📖 ከመጽሐፉ የተወሰደ፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫና የቅዱሳን አበው ትምህርቶች | ክፍል፦ ፊሎካሊያ — ቅጽ ፫ (Volume III) | ቅዱስ አባት፦ ቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ | ድርሳን 28 ከ 50

እግዚአብሔር ያደረበት የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ አንደኛ

ይህንን የተከበረው አባታችን ቴዎፍሎስ፣ የደማስቆ ሊቀ ሰማዕታት ጴጥሮስ የተፃፈውን መጽሐፍ፣ በእግዚአብሔር እጀምራለሁ።

መግቢያ። ይህ መጽሐፍ ለምን ተጻፈ?

እኔ፣ ጎስቋላ፣ ምንም መልካም ነገር ሳላደርግ በእግዚአብሔር ቸርነት ብዙ እና እንደዚህ አይነት ታላቅ ስጦታዎችን ተቀብያለሁ፣ እስከ ፈራሁ ድረስ: በስንፍና እና በልብ ጥንካሬ እነዚህን የእግዚአብሔር ስጦታዎች እና እንደዚህ ያሉ ጥቅሞችን እረሳለሁ እናም አስተዋይ እና አመስጋኝ በሆነው በቸርነቱ ፊት እራሱን እንዳቀረበ ራሴን በፊቱ አላቀርብም። ለዛም ነው እነዚህን መመሪያዎች ለመከራ ነፍሴ ነቀፋ አድርጌ የጻፍኳቸው እና ያነበብኳቸውን የቅዱሳን አባቶች ህይወት እና ንግግር ቢያንስ ቢያንስ የሚያስተምሩትን ለማስታወስ ቅዱሳት መጻህፍትን ሁሉ ስም የሰጠኋቸው።

መጽሐፍት ስላልነበረኝ ወይም ለመግዛት ስላልሞከርኩ፣ ሌሎች ለሥጋ የሚያስፈልጋቸውን እንደሚበደሩ፣ ነፍሴ የምትፈልገውን ከክርስቶስ ፍቅር ተዋስኩ። እናም የተበደርኩትን መጽሐፍ በጥንቃቄ አንብቤ ለሰጠኝ ሰው መለስኩት። የብሉይና የሐዲስ ኪዳን መጻሕፍት ነበሩ። ከብሉይ፡ ዘጸአት፣ ነገሥታት፣ ዜና መዋዕል፣ መዝሙረ ዳዊትና የነቢያት መጻሕፍት። ከሐዲሱ፡- ቅዱሳን ወንጌላት፣ የሐዋርያት ሥራ እና፣ በተጨማሪ፣ በእነዚህ ሁሉ መጻሕፍት ላይ የቀረቡ ማብራሪያዎች። ከአባቶችም መጽሐፈ ዲዮናስዮስ፣ አትናቴዎስ፣ ባሲል፣ ጎርጎርዮስ ሊቅ፣ ክሪሶስቶም፣ ጎርጎርዮስ ዘ ኒሳ፣ እንጦንዮስ፣ አርሴንዮስ፣ መቃርዮስ፣ አባይ፣ ኤፍሬም፣ ይስሐቅ፣ ማርቆስ፣ ዮሐንስ ደማስሴን፣ ዮሐንስ ሊቀ ጳጳስ፣ ማክሲሞስ፣ ዶሮቴዎስ፣ ፊልሞና እና ሌሎች ቅዱሳን እና ንግግሮች፣ እና ንግግሮች።

እናም እግዚአብሔር እኔን የማይገባኝ፣ ሁሉንም ነገር በተስፋ እና በጥረት እንድመረምር ፈልጎ፣ የሰውን መዳን መጀመሪያ እና ጥፋቱን ፈልጌ። እያንዳንዱ ተግባር እና ስራ ሁሉ ሰውን ያድናል ወይስ አይደለም ብዬ አስብ ነበር፤ ሰዎች ሁሉ የሚሹት ምንድን ነው? እና እግዚአብሔር በጥንት ዘመን እንዴት ይገለገል ነበር እና አሁን እንዴት እንደሚገለገል፤ እና ሰዎች በሀብትና በድህነት፣ በኃጢአተኞች ብዛትና በምድረ በዳ፣ በጋብቻና በድንግልና እንደኖሩ። በአንድ ቃል፣ በየቦታው እና በየድርጅቱ ውስጥ ሕይወትና ሞትን፣ መዳንን እና ጥፋትን እንዴት እናገኛለን ብዬ አስብ ነበር። ይህም ብቻ አይደለም እኛ መነኮሳት የተለያየ የሕይወት ሕግ ስላለን በሥጋና በነፍስ ለአባት መታዘዝ፤ ነፍስን የሚያጸዳው ጸጥታ፤ ከመታዘዝ ይልቅ መንፈሳዊ ምክር፤ የገዳሙ አበምኔት እና የጳጳስ ቢሮ። በሁሉም ውስጥ የዳኑትን እና የጠፉትን እናገኛለን።

እኔም እነርሱን ብቻ ሳይሆን በባሕርይው መንፈሣዊ ከሰማይ የመጣውን ጥንታዊ መልአክ፣ ጥበብና በጎነት ሁሉ ያደረበትን፣ በድንገትም ዲያብሎስ የሆነው፣ በጨለማና በድንቁርና፣ የኃጢአትና የክፋት ሁሉ መጀመሪያና መጨረሻ ነው። እኔ ደግሞ እንዲህ ያለ ክብር የተከበረውን አዳምን ​​አደንቃለሁ፣ በመልካም ነገር የተዝናና እና ከእግዚአብሔር ጋር የኖረ፣ በገነት ውስጥ በጥበብ እና በጎነት ያጌጠ፣ ከሔዋን ጋር የተዋሃደ፤ እና በቅጽበት እንደተባረረ፣ ለስሜታዊነት እና ለሞት እንደተዳረገ፣ እናም በድካም እና በሸክም መካከል፣ በላብ እና በታላቅ ሀዘን ይሰራ ነበር። ቃየንና አቤልም በምድር ላይ ብቸኛ ወንድማማቾች ሆነው ተወለዱለት። እናም ከመካከላቸው አንዱ በቅናት እና በተንኰል ተሸንፎ መግደልን እና እርግማንን እና አለመረጋጋትን በራሱ ላይ ማምጣቱ አስደነቀኝ። እኔም ከእነሱ የወረዱትን እና በብዙ ኃጢአታቸው በጥፋት ውሃ የጠፉትን ሰዎች አደንቃለሁ። እግዚአብሔር ግን ለሰው ባለው ፍቅር በመርከብ ውስጥ የነበሩትን አዳናቸው፤ ከእነርሱም መካከል ካም ልጁ ከነዓን በእርግማን የወደቀ ስለ ጻድቁ ኖኅ የእግዚአብሔርን በረከት እንዳይወስድ ወልድን እንጂ አብን ሰደበ።

የባቢሎንንም ግንብ የሠሩትን፥ በሰዶማውያንም፥ በእስራኤላውያንም፥ በሰሎሞንም፥ በነነዌም፥ በግያዝም፥ በይሁዳም፥ በጎ ደጉንና ክፉ በሚያደርጉት ሁሉ አደነቅሁ። በተጨማሪም ቸር እና እጅግ በጣም መሐሪ የሆነው እግዚአብሔር እራሱ ቸርነት እንደዚህ ያለ ታላቅ እና ብዙ መከራዎችን እና ፈተናዎችን በአለም ላይ እንዲኖር መፍቀዱ አስደንቆኛል። አንዳንዱ በራሱ ተዘጋጅቷል፡ የንስሐ ድካም፣ ጥማት፣ ረሃብ፣ ማልቀስ፣ አስፈላጊ የሆነውን ሁሉ መከልከል፣ ከደስታ መራቅ፣ በመንፈሳዊ ተጋድሎ ውስጥ የሰውነት መዳከም፣ መንቃት፣ ድካም፣ ስቃይ፣ ብዙ መራራ እንባ፣ መቃተት፣ ሞትና ፍርድ መፍራት፣ ምርመራ እና የአጋንንት ማኅበር በገሃነም ውስጥ ያለንበት ቀን ፍርሀት ይንቀጠቀጣል። የሥራችን መራራ መገለጫ፣ የቃላቶቻችንና የሐሳባችን፣ የዛቻና የቁጣ፣ የብዙ ዓይነት ስቃይና ማለቂያ የሌለው፣ የማይጠቅም ልቅሶ፣ የማያባራ እንባ፣ ማለቂያ የሌለው ጨለማ፣ ፍርሃት፣ መከራ፣ ማዘናጋት፣ ሐዘን፣ ጭንቀትና የነፍስ ስቃይ በዚህ ምዕተ-ዓመትና በሚመጣው ዘመን። እና በዓለም ላይ የሚከሰቱ ችግሮች፡ የመርከብ መሰንጠቅ፣ ስፍር ቁጥር የሌላቸው በሽታዎች፣ መብረቅ፣ ነጎድጓድ፣ በረዶ፣ የመሬት መንቀጥቀጥ፣ ረሃብ፣ ጎርፍ፣ ያለጊዜው መሞት፤ በአንድ ቃል በእግዚአብሔር ፈቃድ የሚደርስብንን ክፉ ነገር ሁሉ።

ሌሎች በእግዚአብሔር አልተሰጡም፣ ነገር ግን እኛ እራሳችን እንፈልጋለን እና አጋንንቶች ያመጣቸዋል: ጦርነት፣ ምኞት፣ ብዙ ኃጢአቶች በሚከተለው ንግግር ውስጥ ይጠራሉ፣ ከእብደት ወደ ተስፋ መቁረጥ እና ሙሉ ጥፋት፤ የአጋንንት ጥቃት፣ ፍልሚያ፣ የፍላጎት ስቃይ፣ መተው፣ ጭንቀቶች እና የህይወት ለውጦች፣ ቁጣ፣ ስም ማጥፋት እና በራሳችን እና እርስ በእርሳችን በፈቃደኝነት የምናደርስባቸው በደል ሁሉ። እግዚአብሔር ከዚህ ምንም አይፈልግም። እኔም በዚህ አስደነቀኝ፡ በብዙ ክፋቶች መካከል ብዙዎች ድነዋል ምንም አልጎዳቸውም ሌሎች ግን በእግዚአብሔር ፈቃድ ጠፍተዋል።

ይህን ሁሉ እና ሌሎችንም ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት በመማር ነፍሴ ተሰብሮ "እንደ ውኃ ፈሰስሁ" (መዝ 22፡15) እና እሱ የሚናገረውን ትንሽ እንኳን ሊሰማኝ ስላልቻለ ብዙ ጊዜ እራሴን እሳት ነበር። እኔ የተሰማኝ ቢሆን ኖሮ፣ በኃጢአት የተሞላና ለእግዚአብሔር ባለመታዘዝ የተሞላ ሕይወት መኖር ባልችልም ነበር፣ በዚህም ክፉ፣ ያለፈውና ወደፊት የሚመጣው።

ስለ መልካም ነገር ሁሉ መጀመሪያ፡ የተፈጥሮ እውቀት እና ለእግዚአብሔር ፈቃድ ፈቃድ።

ነገር ግን፣ ከጸጋው የመፈለግን ፍላጎት ተቀብዬ፣ የሚከተሉትን የቅዱሳን አባቶች ነጸብራቅ አገኘሁ። የመልካም ነገር ሁሉ መጀመሪያ እግዚአብሔር ለሰው የሰጠው የተፈጥሮ እውቀት ወይም ያ ሰው ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የተማረው ወይም በቅዱስ ጥምቀት የሁሉንም አማኞች ነፍስ ለመጠበቅ ከተሰጠን ጠባቂ መልአክ የተማረው ነው – ይህንን ሕሊና እንጠራዋለን – ይህም የክርስቶስን መለኮታዊ ትእዛዛት ያስታውሰናል፣ ምክንያቱም በእነሱ አማካኝነት የመንፈስ ቅዱስ ጸጋ በተጠመቀ ሰው ውስጥ ሊጠብቀው በሚፈልግበት ጊዜ ሁሉ።

ከእውቀት በኋላ ፈቃድ ይመጣል፣ እናም ይህ የመዳን መጀመሪያ ነው፡- ሰው የራሱን ፈቃድ እና ማስተዋል ትቶ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ እና መረዳት ይሰራል። ነፍስም ይህን ባገኘች ጊዜ ከተፈጠሩት ነገሮች ሁሉ መካከል እግዚአብሔር ከጥንት ጀምሮ ያሰበውን እንዳትሆን የሚከለክለው ነገር፣ ተግባር፣ ቦታ አይኖርም፤ እንደ አምሳሉና ምሳሌው እንዲሁም እንደ አምላክነቱ በጸጋ፣ ንጹሕና ከክፉ ምኞት የጸዳ፣ ጻድቅ፣ ጥሩና ጥበበኛ፣ በሀብትም ሆነ በድህነት፣ በድንግልና ወይም በትዳር፣ በሥልጣንም ሆነ በነፃነት፣ በመገዛት ወይም በመገዛት፤ በመገዛት ወይም በመገዛት፤ በአንድ ቃል፣ በማንኛውም ጊዜ፣ በሁሉም ቦታ እና በሁሉም ነገር።

ለዚያም ነው ከሕግ በፊት ከሕግ በታች ከጸጋም በታች ብዙ ጻድቃን ነበሩ፤ ከገዛ ፈቃዳቸውና ከራሳቸው ማስተዋል ይልቅ እግዚአብሔርን ማወቅና ፈቃዱን ስለሚያስቀድሙ ነው። የራሳቸውን እውቀትና ፍላጎት ከእግዚአብሔር ስለሚያስቀድሙ በአንድ ጊዜ እና በተመሳሳይ ሁኔታ የጠፉ ብዙዎችን እናያለን። ሁሌም እንደዛ ነበር።

የተለያዩ የእውቀት ዓይነቶች እና ስራዎች አሉ። እያንዳንዱ ሰው አምላክ በሰጠው ጥበብ በትሕትና ወይም የማስተዋል ችሎታ ያላቸውን በመጠየቅ ማስተዋልን ይጨምር። እንግዲህ፣ ያለ እሱ የምናደርገው ነገር ጥሩ አይሆንም፣ ምንም እንኳን ባለማወቃችን ጥሩ እንደሆነ አድርገን እንቆጥረዋለን። በማስተዋል ሰው የራሱን ጥንካሬ እና ሊሰራው የሚፈልገውን ስራ ባህሪ ስለሚያውቅ በስራው እግዚአብሔርን ማገልገል ይጀምራል። በሁሉም ነገር ግን፣ እንደ ተናገርነው፣ የእግዚአብሔርን ሐሳብ ማለትም እግዚአብሔር ከእኛ የሚፈልገውን ሥራ ለመረዳት፣ የራሳችሁን ፍላጎት ለመካድ ፈቃደኛ መሆን አለባችሁ። ካላደረግክ እራስህን ማዳን አትችልም።

ከበደልን በኋላ በስሜታዊነት እናድጋለን እና የንስሐ ሥራ ያስፈልገናል።

ከአዳም በደል በኋላ ሁላችን በስሜት እናድጋለን እና ከለመድነው በደስታ መልካምን አንፈልግም። ንጹሕና ከክፉ ምኞት የራቁ እንደሚያደርጉት እግዚአብሔርን ለማወቅ አንፈልግም ወይም በፍቅር አንሠራም። በተቃራኒው እኛ ምኞትን እና ተንኮለኛነትን እንወዳለን፣ እናም ከችግር በስተቀር፣ ስቃይን በመፍራት ካልሆነ በቀር፣ መልካም ነገርን አንፈልግም – የእግዚአብሔርን ቃል በፅኑ እምነት የሚቀበሉ እንደዚህ ነው፤ ሌሎች ስቃይን እንኳ አይፈሩም። ምንም እንኳን የዚህን ህይወት መከራ እና የሚመጣውን ስቃይ ብናውቅም ምኞታችንን በሙሉ ነፍሳችን እናገለግላለን፤ እና አንዳንዶች፣ ምሬታቸውን ሳይሰማቸው፣ በግዴታ እና በቸልተኝነት ብቻ በጎነትን ይሠራሉ። ከስንፍናችን የተነሣ ሊጠላ የሚገባውን እንመኛለን።

የታመሙ ሰዎች ቁስላቸው ተከፍቶ ጥንቃቄ እንዲደረግላቸው እንደሚያስፈልጋቸው እኛም ፈተናዎችን እና የንስሐ ሥራን እንዲሁም ሞትን እና ስቃይን መፍራት ያስፈልገናል፣ የነፍስን የመጀመሪያ ጤና ለማዳን እና እብደታችን ካመጣብን ህመም እራሳችንን ነጻ ለማውጣት። የነፍሳችን ሐኪም የሚሰጠን ማንኛውንም ሥራ በፈቃደኝነትም ሆነ በግዴለሽነት ሰውን ስለ ፍቅሩ አመስግነን በደስታ ልንቀበለው ይገባናል። በፈቃዱ ሊሰቃዩ የሚሹ ከሕመማቸው ተፈውሰው ካለፉት ስቃዮችና ምናልባትም አሁን ካሉትም ጭምር ነፃ እንዲወጡ በእርሱ ለእኛ ሲል በንስሐ እና ያለፈቃዱ መከራዎች በፈተናዎች እና በፈተናዎች የፈቃድ መከራዎችን አብዝቷል።

እግዚአብሔር ማንንም አያስገድድም ለሁሉም ያበራል እንጂ።

ሰነፎቹ ይፈውሱ፣ እንግዲያውስ፣ በሐኪም ቸርነት፣ በሥቃይ ፍርሃትና በማንኛውም ዓይነት ፈተና። ሕመማቸውን የሚወዱና በውስጡም የሚቆዩት አጋንንትን ስለሚመስሉ ከእነርሱም ጋር ለአጋንንት የተዘጋጀውን የዘላለም ሥቃይ ስለሚሠቃዩ ፍትሐዊ በሆነ መንገድ ለዘለዓለም ስቃይ ተላልፈዋል።

ሁላችንም የእግዚአብሔርን ቸርነት የምንቀበለው በተመሳሳይ መንገድ አይደለም። አንዳንዶች የጌታን እሳት ማለትም ቃሉን ይቀበላሉ፣ እና በድርጊቱ ልባቸው እንደ ሰም ይለሰልሳል፤ ሌሎች፣ በስንፍና፣ እንደ ደረቅ መሬት ደነደነ፣ እና ልባቸው ወደ ድንጋይነት ይለወጣል። ጌታ ግን ማናችንም እንድንቀበል አያስገድደንም። ፀሐይ ጨረሯን ትልክና መላውን ዓለም ያበራል፤ ማየት የሚፈልግ ያያል እና ማየት የማይፈልግ አይገደድም። ብርሃንን ካልፈለገ ሰው ከራሱ በቀር ማንም ጥፋተኛ አይሆንም። እግዚአብሔር ፀሐይንና ዓይንን ፈጠረ፣ ማየትም ሆነ አለማየት በሰው ኃይል ውስጥ ነው። እዚህም የሆነው ያ ነው።

እግዚአብሔር ሰውን ሁሉ በጨረር ያበራል ከእውቀትም በተጨማሪ እምነትን እንደ ዓይን ይሰጣል። እውነተኛ እውቀትን በእምነት መቀበል የሚፈልግ ሁሉ በስራው በማስታወስ ያቆየዋል እና እግዚአብሔር የበለጠ ጥንቃቄን ፣ እውቀትን እና ጥንካሬን ይሰጠዋል። የተፈጥሮ እውቀት ያለው ማን ነው፣ ምክንያቱም እሱን ለማግኘት ፈልጎ፣ ንቁነት ከዚያ እውቀት የተወለደ ነው፤ የንቃት፣ ጥንካሬን ለመስራት፤ የድርጊት፣ የማስታወስ ጥበቃ፤ የማስታወስ ችሎታ፣ የበለጠ ጥንቃቄ የተሞላበት እንቅስቃሴ፣ ከፍተኛ እውቀት የሚሰጥበት፤ ከዚህም ጥበብ ከተባለው እውቀት ከሥጋ ምኞትና ከመከራ መራቅ ይወጣል። ከእነዚህም ውስጥ ለእግዚአብሔር የሚሰራው ስራ እና የእግዚአብሔር ስጦታዎች እና የእራስ ኃጢአት እውቀት። ከዚህ ቅን ማስተዋል ይመጣል በእርሱም እግዚአብሔርን መፍራት፤ እግዚአብሔርን መፍራት፣ ትእዛዛትን መጠበቅ፣ ማለትም እንባ፣ የዋህነት እና ትህትና፣ ይህም ማስተዋልን ይፈጥራል፤ ከማስተዋልም የሚመጣው አርቆ ማሰብ ነው፣ ማለትም የወደፊቱን ኃጢያት አስቀድሞ በማየት እና በጊዜ ውስጥ በልምድ እና በማስታወስ ቆርጦ ማውጣት፣ ምክንያቱም በአእምሮ ንፅህና አማካኝነት ከዚህ በፊት የሰራነውን እና አሁን የምናደርገውን እና በድብቅ የተደረገውን እናስታውሳለን። ኃጢአትን አስቀድሞ ማየትና መቍረጥ ተስፋን ይፈጥራል፣ ከክፉ ምኞትና ፍጹም ፍቅር የጸዳ ንጽሕና ከተስፋ ይወጣል።

