደላችሁ ይቅርታ ከተቀበልክ፣ በመናዘዝም ይሁን ቅዱሱን እና መላእክቱን ለብሰህ፣ ይህ ምን ያህል ፍቅር፣ ምስጋና እና ትህትና ያነሳሳሃል! ምክንያቱም አንተ ስፍር ቁጥር የሌለው ስቃይ የተገባህ ሳለህ ከእነርሱ አርነት ወጥተህ ብቻ ሳይሆን ልጅነት ለክብርም ለመንግሥተ ሰማያትም የተገባ ተሆን ተገኝተሃልና። ይህን እያስታወስክ ሁል ጊዜም እያሰብክ በትኩረት ተከታተል የፈጠረህንና ያከበረህንና ስፍር ቁጥር የሌለውን ኃጢአት ይቅር ያለህ እርሱን እንዳታዋርደው ተመልከተው ነገር ግን እርሱን በሥራህ ሁሉ እንድታከብረውና እንዲያከብርህ ከሚታዩ ፍጥረታት ሁሉ ይልቅ ያከበራችሁና የቅርብ ወዳጁ የጠራኸውን እርሱን እንድታከብረው ነው።

100. ከሥጋ ይልቅ ለነፍስ የሚበልጥ ክብር እስከሆነ ድረስ፣ በዚያም መጠን ከዓለሙ ሁሉ የበለጠ ክብር ላለው ሰው ነው፤ ሰው ሆይ የሚበልጥ ክብር ላንተ ነው ብለህ በማሰብ በውስጧ የሚኖሩትን ፍጥረታት ታላቅነት አትመልከት ነገር ግን የተሰጠህን ፀጋ ተመልከት እና የአዕምሮህን እና ምክንያታዊ ነፍስህን ክብር ተረድተህ ከሚታየው ነገር ሁሉ በላይ ክብርህን የሰጠህ አምላክህን አመስግን።

101. እግዚአብሔርን ለማክበር እንጠንቀቅ ወልድም እንዳከበረው ካልሆነ በቀር አናከብረውም። ወልድ አባቱን ባከበረበት አብ ደግሞ ወልድን አከበረ። እኛም እንዲሁ በቅንዓት እናድርግ፥ በእርሱም በሰማያት ያለውን አባታችን የተባለውን እናከብረዋለን፥ እርሱም ዓለም ሳይፈጠር አስቀድሞ ወልድ ከእርሱ ጋር በነበረው በወልድ ኃይል ያከብረናል። ይህ ኃይል መስቀል ነው፣ ማለትም፣ ዓለምን ሁሉ፣ ሀዘኖችን፣ ፈተናዎችን እና የክርስቶስን መከራዎች ሁሉ የሚመለከት ሞት ነው። እኛም በታላቅ ትዕግሥት በመጽናት የክርስቶስን መከራ እንመስል ነበር። በእነርሱም አባታችንንና አምላካችንን እናከብራለን፤ እንደ ልጆቹ በጸጋ እና በክርስቶስ ወራሾች።

102. በብልሃት እራሷን ሙሉ በሙሉ ከለመዱት እና ከሚታዩት ፍትወት ያላላቀቃት ነፍስ ከአጋንንትና ከሰው የሚመጡትን ስቃዮች እና ፈተናዎች ያለ ሀዘን ልትታገስ አትችልም። ነገር ግን በሥጋ ምኞት ታስሮ ስለ ዕቃው መጥፋት ያዝናል በነገር መጥፋትም ያዝናል ሥጋም ሲመታ እጅግ ይሠቃያል።

103. አንድ ሰው ነፍሱን ከምክንያታዊ ፍላጎቶችና ልማዶች ነቅሎ ከእግዚአብሔር ጋር አንድ ሲያደርጋት ንብረቱንና ገንዘቡን ይንቃል ብቻ ሳይሆን እንግዳና አዲስ መጤዎች ከእርሱ ሲወስዱት አያዝንም። በሰውነቱም ላይ የሚደርሰውን ምጥ በደስታና በምስጋና ይታገሣል እንደ መለኮታዊ ሐዋርያ ቃል "ውጫዊው ሰውነታችን እየጠፋ የውስጡ ግን ዕለት ዕለት ይታደሳል" (2ቆሮ። 4፡16) እንዳለው ሁልጊዜ እያየ ነው። ያለዚያ ኀዘንን ከእግዚአብሔር ጋር በደስታ መታገሥ አይቻልምና፤ ለዚህም ፍጹም ማስተዋል እና መንፈሳዊ ጥበብ አስፈላጊ ነው። ነገር ግን የጎደላቸው ሰዎች በትዕግስት ምንም ብርሃንና ምቾት ማየት ስለማይችሉ በተስፋ መቁረጥ እና በግንዛቤ ማጣት ጨለማ ውስጥ ይሄዳሉ።

104. ጥበብን አግኝቶ ማመዛዘን የጀመረ ማንም ሰው ቀድሞ ራሱን አዋርዶ ሞኝ እስኪሆን ድረስ፣ የሰበሰበውን ትዕቢትና እውቀት አስወግዶ፣ ወደ እግዚአብሔር ምሥጢር ዘልቆ ሊገባና ሊያያቸው የተገባው ሆኖ አይገኝም። በዚህ መንገድ የሚሰራ እና በመለኮታዊ እውነት ጠቢብ በእምነት ሳይናወጥ የሚሄድ ሲሆን ይህም ወደ ህያው አምላክ ከተማ ያስገባዋል እና መለኮታዊው መንፈስ ይመራዋል ያስተምረዋል እናም እግዚአብሔር ካላስተማረው በቀር ማንም ሊያየውና ሊማረው የማይችለውን አይቶ ይማራል።

105. በዚህ ክፍለ ዘመን ያሉ የጥበብ ሰዎች ደቀ መዛሙርት እግዚአብሔር ያስተማራቸውን እንደ ሞኞች አድርገው ይቆጥሯቸዋል፣ ምንም እንኳን እነርሱ ራሳቸው በእውነት ሞኞች ናቸው፣ ከሞኝ ውጫዊ ጥበብ ጋር ተጣበቁ፣ ይህም በእግዚአብሔር ፊት ሞኝነት ነው፣ እንደ መለኮታዊ ሐዋርያ ቃል፣ ሥነ መለኮት ድምፅ ደግሞ ምድራዊ፣ እንስሳዊ እና ዲያብሎሳዊ፣ ጠብና ምቀኝነት የሞላባቸው (ያዕ። 3፡15)። እንደነዚህ ያሉት ከመለኮታዊ ብርሃን ውጭ ይቆያሉ እና በውስጡ ያሉትን አስደናቂ ነገሮች ማየት አይችሉም፤ በብርሃንም የሚኖሩ በእርሱም አይተው የሚያስተምሩ ተታልለው ይቈጠራሉ፤ ምንም እንኳ የተታለሉ ራሳቸው የማይጠቅመውን የእግዚአብሔርን ነገር አልቀመሱም።

106. ልክ አሁን እንኳን ንጹሐን የሆኑ ከመጥፎ አምሮት የራቁ፣ ቅዱሳን የመለኮት ብርሃን የሞላባቸው፣ በመካከላችን የሚኖሩና የምድር አባላቶቻቸውን ከርኩሰትና ከክፉ ሥጋዊ ፍላጎቶች ሁሉ ያሟሉ ሰዎች መኖራቸውን ብቻ ሳይሆን እነሱ ራሳቸው ምንም የማያስቡ ወይም ክፉ የሚያደርጉትን ብቻ ሳይሆን ማንም ወደዚያ አያነሣሣቸውም ወይም ከክፉ ምኞት የጸዳውን ንጽሕና አይለውጡም። በመንፈስ ጥበብ የተማረውን መለኮታዊ ምስጢር የማያምኑ በየቀኑ የሚነበቡትንና የሚዘመሩትን መለኮታዊ ቃላትን ቢያውቁ ሊያዩዋቸው ይችላሉ። ቅዱሳት መጻሕፍትን በሚገባ ቢረዱት እግዚአብሔር የተናገረውንና የሰጣቸውን መልካም ነገሮች ያምኑ ነበር። ነገር ግን ከትዕቢት እና ከቸልተኝነት የተነሣ ከእንዲህ ዓይነቱ ነገር የማይካፈሉ እንደመሆናቸው መጠን ስለ እነርሱ የሚካፈሉትንና የሚያስተምሩትን ይሳደባሉ።