እንዲህ ያለው ሰው ከእግዚአብሔር ፈቃድ በቀር ምንም አይፈልግም፤ ይህንንም ጊዜያዊ ሕይወት ለእግዚአብሔርና ለባልንጀራ ፍቅር በደስታ ትቶ በጥበብ በመንፈስ ቅዱስ ተመስጦ በልጅነት ተሰቅሎ እንዲቀበርና ተነሥቶ ከክርስቶስ ጋር በመንፈስ ያርግ ዘንድ እርሱን በመምሰል በምድር ላይ ያለውን ሕይወት በመምሰል ነው። እናም የነገረ መለኮት ምሁር በስምንቱ ሀሳቦች ንግግር ላይ እንደሚለው በቀላሉ የወደፊቱን የበረከት ቃል ኪዳን ይቀበላል፡- ሰው በእርሱ ውስጥ እግዚአብሔር አለው እና ንጹሕና ከክፉ ምኞት ነፃ፣ ጻድቅ፣ በጎ እና ጥበበኛ ይሆናል፣ ምክንያቱም – ክርስቶስ ራሱ እንደተናገረው – ትእዛዛትን ይጠብቃል (ዮሐ። 14፡21)፣ ከመጀመሪያው ጀምሮ ከዚያም ወደ ሌሎች ሁሉ ይሄዳል። በኋላ ይህ ትዕዛዝ እንዴት መቀመጥ እንዳለበት እናገራለሁ።

ስለ ፍትወት ቅደም ተከተል፣ ከሞኝነት ወደ ጥፋት።

ስለ በጎነት እውቀት እንደተነጋገርን ሁሉ ስለ ስሜታዊነትም እንነጋገር። እውቀት እንደ ፀሀይ ያበራልናል ሰነፍ ግን አይኑን ይሸፍናል፤ ይኸውም በመፈቃቀድ ፈንታ ክህደትና ስንፍና አለና ወዲያው መርሳት ከስራ ፈትነትና ጭካኔ የተወለደ እውቀትን ያሸንፋል። ስለዚህም ከስንፍና ግትርነት፣ እና ከጠንካራነት ስራ ፈትነት፣ እና ከስራ ፈትነት መዘንጋት፣ እና ከመርሳት ራስን መውደድ፣ ሰው የራሱን ፍላጎት እና ምኞቶችን ሲወድ፣ እና ይህ የተድላ ፍቅር እና የክብር ፍቅር ይባላል። ከዚህም ገንዘብን መውደድ የክፋት ሁሉ ሥር ነው። ከእርሱም ስለ ዓለም ነገር መጨነቅ፤ እና ከዚህም የእግዚአብሔርን ስጦታዎች እና የራስን ኃጢአት ሙሉ በሙሉ አለማወቅ። ለዚያም ነው ሌሎቹ ስምንት ዋና ዋና ስሜቶች በሰው ውስጥ የተተከሉት፡- ሆዳምነትን እና በእርሱም ርኩሰትን እላለሁ። ለሁለቱም፣ ገንዘብን መውደድ፣ እና ከእሱ ቁጣ፣ ሰው የሚፈልገውን ሳያገኝ ሲቀር፣ ማለትም፣ በራሱ ፈቃድ የሚፈልገውን። ሀዘን የሚመጣው ከዚህ ነው ፣ እናም በዚህ ምክንያት ተሠቃየሁ ። ከዚያም ከንቱ ውዳሴ ከእርሱም ትዕቢት። ከእነዚህም ስምንቱ ክፋት፣ ስሜታዊነት እና ኃጢአት ሁሉ ይመጣሉ። በእነሱ ምክንያት፣ ሰው በተስፋ መቁረጥ እና በፍፁም ጥፋት ውስጥ ይወድቃል፣ እራሱን ከእግዚአብሔር ይለያል እና እንደተናገርነው፣ እንደ አጋንንት ይሆናል።

ሰው በእነዚህ ሁለት መንገዶች ማለትም በሐቅና በኃጢአት መንገድ መካከል ነውና የሚፈልገውን መንገድ ይዞ ይጓዛል። የሄደበት መንገድ እና የሚመሩት – መላእክቶች እና የእግዚአብሔር ሰዎች ወይም አጋንንቶች እና ክፉ ሰዎች – ምንም እንኳን ባይፈልግ እንኳን ወደ መንገዱ መጨረሻ ያዙት። 1 ጻድቃን ወደ እግዚአብሔርና ወደ መንግሥተ ሰማያት ይሄዳሉ፥ ኃጢአተኞችም ወደ ዲያብሎስና ወደ ዘላለማዊ ሥቃይ ይሄዳሉ። ነገር ግን የጥፋት መንስኤው ከራስ ፈቃድ ውጭ ሌላ አይደለም፣የመዳኑ ምክንያት ግን እግዚአብሔር ብቻ ከሆነ በኋላ መልካም ህልውናን፣እውቀትንና ጥንካሬን የሚሰጥ ነው። ሰው ያለ እግዚአብሄር ፀጋ ይህ ሊኖረው አይችልም።

ዲያብሎስም ለውድቀታችን ምንም ሊያደርግልን አይችልም፡ ከእኛ ፈቃድ ሊነጥቀን ወይም ወደ ድካም ወይም ወደ ድንቁርና ሊመራን አይችልም፣ ሰውንም ለማስገደድ ሌላ ምንም አያደርግም። በውስጡ የክፋት ትውስታን ብቻ ያስቀምጣል። ስለዚህ መልካም የሚያደርግ ሁሉ ከሕልውናችን ጋር የሰጠንን እግዚአብሔርን ያመሰግናል። ተቃራኒውን መርጦ የሚሠራም ሰው ራሱን ብቻ ተወቃሽ። ማንም በጉልበት ሊያስገድደው አይችልምና፡ እግዚአብሔር በነጻነት ፈጠረው፤ ስለዚህም ከራሱ ምኞት በጎውን ስለመረጠ ይመሰገን ዘንድ፣ ለምክንያታዊ ፍጡር የሚመጥን እንጂ እግዚአብሔር እንደ ፈጠረው ያለምክንያት እና ነፍስ እንደሌለው ፍጡር በግዴታ አይደለም። ክፉን ከክፉ ፈጣሪ ተምረን በራሳችን ፍላጎት እና በራሳችን ሃሳብ እንሰራለን። ቸርነት ሁሉ የሆነው እግዚአብሔር በግድ በመታዘዝ የከፋ ፍርድ እንዳንደርስ አያስገድደንም። እሱ ራሱ የሰጠንን ነጻ ፈቃድም አይወስድም።

መልካም ማድረግ የሚፈልግ በጸሎት እግዚአብሔርን ይለምን እና ከእግዚአብሔር የተላከው የጽድቅ ጸጋ ይገለጥ ዘንድ ዕውቀትና ብርታት ወዲያው ይሰጠዋል:: በጸሎት የሚሰጠውን ያለ ጸሎት ይሰጣል፤ ነገር ግን ሕይወት እንዲኖር አየር የተሰጠው ሰው ያለርሱ መኖር እንደማይችል የሚያውቅ ሰው ካላመሰገነ፣ ለፈጠረውና ለመተንፈስና በሕይወት እንዲኖር እስትንፋስንና ጤናን የሰጠውን እንዴት አብልጦ ያመሰግነዋል። ስለዚህ፣ በጸጋው ጸሎትን፣ እውቀትን፣ ጥንካሬን፣ በጎነትን፣ እኛንም ለእኛ ሲል ያለውን ሁሉ የፈጠረን እግዚአብሔርን ልናመሰግነው ይገባናል። የፈጠረን ብቻ ሳይሆን ክፋታችንን እና ጠላቶቻችንን አጋንንትን ለማሸነፍ ስለ እኛ መቆርቆር አላቆመም።

ዲያብሎስ ራሱ እግዚአብሔር የሰጠውን እውቀት አጥቶ ባለማወቅና በትዕቢት ጨለመ፣ ስለዚህም ምን ማድረግ እንደሚፈልግ ለራሱ ማወቅ አልቻለም። ይልቁንም እግዚአብሔር ለእኛ መዳን የሚያደርገውን በጥሞና ተመልከተው ከርሱም ተማሩ፤ ለጥፋትም በተንኮልና በተንኮል እየሠራን። ለዚያም ነው እግዚአብሔርን የሚጠላው፤ እርሱን ሊዋጋው ስላልቻለ፣ በዚህ መንገድ እግዚአብሔርን እንደሚበቀል በማሰብ በእግዚአብሔር አምሳል የተፈጠርነውን እኛን ይዋጋል። እና ክሪሶስቶም እንደሚለው እርሱን እንደምናዳምጠው ያያል።

እግዚአብሔር ሔዋንን የአዳም ረዳት ትሆን ዘንድ እንዴት እንደፈጠራት እና በበደልና በአለመታዘዝ ረዳት እንዳደረጋት አይቷል። እግዚአብሔር ትእዛዙን የሰጠው አዳም ይህን በመጠበቅ የእነዚያን ታላላቅ ስጦታዎች መታሰቢያ እንዲጠብቅ እና እግዚአብሔርን እንዲያመሰግን ነው። ዲያብሎስም ያንን ትዕዛዝ ያለመታዘዝ እና ሞት ምክንያት አድርጎታል። በነቢያት ፋንታ ሐሰተኛ ነቢያትን አስነስቷል፤ በሐዋርያት ፋንታ ሐሰተኛ ሐዋርያት፤ በሕጉ ምትክ ኃጢአትን አስተዋወቀ፤ በበጎነት ፋንታ ኃጢአቶች፤ በትእዛዛት ፋንታ መተላለፍ፤ ከእውነት ሁሉ ይልቅ ኃጢአት ሁሉ፤ እና በእውነተኛ ዶግማዎች ምትክ አስጸያፊ መናፍቃን። ዳግመኛም ክርስቶስ በቸርነቱ ወደ ቅዱሳን ሰማዕታትና ቅዱሳን አባቶች የሚቀርበውን ክርስቶስን አይቶ አሁን በመላእክቱ በኩል አሁን ደግሞ በሌላ ሊገለጽ በማይችል መግቢነት ዲያብሎስም ለጥፋታችን ብዙ ዓይነት ማታለያዎችን ይዘረጋ ጀመር። ለዚህም ነው የአስተዋይ አባቶች እንዲህ ያሉ ማታለያዎችን ምሳሌ ወይም ብርሃን ወይም እሳትን ወይም ሌላ ማንኛውንም ማታለል መቀበል እንደሌለብን የጻፉት።

ዲያቢሎስ ቢያንስ በህልም ወይም በስሜት ህዋሳት ሊፈትነን ይሞክራል። ከእነዚህ ውስጥ አንዳቸውንም ካልተቀበልን በትዕቢት እና በከፍተኛ ድንቁርና አንዳንድ ምስሎችን ወይም ገጽታዎችን እንዲያስቡ ለአስተዋይነት ይጠቁማል ፣ ስለዚህም የእግዚአብሔር ወይም የመልአክ ራእይ ነው ብለን እናስብ። ብዙውን ጊዜ አጋንንትን በሕልም እና በስሜቶች እንደ ተሸነፉ ያሳያል፤ አንድ ሰው ለእርሱ በተገዛ ጊዜ ለዚያ ሰው ውድቀት ሁሉንም ዓይነት ዘዴዎችን ያዘጋጃል። እና አንዳንድ ጊዜ ይህን ሁሉ ያደርጋል እና ተስፋው አይፈጸምም።

ማስታወሻ 1፡ እዚህ ላይ ሰውን ባይፈልግም አጋንንት እስከ መንገዱ ጫፍ ድረስ ይወስዳሉ ተብሏል። ይህ ማለት የእሱ መልካም ሀሳቡ በእሱ ውስጥ ታስሮ ይቆያል፣ እና እራሱ ደካማ እና የማይሰራ ነው፣ ምክንያቱም ክፉ ዝንባሌው በእሱ ውስጥ ስላሸነፈ ነው።

በጸሎት ጊዜ የማሰብ ችሎታ ከማንኛውም ዓይነት እና ምስሎች የጸዳ መሆን አለበት።

ስለዚህም ነው ቅዱሳን አባቶች በጸሎት ጊዜ አእምሮው ከማንኛውም ዓይነት ምስልና ፅንሰ-ሀሳብ የጸዳ ሆኖ ምንም ነገርን – ብርሃንም እሳትም ሆነ ሌላ ማንኛውንም ነገር መቀበል የለበትም ነገር ግን ሐሳቡን በተናገራቸው ቃላቶች ላይ ብቻ እንዲቆዩ የሚናገሩት ለዚህ ነው። በአፉ ብቻ የሚጸልይ ወደ አየር እንጂ ወደ እግዚአብሔር አይጸልይምና፤ እግዚአብሔር አእምሮን እንጂ ቃላትን አይሰማም፣ ሰዎች እንደሚያደርጉት። “የሚሰግዱለት በመንፈስና በእውነት ሊሰግዱለት ያስፈልጋቸዋል” (ዮሐ 4፡24) ይላል ክርስቶስ። እና፡ "አሥር ሺህ ቃላት በልሳን ከምናገር አምስት ቃላት በአእምሮዬ ልናገር እመርጣለሁ" (1ኛ ቆሮ 14፡19)።

ከዚያም ዲያቢሎስ እየሆነ ያለውን ነገር ሳይረዳ የተስፋ መቁረጥን ሐሳብ ይሰጠናል፡- በሌላ ጊዜ ሌሎች ሰዎች እንደነበሩ እና በእነርሱም እግዚአብሔር በእምነት ምክንያት ተአምራትን አድርጓል፣ ነገር ግን ለእንደዚህ ዓይነቶቹ ነገሮች ጊዜው አሁን አይደለም። ሁላችንም ክርስቲያኖች ነን ሁላችንም ተጠመቅን፤ ቅዱሳት መጻሕፍትም “ያመነ የተጠመቀም ይድናል” (ማር 16፡16) ይላል። ከዚህ በላይ ምን ያስፈልጋል? ነገር ግን ይህንን ሰምተን እዚህ ብንቆም ሁሉንም ነገር እናጣለን እናም በስም ብቻ ክርስቲያን እንባላለን፤ ያመነ የተጠመቀም የክርስቶስን ትእዛዛት ሁሉ እንዲጠብቅ አናውቅምና፤ ሁሉንም ከፈጸምህ በኋላ፡— የማይጠቅም ባሪያ ነኝ፡ በላቸው (ሉቃስ 17፡10)። ጌታ ለሐዋርያት፡- “ያዘዝኋችሁን ሁሉ እንዲጠብቁ አስተምሯቸው” (ማቴ 28፡20) እንዳለ።

ጥምቀትን የሚቀበል ሁሉ እንዲህ ይላል፡- “ሰይጣንንና ሥራውን ሁሉ እክዳለሁ፤ “ከክርስቶስና ከትእዛዛቱ ሁሉ ጋር እተባበራለሁ።” እንግዲህ መካዳታችን የት ነው፣ ዲያብሎስ የሚያመጣብንን ፈተናና ኃጢአት ሁሉ ካልጣልን ኃጢአትን በፍጹም ነፍሳችን እንጠላ ክርስቶስንም እንወድ፣ ትእዛዛቱንም እየጠበቅን ነው። እና የራሳችንን ፈቃድና ማስተዋል፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድና መረዳት ካልቻልን ትእዛዙን እንዴት መጠበቅ እንችላለን?

በተፈጥሮም ይሁን በልማድ በአንዳንድ ነገሮች መልካሙን የሚወዱ እና መጥፎውን የሚጠሉ ብዙ ናቸው። በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የተረጋገጡ ጥሩ ግንዛቤዎችም አሉ፤ ነገር ግን እነዚህ ልምድ ባላቸው ወንዶች መመርመር አለባቸው። ጥሩ የምንለው ነገር ተገቢ ያልሆነ፣ ወይም ሙሉ በሙሉ አላስፈላጊ እና ተገቢ ያልሆነ፣ ወይም የተነገረውን በተሳሳተ መንገድ የተረዳነው ሊሆን ስለሚችል፣ ልምድ ያላቸው ሰዎች እስኪፈርዱበት ድረስ እንዲህ አይሆንም። ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር ብቻም አይደለም፡ የትኛውም ጥያቄ ጠያቂውም ሆነ ተጠይቆው ባለማሳየት ከተነገረው ትርጉም ርቆ ጉዳት ማድረሱ የማይቀር ነው። ሲጠይቁኝም ሆነ ስጠይቃቸው ይህንን ከአንድ ጊዜ በላይ ተሠቃየሁ። በኋላ ላይ የተነገረውን በትክክል ስረዳ፣ ቃላቶቹ ምን ያህል እንደሚመሳሰሉ እና እንዴት እንደሚረዱት ሳውቅ በጣም ተገረምኩ። ስለዚህ ደግሞ በሁሉም ነገር እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ መመላለስን እንዴት መሥራት እንዳለብን ማጤን አለብን።

እግዚአብሔር ከባሕርያችን ጋር የሚስማማውን እንዳጸና እና ከተፈጥሮ በላይ ድንግልና፣ ሀብትና ትሕትና አለመኖሩ ነው።

እግዚአብሔር ተፈጥሮአችንን ከማንም በላይ የሁሉም ነገር ፈጣሪ ነው የሚያውቀው እና ለእኛ የሚጠቅመንን ህግ አድርጎ የሰጠን: ለተፈጥሮአችን እንግዳ የሆነውን ሳይሆን የእርሱ የሆነውን እና በፈቃዳቸው ወደ እርሱ ከተፈጥሮ በላይ ከፍ ለማድረግ ለሚፈልጉ ሰዎች ፍፁምነት ብቻ የሚያገለግል ሲሆን ይህም ድንግልና፣ የንብረት አለመኖር እና ትህትና፣ ነገር ግን አስተዋይነት አይደለም፣ ምክንያቱም አስተዋይነት ተፈጥሯዊ ነው። ትህትና ከተፈጥሮ በላይ ነው፣ ምክንያቱም በጎነት ሁሉ በጥበበኞች በትህትና ነው፤ እና ምንም እንኳን ምንም ጥፋተኛ ባይሆንም፣ ለሁሉም ሰው ባለውለታ እና የበታችነት ስሜት ይሰማዋል። አስተዋይ ሰው ዕዳ አለበት እና ይገነዘባል: መልካም ሲሰራ፣ ባለው ነገር ይሠራል፣ እና ምንም የሌለው ሰው ሆኖ ከተፈጥሮ በላይ የማይነሳው። ያገባው ደግሞ ይህ ስጦታ ከተፈጥሮ በላይ ስለሆነ ድንግልን ሊመስል አይችልም። ስለዚህም አንዱ የሚድነው የራሱን ፍላጎት ትቶ የእግዚአብሄርን ፈቃድ ሲፈጽም ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ የትእግስት እና የክብር አክሊል ከእግዚአብሔር ዘንድ ይቀበላል ምክንያቱም ትእዛዛቱ የሚከለክሉትን ብቻ ሳይሆን በእግዚአብሔር ረዳትነት የራሱን ተፈጥሮ በማሸነፍ ከተፈጥሮ በላይ በሆነ መልኩ እግዚአብሔርን በፍጹም ነፍሱ በመውደዱ እና በኃይሉ መጠን ከክፉ የጸዳ የእግዚአብሄር ንፅህና በመምሰል ነው።

ራሳችንንም ሆነ በእኛ ምክንያት የሚሆነውን ሁሉ፣ ለምን እንደ ሆነ፣ ወይም ሁላችንም የምንፈልገውን እስካልተረዳን ድረስ፣ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና የቀደሙት ቅዱሳን ሰዎች-ነቢያት፣ ጻድቃን እና የአዲስ ኪዳን ቅዱሳን አባቶች ቃል ከእኛ ጋር የሚጋጭ ይመስላል። እና ደግሞ አሁን መዳን የሚፈልጉ በመካከላቸው አለመግባባት ተፈጠረ ይህም መሆን የለበትም። ከጥቂት ቃላቶች እና ከነገሮች ተፈጥሮ እንደምንገነዘበው ሰው መዳን ሲፈልግ ምንም ነገር እንደማይከለክለው: ጊዜም ሆነ ቦታ ወይም ሁኔታዎች። በማስተዋል በመፍረድ እና የእግዚአብሔርን አሳብ በማይረሳ መንገድ ለመዳን አስፈላጊውን ሁሉ ማድረግ ያለበት እግዚአብሔርን በሚያስደስት መንገድ ብቻ ነው። እንግዲህ እኛ የምናደርገውን ሳይሆን የምንሰራበት አላማ ለውጥ አያመጣም።

መጀመሪያ ካልተስማማን ሳናስብ ኃጢአት እንዳንሠራ።

በመጀመሪያ በሃሳቡ ካልተስማማን እና በሐሳቡ ካልተማርን ሳናስበው ኃጢአት አንሠራም። ያኔ ሀሳቡ ሳያውቀው የማረከውን ሰው ያንኳኳል። ልክ እንደዚሁ፣ ሳያውቁ በደሎች የሚታወቁት በበደሉ ነው። በወይን ጠጅ ወይም በክፉ ሥጋ ምኞት ያልሰከረ ኅሊናው አይጨልምና። አእምሮ ግን በስካር ይጨልማል፣ ሲጨልም ኃጢአት ይሠራል፣ ሲበድልም ይሞታል። ስለዚህ ሞት ማንም ሳያውቅ አይመጣም፤ አውቆ ስካር ሳያውቅ ሞትን ያመጣል ማለት የበለጠ ትክክል ነው። እና ብዙ ጊዜ ከፍቃደኝነት ወደ ፍቃደኛ ሀሳቦች እና ከንቃተ-ህሊና ወደ ሳያውቁ ሀሳቦች ስንሸጋገር ይከሰታል። እና የመጀመሪያው ለእኛ ቀላል እና ቀላል ስለሚመስለን፣ ወደ ሌሎች ያለፈቃድ እና ሳናውቀው እናስተላልፋለን።

ከመጀመሪያ ትእዛዛትን ልንጠብቅ ከጥምቀትም በኋላ እንደ ነበርን ብንኖር ወደ እንደዚህ ዓይነት ክፋት ባልተገባን ነበር የንስሐም ሥራና ስቃይ ባላስፈለገን ነበር። ሆኖም፣ ከፈለግን፣ የእግዚአብሔር ሁለተኛ ጸጋ፣ ማለትም፣ ንስሐ፣ ወደ መጀመሪያው ውበታችን ሊመልሰን ይችላል። ካልፈለግነው ደግሞ ንስሐ እንደማይገቡ አጋንንት ብንፈልግም ባንፈልግም ወደ ዘላለማዊ ሥቃይ እንሄዳለን። እግዚአብሄር እኛን እንድንቆጣ አልፈጠረንም፣ ነገር ግን መዳንን ሊሰጠን ነው፣ ስለዚህም በእርሱ ጥቅም እየተደሰትን፣ ለቸርአችን አመስጋኞች እና መልካም ምኞቶች እንድንሆን ነው። ነገር ግን የእርሱን ስጦታዎች አለማወቃችን ተስፋ እንድንቆርጥ አድርጎናል። ተስፋ መቁረጥም ወደ መዘንጋት ወረረን፣ በዚህም ምክንያት አለማወቅ በውስጣችን ነገሠ።

ጅምር አድርገን ወደወደቅንበት ቦታ መመለስ ስንፈልግ የራሳችንን ፍላጎት መተው ስለማንፈልግ ብዙ ስራ ይጠይቃል። ከእግዚአብሔር ፈቃድ ጋር በመሆን የራሳችንን ማድረግ እንደምንችል እናስባለን ፣ ግን ይህ የማይቻል ነው። ጌታ ራሱ እንዲህ ይላል፡- “ፈቃዴን ለማድረግ አይደለም ከሰማይ ወርጃለሁ የላከኝን ፈቃድ እንጂ” ማለትም የአብ ፈቃድ (ዮሐ። 6፡38) – ምንም እንኳን የአብ፣ የወልድና የመንፈስ ቅዱስ ፈቃድ አንድ ቢሆኑም የማይነጣጠሉ ተፈጥሮ ስላላቸው ነው። ነገር ግን ይህ ስለ እኛ እና ስለ ሥጋ ምኞት ነው ተብሏል። ሥጋ ካልሞተ እና ሰው በእግዚአብሔር መንፈስ ብቻ መመራት ካልፈቀደ፣ ሳይገደድ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ አይችልም። ነገር ግን የመንፈስ ቅዱስ ጸጋ በውስጣችን ሲነግስ፣ ከእንግዲህ በራስ ፈቃድ አይኖርም፣ እናም የሆነው ሁሉ እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ይሆናል። ያን ጊዜ በውስጣችን ሰላም እናገኛለን፣ እናም የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚወዱ፣ እንደ እግዚአብሔር ልጅ እና የእግዚአብሔር ልጅ፣ የእግዚአብሔር ልጆች ይባላሉ።

ያ ስንፍና ደስታን እና ህመምን ያመነጫል፣ እውቀት ደግሞ ራስን እና ትዕግስትን ያጎናጽፋል።

እናም ማንም ሰው ሁሉንም አይነት ተድላዎችን ማለትም የራሱን ፍላጎት የሚቆርጥበትን ትእዛዛቱን ካልጠበቀ እና የሚመጣውን ስቃይ ሁሉ የሚታገስ ከሆነ ይህንን ሊረዳ አይችልም። ስንፍና ደስታንና ሕመምን ትወልዳለች፣ እንደተናገርነው፣ እና እነዚህ ሁለቱ ኃጢአትን ሁሉ ይወልዳሉ፤ ሰነፍ ራሱን ይወድዳልና፥ ወንድሙንም መውደድ እግዚአብሔርንም መውደድ አይችልም፥ ከሥጋ ምኞትም ማለትም ከገዛ ምኞቱ አይራቅም፥ መከራንም አይታገሥም። አንዳንድ ጊዜ እንደ ፈቃዱ መስራት ይሳካል፣ እና ከዚያም ፍላጎቶች እና ኩራት በእሱ ውስጥ ይራባሉ፤ አንዳንድ ጊዜ አይሳካለትም፣ እናም በእሱ ይሰቃያል እና በመንፈስ ጭንቀት እና በመንፈስ ጭንቀት ውስጥ ይወድቃል፣ ይህም የገሃነም መጀመሪያ ነው።

ነገር ግን እውቀት ማለት ጥበብ ትዕግስትንና ራስን መግዛትን ያመነጫል። ጠቢብ ሰው ምኞቱን ይገታል እና በተመሳሳይ ጊዜ ህመምን ይቋቋማል፤ እና እራሱን ተድላ የማይገባው አድርጎ በመቁጠር እግዚአብሔር በዚህ ዘመን በሰጠው እቃዎች ምክንያት በሚመጣው ዘመን እንዳያጣው በመፍራት ለበጎ አድራጊው አመስጋኝ እና አመስጋኝ ነው። ራሱን በሁሉም ነገር ባለ ዕዳ አድርጎ በመቁጠር መታቀብ እና ሌሎች በጎነቶችን ይለማመዳል። ለበጎ አድራጊውን የሚከፍልበት ትንሽም ቢሆን ምንም አያገኝም። የሚቀበልና የማይሰጥ ስለሆነ በጎ ምግባርን እንደ ትልቅ ዕዳ ይቆጥራል። እግዚአብሔርን ማመስገን የተፈቀደለት እና እግዚአብሔር ምስጋናውን የሚቀበል መሆኑ እንኳን እንደ ትልቅ ዕዳ ይቆጥረዋል፤ ሁልጊዜም ያመሰግናል፥ መልካምንም እያደረገ፥ ሁልጊዜም ትሑት ሆኖ ራሱን ከባለዕዳዎች ሁሉ የሚበልጥ ከሁሉ ከሁሉ የሚያንሰውን ይቆጥራል። መልካም በሚያደርገው በእግዚአብሔር ደስ ብሎት በፍርሃት ደስ ብሎት ወደማይለወጠው የእግዚአብሔር ፍቅር በትህትና በመቅረብ መከራን እንደ ዕዳው ይቀበላል።

ያ ትህትና ከእውቀት፣ እውቀት ደግሞ ከፈተና ይመጣል።

ከዚህም የሚበልጥ መከራ በመጣበት ጊዜ እርሱ እንደሚገባው አምኖ ለመጪው ዘመን የተዘጋጀው ስቃይ እንዲቀልላቸው በዚህ ዘመን መከራ መቀበል ይሻለዋል ብሎ ደስ ይለዋል። በዚህ ውስጥ የራሱን ድክመት ይገነዘባል እና አይኮራም። እናም ይህን የማወቅ ጸጋን የሚቀበል እና በእግዚአብሔር ችሮታ ለመታገስ፣ እግዚአብሔርን መውደድ ይጀምራል። ትህትና ከእውቀት፣ እውቀት ደግሞ ከፈተና ይመጣል። እራሱን የሚያውቅ የሁሉን ነገር እውቀት ይሰጠዋል፤ እና እግዚአብሔርን የሚታዘዝ ሁሉ የሥጋ ጥበብ ሁሉ ለእርሱ እንደሚታዘዘው ያገኘዋል፣ እና ከዚያም—ትህትና በሁሉም አካላቱ ውስጥ ሲነግስ—ሁሉም ነገር ለእርሱ ይታዘዛል።

ቅዱሳን ጎርጎርዮስ እና ባሲል “እራሱን የሚያውቅ በትልቁም በትሕትናም ይኖራል፣ ምክንያቱም አስተዋይ ነፍስና ሟች ሥጋ አለውና፣ ስለዚህም ምክንያት አይታበይም፣ ተስፋም አይቆርጥም፣ ነገር ግን በምክንያታዊ ነፍሱ ፊት ያፍራል፣ ከሚያሳፍር ነገር ሁሉ ይርቃል፣ ድካምንም አውቆ በትዕቢት ከሚሸሹት ከብዙዎች ነፍሱን ይሸሻል። የገዛ ድካም የእግዚአብሄርን ወሰን የለሽ ሃይል ያውቃል፣ እናም እግዚአብሔር በሚያሠቃይ የልብ ጸሎት የሚጠሩትን ትሑታን እንዴት እንደሚያድናቸው እና ከዛም እግዚአብሄር ከሌለ ምንም ማድረግ እንደማይችል እያወቀ፣ መውደቅን በመፍራት ወደ እግዚአብሔር መጣበቅ ይደፍራል፣ እናም እግዚአብሔር እንዴት ከብዙ ፈተናዎች ነፃ እንዳወጣው፣ ምስጋናውን እና ምስጋናውን ሲያቀርብ ይገረማል በማንም ላይ ፈጽሞ አትፍረድ፤ እግዚአብሔር እንደረዳው እንዲሁ ሌላውን በፈለገ ጊዜ ሊረዳው እንደሚችል አውቆ፤ ቅዱስ መክሲሞስ እንዳለ።

ምናልባት አንድ ሰው ከብዙ ምኞቶች ጋር ሲታገል እና ሲያሸንፍ አይተህ እራስህን ደካማ እንደሆነ አድርገህ ትቆጥራለህ። ለዚህም ነው ነፍሱ እንዳትጠፋ እግዚአብሔር በቅርቡ ይረዳዋል። ከዚህም የሚበልጠውን አውቆ የራሱን ድካም እያሰበ ለኃጢአት አይገዛም። ነገር ግን ብዙ የነፍስና የሥጋ ፈተናዎችን ላልታገሠ ሰው ይህ የማይቻል ነው። የእግዚአብሔር ኃይል በትዕግስት ሲበረታህ በልምድ ትማራለህ። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ልምድ ያላቸውን ሰዎች ሳይጠይቅ የራሱን ፍላጎት ለመከተል ወይም የራሱን ግንዛቤ ለማቅረብ አይደፍርም። ለማሰብ የሚፈልገው ወይም የሚያደርገው የሥጋን ሕይወት ወይም የነፍስን ድኅነት የማያገለግል ከሆነ ለምን ያደርጋል?

ፍላጎትን ወይም ሀሳብን እንዴት እንደሚፈትሹ።

አንድ ሰው የትኛውን ፍላጎት ወይም የትኛውን መረዳት መቃወም እንዳለበት ካላወቀ ሁሉንም ነገር እና ሁሉንም ሀሳቦች ከእሱ በመተው እና በመታቀብ ይፈትሹ። እና እሱ ከሌለው ፣ ይረበሻል ፣ እና ሲያገኘው ደስታ ይሰማዋል ፣ እና ሲከለከል ቅሬታ ይሰማዋል ፣ ያ ነገር ወደ ክፋት ይመራል። በውስጣችን ከመግባቱ በፊት ንቀው ጉዳቱ እንደተሰማን ለማሸነፍ መትጋት አለብን። ያለ እኛ በሥጋ ልንኖርና እግዚአብሔርን በመልካም ማገልገል የምንችልበት ስለ ሁሉም ነገርና ስለ አሳብ ሁሉ ይህን እላለሁ። ልማድ ሲዘገይ ያጠናክራል እና ሁለተኛ ተፈጥሮ ይሆናል፤ ካልፈቀዱት ግን ይዳከማል እና በጥቂቱ ይሞታል። ሁለቱም ጥሩም ሆኑ መጥፎ ልማዶች እንደ እሳት በእንጨት ላይ ይመገባሉ። ለዚህም ነው ወላጆቻችን ትንሽ መስለው ትልቅ ነገር ማድረግ እንደሚችሉ ሁሉ መልካም ነገርን ለመማር እና በሙሉ ኃይላችን ለማድረግ ጥረት ማድረግ አለብን።

ለሰውነት አስፈላጊ የሆነውን እንኳን ማግኘት የማይፈልግ በጠባቡና በሚያሳምም መንገድ መሄዱን የተወ፣ በስግብግብነት ውስጥ አይወድቅም። ስግብግብነት ብዙ ነገሮችን ማግኘት ብቻ ሳይሆን ከአንድ ነገር ጋር መያያዝ ወይም ሳያስፈልገን ወይም ከሚያስፈልገው በላይ ከእኛ ጋር ማቆየት ነው። ብዙ የጥንት አባቶች፣ ምንም እንኳን እንደ አብርሃም፣ ኢዮብ፣ ዳዊት እና ሌሎች ብዙ ንብረቶች ቢኖራቸውም ለእነርሱ ምንም ፍቅር አልነበራቸውም። ሁሉን ነገር የእግዚአብሔር እንደሆነ አድርገው ይመለከቱ ነበር፣ ስለዚህም እግዚአብሔርን ደስ አሰኙት። እና ጌታ፣ ከሁሉ የላቀው ፍጽምና እና ጥበብ እራሱ የዚህን የፍትወት ስር ቆረጠ፣ ምክንያቱም እሱን ለሚከተሉት – ከፍተኛውን በጎ ምግባር—ንብረት ወይም ሃብት እንዳይኖራቸው፣ እንዲሁም የራሳቸው ነፍስ፣ ማለትም የራሳቸው ፈቃድ እና የራሳቸው ግንዛቤ እንዳይኖራቸው አዝዟል።

በአራቱ የገዳማዊ ሕይወት ዓይነቶች ላይ።

አባቶች ይህን እያወቁ ፍጽምናን ስለሚገድብ ከዓለም ሸሹ፤ እና ከዓለም ብቻ ሳይሆን ከራሳቸው ፈቃድም አንዳቸውም ቢሆኑ እንደዚያ አላደረጉም። አንዳንዶች በአካል በመታዘዝ ኖረዋል እና በክርስቶስ ምትክ መንፈሳዊ አባት ነበራቸው እና ማስተዋልን ሰጡ። ሌሎች፣ በምድረ በዳ እና ከሰው ተለይተው፣ እግዚአብሔር ራሱ እንደ አስተማሪያቸው ነበራቸው፣ እና ለእርሱ በገዛ ፈቃዳቸው ለመሞት ፈቃደኞች ነበሩ። ሌሎች ደግሞ መካከለኛውን መንገድ ተከተሉ፡ ዝም ብለው ሁለት ወይም ሶስት ሆነው እየኖሩ እግዚአብሔርን እንዴት ደስ ማሰኘት እንደሚችሉ እርስ በርሳቸው ጥሩ መካሪዎች ሆኑ። አንዳንዶቹም መታዘዝን ተምረው በአባታቸው ትእዛዝ በወንድሞች ላይ ሽማግሌዎች ተሾሙ፥ የአባቶችንም ወግ እየጠበቁ በመታዘዝ እንደ ኖሩ በሕይወት ይኖራሉ። ሥራውም ሁሉ መልካም ነበር።

አሁን ግን የራሳችንን ፍላጎት መተው ስለማንፈልግ – በመታዘዝ ብንኖርም ሆነ በሌሎች ላይ ሥልጣን ተሰጥቶን ብንሆን ማንም እድገት አያደርግም። እንዲሁም ራስን ከሰዎች እና ከዕለት ተዕለት ሕይወት ጉዳዮች መለየት ፣ በመካከለኛው መንገድ መሄድ እና ከአንድ ወይም ከሁለት ወንድሞች ጋር ዝም ማለት ፣ እና የክርስቶስን እና የቅዱሳት መጻሕፍትን ትእዛዛት ሌት ተቀን በማጥናት ቅዱሳት መጻሕፍት እና ሕሊና መንፈሳዊውን ተዋጊ መነኩሴን ይገሥጻሉ ፣ እና በትኩረት በማንበብ እና በጸሎት የመጀመሪያውን ትእዛዝ ማለትም ከቅዱሳት መጻህፍት የሚገኘውን እግዚአብሔርን መፍራት ይረዳ ነበር። በፍርሃትም እንባ አለቀሰ፤ እንባውም ለሌሎቹም ትእዛዛት መጣ፤ እነርሱም ሐዋርያው ​​እምነት፣ ተስፋና ፍቅር ብሎ ሰየማቸው።

በጌታ የሚያምን ስቃይን ይፈራል፤ ስቃይንም ፈርታችሁ ትእዛዛትን ጠብቁ። ትእዛዛቱን እየጠበቀ መከራን ይቋቋማል፤ መከራን ተቋቁመህ በእግዚአብሔር ተስፋ አድርግ። እና ተስፋ የማሰብ ችሎታን ከፍላጎት ሁሉ ነፃ ያወጣል፤ እና ከስሜታዊነት የራቀ አእምሮ ለእግዚአብሔር ፍቅር ይኖረዋል። ይህንን ማድረግ የሚፈልግ፣ የትም ቢሆን ይድናል።

ያ ጸጥታ የነፍስ የመንጻት መጀመሪያ ነው።

ጸጥታ የነፍስ የመንጻት መጀመሪያ ነው፡ በውስጡም አንድ ሰው ትእዛዛቱን ሁሉ ለመፈጸም ያለምንም ችግር ይማራል። "ሽሹ፥ ዝም በል፥ ዝምም በል" አንድ ታላቅ አባት "እነዚህ የኃጢአት መሠረተ ቢስ ናቸውና።" 2 ደግሞም፦ ከሰዎች ሽሹ ትድናላችሁ፤ ሰው የራሱን ኃጢአት እንዲያይ ወይም የአጋንንትን ሽንገላ እንዲያይ፣ እንዲጠብቃቸው፣ የእግዚአብሔርን ጥቅምና መግቦት በእነርሱ የእግዚአብሔርን እውቀትና ትሕትና እንዲያገኝ ውይይት አይፈቅድም።