107. የእግዚአብሔር ጸጋ የሞላባቸው እና በአእምሯቸው እና ከላይ በሚመጣው ጥበብ ፍጹም የሆኑ በዚህ ምክንያት ብቻ ሄዶ በዓለም ያሉትን ለማየት ይፈልጋሉ፡ የእግዚአብሔርን ትእዛዛት በማስታወስ ለእነርሱ መልካም በማድረግ የተወሰነ ሽልማት ይገባቸዋል፣ ቢሰሙአቸውም፣ ቢረዱትም ቢረዱም። ነገር ግን፣ በዓለም ያሉት የእግዚአብሔርን መንፈስ ስለማይከተሉ፣ በጨለማ ይመላለሳሉ እና ወዴት እንደሚሄዱ ወይም የትኞቹን ትእዛዛት እንደሚፈጽሙ አያውቁም። ምናልባት አንድ ቀን ከበላይ ከነበረው የአስተሳሰብ ሃይል እራሳቸውን ነጻ አውጥተው እውነተኛውን የመንፈስ ትምህርት ይቀበላሉ እናም የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሰምተው ከልባቸው ንስሀ ይገቡና ይህንንም በመፈጸም የአንዳንድ መንፈሳዊ ስጦታዎች ተካፋዮች ይሆናሉ። ፍፁም ሰዎች ለእንዲህ ዓይነቱ ጥቅም ምክንያት ሊሆኑ በማይችሉበት ጊዜ፣ ስለ ልባቸው መታወር እያለቀሱ፣ ወደ ክፍላቸው ይመለሳሉ፣ ለድናቸው ቀንና ሌሊት ይጸልያሉ። ከእግዚአብሔር ጋር ስለሚኖሩ በበጎ ነገር ሁሉ የተሞሉ ስለሆኑ በሌላ ነገር ፈጽሞ አያዝኑም።

108. ሁሉም ቅዱሳት መጻሕፍት የሚሰብኩትና እኛ ሳንረዳው የምናነበው የእግዚአብሔር ቃል ሥጋ መሰጠት ምን ዓላማ አለው? ይህ ብቻ ነው፤ ከባሕርያችን ጋር አንድ ሆኖ ጌታ የእርሱ ተካፋዮች እንድንሆን ያደርገናል። የእግዚአብሔር ልጅ እኛን ሰው የሆንን የእግዚአብሔር ልጆች እንድንሆን እርሱ ራሱ ማን እንደሆነ የሰው ልጅ ሆኖ ዘራችንን በጸጋ ከፍ አድርጎ በመንፈስ ቅዱስ ዳግመኛ አሳድሶ ወዲያውኑ ወደ መንግሥተ ሰማያት ያስተዋውቀን። ወይም ደግሞ በውስጣችን ያለችውን መንግሥተ ሰማያትን ስጠን (ሉቃ። 17፡21) ወደ እርስዋ ለመግባት ተስፋ እንዲኖረን ብቻ ሳይሆን ነገር ግን እንደያዝን፥ “ሕይወታችን ከክርስቶስ ጋር በእግዚአብሔር ተሰውሮአል” እንላለን።

109. ጥምቀት ዲያብሎስ እንዳያሰቃየን ነፃነትን ይሰጠናል እንጂ እራሳችንን መወሰን ወይም ፈቃዳችንን አይወስድብንም። ከተጠመቅን በኋላ በተጠመቅንበት በክርስቶስ ትእዛዛት ውስጥ በመልካም ዝንባሌ እንድንቆይ ወይም ከዚህ የመጀመሪያ መንገድ ወጥተን በክፉ ሥራችን እንደገና ወደ ጠላታችን ዲያብሎስ እንድንመለስ በእኛ ፈቃድ ነው።

110. ከቅዱስ ጥምቀት በኋላ የክፉውን ምኞት የሚታዘዙ እና ምክሩን የሚሰሙት እንደ ዳዊት ቃል ለቅዱስ ጥምቀት እንግዶች ይሆናሉ። እና ማናችንም ብንሆን አይለወጥም፣ ወይም በተፈጠረበት ተፈጥሮ ላይ ምንም ነገር አይጨመርም (መዝ። 57:4); እግዚአብሔር መልካም አድርጎ ፈጥሮታልና (እግዚአብሔር ምንም ክፉ ነገር አልፈጠረምና) እና ሁሉም እንደ ተፈጠሩ በባሕርይና በባሕርይ ሳይለወጡ ይቀራሉ። በፈቃዱ የፈቀደውን እና የሚፈልገውን፣ እሱ የሚያደርገውን ነው: ጥሩ፣ መጥፎም። ሰይፍ ለክፉም ይሁን ለበጎ የተወሰደው ተፈጥሮውን እንደማይለውጥ ነገር ግን በብረት ውስጥ እንደሚያልፍ ሁሉ ሰውም የሚፈልገውን ያደርጋል እንደተባለውም ከተፈጥሮው ውጭ አይሄድም።

111. ማዳን ለአንድ ሰው ምሕረትን አለማሳየት ነው፤ ነገር ግን የአንድ ሰው ግድየለሽነት እሳቱን ይልካል። “ተርቤ ተጠምቼ ነበር” የሚባለው ለአንድ ቀን ሳይሆን ለሕይወታችን በሙሉ ነው። ክርስቶስም ሊመግበው፣ ሊለብስ፣ ሊጠጣው የሚገባው ቃል፣ እና ለእርሱ መደረግ ያለበትን ነገር ሁሉ እንዲሁ ለአንድ ቀን ሳይሆን ለዘላለም ነው የሚነገረው። በእያንዳንዱ ሰው ውስጥ ጌታ አምላካችን ይህንን ከእውነተኛ አገልጋዮቹ ይቀበላል (ማቴ 25፡35)።

112. ለመቶ ሰው ምጽዋት የሰጠ፣ ለሌሎችም መስጠት የቻለ፣ የጠየቁትንም ጠጥቶ ብዙዎችን የመገበ፣ ግን አማኞችን ባዶ እጃቸውን የሰደደ፣ ክርስቶስን ስላልመገበው በክርስቶስ ይፈረድበታል። እኛ በምንመግባቸው ትንንሽ ሕፃናት እንደ ኹሉ እርሱ ራሱ አለና።

113. ዛሬ ለሁሉ አካል የሚፈልገውን ሁሉ የሰጠው፣ ነገም እንዲሁ ማድረግ ከቻለ ከወንድሞቹ አንዱን ካልረዳ በረሃብ፣ በጥማትና በብርድ እንዲሞት ቢፈቅድ፣ ወንድሙን እስከ ሞት ድረስ ቸል በማለት፣ “ከታናናሾቹ ከእነዚህ ወንድሞቼ ለአንዱ እንኳ ስላደረጋችሁት ለእኔ አደረጋችሁት” (ማቴ 25) ያለውን ቸል ብሏል።

114. ድሀ ሊኾን ለሚወድ ድሀንም ለመምሰል በእርሱ የሚያምን ማንም ከወንድሙ በላይ ራሱን ከፍ ከፍ አያድርግ ነገር ግን እያንዳንዱ ወንድሙንና ባልንጀራውን እንደ አምላኩ አይቶ ራሱን ከወንድሙ እንደሚያንስና ከእርሱም እንደሚበልጥ ይቁጠረው አምላካችን ክርስቶስም ደሙን ስለ እኛ መዳን እንደ ሰጠ እርሱን እንዲያገለግለው ንብረቱን ሁሉ ይስጠው።

115. ባልንጀራውን እንደራሱ አድርጎ እንዲይዝ የታዘዘ ሰው ለአንድ ቀን ሳይሆን ለህይወቱ በሙሉ እንደዚያ ሊያደርገው ይገባል፤ ለሚለምኑትም እንዲሰጥ የታዘዘው በሕይወት ዘመኑ ሁሉ ይህን ማድረግ አለበት። እና የሚፈልገውን ዕቃ ሌሎች እንዲሰጡት የሚፈልግ ሁሉ ከሌሎች ጋርም እንዲሁ ማድረግ አለበት።

116. ስለዚህ ባልንጀራውን እንደ ራሱ የሚያደርግ ከባልንጀራው በቀር ምንም አይለውጠው። ነገር ግን እሱ ራሱ ድሀ እስኪሆን እና እንደ ባልንጀራው እስኪሆን ድረስ በልግስና ሳይሰጥ የጌታውን ትእዛዝ ተከታይ አይሆንም። አንድ ሳንቲም ወይም ቁራሽ እንጀራም ይዞ ለሚለምኑት ሁሉ ሊሰጥ የማይወድ ማንም ቢኖር፥ ከሚለምኑት አንዱን ፈቀቅ ብሎ ሌሎች እንዲያደርጉበት የሚፈልገውን ከባልንጀራው ጋር ባያደርግ ምንም እንኳን መግቦ ድሆችንና ታናናሾቹን ሁሉ አጠጣና አልብሶ ሌላውን ሁሉ አድርጎላቸዋል ነገር ግን አንዱን ሰው ችላ ብሎ እግዚአብሔርንም የናቀውን ክርስቶስን ናቀ። እና የተጠሙ

117. ይህ ለማንም ከባድ መስሎ ሊታይ ይችላል፣ እና ለዛም ነው ውስጣቸው “ይህን ሁሉ ማን ሊፈጽም ይችላል፣ ሁሉንም አገልግሉ፣ ሁሉንም ብሉ፣ አንዱንም አይንቅም?” የሚሉት። ነገር ግን የሐዋርያው ​​ጳውሎስን ቃል በግልጽ አድምጡ፡- “የክርስቶስ ፍቅር ግድ ይለናልና ይህን እያሰብን አንድ ሰው ስለ ሁሉ ሞተ እንኪያስ ሁሉ ሞቱ።” (2ቆሮ። 5፡14)።

118. ዋነኞቹ ትእዛዛት በእራሳቸው ውስጥ ሁሉንም ጥቃቅን ትእዛዛት እንደያዙ ሁሉ ዋናዎቹ በጎነቶችም በውስጣቸው ጥቃቅን በጎነቶችን ይይዛሉ። ንብረቱን የሸጠ ወይም ለድሆች ያከፋፈለ አንድም ትእዛዛትን ፈጽሞ ከእርሱ ጋር ብቻ ታናናሾቹን ትእዛዛት ፈጽሟል እና ከዚያ በኋላ ከእርሱ ለመበደር ለሚፈልጉ ሰዎች መስጠት ወይም ላለማጣት መስጠት አያስፈልገውም። እንደዚሁም ሳታቋርጥ የሚጸልይ በውስጡ ያለውን ሁሉ ይይዛል እና ጌታን በቀን ሰባት ጊዜ ማመስገን አያስፈልገውም፣ በማታም፣ በማለዳም፣ በቀትርም፣ ምክንያቱም እሱ አስቀድሞ ሁሉንም ነገር ፈፅሟል፣ ልክ በተወሰነ ሰዓትና ሰዓት በትክክል ስንጸልይ እና ስንዘምር። እንደዚሁም፣ እግዚአብሔርን በምክንያታዊነት በራሱ ውስጥ የገዛ፣ ለሰው ማስተዋልን የሚሰጥ፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን ሁሉ አንብቦ በማንበብ ሁሉንም ጥቅም ያገኛል፣ እና ከዚያ በኋላ መጽሐፍ አያስፈልገውም። የቅዱሳት መጻሕፍትን ጸሐፊዎች ያነሳሳው እንደ ባልንጀራህ ሳለህ ከእርሱም የማይነገርና የተደበቀ ምሥጢር ስትማር ለምን አስፈለገህ? ነገር ግን ይህ ሰው ለሌሎች በመለኮታዊ መንፈስ አነሳሽነት የተጻፈ መጽሐፍ ይሆናል፤ ምክንያቱም በውስጡ በእግዚአብሔር ጣት የተጻፈውን አዲስና ጥንታዊ ምሥጢርን በውስጡ ይዟል፤ ምክንያቱም ሁሉን ፈጽሞአልና እንደ እግዚአብሔርም ፈቃድ ከሥራው አርፎአልና እርሱም ፍጹም ፍጹም ነው።

119. በእንቅልፍ ወቅት የሚፈጠረው ልቀት በብዙ ምክንያቶች ይከሰታል፡ ሆዳምነት፣ ከንቱ ውዳሴ እና የአጋንንት ምቀኝነት። በተጨማሪም ለረጅም ጊዜ ንቃት፣ ሰውነቱ ወደ እንቅልፍ ዘንበል ሲል፣ እና እንደዚህ ያለ ነገር ይፈጸማል ብለው በመፍራት፣ በካህኑ ውስጥ ባለው መለኮታዊ ቅዳሴ ምክንያት ወይም በቁርባን ምክንያት፤ በአልጋ ላይ እነዚህ ሐሳቦች እንዲህ ዓይነቱ ነገር ይከሰታል የሚል ፍርሃት ይደባለቃል፣ እና አንድ ሰው ሲተኛ፣ ይከሰታል፤ ይህ ደግሞ የአጋንንት የምቀኝነት ሥራ ነው። በሌላም ምክንያት፡- አንድ ሰው በቀን ያማረ ፊት አይቶ በአልጋው ላይ ተኝቶ በሀሳቡ ሳብ አድርጎ በክፉ ሥጋዊ ምኞት ያንቀላፋ። ካላስወገዳቸው፣ ከተዝናና በኋላ፣ እንቅልፍ ይተኛል፣ እና በአልጋው ላይ እንኳን ነቅቷል። ደግሞም በሌላ መንገድ ይከሰታል፡ እንደ እኔ ያሉ አንዳንድ ሰነፍ ሰዎች በስሜታዊነትም ሆነ ያለሱ ስለ ስሜት ቀስቃሽ ነገሮች ቁጭ ብለው ሲያወሩ፤ ከዚያም ወደ አልጋቸው ሄደው የተናገሩትን በልቡናቸው ይዘው ከእንቅልፍ ጋር ተኝተው ተኝተው ይሠቃያሉ፤ እና አንዳንድ ጊዜ በንግግሩ ውስጥ አንዱ በሌላው ምክንያት ይጎዳል። ለዚህም ነው ሁል ጊዜ ንቁ መሆን እና “ጌታን ሁልጊዜ በፊቴ አኖራለሁ፤ እርሱ በቀኜ ነውና እንዳልዳልሽ” (መዝ 15፡8) የሚለውን የትንቢታዊ ቃል መማር ያለብን እና እንደዚህ ያሉትን ቃላት ለመስማት ጆሮአችንን እንዘጋለን። ብዙ ጊዜ አንዳንዶች መጸለይን አቁመው ሥጋዊ እንቅስቃሴዎች ውስጥ ወድቀዋል፣ ይህም በጸሎት ምዕራፍ ውስጥ የተነጋገርነው።

120. ወንድሜ ሆይ አለምን በመካድህ መጀመሪያ ላይ መልካም ምግባርን በራስህ ላይ ለመትከል ፍጠን አንተም ለማህበረሰቡ ትጠቅማለህና ​​በመጨረሻም ጌታ ከፍ ከፍ ያደርግሃል። በሌላ ቦታ እንደገለጽነው ከገዳሙ በላይ ያለውን አባት ፊት አትደፍሩ እና ከእርሱ ክብርን አትፈልጉ። በዚህ ምክንያት የከንቱ ውዳሴ ፍቅር በእናንተ ውስጥ ሥር መስደድ ብቻ ሳይሆን የበላይዎም ሊጠላችሁ እንደሚጀምር አውቃችሁ ምርጫን የሚወዱ ሰዎችን ወዳጅነት አትፈልጉ፥ በሴሎቻቸውም አትሂዱ። እና ምን እና እንዴት፣ ምክንያታዊ የሆነ ሰው ይረዳው። ስለዚህ ከተቻለ በሰላም ቆዩ እና ሊያናግራችሁ የሚፈልግን ማንኛውንም ሰው ከአክብሮት አትጥሉት። ከእርሱ ጋር ከተነጋገርክና የአባትነት ምክር ከሰጠህ በኋላ ምንም እንኳ ቢቃወምህ ምንም ጉዳት አይደርስብህም። ነገር ግን ይህንን ከንቱ ስትፈርዱ ትርፋማ ዓላማን መከተል ተገቢ ነው።

121. ሁል ጊዜ እግዚአብሔርን መፍራት እና በየቀኑ እራስህን እንድትመረምር ጥሩ እና ስህተት የሆነውን ነገር እንድትመረምር ይመከራል። በከንቱ ውዳሴ ምኞት እንዳትወድቅ መልካሙን እርሳ። እና ለመጥፎዎች፣ በኑዛዜ እና በብርቱ ጸሎት እንባ ማፍሰስ። ራስህን እንዲህ መርምር፡- ቀን ሲያልፍና መሸም በደረሰ ጊዜ በእግዚአብሔር እርዳታ ቀኑን እንዴት እንዳሳለፍክ አስብ፡ በማንም ላይ ካልፈረድክ፣ ማንንም ካላስቸገርክ፣ ማንንም ካልፈተንክ፣ የአንድን ሰው ፊት በስሜታዊነት ካልተመለከትክ፣ በአገልግሎት የበላይህን ካልታዘዝክና እሱን ችላ ባትለው፣ በአንድ ሰው ላይ ካልተናደድክ፤ በማኅበር ሳላችሁ አሳባችሁን በከንቱ ካላደረጋችሁ። በተስፋ መቁረጥ ስሜት እንድትዋጥ ካልፈቀድክ እና ከቤተክርስቲያን እና ከሥርዓት መራቅ። እናም በዚህ ሁሉ ጥፋተኛ እንዳልሆናችሁ ሲታወቅ – ማንም ከእድፍ ንጹሕ ስላልሆነ የማይቻል ነው፣ ምንም እንኳን ህይወቱ አንድ ቀን ብቻ ቢቆይ (ኢያ። 14,4), እና እንደገና ማንም ልቡን በማንጻቱ አይመካም (ምሳ 20,9) – ከዚያም "ጌታ ሆይ፣ በቃልና ሳላውቅ በደል የፈጸምኩትን ይቅር በለኝ" በማለት በብዙ እንባ ወደ እግዚአብሔር ጩኸት፤ እንግዲህ ብዙ እንበድላለን አናውቅምም።

122. እያንዳንዱን ሀሳብ ለመንፈሳዊ አባት በየቀኑ መናዘዝ እና የሚነግርዎትን ከእግዚአብሔር አፍ እንዲቀበሉት ፣ በፍጹም እምነት እንዲቀበሉት እና ለማንም እንዳትናገሩ ፣ ለምሳሌ አባቱ ይህንን እና ያንን ጠየቀኝ ፣ እናም እንደዚህ እና እንደዚህ ያለ ነገር ተንብዮ ፣ ጥሩ እና ያልሆነውን ተናግሯል ፣ እናም እራሴን ለማስተካከል ምን ማድረግ እንዳለብኝ ተናግሯል ። እንደነዚህ ያሉት ቃላቶች በመንፈሳዊ አባት ላይ እምነት የሌላቸው እና ለነፍስ ጎጂ ናቸው። ጀማሪዎች ብዙ ጊዜ እንደዚህ የሚያወሩ ናቸው።