ስለዚህ አንድ ሰው በአጭር መንገድ ወደ ክርስቶስ መሄድ ሲፈልግ – ማለትም ከክፉ ምኞትና ዕውቀት በጸዳ ንጽህና – ወደ ፍጽምና በደስታ ሲደርስ ወደ የትኛውም ቦታ ወደ ቀኝም ወደ ግራም አያዞርም ነገር ግን ሁለቱም ጎጂዎች ስለሆኑ ከሥራው መብዛትና ስንፍና እየሸሸ መካከለኛውን መንገድ በጥንቃቄ ይሂድ። አእምሮውን በብዙ ቃላት አያደበድበው ወይም በብዙ ልመና አይታወር፣ በጾምና በንቃትም አያደናግር። ይልቁንም ሰባቱ ሥጋዊ ተግባራት በትዕግሥት መተግበር አለባቸው፣ መሰላል ላይ እንደሚወጡ፣ ሳያቋርጡ እየፈፀሙ ወደ ሥነ ምግባራዊ ሥራ በመሸጋገር፣ በእግዚአብሔር ቸርነት ማስተዋልን ለምእመኑ እንደሚሰጥ ጌታ እንደተናገረው። "ቅዱሳት መጻሕፍት ሁሉ በእግዚአብሔር መንፈስ መሪነት ይጠቅማሉ" (2ኛ ጢሞ 3፡16)

መዳን የሚፈልጉትን የሚያደናቅፍ ምንም ነገር የለም፣ እና እኛን ለመርዳት ዝግጁ ከሆነው እና ወደ እርሱ የሚጮኹ እና ቅዱስ ፈቃዱን ለማድረግ የሚፈልጉትን ከፈተናዎች ሁሉ ከሚጠብቀው ከእግዚአብሔር በቀር በኛ ላይ ምንም ሃይል የለውም። ያለ እርሱ ማንም መልካም ሊያደርግ ወይም ክፉውን ያለ ፈቃዱ ሊሰቃይ አይችልም፣ እግዚአብሔር ለኃጢአተኛው ቅጣት እና ለነፍሱ መዳን ካልፈቀደ በቀር። ክፉ ስራ ከኛ የመጣ እና የሚፈጸመው በእኛ ስንፍና እና በአጋንንት ትብብር ነው። ነገር ግን ሁሉም እውቀት፣ በጎነት እና ጽናት እንደሌላው ሁሉ የእግዚአብሔር ጸጋ ናቸው። በጸጋው “የእግዚአብሔር ልጆች የመሆን ኃይል” ተሰጥቶናል (ዮሐ። 1፡12)፣ ትእዛዛቱን እየጠበቅን ነው። እነዚህ ትእዛዛት ከጸጋው ውጭ ልንጠብቃቸው ስለማንችል እነዚህ ትእዛዛት የበለጠ ይጠብቁናል፣ እናም የእግዚአብሔር ጸጋዎች ናቸው። እና ከእምነት እና ፈቃድ በስተቀር ምንም ልንሰጥ አንችልም።

በአንድ ቃል: የተቀበልናቸውን የእምነት እውነተኛ ዶግማዎች ሁሉ በመጠበቅ ፣ እንደ ትምህርት ቤት እንደሚማር ሰው ፣ የተጠቀሱትን ሰባት ተግባራት ለመለማመድ እና በድርጊታቸው እራሳቸውን እንዲለምዱ መጀመር ይመከራል ።

የሰባቱ የሰውነት እንቅስቃሴዎች ዝርዝር መግለጫ። የመጀመሪያው እንቅስቃሴ።

እነዚህ ሰባት ተግባራት የሚከተሉት ናቸው። የመጀመርያው ተግባር ፀጥታ ነው፣ ​​ማለትም ከጭንቀት የጸዳ ህይወት፣ ከህይወት ጭንቀቶች ሁሉ የተነጠለ፣ ሰው ከሰዎች እና ከጭንቀት ራቀ፣ ከጫጫታ እና ከጠላት አምልጦ፣ እንደሚያገሳ አንበሳ በውይይት እና በዓለማዊ ተቆርቋሪነት የሚውጠውን እየፈለገ የሚውለውን ጠላት።

ማስታወሻ 2፡ በታላቁ አርሴንዮ ህይወት ውስጥ የግንቦት 8 ቀንን ይመልከቱ።

ነፍስ አንድ ብቻ እንክብካቤ ይኑራት: እግዚአብሔርን እንዴት ማስደሰት እና ለሞት ሰዓት ያለ ኩነኔ መዘጋጀት። በጥንቃቄ፣ አጋንንት እንዴት እንደሚሰርቁት ይወቁ፣ እና ከባህር አሸዋ የሚበልጡትን የእራስዎን ኃጢያቶች እወቁ – እንደ አቧራ ያሉ ጥሩ ኃጢአቶች እና ስለዚህ ለብዙዎች የማይታወቁ። እና፣ ሁልጊዜ ማልቀስ፣ ለሰው ተፈጥሮ ማዘን፤ እግዚአብሔርም እንደ አስተዋይ ነፍስ ያጽናናታል፣ እና ለማየት ያላሰበውን ለማየት በመቻሏ ደስ ይላታል፣ ምክንያቱም ከእስር ቤት ስለማትወጣ። እናም የራሳችሁን ድካምና የእግዚአብሔርን ኃይል አውቃችሁ ፍርሃት እንዳትሆኑ እና ባለማወቅ እንዳትወድቁ እንዲሁም እግዚአብሔር ለሰው ያለውን ፍቅር እንዳትረሱ ወይም የሆነ ነገር ሲደርስባችሁ ተስፋ እንዳትቆርጡ ተስፋ አድርጉ።

ሁለተኛው እንቅስቃሴ።

ሁለተኛው ተግባር መጠነኛ ጾም ነው፡ በቀን አንድ ጊዜ መብላት እንጂ እስክትጠግብ ድረስ አይደለም። ስግብግብነትን፣ ሆዳምነትን፣ ክፉ ሥጋዊ ፍላጎትን ለማሸነፍ እና ንጹሕና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ሆኖ ለመቀጠል ነፍስ የማትፈልገውን – ሌላ ምንም ከሌለ በቀር አንዳንድ ቀላል፣ በቀላሉ የተዘጋጀ፣ ነፍስ የማትፈልገውን ምግብ ብሉ። እግዚአብሔር እጅግ መልካም የፈጠረውን አለመቀበል ሞኝነት ነውና ከማናቸውም ዓይነት መብል ፈጽሞ አትከልከል። ያለ ከልካይና በመጎምጀት ሁሉንም ነገር በአንድ ጊዜ አትብላ ነገር ግን የተረገሙ መናፍቃን እንደሚያደርጉት ምንም ነገር ሳትክድ ለእግዚአብሔር ክብር በቀን አንድ ጊዜ በመንፈሳዊ ንቃት ውሰድ። ወይን በጊዜው ጠቃሚ ነው: በእርጅና ጊዜ፣ በደካማነት እና በቀዝቃዛ ጊዜ በጣም ጠቃሚ ነው፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜ እንኳን ብዙ መጠጣት የለበትም። በወጣትነት፣ ትኩስ እና ጤናማ በሚሆንበት ጊዜ፣ ውሃ መጠጣት ይሻላል፣ እና በጣም ትንሽ እንኳን፣ ጥማት ከሌሎች የሰውነት ድርጊቶች የበለጠ ጠቃሚ ነው።

ሦስተኛው እንቅስቃሴ።

ሦስተኛው መጠነኛ ንቃት ነው፡ ግማሹን ሌሊት መተኛት እና ግማሹን በዝማሬ፣ በጸሎት፣ በለቅሶና በማልቀስ ማሳለፍ ነው። ስለዚህም በመጠኑ ጾምና ንቃት ሰውነት ለነፍስ ይታዘዛል ጤናማና ለበጎ ሥራ ​​ሁሉ የተዘጋጀ ነው ነፍስ ግን ብርታትና ብርሃን አላት፤ ስለዚህም ማድረግ የሚገባትን አይታና ትሠራለች።

አራተኛው እንቅስቃሴ።

አራተኛው መዝሙረ ዳዊት ማለትም የሥጋ ጸሎት ሲሆን ይህም መዝሙር በመዘመር ጉልበቱን በማጎንበስ ሥጋ እንዲደክም ነፍስም እንዲዋረድ አጋንንቶቻችንም ይሸሻሉ ጠባቂ መላእክቶቻችንም ይቀርባሉ፤ ከዚያም ሰው እርዳታ ከየት እንደመጣ ያውቃል። ባያውቅም፥ ሥራውን በራሱ የሚሠራ መስሎ ሊመካ ይችላልና። ያን ጊዜም ድካሙን ይማር ዘንድ እግዚአብሔር ከእርሱ ይርቅ ነበር።

አምስተኛው እንቅስቃሴ።

አምስተኛው የመንፈሳዊ ጸሎት ነው፣ እሱም በአእምሮ ውስጥ የሚከናወነው ከሁሉም ሀሳቦች ነፃ ሲሆን፤ የማሰብ ችሎታ በጸሎት ቃላት ውስጥ ሲኖር እና በማይነገር ህመም ለእግዚአብሔር ሰግዶ አንድ ነገር ብቻ ይጠይቃል-የእግዚአብሔር ፈቃድ በሁሉም ሥራዎቹ እና በሁሉም ግንዛቤው ውስጥ ይፈጸም ዘንድ። ሃሳብን ፣ ምስልን ፣ መልክን ፣ እሳትን ፣ ብርሃንን – ምንም አይቀበል ፣ ነገር ግን ያለ ራዕይ ፣ ምስሎችን ሳያይ ፣ ምንም ሳያስብ ይኑር ። እግዚአብሔር ይህን ያስባል ከእርሱም ጋር ይነጋገራልና። ይህ ለንቁ ሰው የሚስማማው ንጹሕ ጸሎት ነው፤ ነገር ግን በአእምሮ ለሚያስቡ ሰዎች ከዚህ ከፍ ያለ የተለየ ነገር ይጠብቃቸዋል።

ስድስተኛው እንቅስቃሴ።

ስድስተኛው ለየትኛውም ዓይነት እንግዳ ትምህርት ትኩረት ሳይሰጥ፣ እንዲያውም ከመናፍቃን ዶግማዎች ያነሰ የቅዱሳን አባቶች ንግግሮች እና ሕይወት ማንበብ ነው። ሰው ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትና ከአባቶች ነጸብራቅ ውስጥ ፍትወትን እንዴት ማሸነፍ እንደሚቻል እና በጎነትን እንዲያገኝ ይማራል እናም አእምሮው በመንፈስ ቅዱስ ቃል ተሞልቶ ከሴሉ ውጭ ቀደም ሲል የሰማውን ባዕድ ቃላትና አስተሳሰቦች እንዲረሳ እና ለረጅም ጊዜ በጸሎት እና በማሰላሰል ወደ መልካም ሀሳቦች እንዲደርስ። ጸሎት በጸጥታ በማንበብ ይረዳናል፣ ማንበብም በንጹሕ ጸሎት ይረዳዋል፣ ሰውየው ለማንበብ ወይም ለመዘመር ሰነፍ ባይሆንም፣ ምንም እንኳን በስሜቶች በተፈጠረው መደበቅ የተነሳ ያነበበውን ሙሉ ኃይል ሊረዳው አልቻለም።

ትዕቢት ወደ ጥፋት ያመራል፣ በተለይም በዚህ ዓለም ጥበብ ራሳቸውን እንደ ጥበበኛ አድርገው የሚቆጥሩ፣ ማስተዋል ንቁ እውቀት እንደሚያስፈልግ ሳያውቁ፣ መስማት ብቻ እግዚአብሔርን እንድናውቅ አይረዳንም። ደህና፣ መስማት አንድ ነገር ነው፣ እርምጃ መውሰድ ደግሞ ሌላ ነው። የሚያዳምጥ ብቻ የእጅ ባለሙያ መሆን አይችልም፤ ማየት እና መስራት እና ስህተት መስራት እና ልምድ ባላቸው ሰዎች መታረም እና መጽናት እና የራሱን ፍላጎቶች መቁረጥ አለበት፤ ሲደክም ጥሩ የእጅ ጥበብ ባለሙያ ይሆናል። እንደዚሁም መንፈሳዊ እውቀት ከመማር ብቻ የሚመጣ አይደለም፤ እግዚአብሔር ለትሑታን እና ለጥበበኞች በጸጋ ይሰጣል።

ቢያንስ አንድ ነገር አውቃለሁ ብሎ በማሰብ ቅዱሳት መጻሕፍትን የሚያነብ ሰው በተለይም ንቁ ከሆነ ምንም የሚያስደንቅ ነገር የለም። እግዚአብሔርን ግን ገና አላወቀውም፤ እግዚአብሔርን የሚያውቁትን ቃል ብቻ ነው የሰማው። ከጻፉት ውስጥ ብዙዎቹ የእግዚአብሔርን እውቀት ነበራቸው፣ ነገር ግን ይህ ሰው እስካሁን ድረስ የለውም። ስለዚህ፣ እኔ የጻፍኩትን ከመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ሰበሰብኩ፤ ከመንፈስ ቅዱስ ልሰማው የሚገባኝ ሆኖ አልተፈረደብኝም፤ ነገር ግን ከመንፈስ ቅዱስ ሰምቻለሁ፤ አንዳንድ ጊዜ ስለ ከተማ ወይም ሰው ያንን ከተማ ወይም ያንን ሰው ከሚያውቁት እንደሚሰማው።

ሰባተኛው እንቅስቃሴ።

ሰባተኛው ስለ እያንዳንዱ ቃል እና ስለ እያንዳንዱ ተግባር ልምድ ያላቸውን ሰዎች መጠየቅ ነው፣ ስለዚህም ሰውዬው ባለማወቅ ወይም በፈቃዱ እንዳያስብ ወይም የማይገባውን እንዳያደርግ ሐዋርያው፡- “ማንም አንዳች የሚያውቅ ቢመስለው እንዴት ማወቅ እንዳለበት ገና አያውቅም” (1ቆሮ። 8፡2)።

ከእነዚህ ሰባት የሰውነት እንቅስቃሴዎች በተጨማሪ ድካማችንን አይተን ትምክህተኛም ሆነ ተስፋ የማንቆርጥ፣ ምንም ቢሆን መልካምም ይሁን መጥፎ፣ እግዚአብሔር ለትምህርታችንና ልምዳችን በሚፈቅደው ነገር በሚሆነው ነገር ሁሉ ትዕግስት ሊኖረው ይገባል። ከጭንቀት እና ከንቱ ንግግሮች እና ስራዎች ሁሉ መራቅ እና የእግዚአብሔርን ስም ከሚተነፍሰው በላይ ደጋግሞ በሁሉም ነፍሱ በፊቱ በመስገድ ፣በፍፁም ነፍሱ በመስገድ ፣አእምሮውን ከዓለማዊ ሀሳቦች ሁሉ በማላቀቅ እና የእግዚአብሔርን ፈቃድ ብቻ መፈለግ አለበት። እናም አእምሮው ሁሉንም ኃጢአቶቹን እንደ ባህር አሸዋ ማየት ይጀምራል። ይህ የነፍስ መገለጥ መጀመሪያ እና የጤንነቷ ምልክት ነው። በአንድ ቃል፣ ነፍስ ትጨነቃለች፣ ልብ በርሷ ይዋረዳል፣ እናም እራሷን ከሁሉም ሰው ያነሰ እንደሆነ አድርጎ ይቆጥራል፤ እና የእግዚአብሔርን ጥቅም ማወቅ ትጀምራለች፣ ለሁሉም የተሰጡትን እና ለራሷ የተሰጡትን፣ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የሚናገሩትን፣ እና የራሷን ኃጢአት ታውቃለች።

ትእዛዛቱ ሚዛን መሆናቸውን እና እግዚአብሔርን በመፍራት መጀመር አለብን።

ከፊተኞችም እስከ መጨረሻው ድረስ በማስተዋል ትእዛዛቱን ጠብቁ። ጌታ እንደ መሰላል አዘጋጅቷቸዋልና ማንም አንድ እርምጃ ተዘልሎ ወደሚቀጥለው መሄድ አይችልም። በዲግሪ እየገሰገሰ ከአንደኛ ወደ ሁለተኛው ከሁለተኛው ወደ ሦስተኛው ይሄዳል በጸጋ የሰጣቸውም የሚፈልገው አምላክ እስኪያደርጉት ድረስ ነው። ትእዛዙን ለመጠበቅ የሚፈልግ ሁሉ ተንሸራቶ ወደ ጥልቁ ውስጥ እንዳይወድቅ እግዚአብሔርን በመፍራት መጀመር አለበት። ማደግ የሚፈልግ ማንኛውም ሰው በእነዚህ ትእዛዛት ላይ ይስሩ እና ሌሎች አይደሉም፤ አለበለዚያ ተንሸራቶ ገደል ውስጥ ይወድቃል። ልክ እንደ ሰባቱ የመንፈስ ቅዱስ ሥጦታዎች፣ በመጀመሪያ ካልተጀመረ በቀር ማንም እንደማይደርስበት፣ የጌታ ብስራትም እንዲሁ ነው። “የጥበብ መጀመሪያ እግዚአብሔርን መፍራት ነው” (መዝ 111፡10) ይላል ዳዊት። ሌላ ነቢይ ደግሞ ከላይ ቃል ሲናገር፡- “የጥበብና የማስተዋል መንፈስ የምክርና የኃይል መንፈስ የእውቀትና እግዚአብሔርን የመፍራት መንፈስ” (ኢሳ 11፡2-3) ይላል። በእርግጥ ጌታ ትምህርቱን የጀመረው “በመንፈስ ድሆች የሆኑ ብፁዓን ናቸው” (ማቴ 5፡3) ማለትም ሁሉም ሰው እግዚአብሔርን በመፍራትና በቃላት ሊገለጽ በማይችል የነፍስ ሀዘን ይሞላ። ጌታ ይህንን ትእዛዝ መሠረት አድርጎ ያስቀመጠው፣ ያለዚያ ሰው በሰማይ ቢኖር እንኳ፣ ዲያብሎስ፣ አዳም እና ሌሎች ብዙዎች የወደቁበት በትዕቢት ምንም እንደማይጠቅም ስለሚያውቅ ነው።

እግዚአብሔርን መፍራት ለመጠበቅ ምን ማሰላሰል እንዳለበት።

ስለዚህ ማንም የፊተኛይቱን ትእዛዝ ለመጠበቅ የሚፈልግ፣ ማለትም፣ ፍርሃት፣ ስለ እነዚያ በጻፍናቸው የሕይወት ክንውኖች፣ እና የእግዚአብሔር ግዙፍ እና የማይገመቱ ጥቅሞች፣ እና እግዚአብሔር በሚታየውና በማይታየው ዓለም የፈጠረውንና የፈጠረልንን ነገር ሁሉ በጥንቃቄ አሰላስል። እንዴት እንደሚጠብቀን፣ እንደሚመግበን፣ እንደሚሰጠን እና ህይወት እንደሚሰጠን፤ በቅዱሳኑ ጸሎትና አማላጅነት ከሚታዩትና ከማይታዩ ጠላቶች እንዴት ያድነናል፤ በበደላችን ምክንያት የሚመጡብንን ክፉዎች እንዴት እንደሚፈውስ፤ በደላችንን፣ ክፋታችንን፣ እና ኃጢአታችንን፣ እና ያደረግነውን፣ የምናደርገውን እና የምናደርገውን ሁሉ እንዴት በትዕግስት እንደሚታገስ—ጸጋው ይጠብቀን—እና በቃልም፣በድርጊት እና በሃሳብ የምንቆጣበትን ጊዜ። እኛን በትዕግሥት ብቻ ሳይሆን ለእኛም ለራሱም በመላእክቱ በቅዱሳት መጻሕፍት በጻድቃን በነቢያት በሐዋርያት በሰማዕታት በመምህራንና በክቡር አባቶች በኩል ቸርነትን ያደርግልናል።

የአንዳንዶችን መከራና የሌሎቹንም ተጋድሎ ስናስብ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስን መምጣት እያደነቅን፣ በዚህ ዓለም ያለው ሕይወቱ፣ ንጹሕ ሕማማቱ፣ መስቀሉ፣ ሞቱ፣ መቃብሩ፣ ትንሣኤው፣ ዕርገቱ፣ የመንፈስ ቅዱስ መውረጃ፣ የመንፈስ ቅዱስ መውረጃ፣ ዘወትር እና በየቀኑ የሚፈጸሙትን ሊገለጹ የማይችሉ ተአምራትን ስናደንቅ ነው። ገነት፣ አክሊሎች፣ እንድንገባ አድርጎን የፈረደብን ልጅነቷና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የሚናገሩትን ሁሉ እንግዲያውስ ይህን ሁሉ እያሰላሰልን እንገረማለን። እግዚአብሔር ለሰው ያለውን ፍቅር ስንመለከት፣ በትዕግሥቱ እና ወደ እኛ በመውረድ እንሸበርና እንገረማለን። እናም ተፈጥሮአችን በደረሰብን ኪሳራ እናዝናለን – ከክፉ ምኞት የጸዳ የመላእክት ንፅህና ፣ ገነት እና ከወደቅንበት መልካም ነገር ሁሉ – እና በወደቅንበት ክፉ ነገር ሁሉ ማለትም አጋንንት ፣ስሜት እና ኃጢያት፤ ከኃጢአታችንና ከአጋንንት ተንኮል ምን ያህል ክፋት እንደመጣ በማሰብ ነፍሳችንን እናሠቃያለን።