123. ከአንተ ጋር በገዳም የሚኖሩትን ሁሉ እንደ ቅዱሳን ብታይ እና እራስህን ብቻ እንደ ኃጢአተኛ እና እንደ መጨረሻው ማየት እና ከዳኑት ሁሉ በፍርድ ቀን አንተ ብቻ እንደምትሰቃይ አስብ። እናም፣ በጉባኤው ውስጥ ሆናችሁ እና በዚህ ላይ በማሰላሰል፣ ይህ ለሚፈትናቸው ወይም ለሚስቁ ምንም ሳትናገሩ በጋለ ስሜት እና በጭንቀት ማልቀስዎን አያቁሙ። ነገር ግን በዚህ ምክንያት ከንቱ ውዳሴ እንደሚያጠቃህ ስታዩ ቤተ ክርስቲያንን ለቃችሁ በድብቅ አድርጉት ወደ ቦታችሁም ፈጥናችሁ ተመለሱ። ይህ ለጀማሪዎች በጣም ጥሩ ነው፣ በተለይም በስድስቱ መዝሙራት፣ መዝሙረ ዳዊት፣ ንባብ እና መለኮታዊ ቅዳሴ ጊዜ። እንደውም በማንም ላይ ከመፍረድ ተጠንቀቅ እና ይህንንም በልቡናችን አስብበት፡- “ሁሉም ሰው እያለቀስኩ ያየኛል፣ እናም እኔ ታላቅ ኃጢአተኛ እንደ ሆንኩ አድርገው ያስባሉ እናም ስለ መዳኔ ይጸልያሉ። እና በእውነት፣ ሁልጊዜ በዚህ መንገድ በማሰላሰል እና ሳታቋርጡ በመስራት፣ ታላቅ ጥቅም ታገኛላችሁ እና የእግዚአብሔርን ጸጋ ትሳባሉ እናም የመለኮታዊ በረከት ተካፋይ ይሆናሉ።

124. ከገዳሙ የበላይ አባት ካልሆነ በስተቀር ወደ የማንም ክፍል አይሂዱ ፣ እና ብዙ ጊዜም አይደለም ። ነገር ግን አንድን ሰው ስለ አንድ ሀሳብ መጠየቅ ሲፈልጉ በቤተክርስቲያን ውስጥ ያድርጉት። ከስብሰባው በኋላ ወዲያውኑ ወደ ሴል ይሂዱ፣ እና ወደ መጸዳጃ ቤት ተመሳሳይ ነው። እና ከኮምፕሊን በኋላ በገዳሙ የበላይ አባት ክፍል ስር ሰግዶ ጸሎቱን ጠይቁ እና ዓይኖችዎን ዝቅ በማድረግ ወደ ክፍልዎ በዝምታ ይሂዱ፤ ለአራት ሰዓታት ያህል በማይጠቅም ንግግር ከመንቃት ወደ እንቅልፍ ስትሄድ አንድ ጊዜ በጥንቃቄ መናገር ይሻላልና። ነገር ግን፣ ብስጭት እና መንፈሳዊ ልቅሶ ባለበት፣ መለኮታዊ ብርሃንም አለ፣ መውረድ ድካምንና በሽታን ያስወግዳል።

125. ለማንም በተለይም ለጀማሪዎች የተለየ ፍቅር አይኑሩ፣ ምንም እንኳን ህይወታቸው የበለጠ ፍጹም እና ነቀፋ የሌለበት ቢመስልም። ደህና ፣ ከመንፈሳዊ ፍቅር ወደ ጥልቅ ፍቅር በቀላሉ ማለፍ ይችላሉ ፣ እና ወደ ከንቱ ሀዘን ውስጥ ይወድቃሉ ፣ ምክንያቱም ይህ በእውነቱ ከመንፈሳዊ ተዋጊ መነኮሳት ጋር ብዙ ጊዜ ይከሰታል። ነገር ግን ትህትና እና ንጹህ ጸሎት ይህንን ያስተምራችኋል፣ እና ስለዚህ ስለ እሱ በዝርዝር ለመናገር ጊዜው አይደለም፤ ማስተዋል ያለው ይረዳል።

126. በገዳም ለሚኖሩ ወንድም ሁሉ ይልቁንም በዓለም ለምታውቃቸው እንግዶች ልትሆኑ ይገባችኋል። ነገር ግን ሁሉንም በእኩልነት ውደዱ፣ እና ፈሪሃ አምላክ ያላቸው እና ፈሪሃ ቅዱሳን የሆኑትን እና መነኮሳትን መንፈሳዊ ተዋጊዎች እንደ ቅዱሳን ይቁጠሩ፣ እናም ለተጨነቁ፣ እንደ እኔ፣ አጥብቆ ጸልዩ። ነገር ግን አስቀድመን እንደተናገርነው ሰውን ሁሉ እንደ ቅዱሳን በመቁጠር በስሜቱ ጩኸት ራስህን ለማንጻት ፈጥነህ በጸጋ እንድትበራና ሁሉንም እንደ እኩል እንድትቆጥር እና የንጹሐን የልብ በረከት ታገኛለህ።

127. ወንድሜ ሆይ፣ ዓለምን ሙሉ በሙሉ መካድ የሚሉትን አስታውስ፡ የራስን ፈቃድ ሙሉ በሙሉ መካድ፣ እንዲሁም ከወላጆች፣ ከዘመዶች እና ከጓደኛዎች ላይ ከመጥፎ ስሜት የጸዳ ንጽህና እና እነሱን መካድ ነው።

128. “ሂድና ያለህን ሽጠህ ለድሆች ስጥ” (ማቴ 19፡21) ባለው ቃል መሰረት ንብረታችንን ትተን ለድሆች እያከፋፈልን በሥጋም ሆነ በመንፈስ በባሕርያቸው የምትወዳቸውን ሰዎች ሁሉ ፊት መዘንጋት አለብን።

129. ዮሐንስም በንስሐ ጥምቀት እንዳጠመቀና ሁሉም ወደ እርሱ እንደ ወጣና “ኃጢአታቸውን እንደተናዘዙ” (ማር። 1፡5) አውቃችሁ ልብንና የሆድ ዕቃን የሚመረምር እግዚአብሔር ራሱ ከሕፃንነት ጀምሮ እስከ አሁን ያደረጋችሁትን የልብ ምስጢር ሁሉ ተናዘዙ። ከዚህም ታላቅ የነፍስ ደስታና የኅሊና እፎይታ ይመጣልና፤ ነቢዩ፡- "ትጸድቁ ዘንድ አስቀድማችሁ ኃጢአታችሁን ተናገሩ" (ኢሳ 43፡26) እንዳለ።

130. ወደ ሴኖቢቲክ ህይወት ከገባህ ​​በኋላ ሁሉም ወላጆች እና ጓደኞች እንደሞቱ በሃሳብህ እርግጠኞች እና አባትህ እና እናትህ እንደ እግዚአብሔር ብቻ እና የበላይ እንዳለህ እወቅ እና ለሥጋዊ አካል ምንም ነገር አትለምን። እና ምንም እንኳን በአስተዋይነት አንድ ነገር ቢልኩላችሁ፣ ተቀበሉ እና ለትጋታቸው ጸልዩ፣ እና ወደ ማረፊያው ወይም ሆስፒታል የተላከውን ያደርሱ። ይህንንም በትሕትና አድርጉት፤ ይህ የጥቂቶች ሥራ አይደለምና፤ የጥቂቶች ሥራ እንጂ።

131. “የታዘዛችሁትን ሁሉ ባደረጋችሁ ጊዜ፡ የማንጠቅም ባሪያዎች ነን በሉ። ማድረግ የሚገባንን አድርገናል” (ሉቃስ 17፡10)።

132. በአንድ ሰው ላይ የማሰብ መጀመሪያ ቢኖራችሁ፥ በንስሐ እስክታስታርቁ ድረስ ኅብረት እንዳትወስድ ተጠንቀቅ። ይህንንም በጸሎት ትማራለህ።

133. ሀዘን ከብዙ እዳ ነጻ መውጣት እና ለቅዱሱ አምላክ ምስጋና ማቅረብ እንደሆነ በማሰብ ሀዘንን ሁሉ ለመታገስ በየቀኑ ፈቃደኛ መሆን ተገቢ ነው። በእነሱ አማካኝነት ነውር የሌለው ድፍረት የተገኘው እንደ ታላቁ ሐዋርያ ቃል፡- “መከራ ትዕግሥትን ያመጣል። እና ትዕግስት፣ የተረጋገጠ ባህሪ፤ እና የተረጋገጠ ባህሪ፣ ተስፋ። ተስፋም አያሳፍርም” (ሮሜ 5፡3-5) “ዓይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበው” (1ኛ ቆሮ 2፡9) ይህ ሁሉ በጸጋ መተባበርን ለሚታገሡ ተስፋ ተሰጥቷል፤ ያለ ጸጋ ምንም ሊፈጸም አይችልምና።

134. በክፍልህ ውስጥ ምንም ነገር አታስቀምጥ፣ መርፌም ቢሆን ከገለባ፣ ከበግ ቆዳ፣ ከቁርጥማትና ከልብስህ በቀር። ከተቻለ የእግር መረገጫ እንኳን አይሁኑ ምክንያቱም ስለዚህ ጉዳይ አንድ ቃልም አለ ። ነገር ግን አስተዋይ ያለው ያስተውል።

135. ከተመደበው በቀር አስፈላጊ የሆነውን የገዳሙን የበላይ አባት አትጠይቁ እና እርሱ ራሱ ሲጠራችሁ ሲሰጣችሁ ተቀበሉ። ከተሰጣችሁ ነገር አንዳች እንድትለውጡ የሚመክርህን ሐሳብ አትስማ፤ ነገር ግን ምንም ቢሆን ከምስጋና ጋር እንደ እግዚአብሔር ተቀበልና ተጠቀምበት። ግን ሌላ ምንም ነገር መግዛት የለብዎትም። እና ቆሻሻ ልብስ በዓመት ሁለት ጊዜ መታጠብ አለበት፣ እንደ ድሆች እና የውጭ አገር ሰው፣ በትህትና ሁሉ ከሌላ ወንድምህ ልብስህን በመጠየቅ፣ ታጥቦ፣ በፀሐይ ውስጥ ይደርቃል። ከዚያም የተበደረውን ልብስ ከምስጋና ጋር፣ እንዲሁም ካሶክ እና ሌላ ማንኛውንም ነገር ይመልሳል።

136. በአገልግሎት እንደ ጥንካሬህ ሥሩ፣ በሥቃይና በጸሎት በጸሎት አዘውትረህ በእንባ ተቀመጥ። ዛሬ አብዝተህ ከሠራህ በሥጋዊ ሥራ ምክንያት ጸሎትን ትንሽ ታሳጥራለህ ብለው በልባችሁ ውስጥ አታስቀምጡ። እላችኋለሁ፥ አንድ ሰው በአገልግሎት ሲታገል እና ጸሎት ሲያጣ ትልቅ ነገር እንዳጣ እወቁ።

137. ወደ ቤተ ክርስቲያን ጉባኤ ለመምጣት ከሁሉም ቀዳሚ ይሁኑ እና ለመውጣት የመጨረሻው በተለይም በማቲን እና በቅዳሴ ቤት፣ በታላቅ አስፈላጊነት ምክንያት ቀደም ብለው መውጣት ካለብዎት በስተቀር።

138. ለገዳሙ አለቃ አባት ሁሉ ታዘዙ እና ያዘዘውን ሁሉ እስከ ሞት ድረስ እስከ መስቀል ሞት ድረስ ያለ ማመንታት ፈጽሙ። እና ለገዳሙ የበላይ አባት ብቻ አይደለም: ወይም በምንም አይነት ሁኔታ መላውን ወንድማማችነት ወይም አገልግሎት በአደራ የተሰጠውን መታዘዝ አይመከርም፤ እና የታዘዘው ነገር ከጉልበትህ ቢበልጥም እንኳ አጎንብሰህ ምህረትን ለምን። እሱ ካልፈቀደ፣ ጥረቱን እራስዎ እንዴት እንደሚተገብሩ አስቡ: "መንግሥተ ሰማያት ግፍ ታደርጋለች፣ ዓመፀኞችም ይወስዷታል" (ማቴ 11:12).

139. በተሰበረ ልብ ፣ እንደ አዲስ መጤ እና እንደ እንግዳ ፣ ማንም እንዳልሆንክ ከመላው ወንድማማችነት እግር ስር እራስህን ጣል። ህይወቱን በዚህ መልኩ ያሳለፈ፣ ባለራዕይ ነበርና በጸጋው ትብብር ብዙ ነገሮችን ይተነብያል ለማለት እደፍራለሁ። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ስለሌሎች ኃጢአት ያለቅሳል፣ ለነገሮች ያለው ፍላጎት ወደ ታች አይጎትተውም፣ እና መለኮታዊ እንክብካቤ በእነሱ ውስጥ እንዲወድቅ አይፈቅድም። እና እሱ መተንበይ የሚደነቅ አይደለም፤ ብዙውን ጊዜ ይህ ከአጋንንት የመጣ ነው። ማስተዋል ያለው ግን ያስተውላል። ነገር ግን፣ አንድ ሰው መናዘዝን መቀበል ሲጀምር፣ እንዲህ ዓይነቱን ስጦታ ሊያጡ ይችላሉ፣ ምክንያቱም የሌሎችን ሃሳቦች በመመርመር እራሳቸውን ስለሚለማመዱ፤ ነገር ግን በታላቅ ትህትና ይህን ማድረጉን ካቆመ ማለትም መናገርና መስማት ካቆመ እንደገና ወደ ቀድሞው ደረጃ ከፍ ይላል። ይህን የሚያውቀው እግዚአብሔር ብቻ ነው፤ እና እኔ በፍርሀት ተሸንፌ እንደዚህ ያሉትን ነገሮች ለመተንበይ አልደፍርም።

140. ሁል ጊዜ አእምሮህን ወደ እግዚአብሔር አቅርብ፡ ስትተኛና ስትመለከት፣ ስትበላና ስትናገር፣ ስትሠራም፤ የምታደርጉትን ሁሉ ከናንተ ጋር ይሁን፡- “ሁልጊዜ እግዚአብሔርን በፊቴ አኖራለሁ” (መዝ 15፡8) ነቢዩ የተናገረው። ከሰው ሁሉ የሚበልጥ ኃጢአተኛ እንደ ሆንህ ቍጠር፤ ይህንን በሚያስታውሱ ሰዎች ውስጥ፣ አእምሮ እንደ መብረቅ ያበራል፤ እና ይህንን በታላቅ ትኩረት እና በሀሳቦች ውስጥ ሳይቅበዘበዙ ፣ በብዙ ስራ እና እንባ ሲፈልጉ ፣ ከዚያ የተሻለ ይመስላል። እና በጣም የሚታየው የተወደደ ነው፤ የተወደደውም ያጠራዋል፤ በማንጻት ደግሞ መልካሙን ከክፉው ለመለየት እግዚአብሔርን እንዲመስል ያበራል እና ያስተምራል። ነገር ግን ወንድሜ ሆይ ጨረቃ የሌሊት ጨለማን እንደምታበራ በነፍስህ ውስጥ እንዲኖር እና እንዲያበራላት በእግዚአብሔር እርዳታ ጠንክረህ መስራት አለብህ። በማንም ላይ ክፉ ሲያደርጉ ስታዩት እንዳትፈርዱ የከንቱ ውዳሴና የትዕቢትን አሳብ ተጠንቀቁ። ለአጋንንት፣ ነፍስ በጸጋ ማደሪያ እና በሰላማዊ ስርዓት ውስጥ ከስሜቶች እና ከፈተናዎች ነጻ እንደወጣች ሲያዩ፣ ወደ እርሷ ፍላጎቶችን እና ፈተናዎችን ለመግፋት ይሞክሩ፤ ይሁን እንጂ እርዳታ የሚመጣው ከእግዚአብሔር ነው። እንግዲህ የማያልቅ ልቅሶ በአንቺ ውስጥ ይሁን፥ እንባም አይጠግብ። በእርግጥም በታላቅ ደስታና ብስጭት ይህ የተሰጠህ በእግዚአብሔር ቸርነት ሳይሆን በሥራህ እንደሆነ እንዳታስብና ከአንተም ተወስዶ ለረጅም ጊዜ በጸሎት ፈልገህ እንዳታገኘው ተጠንቀቅ ከዚያም ምን ዓይነት ስጦታ እንዳጣህ ታውቃለህ። ጌታ ሆይ ጸጋህን እንዳናጣ ስጠን። ነገር ግን ወንድሜ እንደዚህ አይነት ነገር ሲከሰት ድካምህን ለጌታ አስረክበህ ቆመህ እጅህን ዘርግተህ ጸልይ:- "ጌታ ሆይ፣ ኃጢአተኛ ደካማ እና ምስኪን የሆንሁኝን እኔን ማረኝ እና ፀጋህን በላዬ ላይ ላከልኝ፣ እኔ ልሸከመው ከምችለው በላይ የሆነ ፈተና ሳትልክልኝ፣ ጌታ ሆይ፣ የኃጢአቴን ብዛት ተመልከት፣ ምን ዓይነት ሀዘንና አሳባቸው እንደ መራሁኝ፣ ጌታህን ባሳለፍኩበት እና ባሳለፍኩበት ጊዜ ያሳዝነኝ ነበር። አልችልም። ከአጋንንት ጋር የሚዋጉትን ​​አውቃለሁና፥ ፈቃድህን የሚያደርጉ ናቸው። እኔ ፈቃዳቸውን ዕለት ዕለት የማደርግ ከእነርሱ መከራን እይዛለሁ፤ ለማለት ነው። በእውነቱ ኃጢአቶቼ ናቸው የሚፈትኑኝ። አሁንም ጌታዬ ጌታዬ ሆይ፣ ፈቃድህ ከሆነና የሚጠቅመኝ ከሆነ፣ አይቼ በኀዘንና በእንባ ደስ እንዲለኝ፣ ሁልጊዜም በዚህ ግልጽ ብርሃን እየተገለጥኩ፣ ከርኩሰት ሐሳብና ከርኩሰት ሐሳብና ከክፉ ሐሳብ ሁሉ ተጠብቄ፣ በሥራና በቃላት፣ በድፍረትና በድፍረት፣ ጌታ ሆይ፣ ዕለት ዕለት በድፍረትና በጭንቀት ወደ አንተ የሚመጣውን፣ ጌታ ሆይ፣ ጸጋህ ለባሪያህ ይግባ። እኔን መካድ ። የገዛ ፈቃድ፣ እንዲሁም ለሚወዱህ በተዘጋጀው ዕቃ ላይ በማሰላሰል፣ ጌታ። ጌታ ሆይ፥ የሚለምን ሁሉ ይቀበላል፥ የሚለምን ሁሉ ይቀበላል፤ የሚፈልግም ያገኛል፤ ለሚያንኳኳውም ይከፈትለታል።” (ማቴ 7፡8) በዚህ ላይ ወንድሜ ሆይ፣ ጌታ በልቡናችሁ ያስቀመጠውን ሌላ ነገር ጨምር በጸሎት ጸንተህ ተስፋ አትቁረጥ ቸሩ አምላክ አይጥልህም።