ስለ ሁለተኛው ትእዛዝ፣ እና ፍርሃት ማልቀስ ይጀምራል።

ከዚያም እግዚአብሔር ለመንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ሁለተኛውን ትዕዛዝ ሰጠው፡ የተባረከ ልቅሶ። " የሚያዝኑ ብፁዓን ናቸው መፅናናትን ያገኛሉና" (ማቴ 5፡4) ማለትም በፍቅርና በርኅራኄ የተነሣ ለራሳቸውና ለጎረቤቶቻቸው የሚጮኹ። ስለ ሞተ ሰው ስለራሱ የሚያለቅስ ሰው ይህን የሚያደርገው ከሞት በኋላ እና ከዚያ በፊት የሚሆነውን በፍርሃት ስለሚረዳ ነው፤ ከልቡ ጥልቅ እያለቀሰ፣ በብዙ መራራ እና በሚያሰቃይ እንባ እና በቃላት ሊገለጽ በማይችል ልቅሶ። እርሱ ስለ ክብርና ውርደት አይጨነቅም፤ እሱ ራሱ ህይወትን እንኳን ይንቃል እና በልቡ ውስጥ ካለው ህመም እና የማያቋርጥ ማልቀስ የተነሳ ብዙውን ጊዜ መብላትን ይረሳል።

ስለ ሦስተኛው ትእዛዝ፡ የዋህነት።

ከዚያም የሁሉ እናት የሆነችው የእግዚአብሔር ጸጋ የዋህነትን እና የኢየሱስ ክርስቶስን መምሰል ጅማሬ ይሰጠዋል፣ ማለትም ሦስተኛው ትእዛዝ፣ ጌታ "የዋሆች ብፁዓን ናቸው።" እንደ ድንጋይም ጸንቶአል፥ ነፋሱም የሕይወትም ማዕበል አያናውጠውም። በብልጽግናና በችግር፣ በብልጽግናና በችግር፣ በክብርና በውርደት የማይንቀሳቀስ፣ በአንድ ቃል፣ በማንኛውም ጊዜ። በሁሉም ጉዳዮች ላይ ከፈረደ በኋላ፣ ሁሉም ነገር እንደሚያልፉ፣ አስደሳች እና ህመም፣ እና ይህ ህይወት በሙሉ ወደ መጪው ዘመን መንገድ እንደሆነ ያውቃል፤ እናም ብንፈልግም ባንፈልግም በእኛ ላይ የሚደርስብን ነገር እንደሚሆን እና በከንቱ መጨነቅ የትዕግስትን አክሊል በማጣት እግዚአብሔርንም በመቃወም እንጨነቃለን። እንግዲህ እግዚአብሔር የሚያደርገው ነገር ሁሉ በጣም ጥሩ ነው እኛ ግን አናውቀውም። “ትሑታንን ፍርዱን ያስተምራቸዋል” (መዝ። 25፡9) ይላል ቅዱሳት መጻሕፍት። ከዚህም በላይ ማስተዋልን ያስተምራቸዋል።

በመከራ ጊዜም ቢሆን እንዲህ ያለው ሰው በመከራ ውስጥ ትርፍን እና ጥበብን መውደድን ስለሚያገኝ ደስ ይለዋል እንጂ በመከራ ውስጥ አይታክቱም: እግዚአብሔርን ወይም ወንድሙን ወይም ሌላ ሰውን ባለማወቅ ወይም አውቆ እግዚአብሔርን ወይም ወንድሙን ወይም ሌላ ሰውን አሳዝኖታል፣ እናም አሁን በትዕግሥቱ ብዙ ክፋትን እንዲያገኝ ይቅርታ እንዲሰጠው ምክንያት ተሰጥቶታል። የወንድምህን ኃጢአት ይቅር ባትሉ የሰማዩ አባትም ይቅር አይላችሁም። እና የኃጢአት ስርየትን በተመለከተ ከዚህ ትእዛዝ የበለጠ ወደ በጎነት ምንም አጭር መንገድ የለም። “ይቅር በይ” ይላል ቅዱሳት መጻሕፍት፣ “ይሰረይላችኋል” (ሉቃስ 6፡37)። ይህንንም ለማወቅና ክርስቶስን ለመምሰል እንዲገባው ስለተፈረደበት በትእዛዙ ጸጋ የዋህ ሆኗል።

የጋራ ጠላት ወንድሙን በኃጢአት ሲፈትነው በዚህም የራሱን ድካም እንዲፈውስ ያዝናል። እግዚአብሔር ፈተናን ሁሉ ለታመመች ነፍስ መድኃኒት አድርጎ ፈቅዷልና፡ ያለፈውንና የአሁኑን ኃጢአት ይቅር ይላል ወደፊትም ያሉትን ይገድባል። ነገር ግን ዲያብሎስም ሆነ የሚፈትን ወይም የሚፈተን ምስጋና አይገባውም። ዲያቢሎስ የክፋት ጸሐፊ ​​እንደመሆኑ መጠን ጥላቻ ይገባዋል፣ ምክንያቱም ክፉ ሲያደርግ ምንም ነገር አይመለከተውም። የሚፈትን ከሚፈትነው ሰው ርኅራኄ ይገባዋል – የሚሠራው በፍቅር ሳይሆን ራሱ እንደተገፋና እንደተገፋ ነው። የሚፈተነውም መከራን የሚታገሰው ስለ ራሱ ኃጢአት እንጂ ስለ ሌሎች አይደለም፤ ስለዚህም እርሱ ደግሞ ሊመሰገን አይገባውም። እርሱ ኃጢአት የሌለበት አይደለምና፣ እና እሱ ቢሆን፣ የማይቻል ከሆነ፣ በሽልማት ተስፋ እና ስቃይን በመፍራት ይጸናል። እንደዛ ናቸው። ነገር ግን የሁሉ ባለቤት የሆነውና ሁሉን ወደ እኛ የሚመልስ እግዚአብሔር ምስጋና ይገባዋል ምክንያቱም ዲያብሎስን እና የሰውን ክፋት በትዕግሥት በትዕግሥት ስለሚታገሥ ከኃጢአት በፊትም ሆነ ሰዎች ኃጢአት ከሠሩ በኋላ ንስሐ በሚገቡበት ጊዜ መልካሙን ሁሉ የሚከፍል በመሆኑ ምስጋና ይገባዋል።

ማስተዋልን ያገኘ ሦስተኛውን ትእዛዝ ሊፈጽም ይገባዋል ተብሎ ተፈርዶበታል። አጋንንት እንዳይሳለቁበት፣ አውቆም ይሁን ሳያውቅ የትሕትናን ስጦታ ተቀብሎ ራሱን እንደ ምንም ነገር ይቆጥራል። የትሕትና መጀመሪያ የዋህነት ነው፤ ትሕትና ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ የንጽሕና በር ነው፤ እናም ሰው ከመጥፎ ምኞት በጸዳው ንፅህና ጽኑ እና ፍጹም ፍቅርን ያገኛል፡ ያ ሰው የራሱን ተፈጥሮ፣ ከመወለዱ በፊት የነበረውን እና ከሞት በኋላ ምን እንደሚሆን ያወቀ ሰው ነው። የሰው ልጅ ከፍጥረት ሁሉ የሚከፋ ትንሽ ጠረን ነውና ወዲያው ይጠፋል። ማንም ሌላ ፍጥረት፣ ሕያውም ሆነ ግትር፣ የእግዚአብሔርን ሐሳብ የጣሰ የለም፣ ነገር ግን ከእግዚአብሔር ብዙ ጥቅሞችን ያገኘው፣ ሁልጊዜም በጣም ያስቆጣው ሰው ብቻ ነው።

ስለ አራተኛው ትእዛዝ፡ የፍትህ ረሃብ እና ጥማት።

መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴም ለአራተኛው ትእዛዝ ብቁ ሆኖ ተፈርዶበታል፣ ያም በጎነትን የማግኘት ፍላጎት። "ጽድቅን የሚራቡና የሚጠሙ ብፁዓን ናቸው" (ማቴ 5:6) ይላል ቅዱሳት መጻሕፍት፤ እና ለፍትህ ሁሉ ማለትም ለሥጋዊ በጎነት እና ለሥነ ምግባራዊ በጎነት የሚሹ እና የሚጥሩ አሉ፣ እነሱም መንፈሳዊ ናቸው። ታላቁ ባሲል "አንድ ሰው አንድን ነገር ካላወቀ የሚጠፋውን አያውቅም" ይላል ታላቁ ባሲል፤ ከተማረ በኋላ ግን በጉጉት ይፈልገዋል። እንደዚሁም፣ የአንዳንድን ትእዛዛት ጣፋጭነት የቀመሰው፣ እና ትእዛዛቱ ክርስቶስን ለመከተል ደረጃ በደረጃ እንደሚመራው የሚያውቅ፣ ሌሎችን ትእዛዛት ለማግኘት በትጋት ይጓጓል፣ እና ለእነሱ ሞትን እንኳን ይንቃል። በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቀውን የእግዚአብሔርን ምሥጢር ካወቀ በኋላ እነርሱን ሊረዳቸው በጣም ይጓጓል። እና ብዙ እውቀት ባገኘ ቁጥር ይጠማል እና የበለጠ ይቃጠላል፣ እንደ ነበልባል ይጠጣል፤ እና መለኮታዊ ነገሮች ለሁሉም ሰው ግልጽ ስላልሆኑ ሁልጊዜ ተጠምቷል። ለሰውነት ጤናና በሽታ ምንድ ነው፣ በጎነት እና ኃጢአት ለነፍስ፣ እውቀትና ድንቁርናም ለአእምሮ ናቸው።

ስለ አምስተኛው ትእዛዝ: ምሕረት።

እናም ሰው እግዚአብሔርን ለመምሰል በሚፈልግ መጠን ማለትም ተግባርን እስከ ፈለገ ድረስ አእምሮው በእውቀት ያበራል፤ እና ስለዚህ ምህረት በአምስተኛው ትእዛዝ ተሰጥቷል፣ ጌታ እንደሚለው: "የሚምሩ ብፁዓን ናቸው" (ማቴ 5: 7). ለባልንጀራው በራሱ ከእግዚአብሔር በተቀበለው ነገር ማለትም በሸቀጥ፣በምግብ፣በብርታት፣ወይም በሚጠቅም ቃል ወይም በጸሎት የሚምር መሐሪ ነው። ለሚለምኑትም ምሕረትን ማሳየት ሲችል ራሱን እንደ ባለ ዕዳ ይቆጥራል፤ ምክንያቱም ከተጠየቀው በላይ ተቀብሏል፡ ክርስቶስም እንደ እግዚአብሔር በአሁኑ ዘመን በፍጥረት ሁሉ ፊት ሊመጣ ባለውም መሐሪ ሊለው የተወደደ ያህል ነው። በወንድሙ በኩል እግዚአብሔር ራሱ እንደጠየቀው እና ባለዕዳው እንደ ሆነ ነው። ድሆች የሚለምኑትን ሳይጠይቁ ሊኖሩ ይችላሉ፤ የተጠየቀው ግን ያለ ምሕረት መኖር ወይም መዳን አይችልም። አንድ ባሕርይ ላለው ሰው ማዘንን የማይፈልግ ከሆነ እንዴት አምላክ እንዲያዝንለት ይለምናል?

በዚህ እና በሌሎች ብዙ ነገሮች ላይ በማሰላሰል፣ ለትእዛዛት እንደሚገባ የተፈረደበት ሰው ያለውን ብቻ ሳይሆን የራሱን ነፍስ ለባልንጀራው ይሰጣል። ይህ ፍጹም ምሕረት ነው፣ ክርስቶስ ደግሞ ስለ እኛ ሞትን ተቀብሏልና፣ ለእያንዳንዱ ሰው እንዴት እርስ በርሳችን እንደምንሞት መንገዱንና ምሳሌን እያሳየ፣ ሲያስፈልግም ለጠላቶችም ጭምር። ምሕረትን ለማሳየት ምንም ልዩ ነገር አያስፈልግም፤ እዚህ ምንም ሰበብ አናገኝም። ምንም የማይሰጠው ሰው እንኳን ለሁሉም ሰው መሐሪ እና የተቸገሩትን ሊረዳ ይችላል፣ ንፁህ መሆን እና ከአለም ነገሮች ላይ ከመጥፎ ፍላጎቶች እና ለሰዎች ሩህሩህ መሆን። ነገር ግን ነፍሳትን የሚፈውስ ፈውስ ከሚሹት ይልቅ እንዳይደክም አስቀድሞ ነገሩን በሥራ ሳናሳይ ከንቱ ውዳሴ ማስተማሩ መልካም አይደለም። ማንኛውም ሥራ ያለጊዜው ወይም ሳያስፈልግ እንዳይሠራ ጊዜና ማስተዋል ያስፈልገዋልና። ድሆች ከሁሉም ነገር ቢርቁ ይሻላል ድህነት ከምጽዋት እጅግ የላቀ ነው።

ስለ ስድስተኛው፣ ሰባተኛው እና ስምንተኛው ትእዛዛት።

ከመጥፎ ምኞት በጸዳ ንጽህና መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ ወደ ስድስተኛው ትእዛዝ ይደርሳል እንደ ጌታ ቃል፡- “ልበ ንጹሐን ብፁዓን ናቸው” (ማቴ 5፡8) ማለትም በጎነትን ሁሉ በቅዱስ ሐሳቦች የተለማመዱ እና የነገሮችን ተፈጥሮ አይተው በሐሳባቸው ሰላምን ያገኛሉ። ቅዱሳት መጻሕፍት “ብፁዓን ናቸው” ይላል (ማቴ 5፡9) ማለትም በነፍስና በሥጋ መካከል እርቅ የሚያደርጉ ሥጋ ለመንፈስ እንዲገዛ በእርሱ ላይም እንዳይነሣበት የመንፈስ ቅዱስም ጸጋ በነፍስ ይነግሥና እንደ ወደደ ይመራት ዘንድ መለኮታዊ እውቀትን ይሰጣታል። ለዚህም ምስጋና ይግባውና እንዲህ ያለው ሰው ስለ ጽድቅ ሲል ስደትን፣ ስድብን፣ ውርደትን ታግሶ ደስ ይለዋል፣ ዋጋው በሰማያት ታላቅ ነውና። የዋህ ለሆነ ሰው፣ ፍትህን ሁሉ ለተጠማ፣ መሐሪ፣ ንፁህ እና ከክፉ ምኞት የጸዳ እና ሰላም ፈጣሪ ለሆነ ሰው በእግዚአብሔር ቸርነት ሁሉም ምሥጋናዎች ተሰጥቷቸዋል፣ እናም ስለ እግዚአብሔር እና ስለ ባልንጀራ ፍቅር በደስታ ስቃዩን ሁሉ የሚታገስ።

እነዚህ ሁሉ ከእግዚአብሔር የተሰጡ ስጦታዎች ናቸው፣ እና ስለ ስቅለቱ፣ ስለ መቃብር እና ከክርስቶስ ጋር የማሰብ ትንሣኤ።

እንግዲህ እነዚህ ሁሉ የእግዚአብሔር ስጦታዎች ናቸው እና ስለ እነርሱ እና ስለ ተዘጋጀልን ሽልማት እጅግ ልናመሰግነው ይገባናል፡ መንግሥተ ሰማያት በምትመጣው ዘመንና በዚህ ደስ ይበልህ። በእግዚአብሔር በኩል የመልካምነት እና የልግስና ሁሉ ሙላት፤ በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና በፍጥረተ ፍጥረት ሁሉ ውስጥ የተደበቀውን መለኮታዊ ምስጢር መገለጥ፤ በሰማይ ያለው ታላቅ ሽልማት እና በምድር ላይ ክርስቶስን መምሰል፤ እና የእያንዳንዱ ትእዛዝ በረከት፣ ማለትም፣ የበላይ መልካም እና የፍላጎት ሁሉ ፍፃሜ። በሐዋርያው ​​ቃል መሠረት የተባረከ እግዚአብሔር ብቻ ነውና "በማይቀርበው ብርሃን የሚኖር" (1ጢሞ 6፡16)። እና ትእዛዛቱን እንድንጠብቅ ይቀረናል – ወይም ይልቁኑ እኛን ይጠብቃሉ – እና ሰውን የሚወድ እግዚአብሔር በትእዛዙ መሰረት ለሚያምን ሁሉ እዚህ እና እዚያ ዋጋውን ይሰጣል።

በዚህ ሁሉ፣ በተባረከ ለቅሶ፣ አእምሮ ከስሜታዊነት እፎይታ ያገኛል። በመራራና በብዙ እንባ ከእግዚአብሔር ጋር ስለ ኃጢአቱ ሰላምን አደረገ፣ በሥነ ምግባራዊ ሥራ፣ በትእዛዛቱ ፍጻሜ እና በአምስቱ የስሜት ህዋሳት በመጠበቅ በአእምሮው ከክርስቶስ ጋር ተሰቀለ። ምክንያታዊ ግፊቶቹን በመገደብ፣ የማሰብ ችሎታው በውስጡ ያሉትን ስሜቶች ማለትም ለቁጣ እና ለፍላጎት ኃይል የተጋለጠውን ኃይል መግዛት ይጀምራል። አንዳንድ ጊዜ ኃይለኛ ቁጣን በፍላጎት ለስላሳነት ያበርዳል ፣ እና አንዳንድ ጊዜ በንዴት ጥንካሬ ምኞትን ያረጋጋል። ወደ እራሱ ሲመጣ የማሰብ ችሎታ የራሱን ክብር ይገነዘባል፣ ምክንያቱም ነፃ ነው፣ እና ነገሮችን እንደ ተፈጥሮው ማየት ይጀምራል። ዲያብሎስ በስሜት ኃይል ያሳወረው የግራ አይኑ ተከፈተ፣ እናም ሰውየው ከዚህ ዓለም ነገር ርቆ በአእምሮው ከክርስቶስ ጋር ሊቀበር እንደሚገባው ተፈርዶበታል። እና ውጫዊ ውበቷ ከእንግዲህ አይዘርፈውም።

እንዲህ ያለ ነፍስ ወርቅን፣ ብርንና የከበሩ ድንጋዮችን ስትመለከት፣ ልክ እንደሌሎች ግዑዝ ነገሮች፣ ድንጋዮችና ዛፎች ከምድር እንደመጡ ያያል። በተመሳሳይም ሰውን አይቶ የሚበሰብስ አካልን፣ ከሞት በኋላ በመቃብር ውስጥ ያለ እፍኝ አቧራ ያያል። የዓለምን ነገር ሁሉ ከንቱ ወስዶ፣ ሁልጊዜም እንዴት እንደሚለወጡ እያዩ፣ ከዕውቀት በሚመጣው ታላቅ ምክር፣ ነፍስ ለዓለም ሞታለች፣ ዓለሙም ለእርሷ ሙት ትሆናለች፣ እናም ከእንግዲህ አትጨነቅም፣ ነገር ግን ከመጥፎ ምኞት የጸዳ መረጋጋት እና ንጽህና አላት::

ስለዚህ በነፍስ ንጽህና አማካኝነት አእምሮ ከክርስቶስ ጋር በአእምሮ ውስጥ እንዲነሳ እና በንጽህና የመመልከት ኃይል አለው፣ ከክፉ ፍላጎቶች የጸዳ፣ የነገሮችን ውጫዊ ውበት በመመልከት እና ሁሉንም ነገር የፈጠረውን ያከብረዋል፤ ሐዋርያው ​​እንደተናገረው የእግዚአብሔርን ኃይል እና መግቦት፣ ቸርነቱ እና ጥበቡን በሚያውቁ ፍጥረታት ውስጥ ማየት። በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቁትን ምስጢራት እያሰላሰሉ፣ ከክርስቶስ ጋር መውጣት፣ የማሰብ ችሎታ ያላቸው ፍጥረታት ራዕይ ላይ ይደርሳል፣ ማለትም መንፈሳዊ ኃይሎችን በማወቅ፣ ይህንንም እውቀት አውቆ በብዙ እንባ ደስ ብሎት የማይታየውን ከሚታየው እና ዘላለማዊውን ከጊዜያዊ መለኮት ያደርጋል። የእግዚአብሔርን ትእዛዝ የተላለፉ ሰዎች ስደትና ኩነኔ ተብሎ የሚጠራው ይህ ጊዜያዊ ዓለም ያማረ ከሆነ፣ እግዚአብሔር ለሚወዱት ያዘጋጀው ዘላለማዊና የማይታሰብ ነገር እንዴት ያማረ ይሆን? እነዚያም ዕቃዎች በታላቅነታቸው እጅግ ብዙ ከሆኑ፣ ሁሉን ከምንም የፈጠረው እግዚአብሔር እንዴት ታላቅ ይሆናል!