141. ከአለቆች መጀመሪያ በተቀበሉት ሕዋስ ውስጥ እስከ መጨረሻው ድረስ ይቆዩ፤ ነገር ግን ያረጀና ይወድቃል ብለህ በማሰብ ስትጨነቅ ለአለቃህ በመስገድ ይህንን በትህትና አስታውስ። ቢሰማህም ተጽናና፤ ባይሆንስ፥ ራሱን የሚያስጠጋበት የሌለውን መምህራችሁን እያሰቡ አመስግኑ። ግን ስለ እነዚህ ሁለት ፣ ሶስት ወይም አራት ጊዜ ቢጨነቁ ፣ ድፍረት ይነሳል ፣ እና ደግሞ አለማመን እና በመጨረሻም ንቀት። ጸጥታ የሰፈነበት እና ጸጥ ያለ ህይወት ለመምራት ስትፈልግ ለሥጋዊ ፍላጎት ወደ ገዳሙ አባት – አለቃ አትሂድ ምክንያቱም በመጀመሪያ እንደ ጌታ ትእዛዝ ስድብ እና መሳለቂያ በጀግንነት ለመጽናት ቃል ገብተሃል። ነገር ግን በእርሱ ላይ እምነትን እና ፍቅርን ለመጠበቅ እና እሱን እንደ ቅዱሳን ለመመልከት ስትፈልጉ፣ እነዚህን ሶስት ሁኔታዎች ጠብቁ: ለሥጋ ምንም አስፈላጊ ነገር አትጠይቁ፣ በድፍረት አትናገሩ፣ ብዙ ጊዜ ወደ እሱ አትሂዱ፣ ሌሎች እንደሚያደርጉት፣ በመንፈሳዊ ከእርሱ ጋር እንደሚገናኙት፤ ደህና፣ ይህ የመነኩሴ ሥራ አይደለም፣ ነገር ግን የሰው – እኔ፣ በእውነት፣ አልኮንኩም፤ የሚመጣብህንም ሐሳብ ከእርሱ አትሰውር። ይህን ሁሉ ስታደርግ ያለ ምንም ማቅማማት የሕይወትን ባህር ትሻገራለህ ማንም ይሁን ማን አብን ትቀድሳለህ። እና አባትህን ስለ አንድ ሀሳብ ለመጠየቅ ወደ ቤተ ክርስቲያን ብትሄድ እና ሌላም በተመሳሳይ ምክንያት ወይም በሌላ ምክንያት ከአንተ በፊት እንደ ቀደመህ ብታይ አባትም ያላስጠነቀቃችሁ ከሆነ አትዘኑ ወይም በእርሱ ላይ ምንም ነገር አታስቡ። ይልቁንስ ጉዳዩን ፈትቶ እስኪጠራህ ድረስ እጆቻችሁን በማያያዝ በርቀት ቆዩ። ሆኖም፣ ይህ ከወላጆች እና በፈቃዳቸው፣ ከቀደምት ኃጢአቶች እንደ ማረጋገጫ እና ነጻ መውጣት ወደ እኛ ሊመጣ ይችላል።

142. ሶስት ጾምን ማቆየት ተገቢ ነው። በዐቢይ ጾም በተለይ ከትልቅ ድግስ በስተቀር ቅዳሜ እና እሁድ፤ እና በሌሎቹ ሁለት፣ በተለዋጭ ቀናት። በዓመቱ ሌሎች ቀናት፣ ቅዳሜ፣ እሁድ እና በዓላት በስተቀር፣ በቀን አንድ ጊዜ ይበሉ፣ ነገር ግን ወደ ጥጋብ አይደለም።

143. በበጎነት፣ በትህትናና በየዋህነት፣ ምጽዋትንና ታዛዥነትን በመስጠት፣ ከክፉ ምኞት ነፃ የሆነ ቁጣና ንጽህና በሌለበት፣ በድህነትና በድህነት፣ ያለ ንጹሕና የማወቅ ጉጉት በሌለበት፣ በልማዳዊ ቅለትና ሁሉንም በመለየት፣ የታመመውን ሰው ከመጠየቅ ወደ ኋላ የማይል፣ የታመመውን ሰው የማይጠይቅ፣ የታመመውን ሰው የማይጠይቅ፣ የታመመውን ሰው ለመጠየቅ፣ ችግረኛ፥ ከእግዚአብሔር ጋር የምትነጋገሩት በዚህ መንገድ ነውና፤ ፍቅርም ከጸሎት በላጭ ነው። ለሁሉ ርኅሩኆች ሁኑ እንጂ ከንቱ አትሁኑ፥ አትደፈሩ። ለመገሠጽ አትቸኩሉ፣ ከአለቆችም ሆነ ከአገልጋዮቹ ምንም አትጠይቁ፣ ካህናትን ሁሉ አክብሩ። በጸሎት ውስጥ ትኩረትን እና ቀለል ያለ ዝንባሌን ጠብቅ ፣ ለሁሉም ፍቅር አሳይ። ለክብር ሳይሆን መጻሕፍትን ለማጥናት ፍጠን። በእንባ ጸሎት እና የጸጋ ብርሃን ይህንን ያስተምሩዎታል። አንድ አስፈላጊ ነገር ሲጠይቁህ፣ የሌላ ሰው መስሎ በመናገር፣ ከአንተ ልምድ በመነሳት በመለኮታዊ ጸጋ ሥራ በሙሉ በትሕትና አስተምር። ከንቱ ውዳሴ ከንቱ ሆኖ ያስተምራል፤ ማንም ይሁን ማን ትርፍ ሲመኝለት። ካንተ መማር የሚፈልግን ሁሉ አትክድ ነገር ግን ስህተቱን ተቀበል ምንም ይሁን ምን እያለቀስክና እየጸለይክ፤ ምክንያቱም ይህ የፍቅር እና የፍጽምና ምልክት ነው።

144. በንቃት ጊዜም ለሁለት ሰዓታት በማንበብ ለሁለት ሰዓታት በመጸጸት እና በእንባ ፣ እና የሚፈልጉትን ቀኖና ፣ እና ከፈለጉ አሥራ ሁለት መዝሙራት ፣ እና “ኢማኩላታ” ጸሎት እና የቅዱስ ኤዎራቴዎስ ጸሎት፤ ሌሊቱ ሲረዝም ይጸልያል። ነገር ግን ሌሊቶች አጭር ሲሆኑ፣ እግዚአብሔር እንደሚሰጥህ ኃይል መጠን አጭር ሕግ። ነቢዩ፡- “እግዚአብሔር የሰውን አካሄድ ያቀናል” (መዝ። 36፡23) እንዳለው ያለ እርሱ መልካም ነገር አይኖርም። እና አዳኙ ራሱ አለ፡- “ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም” (ዮሐ 15፡5)። እና ያለ እንባ ቁርባን በጭራሽ አትውሰዱ።

145. የሚያገለግሉዎትን ሁሉ ብሉ፤ እንዲሁም ሳያጉረመርም የወይን ጠጅ በቁጣ ይጠጣል። ነገር ግን በድክመት ምክንያት ብቻዎን ሲበሉ፣ ጥሬ እፅዋትን ከወይራ ጋር ይመገቡ። ከወንድሞች አንዱ ስንቅ በላከህ ጊዜ በምስጋናና በትሕትና እንደ እንግዳ ተቀበልና ምንም ቢሆን ቅመሰው የተረፈውም ድሀና ፈሪሃ አምላክ ወዳለበት ወደ ሌላ ወንድም ላከው። አንድ ሰው ወደ ጠረጴዛው ሲጋብዝዎት፣ የሚያገለግሉዎትን ሁሉ ይሞክሩ፣ ነገር ግን በትእዛዙ መሰረት በትንሽ በትንሹ፣ ቁጣን በመጠበቅ። ተነሥተህ እንደ ድሆችና እንደ መጻተኞች ሥርዓት ስገድና አመስግነው፡- “ቅዱስ አባት ሆይ እግዚአብሔር ይክፈልህ። ማንኛውንም ነገር ሲናገሩ ይጠንቀቁ፣ ምንም እንኳን ጠቃሚ ቢሆንም።