ስለ ንባብ እና የእያንዳንዱ ደረጃ የተለመዱ እንባዎች።

ሰው ከሁሉም ነገር ራሱን ነፃ አውጥቶ አባቶች አምልኮ ብለው ለሚጠሩት ሥጋዊና መንፈሳዊ ተግባር ሲውል በቅዱሳት መጻሕፍት ያልተረጋገጠውን በምንም መልኩም ሆነ የራሱን መረዳት አይታመንም ከንቱ ንግግርም ሁሉ ይራቅ እንጂ ባዶ የሆነን ነገር ከመስማትና ከማንበብ ይልቅ መናፍቅ ነው። ያን ጊዜ የእውቀትና የደስታ እንባ በውስጧ ይበዛል፣ ስለዚህም እርሱ ከብዛታቸው ጠጥቶ ሌላ ጸሎት ላይ ይደርሳል፣ ለአስተዋይ የሚስማማው ንጹሕ ጸሎት። እንግዲህ፣ ልክ እንደበፊቱ ሌላ ዓይነት ንባብና ሌላ እንባ እንደሚያስፈልገው፣ አሁን ደግሞ የተለያዩ ያስፈልገዋል። አእምሮው መንፈሳዊ ራዕይን ስላሳየ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ እነዚያን ለመረዳት የሚከብዱ የቅዱሳት መጻሕፍትን ቃሎች ሳይፈሩ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ሁሉ ማንበብ አለበት ፣ ንቁ እና ደካሞች ባለማወቅ ይፈሩታል።

በድካሙ በሥጋዊና በመንፈሳዊ ሥራ ጸንቶ ከክርስቶስ ጋር ተሰቅሎ ከእርሱ ጋር ተቀበረ የነገሮችን ተፈጥሮና ተለዋዋጭነት አውቆ ተቀበረ። እና ከክፉ ምኞት ነፃ በሆነ ንጽህና እና በእግዚአብሔር ስሜታዊ ፍጥረታት ውስጥ በተገለጹት መለኮታዊ ምስጢራት እውቀት ከእርሱ ጋር ተነሥቷል። ስለዚህም በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቁትን የማሰብ ችሎታ ያላቸውን ምስጢራት ወደ ማወቅ ከክርስቶስ ጋር ይወርዳል። ከፍርሃት ወደ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ እግዚአብሔርን መምሰል ይመጣል፤ የአምልኮ፣ እውቀት፤ የእውቀት፣ ደስታ፣ ማለትም፣ ማስተዋል፤ የማስተዋል፣ ጥንካሬ፤ የጥንካሬ፣ የማሰብ ችሎታ፤ እና ለጥበብ፣ ጥበብ።

ለጠቀስናቸው ተግባራት እና አስተያየቶች ሁሉ፣ መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ለእግዚአብሔር ሰላም እና ፍቅር እና ለመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ የሚመጣው ንፁህ እና ፍጹም ጸሎት ተሰጥቶታል። ክሪሶስቶም እንደተናገረው “እግዚአብሔር በራሱ ውስጥ መኖር” እና “የእግዚአብሔር መገለጥ እና ማደሪያ” ተብሎ የሚጠራው ይህ ነው። ሥጋና ነፍስ በተቻለ መጠን እንደ ክርስቶስ ሥጋና ነፍስ ያለ ኃጢአት ይሁኑ፤ ስለዚህም አእምሮአችን ክርስቶስ እንዳሰበ እንደ መንፈስ ጸጋና እንደ ጥበብ መጠን እንዲያስብ ይህም የመለኮታዊና የሰውን ነገር መረዳት ነው።

በአራቱ የነፍስ ምግባራት ላይ።

አራት አይነት በጎነት አለ። ጥበብ፣ ማለትም፣ ሊደረግ የሚችለውን እና የማይሰራውን እውቀት፣ እና የማሰብ ችሎታ። ራስን መግዛት፣ ማለትም ሀሳባችን ቀና መሆኑን እና እግዚአብሔርን ከሚያስደስቱ ስራዎች፣ ቃላት እና ሃሳቦች መራቅን ነው። ጥንካሬ፣ ማለትም ጽናት እና ትዕግስት ለእግዚአብሔር በሚሰሩ ስራዎች እና በፈተናዎች ውስጥ። ፍትህ ማለትም ለነዚህ ሶስት በጎነቶች ለእያንዳንዳቸው የሚገባውን እኩል የሚሰጥ ስርጭት።

እነዚህ አራት ዋና ዋና በጎነቶች የተወለዱት ከሦስት የነፍስ ኃይሎች ነው-ከምክንያታዊ ኃይል ማለትም ከአእምሮ፣ ሁለት በጎነት፣ ጥበብ እና ፍትህ፣ ማለትም ማስተዋል፤ ከፍላጎት ኃይል ቁጣ ይመጣል፤ እና ለቁጣ ከተጋለጠው ኃይል ጥንካሬ ይመጣል። እያንዳንዳቸው ከተፈጥሮ በተቃራኒ በሁለት ፍላጎቶች መካከል ናቸው። ጥበብ ከተንኰል በላይ ከስንፍናም በታች ናት፤ ግልፍተኝነት፣ ከስሜታዊነት በላይ እና ከፍላጎት በታች፤ ጥንካሬ፣ ከግዴለሽነት እና ከፈሪነት በታች፤ ፍትህ ፣ ከቅጣት በላይ እና ከስግብግብነት በታች። እነዚህም አራቱ የሰማያዊው መልክ ሲሆኑ ስምንቱም የምድር ምሳሌ ናቸው። ይህንን ሁሉ በእርግጠኝነት የሚያውቀው እግዚአብሔር ብቻ ነው፡ ያለፈውንም፣ የአሁኑንና የሚመጣውንም ያውቃል። በእግዚአብሔር ቸርነት ከእርሱ የተማረ እና እንደ አርአያውና ምሳሌው ለመሆን የሚጥር ሁሉ ከፊል ያውቃል። ይህን የሚያውቀው በወሬ ብቻ ነው የሚል ግን ራሱን እያታለለ ነው። የሰው አእምሮ ያለ መሪ ወደ ሰማይ መውጣት አይችልም፤ እና እዚያ ካልሄድክ እና ካላየህ፣ ስላላየኸው ነገር መናገር አትችልም። አንድ ሰው ከቅዱሳት መጻሕፍት አንድ ነገር በሰማ ጊዜ፣ እንደ ሰማ ሰው በምስጋና ይናገር እና ታላቁ ባስልዮስ እንደሚለው ቃሉ ከየት እንደ መጣ ይናገር።

ስለ የውሸት እውቀት እና ስለ ንቁ እውቀት።

ቅዱስ መክሲሞስ "እውቀት እንዳለኝ የሚያምን ከማያውቅ ሰው የከፋ ነው፣ ምክንያቱም እንዲህ ያለው አስተያየት በእውቀቱ እንዲጠራጠር አይፈቅድለትም።" "አላዋቂነት ሊመሰገን የሚችለው ሰው ምንም እውቀት እንደሌለው በጥበብ ሲያውቅ ነው" ይላል ክሪሶስተም። ከዚህ የከፋ ድንቁርና የለም፡ ሰው ምንም እውቀት እንደሌለው ሳያውቅ ሲቀር። ሐሰተኛ እውቀትም አለ፣ ሐዋርያው ​​ስለ እሱ ሲናገር፡- “ማንም አንዳች የሚያውቅ ቢመስለው ሊያውቅ እንደሚገባው ገና አያውቅም” (1ቆሮ። 8፡2)።

እውነተኛ እውቀት አለ እና አጠቃላይ ድንቁርና አለ፤ ነገር ግን ከሁሉም የተሻለው ንቁ እውቀት ነው። ሰው በሌለበት ማንም የማይበልጥ እንደ ሰሎሞን ሁሉ እውቀትን ሁሉ ቢኖረውና ከእግዚአብሔር በጸጋ ቢቀበለው ምን ይጠቅመዋል? ቅዱስ ዮሐንስ የነገረ መለኮት ምሁር እንዳለው፡- “ልባችን ባይፈርድብን በእግዚአብሔር ፊት ታመን አለን” (1ኛ ዮሐ። 3፡21)።

ነገር ግን ቅዱስ አባይ እንዳለው አንዳንድ ጊዜ ኅሊና ራሱ ሲታለል በስሜቶች ሲናቅና ሲጨልም፣ መሰላሉ ጸሐፊ እንዳለው። ታላቁ ባስልዮስ "አንድ ኃጢአት አእምሮን ካጨለመች እና ሀሳቡን አሳውሮ ያሰበውን ከማድረግ ቢከለክለው፣ ፍትወትን አዘውትረው የሚያገለግሉትን ምን እንላለን?" ንፁህ ህሊና ያለህ ይመስልሃል? በቃልም በተግባርም ክርስቶስን በውስጡ ይዞት የነበረው እና “በራሴ ላይ ምንም ሕሊና የለኝም ነገር ግን አልጸድቅሁም” (1ቆሮ። 4፡4) ያለው በቅዱስ ሐዋሪያው ጳውሎስ ሁኔታው ​​ምን እንደነበረ ታውቃላችሁ። ብዙዎች፣ በታላቅ ግዴለሽነታቸው፣ በእውነቱ ምንም ሳይሆኑ እራሳቸውን አንድ ነገር እንደሆኑ ያምናሉ። ስለዚህም ነው ሐዋርያው፡- “ሰላምና ደኅንነት ሲሉ ያን ጊዜ ጥፋት በድንገት ይመጣባቸዋል” (1ኛ ተሰ 5፡3) ያለው። ሰላም አልነበራቸውምና፣ ነገር ግን በታላቅ ግድየለሽነታቸው ምክንያት እነሱ እንዳላቸው ያምኑ ነበር፣ ይላል ክሪሶስቶም። የጌታ ወንድም የሆነው ያዕቆብም ስለእነዚህ ሰዎች ስለራሳቸው ኃጢአት “የሚረሱ ሰሚዎች” እንደሆኑ ተናግሯል (ያዕቆብ 1፡25)።

ይህ ስብስብ ለምን ተጻፈ?

"ብዙ ትዕቢተኞች እራሳቸውን አያውቁም" ይላል የስኬል ጸሐፊ "እናም ለዚህ ነው እነሱ ንጹህ እና ከመጥፎ ፍላጎቶች የፀዱ ናቸው ብለው ያምናሉ።" እኔም ቅዱስ ማርቆስ ዘአስቄጥስ በጻፈባቸው ሦስቱ አጋንንት አጋንንት ፊት እየተንቀጠቀጥኩ -የልብ ጥንካሬ፣መርሳትና ድንቁርና -ሁልጊዜ በእነርሱ ተይዤ የራሴን መመዘኛ ረስቼ ከቀና መንገድ ልራቅ ብዬ እየፈራሁ፣ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው ይህንን ድርሰት ጻፍኩ። "ተግሣጽን የማይቀበል በትዕቢት ስሜት መሸነፉን ያሳያል" ይላል የመለኪያው ደራሲ "የሚቀበለው ግን ራሱን ከስሜት እስራት ነጻ ያወጣል።" ሰሎሞንም ሳያውቅ ስለ ጥበብ የሚጠይቅ ሁሉ “እንደ ጥበበኛ ይቆጠራል” ይላል (ምሳ። 17፡28)።

ለዚህም ነው እያንዳንዱ አረፍተ ነገር የማን ነው የሚለውን ንግግር እንዳላረዝመው በመጀመሪያ የመጻሕፍትን ስያሜና የቅዱሳንን ስም የሰጠሁት። ቅዱሳን አባቶች ብዙውን ጊዜ የመለኮታዊ ቅዱሳትን ቃላቶች በትክክል ይጠቅሳሉ፡ ጎርጎርዮስ የነገረ መለኮት ሊቅ የሰሎሞንን ቃል ሲገልጽ እና ሌሎችም እንዲሁ። እናም የዲስኩርስ ደራሲው ስምዖን ሜታፍራስቴ ስለ ክሪሶስተም እንዲህ ይላል፡- “ምንም እንኳን ማድረግ ብችልም ቃላቱን ትቼ የራሴን ብናገር ስህተት ነው። እንግዲህ ሁሉም መንፈስ ቅዱስን የተቀበሉት ከአንድ እና ብቸኛው ምንጭ ነው። አንዳንዶች የዓረፍተ ነገሩን ጸሐፊ ይሰይማሉ፣ ከትሕትና የተነሣ ራሳቸውን ያስውቡ እና የቅዱሳት መጻሕፍትን ቃል ይመርጣሉ፤ ሌሎች ብዙ አረፍተ ነገሮችን ያለ የጸሐፊው ስም ይተዋል፣ ስለዚህም ንግግሩ ረጅም ጊዜ አይጎተትም።

ያ የሰውነት በጎነት የነፍስ መሳሪያዎች ናቸው።

እነዚህ የእኔ ቃላት አይደሉም፣ ነገር ግን የቅዱሳት መጻሕፍት ናቸው፣ እና ሀሳቦቹ የእኔ አይደሉም፣ ግን የእግዚአብሔር ሰዎች ናቸው። ጁዋን ዳማሴኖ ሰውዬው በትህትና እና በመንፈሳዊ እውቀት ሲያልፍ የሥጋዊ ምግባሮች እንደ የነፍስ መሳሪያዎች አስፈላጊ ናቸው ብለዋል ። ምክንያቱም ያለ እነርሱ ምንም መንፈሳዊ በጎነቶች የሉም። ነገር ግን ሰው ያለ ትህትና በእነርሱ ቢያልፍ ፍሬ እንደሌለው እፅዋት ምንም ጥቅም አያመጡም። ያለ ልምምድ እና ፍላጎት፣ ማንም ጥሩ እና የተዋጣለት የእጅ ባለሙያ አይሆንም።

ስለዚህ፣ ከተግባር በፊት እውቀት ያስፈልገናል፤ እና ለሁሉም ነገር ራሳችንን ከእግዚአብሔር እና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ከማጥናት መለየት ያስፈልገናል፣ ያለዚያ ማንም ሰው በጎነትን አያገኝም። በፍፁምነት መሄድ የሚችል እና ሁል ጊዜም ከፍተኛውን መልካም ነገር ይቀበላል፤ እና ማንም የማይችለው፣ ቢያንስ ቸል አይለውም። በጸጥታና በጸጥታና ከጭንቀት ሁሉ ነጻ ሆነው፥ ለእግዚአብሔር ፈቃድና ስለ ቃልና አሳብ ሁሉ በሥራው ሁሉ ልምድ ያላቸውን ምክር በመታዘዝ ፍጹም የተለማመዱ ብፁዓን ናቸው፡ ከክፉ ምኞትና ከመንፈሳዊ ዕውቀት የጸዳ ንጽህናን በቀላሉ ለማግኘት የሚፈልጉ እና ራሳቸውን ከሁሉ ነገር በፍፁም የሚለዩ ብፁዓን ናቸው። 46፣10)።

ተራው ሕዝብ ማለትም በዓለም የሚኖሩ – ይባስ ብሎም መነኮሳት – ቢያንስ በከፊል እንደ ቀደሙት ጻድቃን ወደ ጎን በመተው የተጎሳቆለችውን ነፍስ ከሞት በፊት ገና ጊዜ ሲኖረው መርምረህ እርማት ወይም ትሕትናን ፈልግ፤ በማወቅም ሆነ ባለማወቅ በተፈጸመው ፍጹም ድንቁርናና ኃጢአት የመጨረሻ ጥፋት ፈንታ። ንጉሥ ዳዊት በየሌሊቱ በእንባ አልጋውን ያጠጣ ነበር (መዝ። 6፡7)፣ ኢዮብ የተናገረው ያንን መለኮታዊ ፍርሃት እየተሰማው፡ “የሥጋዬ ጠጕር ቈረጠ” (ኢዮ 4፡15)። እንዲሁም የአለም ሰዎች እንደሚያደርጉት ቢያንስ በቀንና በሌሊት ለተወሰነ ክፍል ራሳችንን እንለይ እና በአስፈሪው የፍርድ ቀን ለጻድቅ ዳኛ ምን መልስ እንደምንሰጥ እናስብ። ድሆች እንዴት እንደሚኖሩ እና ብርን የሚወድ እንዴት ባለ ጠጋ እንደሚሆን ከማሰብ ይልቅ የዘላለምን ስቃይ እየፈራ ለሚገባው ነገር እንጨነቅ። መለኮታዊው ክሪሶስተም "ሞኞች፣ ስለ ዕለታዊ ህይወት ጉዳዮች ብቻ አንጨነቅ። መሥራት አለብን፣ ነገር ግን ጌታ ለማርታ እንደተናገረው ብዙ ነገር አንጣላ ወይም አንጨነቅ (ሉቃ። 10፡41)። የአካል ብቃት እንቅስቃሴ የሚያደርግ እና እራሱን የሚከታተል ሰው እንደሚያውቀው የእለት ተእለት እንክብካቤ ነፍስን እንድንንከባከብ ወይም ሁኔታዋን እንድናውቅ አይፈቅድልንም። በሕግ እንደተባለ፡- “እንዲህ ያለ ኃጢአት በልባችሁ እንዳይነሣ ተጠንቀቁ” (ዘዳ። 15፡9)። ታላቁ ባሲል በዚህ ላይ እጅግ አስደናቂ የሆነ ጥበብ የተሞላበት ንግግር ጻፈ።

በመንፈሳዊ ንቃት እና አእምሮን ከመጠበቅ በቀር ራስን ማዳን እንደማይቻል።

የሁዋን ደማስሴኖ እንደሚለው የአዕምሮ ትኩረትና ንቃት ከሌለን እራሳችንን ማዳን እና ከዲያብሎስ ማምለጥ አንችልም። ለዚህም ነው ጌታ ብዙ ጊዜ ለደቀ መዛሙርቱ፡- "ተጉ ጸልዩም" (ማር 14፡38) በእነዚህ ቃላት ሞትን ማስታወስ እንዳለብን በማሳየት ከሥራና ከትኩረት የሚመነጭ መልካም ምላሽ ለመስጠት ዝግጁ መሆንን ያሳየ። ቅዱስ ሂላሪዮን “ለአጋንንት ቸልተኞች ናቸው አይተኙምም፣ እኛን ከማጥቃትና ነፍሳችንን በቃላት፣በድርጊት እና በአስተሳሰብ ከማጥፋት በቀር ምንም አያደርጉም። እኛ ግን እንደዚያ አይደለንም፤ በተድላና ጊዜያዊ ክብር፣ በዕለት ተዕለት ሕይወት ጉዳዮች እና በሌሎች ብዙ ነገሮች ተጠምደናል፣ እናም ህይወታችንን መመርመር ወይም ማስተዋልን መጠቀም አንፈልግም፤ ምንም እንኳን ሰሎሞን “አንተ በብዙ ወጥመዶች መካከል ትመላለሳለህ” ሲል አስጠንቅቋል። ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ ስለእነዚህ ትስስሮች በትልቁ ትክክለኛነት እና በፍፁም ትክክለኝነት ምን አይነት ትስስር እንደሆኑ በማብራራት ጽፏል።

ጌታም የሚያስጨንቀንን ሁሉ ሊያስወግድ ፈልጎ ምግብንና ልብስን እንድንንቅ እና አንድ እንክብካቤ ብቻ እንዲኖረን አዝዞናል – እራሳችንን እንዴት ማዳን እንዳለብን ሚዳቋ ከአዳኝ ወፉም ከወጥመዱ እንደሚያመልጥ – ከጭንቀት ነፃ ሆነን ወደ ሚዳቋ እይታ እና የአእዋፍ በረራ ከፍታ ከፍታ ላይ እንድንደርስ። ሰሎሞንም ንጉሥ በነበረበት ጊዜ ይህን መናገሩ አባቱ እንዲሁ ተናግሮ ያደርግ እንደነበር የሚያስደንቅ ነው። ነገር ግን፣ እንደዚህ ባለው ትኩረት እና እንደዚህ ባለ ታላቅ ስራዎች፣ ጥበብ እና በጎነት ሁሉ፣ በእንደዚህ አይነት የእግዚአብሔር ስጦታዎች እና መገለጫዎች፣ ኃጢአት ሁለቱንም አሸነፋቸው። አንዱ ስለ ዝሙትና ግድያ አዝኗል (2ሳሙ 11፡4፣15)፣ እና ሌላው በአስፈሪ ተግባር ወደቀ (1 ነገ። 11፡1-8)። የመሰላሉ ጸሃፊ እና ፈጣኑ ፊልሞና እንዳሉት ትክክል የሆኑት በዚህ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ አይሞሉምን? ከድካማችን የተነሣ ከንቱ ከሆንን እና እንደ ማይናገሩ ፍጥረታት ከሆንን እንዴት አንሸበርም እና ከዕለት ተዕለት ኑሮአችን እንዴት አንሸሽም? ምነው የኔን ተፈጥሮ እነርሱ ጠብቀው ባቆይ! ውሻው ከእኔ ይሻላል።

በመለያየት፣ በመታዘዝ እና በዝምታ ራሳችንን ወደ ማወቅ እንመጣለን።

እራሳቸውን እና እውነተኛ ሁኔታቸውን ለማየት የሚፈልጉ ሁሉ ይህንን የሚያሳኩት በመታዘዝ እና በዝምታ ከራሳቸው ፍላጎት በመመለስ ብቻ ነው፤ እና ይህ በተለይ በስሜታዊነት በባርነት ለተያዙት ይሠራል። ራሳችንን እና ያለንበትን የሞት ሁኔታ ለማየት ስንፈልግ ከራሳችን ፍላጎት እና ከአለም ነገሮች እንሽሽ ከሁሉም ነገር ተለይተን ለእግዚአብሔር በተባረከ ቁርጠኝነት እንስራ እያንዳንዱም ለነፍሱ በመለኮታዊ ቅዱሳን መጻሕፍት ውስጥ ለነፍሱ ትምህርትን በመፈለግ በነፍስ እና በሥጋ ሙሉ መታዘዝ ወይም በክብር እና በመላእክት የዝምታ ሁኔታ ውስጥ። ይህ ከሁሉም በላይ ለስሜታዊነት የተጋለጡ እና ትንሽም ሆነ ትልቅ ምኞታቸውን መከልከል ለማይችሉ ሰዎች ነው። "በክፍልህ ውስጥ ተቀመጥ ሁሉንም ነገር ታስተምርሃለች" እና ደግሞ: "ዝምታ የነፍስ የመንጻት መጀመሪያ ነው" ይላል ታላቁ ባሲል። ሰሎሞንም እንዲህ ይላል፡- “ይህ ለሰዎች እንዲጠመዱበት እግዚአብሔር የሰጣቸው አሳማሚ ሥራ ነው” (መክ 1፡13) ማለትም በባዶና በስሜት በመዳኘት ወደከፋ ነገር እንዳይወድቁ በከንቱ ነገር መጠመድ ነው።

ማንም በእግዚአብሔር ቸርነት ከእነዚህ ከሁለቱ ጥልቁ አምልጦ መነኩሴ እንዲሆን የተፈረደበት፣ የመላእክትን ገዳማዊ ሥርዓት ለብሶ፣ ቅዱስ ዲዮናስዮስ እንዳለው በተግባርም በቃልም አንድ አምላክን ይምሰል። "ሁልጊዜ በነገር ሁሉ አእምሮውን መለማመድና መከታተል፣ የእግዚአብሔርንም ነገርና ስላገኘው መንግሥት የማያቋርጥ ትምህርት ሊኖረው አይገባምን?" ቅዱሳን አባቶች፣ ኤፍሬም እና ሌሎችም፣ አዲስ ለተጎሳቆሉ። ለአንዱ መዝሙር በከንፈሩ ሌላውም አንድ ነጠላ ጥቅስ ይሁን ሌሎችም ወደ መዝሙራትና ትሮፓራተሮች አእምሮአቸውን በትኩረት ይከታተሉ፤ ገና ማስተዋልን ማለትም ወደ እውቀት ገና አልደረሱምና። ሥራ ሲሠራ፣ ሲጓዝ ወይም ሲያርፍ ያለ ምንም መመሪያ የሚቀር ማንም እንዳይኖር። አንድ ሰው በአደራ የተሰጠውን መመሪያ ሲፈጽም፣ እግዚአብሔርን ማስታወስ ሲያቅተው ጠላቱን ለማስጠንቀቅ እና የራሱን ክፋት በጠላት ላይ እንዳይጨምር፣ በአንዳንድ ትምህርት ውስጥ ወዲያውኑ የማሰብ ችሎታውን ይጨምር። ይህ በአጠቃላይ ለሁሉም ሰው ይባላል።

ነገር ግን አንድ ሰው በብዙ ድካም እና በሥጋ እና በነፍስ ምግባራት በጥበብ በክርስቶስ ጸጋ ወደ መንፈሳዊው ማለትም አእምሮአዊ፣ ተግባር – ስለ ነፍሱ እያለቀሰ ሲወርድ፣ የመሰላሉ ጸሃፊ እንዳለው እሳትና ውሃ ከአዝመራው በኋላ እስኪያልፍ ድረስ ማለትም እስከ ዕርገት ድረስ የሚያሰቃይ እንባ የሚያመጣውን ሃሳብ እንደ አይኑ ብሌን መጠበቅ አለበት። እሳት የልብ ህመም እና የሚያቃጥል እምነት ነው፣ እና ውሃ እንባ ነው። ታላቁ አትናቴዎስ "እነዚህ ለሁሉም የተሰጡ አይደሉም፣ ነገር ግን ከሞት በፊት እና በኋላ የሚመጣውን ጥፋት እንዲያዩ ለተሰጣቸው እና ሁልጊዜም በማስታወሻቸው ውስጥ ለሚቆዩ፣ ዝም ይበሉ።" ኢሳይያስ እንዳለው፡- “የዝምተኛ ጆሮ እንግዳ ነገርን ይሰማል። ደግሞ፡- ዝም በሉ ዕወቁም ይባላል (መዝ 46፡11)።

ይህ ብቻ የእግዚአብሔርን እውቀት በውስጣችን ያመነጫል ፣ ስሜታዊ እና ደካሞችን የሚረዳው ፣ ከጥንቃቄ እና ከሰዎች መለያየት እና አእምሮን ከሚያጨልሙ ውይይቶች ፣ እና ከጭንቀት ፣ የህይወት ትልቅ ጭንቀት ብቻ ሳይሆን ንፁህ የሚመስሉ ትናንሽም ጭምር። ደህና ፣ የመለኪያው ደራሲ “ትንሽ የዐይን ሽፋሽፍት ዓይንን ያበሳጫል” እና የመሳሰሉትን ይናገራል። ቅዱስ ይስሐቅ ደግሞ፡- “የብር ፍቅር ወርቅና ብር ሲኖርህ ብቻ እንዳይመስልህ። ሀሳቡ ከአንድ ነገር ጋር ሲያያዝም ይኖራል። ጌታም እንዲህ ይላል፡- “መዝገብህ ባለበት ልብህ ደግሞ በዚያ ይሆናል” (ማቴ 6፡21) በመለኮታዊ ነገሮችና ሃሳቦች ወይም በምድራዊ ነገሮች።

ስለዚህ፣ እያንዳንዱ በእግዚአብሔር ውስጥ የመንከባከብ ነፃነት እና የማሰብ ሰላም ለማግኘት ጥረት እናድርግ: በዓለም ውስጥ የሚኖሩ፣ በጥቂቱ፣ ቀስ በቀስ ጥበብ እና መንፈሳዊ እውቀት ላይ ለመድረስ፤ ከሁሉም ነገር ራሳቸውን ሙሉ በሙሉ መለየት የሚችሉት እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ብቻ ሊያሳስባቸው ይገባል፤ ይህም እግዚአብሔር በጎ ፈቃዳቸውን አይቶ በመንፈሳዊ እውቀት ሰላምን እንዲሰጣቸውና በመጀመሪያ መገለጥ እንዲያስተምራቸው የማይነገር የነፍስ ጥምረት እንዲኖራቸውና የመንፈስ ድሆች እንዲሆኑ ነው። ስለዚህም ቀስ በቀስ ወደሌሎች አስተምህሮዎች ከፍ በማድረጋቸው፣ ቅዱስ ኒሉስ እንዳስተማረው፣ “ስፍራውም በሰላም ነው” (መዝ። 76፡3) የሚለውን ቃል ከመዝሙራዊው እየወሰደ የሐሳብ ሰላም እስኪደርሱ ድረስ ብፁዕነታቸው እንዲጠብቁ ያደርጋቸዋል።

ስለ ስምንቱ መንፈሳዊ ስጦታዎች።

ስምንት መንፈሳዊ ስጦታዎች እንዳሉ አስባለሁ። ከእነዚህ ውስጥ ሰባቱ የዛሬው ክፍለ ዘመን ሲሆኑ ስምንተኛው ደግሞ የመጭው ክፍለ ዘመን ሥራ ነው ይላል ቅዱስ ይስሐቅ።

የመጀመሪያው ቅዱስ ዶሮቴዎስ እንዳለው የዚህን ሕይወት መከራና ፈተና ማወቅ እና የሰው ልጅ ተፈጥሮ በኃጢአት ምክንያት ስለደረሰበት ሥቃይ ሁሉ ነው። ሁለተኛው የመሰላል ደራሲ ቅዱስ ይስሐቅ እና ሌሎች ብዙ አባቶች እንደሚሉት የራስን ኃጢአት እና የእግዚአብሔርን ጥቅም ማወቅ ነው። ሦስተኛው ደግሞ በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እንደተጻፈው ከሞት በፊት ስለሚመጣውና ከዚያ በኋላ የሚመጣውን ጥፋት ማወቅ ነው። አራተኛው በዚህ ዓለም ያለው የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ሕይወት፣ ስለ ደቀ መዛሙርቱና ስለ ሌሎች ቅዱሳን ሕይወት፣ ስለ ሰማዕታትና የተከበሩ አባቶች ሥራና ቃል እውቀት ነው። አምስተኛው ቅዱሳን አባቶች ጎርጎርዮስ እና ዮሐንስ ደማስሴን እንዳሉት የነገሮችን ምንነት እና ተለዋዋጭነታቸውን ማወቅ ነው። ስድስተኛው የሚታየውን ፍጥረት ማሰላሰል ነው። ሰባተኛው የእግዚአብሔር መንፈሳዊ ፍጥረታት ግንዛቤ ነው። ስምንተኛው የእግዚአብሔር እውቀት ነው፣ እሱም ሥነ-መለኮት ይባላል።

ከእነዚህ ከስምንቱ የእውቀት ዓይነቶች መካከል ሦስቱ ለንቁ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ የተመቻቹ ናቸው ስለዚህም በብዙ መሪር እንባ ነፍሱን ከሥጋ ምኞቶች ሁሉ አንጽቶ የቀረውን ከእግዚአብሔር በጸጋ ይቀበላል። አምስቱ ደግሞ ለአስተዋይ ነው፣ ማለትም እውቀት ላለው ሰው ነው፣ ምክንያቱም ራሱን በሚገባ ስለሚንከባከበው እና ሁል ጊዜ አካላዊ እና ሥነ ምግባራዊ ተግባራትን ስለሚለማመድ – ማለትም መንፈሳዊ – ለዚህም ነው በግልጽ እና በአእምሮው ሊገነዘበው የሚችለው። ንቁ እውቀት የሚጀምረው በመጀመሪያ የእውቀት ዓይነት ነው፤ እና አንድ ሰው ከተሰጡት ግንዛቤዎች እና እድገቶች የበለጠ በሰራ እና በተማረ ቁጥር ለእሱ ይበልጥ የተለመዱ ይሆናሉ፣ ስለዚህም ቀጣዩ እውቀት ወደ አእምሮው ይመጣል፣ እና የተቀሩት ሁሉ ይከተላሉ።

ግን እኔ የምናገረውን ግልፅ ለማድረግ ፣ ስለእሱ ማውራት ባልችልም – ስለእነዚህ ሁሉ ግንዛቤዎች-እንዴት መረዳት እንዳለባቸው እና እንዴት ሊገለጹ እንደሚችሉ ትንሽ እናገራለሁ ። ይህም እራሳችንን እንድናውቅ እና ጸጋ የነፍስን ዓይኖች መግለጥ ሲጀምር ምን ማድረግ እንዳለብን እንድናውቅ ነው፤ የተረዳነውን እንድንገነዘብ እና እንድንደነቅ፣ እና በውስጣችን ፍርሃትን ሊሰርዙ በሚችሉ ቃላት እንድንገፋፋን፣ ይህም ማለት የነፍስ መጨናነቅ ነው።

ስለ መጀመሪያው ትውውቅ እና ምን ይጀምራል።

የመጀመሪያው እውቀት ለማን ሲል ሌሎች ሁሉ ለበጎ ፈቃድ ሰው የተሰጡ መሆኑ ነው። ሊደርስባት ይገባዋል ተብሎ የተፈረደበት ሁሉ አዳም በአንድ ወቅት እንዳደረገው ወደ ምሥራቅ ትይዩ ይቀመጥና እንዲህ ያስብ፡- አዳም በገነት ጣፋጭ ፊት ተቀምጦ እንዴት አለቀሰ ፊቱን በእጁ እየመታ፡- መሐሪ ሆይ የወደቅሁትን ማረኝ! ሌላውን ጥቅስ በአእምሮህ ደግመህ፡- አዳም ያስወጣውን መልአክ እንዴት እንዳየና የመለኮታዊውን ገነት ደጅ እንደዘጋው ከልቡም ቃተተና፡- “መሐሪ ሆይ፣ ማረኝ፣ ወድቄአለሁና!” አለ።

ያኔ አሁን ያለህበትን ሁኔታ ግምት ውስጥ በማስገባት ማልቀስህን ጀምር በፍጹም ነፍስህ እያቃሰተ ጭንቅላትህንም እየነቀነቅክ በልብህ ስቃይ፡- ወዮልኝ ኃጢአተኛ! ምን አጣሁ! ወዮልኝ! እኔ ምን ነበርኩ እና ምን ሆንኩ! ወዮልኝ! ምን አጣሁ እና ምን አገኘሁ! ከገነት ይልቅ፣ ይህ የሚበላሽ ዓለም፤ በእግዚአብሔር ፈንታ እና የመላእክት ማኅበር፣ ዲያብሎስ እና ርኩስ አጋንንት፤ በእረፍት ፋንታ ድካም፤ ከመደሰት እና ከደስታ ይልቅ፣ የአለም ሀዘን እና መከራ፤ ከሰላም እና የማያቋርጥ ደስታ ይልቅ ፍርሃት እና መራራ እንባ፤ በበጎነት እና በእውነት ፈንታ፣ ማታለል እና ፍቅር፤ በእግዚአብሔር ጥበብና ቅርበት ፈንታ ድንቁርናና ስደት፤ ከእንክብካቤ እና ከራሱ ነጻነት፣ ከችግር ነፃ የሆነ ህይወት እና መራራ ባርነት።

ኦህ! የተፈጠርኩት ንጉሥ ሆኜ ነው፣ በስንፍናዬም የፍላጎቴ ባሪያ ሆንኩ። ወዮልኝ ጎስቋላ! በአለመታዘዝ በህይወት ፈንታ ሞትን እንዴት በራሴ ላይ አመጣሁ? ወዮልኝ! ወዮልኝ! በራሴ ስንፍና ምክንያት ምን ተሠቃየሁ? ምን አደርጋለሁ? በዚህ በኩል ጦርነት አለ በዚያ በኩል ግራ መጋባት አለ፤ በዚህ የጎን ህመም፣ በዚያ በኩል ፈተናዎች፤ በዚህ በኩል መጥፎ አጋጣሚዎች፣ ከዚያ የመርከብ አደጋ፤ በዚህ በኩል ፍርሃት፣ በዚያ በኩል ኃጢአት፤ እና በሁሉም ቦታ ጭንቀት! ወዴት እሸሻለሁ? ሱዛና “ከሁሉም ወገን ተቸግሬአለሁ” (ዳን 13፡22) ብላለች።

ምን መፈለግ እንዳለብኝ አላውቅም። ህይወትን ስጠይቅ የህይወት ፈተናዎችን እና ለውጦችን እና ክስተቶችን እፈራለሁ። በመጀመሪያ እንደ ቀን አበራና ሰይጣን የሆነውን መልአክ አይቻለሁ፤ የመጀመሪያው ሰው ሲባረር አይቻለሁ፤ ወደ ቃየን ፍሬትሪሲዳል፤ ከነዓንን ለመረገም፤ በእሳት ለተቃጠሉ ሰዶማውያን፤ ለኤሳው ከሃዲ፤ ለእስራኤላውያን በቁጣ ወደቁ፤ በገንዘብ ፍቅር የታመሙ ግያዝ እና ይሁዳ፤ ታላቅ ነቢይ እና ንጉሥ ስለ ሁለት ኃጢአቶች እያለቀሰ፤ በብዙ ጥበብ ለወደቀው ሰሎሞን፤ ከወደቁት ከሰባቱ ዲያቆናት ለአንዱ እና ከአርባ ሰማዕታት ለአንዱ። ታላቁ ባስልዮስ ስለ እነርሱ ሲናገር፡- “ደስ ብሎ የክፉው መሪ ከአሥራ ሁለቱ መካከል ምስኪኑን ይሁዳን፣ እና አንድ ሰው ከኤደን፣ ከአርባ ሰማዕታትም አንዱ ሰረቀ። ለእንዲህ ዓይነቱ ሰው ምሬት ሲናገርም ያው ቅዱስ፡- “ሁለቱንም ሕይወት ያጣ፤ በሕሊና እሳት ፊት ቀልጦ ወደማይጠፋ እሳት የሄደ አዋቂና እንባ የሚገባው ነው” ይላል።

ብዙዎች ወድቀዋል ስፍር ቁጥር የላቸውም፤ እና የማያምኑትን ብቻ ሳይሆን ብዙ አባቶች ከብዙ ድካም በኋላ ወደቁ። እኔ ማነኝ እንግዲህ ከሁሉ የከፋው፣ ልቤ የደነደነ፣ ደካማው? ስለራሴ ምን ማለት እችላለሁ? አብርሃም ራሱን “ምድርና አፈር” ብሎ ጠርቶታል (ዘፍ 18፡27)። ዳዊት፣ “በእስራኤል የሞተ ውሻና ቁንጫ” (1 ሳሙ 24፡15)፤ ሰሎሞን፣ “መውጣትንና መግባትን የማያውቅ ሕፃን” (1 ነገሥት 3፡7)። ሦስቱ ወጣቶች “በኀፍረትና በውርደት” እንደተሸፈኑ ተናግረዋል (ዳን። 3፡33)፤ ነቢዩ ኢሳይያስ “ወዮልኝ፣ ጠፍቻለሁና!” ብሏል። (ኢሳ 6፡5) ነቢዩ ኤርምያስ ሕፃን እንደሆነ ተናግሯል፤ የሐዋርያት አለቃ ኃጢአተኛ ተብሎ ተጠርቷል፤ የቀሩትም ሁሉ ምንም እንዳልሆኑ ስለራሳቸው ተናገሩ።

ምን አደርጋለሁ? ከብዙ ኃጢአቶቼ የምደብቀው የት ነው? ምን እሆናለሁ? እኔ ራሴ ምንም አይደለሁም፣ እና ከምንም የሚከፋ፤ ከቶ ኃጢአት አልሠራምና የተቀበልሁትንም ጸጋ አላገኝምና። ኦ! ቀሪ ሕይወቴን እንዴት እኖራለሁ? ከዲያብሎስ ወጥመድ እንዴት አመልጣለሁ? አጋንንት አይተኙም እና ደፋር ናቸው፣ ሞት ቀርቧል እና እኔ ደካማ ነኝ። ጌታ ሆይ እርዳኝ ፍጥረትህ እንዳይጠፋ አንተ ተንከባከበኝና ጎስቋላ። " አቤቱ፥ የምሄድበትን መንገድ አሳየኝ፤ ነፍሴን ወደ አንተ አነሣለሁና" (መዝ 143፡8)። "አቤቱ አምላኬ ሆይ አትተወኝ አትተወኝ። የመድኃኒቴ ጌታ ሆይ፥ ወደ እርዳታዬ ፈጥነህ ና” (መዝ 38፡22-23)።

በእንደዚህ ዓይነት ቃላቶች ነፍሱ ትንሽ ስሜት ቢኖረውም ነፍስ ትሰጣለች። አእምሮውም እነዚህን ቃላት እየደገመ እግዚአብሔርን መፍራት ለምዶ የሁለተኛውን መገለጥ ቃል ማወቅ እና መረዳት ይጀምራል።

ስለ ሁለተኛው መገለጥ።

ወዮልኝ ጎስቋላ! ምን አደርጋለሁ? ምን እሆናለሁ? ብዙ በድያለሁ፣ ታላቅ ጸጋን ተቀብያለሁ፣ ድካሜም ታላቅ ነው። ፈተናዎቹ ብዙ ነበሩ፣ እናም የልብ ጥንካሬ ደረሰብኝ። መርሳት ያጨልመኛል እና እራሴን እና የክፋቶቼን ብዛት እንዳላይ ከለከለኝ። አላዋቂነት ክፋት ነው፣መተላለፍ ደግሞ እውቀት ሲኖረው የከፋ ነው። ታማኝነት ለማግኘት ቀላል አይደለም። ምኞቱ ብዙ ነው፣ አጋንንት ክፉ ናቸው፣ ኃጢአት ቀላል ነው፣ ሞት ቀርቧል፣ የቃላችንም ምርመራ መራራ ይሆናል።

ወዮልኝ! ምን አደርጋለሁ? ከራሴ እንዴት አመልጣለሁ? ለጥፋቴ ምክንያት እኔ ነኝና: በፈቃዴ ተከብሬአለሁ፣ ማንም ሊያስገድደኝ አይችልም። ኃጢአትን ሠርቻለሁ ሁልጊዜም ኃጢአትን ሠርቻለሁ፤ በመልካም ሥራም አልሠራም፤ የሚያስገድደኝም የለም። ማንን ነው የምወቅሰው? እግዚአብሔር መልካም ነው እናም ሰውን ይወዳል፣ እና ሁልጊዜ ወደ እሱ እንድመለስ እና እንድጸጸት ይፈልጋል። መላእክት ይወዱኛል ይጠብቁኛል። ወንዶችም መልካሙን ይመኙልኛል። በግዴለሽነትም ይሁን በተስፋ መቁረጥ አጋንንት እራሱን የማይፈልገውን እንዲጠፋ ማስገደድ አይችልም። ታዲያ በእኔ ላይ ለሚደርሰው ነገር ተጠያቂው ማን ነው ራሴ ካልሆነ ምስኪን ሰው?