146. ከወንድሞች አንዱ የበላይ አለቃም ይሁን ገንዘብ ሹም ወይም ሌላ ሰው ቅር ተሰኝቶ ወደ አንተ ሲመጣ እንዲህ አጽናናው:- “ወንድሜ ሆይ፣ እመነኝ፣ ይህ አንተን ለመፈተን ሆነ፣ በእኔም ላይ በሁሉ ነገር ደርሶብኛል፣ በድካምም አዘንኩ፣ ነገር ግን ይህ ሁሉ እንደ ፈተና እንደሆነ ሳውቅ፣ እኔ በጽናት እጸናለሁ፣ እና አንተም እንደዚያው ከሆነ ደስተኛ ትሆናለህ። አጉረምረሙ አትናቁት ነገር ግን ጸጋው እንደሚሰጥህ አጽናኑት፤ የወንድሙንም ስሜትና አሳብ ስትረዱት ሳይድን እንዳትተወው አስታረቁት።

147. ወንድም ታሞ ለረጅም ጊዜ ካልጎበኘኸው በኋላ መጀመሪያ አንድ ነገር ብትልክለትና እንዲህ ብለህ ንገረው፡- “ቅዱስ አባት ሆይ እመነኝ፣ ዛሬ ስለ ሕመምህ ተማርኩ፤ ይቅርታህን እጠይቃለሁ። ወደ እሱ ደግሞ ሂድና ሰግደህ ከጸለይክ በኋላ እንዲህ በለው፡- “ቅዱስ አባት ሆይ እግዚአብሔር ይርዳህ!” እና፣ ተቀመጥ፣ እጆችህን አጣጥፈህ ዝም በል። ሌሎች ድውዮችን ሊጠይቁ ቢመጡ፥ በኋላ እንዳታዝኑ ካልጠየቁህ በቀር ከቅዱሳት መጻሕፍት ወይም ስለ ራስህ አስተሳሰቦች ከእነርሱ ጋር እንዳትናገር ተጠንቀቅ። ለእንዲህ ዓይነቱ ነገር በእውነቱ ብዙ ጊዜ ከቀላል ወንድሞች ጋር ይከሰታል።

148. ፈሪሃ እግዚአብሔር ካላቸው ፈሪሃ ቅዱሳን ወንድሞች ጋር በማዕድ ለመቀመጥ ተራው ሲደርስ ያለውን ሁሉ ከተመጋቢዎቹ መቀበል አለቦት። ነገር ግን አንድ ሰው ዓሣ ወይም ሌላ ነገር እንዳትበላ ያዘዛችሁ፣ ያ ወጭቱ ወይም ዓሣው ሲቀርብ፣ ትእዛዝ የሰጠህ ሰው በአቅራቢያው ከሆነ፣ እንድትበላ ለምነው። ነገር ግን እሱ ከሌለ ወይም እንደማይፈቅድ ካወቃችሁ እና የተገኙትን ለመፈተን ካልፈለጋችሁ፣ ከጠረጴዛው በኋላ ምን እንዳደረጋችሁ ንገሩት፣ ይቅርታ በመጠየቅ። አንዱን ወይም ሌላውን ልታደርጉ ባትወድዱ ከእነርሱ ጋር ባትሄዱ ይሻላችኋልና ሁለት ጥቅምም ታገኛላችሁ ከከንቱ ውዳሴ ጋኔን ትራቅ ከፈተናና ከሐዘንም ታወጣቸዋላችሁ። እና እነሱ በጣም የተጋለጡ ካልሆኑ፣ ይህን ህግ ያክብሩ: ሁሉንም ነገር በእነሱ ፊት መብላት የተሻለ ነው። የሌሎችን ምቾት በተመለከተም ሐዋርያው ​​“ከሕሊና የተነሣ ምንም ሳትለምኑ በፊታችሁ ያለውን ብሉ” (1ቆሮ።

149. በክፍልህ ውስጥ ስትጸልይ እና አንድ ሰው በርህን ሲያንኳኳ፣ ከፍተህ፣ ተቀምጠህ፣ እሱ ወይም እሷ የሚገባ እና ጠቃሚ የሆነ ነገር ሲያቀርቡ በትህትና ተነጋገሩ። በሐዘንም በተጨነቀ ጊዜ በቃልም ሆነ በድርጊት ህመሙን ለማስታገስ ፍጠን። ሲሄድ ግን በሩን ዘግተህ ጸሎትን ቀጥል። የሚመጡት ፈውስ ከማስታረቅ ጋር ተመሳሳይ ነውና። ከዓለም ሰዎች ጋር ግን አንድ ሰው ይህን ማድረግ የለበትም፣ ይልቁንም መጀመሪያ ጸሎቱን ጨርስ ከዚያም ከእነሱ ጋር ይነጋገሩ።

150. ስትጸልዩና አንዳች ፍርሃት በእናንተ ላይ በመጣ ጊዜ ወይም ድምፅ ወይም ብርሃን እንዳበራላችሁ ወይም ሌላ ነገር ሲደርስባችሁ አትፍሩ ነገር ግን የበለጠ በትጋት በጸሎት ቀጥሉ። ሁከትና መንቀጥቀጥ ፍርሃትም የአጋንንት ነውና፥ ደካሞች ስትሆኑ መጸለይን ተዉ፥ ይህንም ስለለመዱ ያዙአችሁ። ነገር ግን ጸሎቱን ስትፈጽም እና ሊገለጽ እንኳን የማይችለው ሌላ ብርሃን ሲያበራልህ እና ነፍስህ በደስታ እና በመልካም ምኞት ተሞልታ እና የጸጸት እንባ ስትሞላ ይህ የእግዚአብሔር ጉብኝት እና ምልጃ መሆኑን እወቅ። እና ይህ ለረጅም ጊዜ ሲቆይ ፣ ከዚያ ፣ ረዘም ላለ ጊዜ በእንባዎ ምክንያት የከፋ ነገር እንዳያመጣዎት ፣ የሆነ አካላዊ ነገርን አስቡ ፣ እናም በዚህ ይረጋጋሉ ። ጠላትን በመፍራት ጸሎትን ከመተው ተጠንቀቅ። ይልቁንስ አስፈሪ ፊትን ፈርቶ ወደ እናቱ ወይም ወደ አባቱ እቅፍ እንደሚሮጥ እና በዚህም ፍርሃትን እንደሚያስወግድ ልጅ፣ አንተም በጸሎት ወደ እግዚአብሔር ስትመለስ መፍራት ታቆማለህ።

151. በእስር ቤት ተቀምጠህ ወንድም ስለ ሥጋ ጦርነት ሊማክርህ ሲመጣ አታባርረው ነገር ግን የእግዚአብሔር ቸርነት ከሚሰጥህና በራስህ አሠራር ያገኘኸውን በጸጸት አስተምረውና ከዚያ ብቻ ልቀቀው። ነገር ግን ወጥቶ በፊቱ ሰግዶ እንዲህ በለው፡- “ወንድሜ፣ እመኑኝ፣ ይህ ጦርነት ከአንተ እንዲሸሽ በሰው ፍቅር ተስፋ አደርጋለሁ። ዝም ብለህ በድብቅ አታፈገፍግ ወይም ዘና አትበል። ሲሄድም ተነሥተህ ትግሉን ለራስህ በመወከል እጆቻችሁን ወደ እግዚአብሔር አንሥተህ ለወንድምህ በእንባና በቁጭት ጸልይለት፡- “አቤቱ አምላክ ሆይ፣ አንተ ራስህ እንደምታውቀው የኃጢአተኛውን ሞት ስለ ፈለግህ ለዚህ ወንድም የሚጠቅመውን ሁሉ አዘጋጅ። እግዚአብሔርም የወንድምህን እምነትና ርኅራኄህን ስለ እርሱ የምታቀርበው ንፁህ ጸሎት አይቶ ትግሉን ያቀልልሃል።

152. ወንድም ሆይ ይህ ሁሉ ለጸጸት አስፈላጊ ነውና በተሰበረ ልብ በትዕግሥትና በምስጋና መፈጸም ተገቢ ነው ምክንያቱም እንባ ምክንያት ነውና ምኞቱን ድል አድርጎ ወደ መንግሥተ ሰማያት ያደርሳልና፡- “መንግሥተ ሰማያት ትጨነቃለች ዓመፀኞችም ይወስዷታል” (ማቴ 11፡12)። ስለዚህ ይህንን ስታሳካ ከአሮጌው ልማዶች ምናልባትም ከአስተሳሰብ ጅምር እራስህን ሙሉ በሙሉ ትለያለህ ምክንያቱም ጨለማ ሁል ጊዜ ከብርሃን እና ከፀሀይ ጥላ ስለሚሸሽ ነው። ነገር ግን አንድ ሰው በዚህ ላይ ከመጀመሪያው ካልሰራ እና ከጉጉት የተነሳ ለማሰብ ሲሰጥ ፀጋውን ያጣል። እናም በክፉ ምኞቶች ውስጥ ወድቆ፣ ድክመቱን ያውቃል እና ፍርሃቱ ይይዘዋል። ለሚያሟሉትም በእግዚአብሔር ቸርነት ሳይሆን በራሳቸው ሥራ ይፈጽሙታል ብለው እንዲያስቡ አይመቸውም። በመጀመሪያ ፣ እንደ እውነቱ ከሆነ ፣ “እራሳችንን እናንጻ” ባለው ቃል መሠረት ራስን ማፅዳት እና ከንጹሃን ጋር መነጋገር ይመከራል ። አእምሮ በብዙ እንባ ሲጸዳ እና የመለኮታዊ ብርሃንን ብርሃን ሲቀበል – ዓለም ሁሉ ቢቀበለው የማይቀንስ – ወደፊት በእውቀት ይኖራል።

አንድ ጊዜ ይህ ቅዱስና የተባረከ ስምዖን “ካህን ምን መሆን አለበት?” ተብሎ ተጠየቀ። እርሱም እንዲህ ሲል መለሰ፡- “እኔ ራሴ ካህን ልሆን አይገባኝም፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን ማገልገል ምን መሆን እንዳለበት ጠንቅቄ አውቃለሁ። ስለዚህ በመጀመሪያ በሥጋ ብቻ ሳይሆን በነፍስም ንጹሕ ሁን፤ ደግሞም በማንኛውም የኃጢአት ተካፋይ አትሁኑ። ሁለተኛ፣ በምግባሩም ሆነ በነፍስ ውስጣዊ ዝንባሌ ትሑት ሁኑ። እንዲሁም ደግሞ በቅዱስ ፊት ሲቆም ዓይኑን በመመልከት ዓይኖቹን በመመልከት ቅዱሳን ሊቃውንት ሊቃነ ጳጳሳትን ማክበር አለባቸው። በፊቱ ያለው መቅደስ እንጂ አይጠራጠርም ነገር ግን በእነዚህ ቅዱሳን ሥጦታዎች ውስጥ በማይታይ ሁኔታ የሚኖር በልቡ ሕያው መሆን አለበት፣ ምክንያታዊ በሆነ መንገድ፣ እንዲህ ያሉ ጸሎቶችን በድፍረት ለማንሳት እና እንደ ሌላ ሰው ይናገራል: 'አባታችን ሆይ፣ በሰማያት የምትኖር፣ ስምህ ይቀደስ፣ እኔ በመንፈስ ቅዱስ አይቻለሁ'; ካህናት ወንድሞችና አባቶች ይቅር በሉ።

ደግሞም ራሱን ደብቆ ከሰው ክብር እየሸሸ የሌላ ሰው መስሎ ተናገረ ነገር ግን ለሰው ካለው ፍቅር የተነሣ ራሱን የገለጠው አስፈላጊ ሲሆን ብቻ ነው። "እኔን ከሚያምኑት ከአንዲት መነኩሴ፣ ካህን ሰምቻለሁ፣ መንፈስ ቅዱስን በሹመትዬ ላይ በወረደ ጊዜ እንዳየሁት፣ ሳላከብረውና ሳላየው፣ ሜትሮፖሊታን የቅድስና ጸሎትን በማንበብ በሚያሳዝነው ጭንቅላቴ ላይ ኢውኮሎጂን አኖረ።' ከዚያም መንፈስ ቅዱስን እንዴት እንዳየው እና ምን እንደሚመስል ጠየቅሁት። እሱም እንዲህ ሲል መለሰ:- 'ቀላል እና ቅርጽ የሌለው ነበር፣ ግን እንደ ብርሃን። እና መጀመሪያ ላይ ተደንቄ ነበር፣ ምክንያቱም እንደዚህ ያለ ነገር አይቼ አላውቅም፤ እና ይህ ምን ሊሆን እንደሚችል ሳሰላስል አንድ ድምጽ በምስጢር ተናገረኝ፡- “በነቢያትና በሐዋርያት ሁሉ በአሁኑ ጊዜ በእግዚአብሔር የተመረጡትና በቅዱሳን ላይ መጣሁ። እኔ የእግዚአብሔር መንፈስ ቅዱስ ነኝና። ለእርሱ ለዘላለም ክብርና ኃይል ይሁን። አሜን።

የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ምዕራፎች ማውጫና ቀጣይ ንባብ

• ⬅️ ቀዳሚው ድርሳን (4/50)፦ ቅዱስ ማርቆስ መናኝ — እግዚአብሔር ያደረበት የቅዱስ አባታችን የማርቆስ መናኝ ወደ መነኩሴው ኒቆላዎስ የተላከ መልእክት
• 📚 ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫ (ሁሉም 50 ድርሳናት)፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ ማውጫና ሥነ-መለኮታዊ መመሪያ
• ➡️ ቀጣዩ ድርሳን (6/50)፦ ቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት — የዚያው የቅዱስ ስምዖን ድርሳን ስለ እምነት፦ በዓለም ውስጥ እየኖሩ በምግባር ፍጽምና ላይ መድረስ አይቻልም ለሚሉ የተሰጠ ትምህርት
• 🕊️ ተዛማጅ መንፈሳዊ መጽሐፍ፦ የመንፈሳዊ መንገደኛ ልባዊ ትረካዎች ለመንፈሳዊ አባቱ (ስለ ኢየሱስ ጸሎት)

📱 የዘወትር የጸሎት ሕይወትዎን በ Pray.ee መተግበሪያ ያጠናክሩ፦ የቅዱሳን አበውን ትምህርቶችና የኢየሱስን ጸሎት በየዕለቱ በሥርዓት ለመለማመድ ነጻውን የ Pray.ee የጸሎት መተግበሪያ ከ Google Play ያውርዱ። መተግበሪያው የ40 ቀን የጸሎት ቆጣሪ (40-day prayer tracker)፣ ዕለታዊ የጸሎት ማስታወሻ (daily reminders) እና ያለ ኢንተርኔትና ያለ ማስታወቂያ ለማታ ንባብ ምቹ በሆነ የጨለማ ገጽታ (Dark Mode) የቅዱሳን አበውን ጽሑፎች የማንበብ አገልግሎት ይሰጣል።

ሥነ-መለኮታዊና መንፈሳዊ ማስታወሻ፦ የቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት ትምህርትና ንቃተ ልቡና (Nepsis)

በ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) መድብል ውስጥ የሚገኘው የቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት ትምህርት ከኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ገዳማዊ ትውፊት — በተለይም ከመጽሐፈ መነኮሳት (ማር ይስሐቅ፣ ፊልክስዩስ እና አረጋዊ መንፈሳዊ) ጋር ጥልቅ መንፈሳዊ አንድነት አለው። ዋናው ዓላማው ንቃተ ልቡና (Nepsis) ማለትም አእምሮንና ልብን ከክፉ ሐሳቦች መጠበቅ፣ በትሕትናና በንስሐ መመላለስ፣ እንዲሁም «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» በሚለው የልብ ጸሎት ከእግዚአብሔር ጸጋ ጋር መዋሐድ ነው።

የአበው መንፈሳዊ ጥንቃቄ፦ የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቅዱሳን አባቶች ጸሎትን እንደ አስማታዊ ቃል (magical mantra) ወይም ያለ ንስሐና ያለ ትሕትና በራስ ጥበብ ብቻ እንደሚፈጸም ሥጋዊ ልምምድ ከመቁጠር አጥብቀው ያስጠነቅቃሉ። እውነተኛ ጸሎት የሕያው እግዚአብሔርና የሰው ነፍስ የፍቅር ግንኙነት ስለሆነ ከምስጢረ ንስሐ፣ ከቅዱስ ቁርባን፣ ከትሕትናና ከባልንጀራ ፍቅር ጋር ተያይዞ ሊፈጸም ይገባል።

ተደጋግመው የሚጠየቁ ጥያቄዎች (FAQ)

ይህ የቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት ድርሳን በ«ፊሎካሊያ» ውስጥ ምን ያስተምራል?

ይህ የቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት ድርሳን («የቅዱስ አባታችን የስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት 152 ተግባራዊና ሥነ-መለኮታዊ ምዕራፎች») የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ዋና ክፍል ሲሆን፣ ስለ መንፈሳዊ ንቃተ ልቡና (Nepsis)፣ ከክፉ ሐሳቦችና ከፍትወታት ስለ መንጻት፣ ስለ ትሕትናና ስለ ዘወትር ጸሎት የሚያስተምር የአበው መመሪያ ነው።

ምእመናን የ«ፊሎካሊያ» ትምህርቶችን በዕለት ተዕለት ሕይወታቸው እንዴት ሊተገብሩ ይችላሉ?

ምእመናን በንስሐ፣ በትሕትና፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን በማንበብና «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» የሚለውን የኢየሱስ ጸሎት በሰላምና በትኩረት በመጸለይ የቅዱሳን አበውን ምክር በሕይወታቸው መተግበር ይችላሉ።

ሙሉውን የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) 50 ድርሳናት በአማርኛ የት ማግኘት ይቻላል?

ሁሉንም 50 የ«ፊሎካሊያ» ምዕራፎችና የቅዱሳን አበው ድርሳናት በ Pray.ee ድረ-ገጽ በሚገኘው ሙሉ የአማርኛ ማውጫ (/am/filokaliya-fikre-senay-mulu-metsihaf-mawcha/) እንዲሁም በነጻው የ Pray.ee የሞባይል መተግበሪያ ላይ በነጻ ማንበብ ይችላሉ።

ዋቢ መጻሕፍትና ቀኖናዊ ምንጮች

• መጽሐፍ ቅዱስ (ሰማንያ አሐዱ) — 1ኛ ወደ ተሰሎንቄ ሰዎች ምዕራፍ 5፥17 («ሳታቋርጡ ጸልዩ»)
• የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ይፋዊ ድረ-ገጽ — ቀኖናዊና ገዳማዊ ትውፊት (መጽሐፈ መነኮሳት)
• ማኅበረ ቅዱሳን (EOTCMK) — የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ሥርዓተ ጸሎትና የአበው ትምህርት