እዚህ ነፍሴ እንዴት እንደምትጠፋ ትንሽ አውቃለሁ፣ ነገር ግን የአምልኮ ህይወት መጀመር አልፈልግም። ለምንድነው ነፍሴ ሆይ ለራስህ አትጠብቅም? ኃጢአት ስትሠሩ በሰው ፊት እንደምታፍሩ በእግዚአብሔርና በመላእክቱ ፊት ለምን አታፍሩም? ወዮልኝ ጎስቋላ! ወዮልኝ! እንደ ሰው በፈጣሪዬና በጌታዬ ፊት አላፍርምና። በሰው ፊት ብቻ ኃጢአት መሥራት የማልችል ነኝ፤ መልካሙንም እንዳደርግ ለማስመሰል በነገር ሁሉ ተንኰለኛ ነኝ። በእግዚአብሔር ፊት መቆም ግን ጠማማ አስባለሁ፣ ብዙ ለመናገር አፍራለሁ። ኧረ ሞኝነቴ! በሚያየው በእግዚአብሔር ፊት ክፉ ለማድረግ አልፈራም፤ ነገር ግን ይመራኝ ዘንድ ለማንም ስለ ራሴ ምንም መናገር አልችልም።

ወዮልኝ! ምክንያቱም ስቃይ እንዳለ አውቃለሁ ነገር ግን ንስሃ መግባት አልፈልግም። መንግሥተ ሰማያትን እወዳለሁ፣ ነገር ግን በጎነትን አላከብርም። እግዚአብሔር እንዳለ አምናለሁ፣ እናም ትእዛዛቱን ሳላቋርጥ እፈርሳለሁ። እኔ ዲያብሎስን እጠላለሁ፣ ነገር ግን እርሱን ደስ የሚያሰኘውን ከማድረግ አላቆምኩም። ስጸልይ ተዘናግቻለሁ እናም ደንዝዤ እቆያለሁ። ስፆም ኩራት እና ጥፋተኛ እሆናለሁ። ሳዳምጥ አንድ ነገር እያሳካሁ ነው ብዬ አስባለሁ፣ እና ያ እንኳን አይጠቅመኝም። ሳነብ ከሁለቱ ክፋቶች ወደ አንዱ በማይገባ ሁኔታ ውስጥ እወድቃለሁ፡ ወይ ከንቱ ውዳሴ የተነሳ ብዙ ለማወቅ አነባለሁ፣ እናም የበለጠ ተደብቄ እኖራለሁ። ወይም እኔ አውቄአለሁ እናም ከእንግዲህ አላደርግም፣ እና ለዚህም ፍርድ እቀበላለሁ።

ምንም እንኳን በእግዚአብሔር ጸጋ ኃጢአትን በሥራ መሥራቴን ባቆምም በቃላት ኃጢአት መሥራትን ፈጽሞ አላቆምም፤ ጸጋውም ከዚህ ባወጣኝ ጊዜ፥ እኔ ጎስቋላ፥ ሁልጊዜም እግዚአብሔርን በሀሳቤ አስቆጣለሁ። ኦ! ምን አደርጋለሁ? በሄድኩበት ሁሉ ኃጢአትን አገኛለሁ። አጋንንት በየቦታው አሉ። ተስፋ መቁረጥ ከሁሉ የከፋ ነው። እግዚአብሔርን አስቆጥቼ መላእክትን አሳዝኛለሁ፤ በሰዎች ላይ ብዙ ጥፋት አድርጌአቸዋለሁ እናም አሳትኳቸው። ጌታ ሆይ የኃጢአቴን መዝገብ በእንባ ላጥብ እወዳለሁ እና በቀሪው ሕይወቴ በንስሐ ደስ ይለኛል፤ ጠላት ግን ፈትኖኛል ነፍሴንም አሸነፈ። ጌታ ሆይ ሙሉ በሙሉ ከመጥፋቴ በፊት አድነኝ። አዳኝ ሆይ፣ እንደ አባካኙ ልጅ በደልሁህ። ተቀበልኝ አብ ንስሐ ገብቻለሁና አቤቱ ምሕረት አድርግልኝ። ቀራጩ እንደጮኸው ክርስቶስ አዳኝ ወደ አንተ እጮኻለሁ፤ እንዳነጻኸው አንጻኝ አቤቱም ማረኝ።

በመጨረሻው ሰዓት ምን ይሆናል፣ እና ከዚያ በኋላስ? ወዮልኝ ጎስቋላ! ለራሴ የሚያጠጣ ለዓይኖቼም የእንባ ምንጭ ማን ይሰጠኛል? የሚገባኝን ያህል የሚያዝነኝ ማነው? ደህና፣ እኔ ራሴ ማድረግ አልችልም። ተራሮች ሆይ ና ሸፈነኝ መናጢ። ኦህ! ምን ማለት እችላለሁ? እግዚአብሔር ምን ያህል መልካም ነገር አድርጎልኛል – እሱ ብቻ ነው የሚያውቀው – እና አለማወቄ ምን ያህል ክፋት እንዳስከተለብኝ! በቃላት ፣በሀሳብ እና በተግባር ሁል ጊዜ የኔን በጎ አድራጊ አስቆጣለሁ። እና እሱ የበለጠ ታጋሽ በሆነ መጠን እኔ የበለጠ ግድየለሽ ነኝ ፣ ጎስቋላ ፣ ከማይነቃቁ ድንጋዮች የበለጠ ከባድ ነኝ። ግን ተስፋ አልቆርጥም፣ ነገር ግን ለሰው ያለዎትን ፍቅር አውቃለሁ። አልሰበሰብኩም ተጸጸተ ወይም እንባ፤ ስለዚህም ነው አዳኝ ሆይ ፍጻሜዬ ሳይመጣ እንድትመልሰኝ ከስቃይም ታድነኝ ዘንድ እለምንሃለሁ።

አቤቱ አምላኬ ሆይ አትተወኝ። በፊታችሁ እንደ ምንም ያልሆንሁ ሁሉ ኃጢአት ነኝ። የኃጢአቴን ብዛት እንዴት አውቃለሁ? ምንም መልካም ነገር አለማድረጌም ለእኔ ትልቅ ኩነኔ ነው። ሰማይና ምድር ለእኔ ተፈጠሩ፤ የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው ለእኔ አራቱ አካላት እና ከነሱ የሚመጣውን ሁሉ። ከክፋቴ ብዛት የተነሣ ምንም ልናገር የማይገባኝ ስለሆንሁ ስለ ሌላ ነገር ሁሉ ዝም እላለሁ። የተሰጡኝን ግዙፍ ጥቅሞች፣ የመልአክ አእምሮ ቢኖረኝም ማን ሊያካትት ይችላል? ንስሐ ባለመግባቴም ራሴን ከሁሉም እለያቸዋለሁ።

በዚህ መንገድ በማንፀባረቅ፣ ከጥቂት ጊዜ በኋላ ሰውየው ወደ ሦስተኛው መገለጥ ደረሰ እና ያለማቋረጥ እያለቀሰ፣ የሚከተለውን ይላል።

ስለ ሦስተኛው መገለጥ።

ወዮልኝ! ነፍስ ከሥጋ ስትለይ ምንኛ ታግላለች! እንዴት ታለቅሳለች፣ እና ማንም አይራራላትም! ዓይኖቹን ወደ መላእክት አንሥቶ በከንቱ ይለምናል፤ እጆቿን ወደ ወንዶች ትዘረጋለች፣ እና ማንም የሚረዳት የለም። ሞትን ሳስብ አለቅሳለሁ፣ አለቅሳለሁ፣ እናም በእግዚአብሔር አምሳል የተፈጠረው ውበታችን እንዴት በመቃብር ውስጥ እንዳለ፣ አሁን ያለ ቅርጽ፣ ክብር፣ ውበት የሌለው። ኦ ጎበዝ! ምን እንቆቅልሽ ሆነብን? እንዴት ነው በሙስና ስልጣን ስር ወደቅን? እስከ ሞት ድረስ እንዴት አንድ ሆነን? በእውነት በእግዚአብሔር ትእዛዝ ተብሎ እንደ ተጻፈ።

ኦ! እኔ የማውቀውንና የማላውቀውን የኃጢአቴን ሁሉ መዝገብ የያዙ፣ በቃልም፣ በድርጊት እና በአስተሳሰብ፣ እና ለእነሱ ክፍያ የሚጠይቁ አጋንንት ምስኪን ነፍሴን በከበቡበት ከምንም በላይ የሚያሳዝነኝ፣ በሞት ሰአት ምን ላድርግ? ግን ወዮ! ያለዚያ ኃጢአቶች ተፈርጃለሁና፤ ምክንያቱም ትእዛዛትን ባልጠብቅም ነበር።

ወይኔ ምስኪን ነፍሴ! አሁን ንገረኝ፡ የጥምቀት ተስፋዎች የት አሉ? ከክርስቶስ ጋር ያለው አንድነት እና የሰይጣን ክህደት የት አለ? እኔ ራሴን ክርስቲያን እያልኩ የምጠራው የእግዚአብሔርን ትእዛዝ መጠበቅና ክርስቶስን በነፍስና በሥጋ ምግባር መምሰል የት አለ? በሥጋም ድካም ራስህን ሰበብ ስትል፥ እንኪያስ እንደ ሰናፍጭ ቅንጣት ብትሆን ተራራን የምታንቀሳቅስ እምነት በእግዚአብሔር ዘንድ ወዴት አለ? ከክፉ ቃልና ተግባር ሁሉ የሚመለስ ፍጹም ንስሐ የት አለ? የነፍስ ውህደት እና ፍጹም ጩኸት ፣ የዋህነት ፣ ምሕረት ፣ ከክፉ ሀሳቦች የጸዳ የልብ ንፅህና የት አለ? ለነፍስና ለሥጋ ሕይወት መዳን አስፈላጊ ካልሆነ በቀር እያንዳንዱን የአካል ብልት የሚገታ፣ የሚረብሽውን ሐሳብና ፍላጎት ሁሉ የሚገድበው የት ነው? ስለ መንግሥተ ሰማያት ብዙ መከራን ተቋቁሞ ስለ ሁሉም ነገር የሚያመሰግን ትዕግስት የት አለ? የፍቅር እንባ ላይ ገና ስላልደረስኩ የማያባራ ጸሎት፣ ሞትን በማሰብ ማዘን፣ የህመም እንባ የት አለ? ነፍስን ከጠላት እና ከጠላቶች እስራት የሚጠብቅ መለኮታዊ ጥበብ የት አለ? ሰው አምላክ ካልሆነው ነገር ሁሉ ወይም ከሐሳብ ጋር ከሚመጣው ነገር የሚርቅ ጨዋነት የት አለ? ክፋትን የሚታገስ እና በጠላት ላይ የሚቆም ጥንካሬ የት አለ? ለእያንዳንዱ የሚገባውን የሚሰጥ ፍትህ የት አለ? ነፍሱ ከጠላት ሽንገላ ሁሉ እንዲርቅ የራሱን ድካምና ድንቁርና እግዚአብሔርንም ለሰው ያለውን ፍቅር የሚያውቅ የትሑት መታመን የት አለ? ከመጥፎ ምኞት እና ከንፁህ ፍቅር የፀዳው ንፅህና የት አለ? የእግዚአብሔር ልጅ የተባልሁበት ከአእምሮ ሁሉ የሚበልጥ ሰላም ወዴት አለ?

ይህ ሁሉ አካላዊ ጥንካሬ ባይኖረውም በሚፈልግ ማንኛውም ሰው ሊሆን ይችላል። ይህን ምን ልበል? ምን ላድርግ ጎበዝ ? በራሴ ጥንካሬ ማድረግ የምችለውን ነገር ሙሉ በሙሉ ስለተውኩ እርግጠኛ ባልሆንኩበት ምክንያት እፈራለሁ፤ ታላቁ አትናቴዎስ እንዳለው በሲኦል ውስጥ እገባለሁ። ወዮ ለመከራዬ! ለራሴ ምን አደረግሁ? እና ለሰራኋቸው ኃጢያቶች ብቻ ሳይሆን ይባስ ብሎም ከነሱ ንስሃ ለመግባት ባለመፈለጌ። እንደ አባካኙ ልጅ ንስሐ ብገባ ኖሮ፣ ልጆቹን የሚወድ አብ መመለሴን በተቀበለኝ ነበር። እንደ ቀራጩ አስተዋይ ብሆን በራሴ ብቻ ሳይሆን በሌላ በማንም ላይ ብፈርድ፥ የኃጢአትን ስርየት ከእግዚአብሔር ባገኝ ነበር፥ እንዲሁም በፍጹም ልቤ እንደ እርሱ በጸለይሁ ነበር። አሁን ግን እኔ እንደዚህ አይነት ሰው እንዳልሆንኩ አይቻለሁ ለዚህም ነው ከአጋንንት ጋር በሲኦል መሆን የምፈራው እና የሚመጣውን ፍርድ የምፈራው።

በዚያ የእሳት ወንዝ ይፈስሳል፣ ዙፋኖች ይቀመጣሉ መጻሕፍትም ይከፈታሉ፤ መላእክቱ ይቀድማሉ፣ እናም እያንዳንዱ ሰው ወደ ፊት ይመጣል፣ ሁሉም ራቁታቸውን እና መደበቅ የማይችሉ፣ በሚያስፈራው እና ፍትሃዊ ዳኛ ፊት። ወዮልኝ! የዚያን አስፈሪሃ እግዚአብሔር ያለውና የማይታጠፍ ዳኛ መገለጥ እና ቁጣን፣ ስፍር ቁጥር የሌላቸውን መላዕክትን መሰባሰቢያን፣ ፈተናውን በአስፈሪ ፍርዱ፣ በማይለወጥ ፍርድ፣ በማያቋርጥ ጩኸት፣ በማይረባ እንባ፣ ብርሃን በሌለው ጨለማ፣ የማይሞትን ትል፣ የማይጠፋውን እሳትና ማለቂያ የሌለውን ስቃይ እንዴት እታገሣለሁ? ከመንግሥቱ መገለልና የቅዱሳን መለያየት፣ ከመላእክት መራቅና ከእግዚአብሔር መራቅ፣ ተስፋ መቁረጥና የዘላለም ሞት፣ ፍርሃት፣ ሕመም፣ ሐዘን፣ እፍረትና የኅሊና ምጥ?

ወዮልኝ ኃጢአተኛ! ምን አጣሁ! ለምንድነው ያለምክንያት የምሞተው? አሁንም ለንስሐ ጊዜ አለ። ጌታ ይጠራኛል፡ እመለሳለሁን? ነፍሴ ሆይ እስከ መቼ በኃጢአት ትኖራለህ? እስከ መቼ ንስሐን ታዘገያለህ? የሚመጣውን ፍርድ አስታውስ እና ወደ ክርስቶስ አምላክ ጩኹ፡- “ልብን የምታዪ በድያለሁ፡ ከመፍቀሬ በፊት ማረኝ፡ ክርስቶስ ሆይ፡ በሚፈራ መምጣትህ እንዳንሰማ፡ አዳኝ ሆይ፥ በአንተ ታምነናልና፤ ምንም እንኳን በግዴለሽነት ትእዛዝህን ባናሟላም ለነፍሳችንም ምሕረትን ትሰጥ ዘንድ እንጸልያለን።

ወዮልኝ ጌታ ሆይ! ምክንያቱም አሳዝጬሃለሁ እና ጸጋህን እንኳን አልተሰማኝም እና ያልገባኝም ለዚህ ነው። በዚህ ህይወት መራራ ማልቀስ እችል ይሆን? ወይም ትንሽ ሳለቅስ ምንም አይሰማኝም? ያለ ትህትና ምንም ጥቅም አይኖርም። በከንፈሬ ብቻ እዘምራለሁ እና አነባለሁ? ነገር ግን ስሜቶቹ አእምሮዬን አጨልመውታል፣ እናም የምናገረውን የቃላቶች ኃይል መረዳት አልቻልኩም። በጎ ነገርን ሁሉ ሰጭ የሆንኩህ በፊትህ እሰግዳለሁን? በራስ መተማመን የለኝም። ሕይወቴ ብርሃን አልባ ናት፤ ነፍሴን አጠፋሁ። ጌታ ሆይ እርዳኝ! ቀራጩን እንደተቀበልከው ተቀበለኝ!

እንደ አባካኙ ልጅ በሰማይና በፊትህ በደልሁ፤ በጨለማም ይኖር የነበረ በልማዷም የታወቀ እንደዚያ እንደ ተጻፈው ኃጢአተኛ ወደ አንቺ እመጣለሁ ከድንግል የተወለድሽ አትክደኝ፤ እንባዬን አትናቁ፣ ተቀበሉኝ እንጂ፣ ንስሐ እገባለሁና። እናም እኔ፣ ጎስቋላ፣ ለኃጢአቴ ብዛት ተስፋ ቆርጫለሁ።

ነገር ግን፣ ለሰው ያለህ የማይናወጥ ፍቅር እኔን አውቆኛል፣ እናም የነፍሴን ተስፋ መቁረጥ ወደ ታላቅ የልግስናህ ጥልቀት ውስጥ ያስገባህው። ለዚያም ነው የማሰብ ችሎታዬን በቅዱስ ትውስታዎ ውስጥ ለመሰብሰብ እና በመነሳት፣ ጸሎቴን በታላቅ ፍርሃትና መንቀጥቀጥ እጸልያለሁ: እኔ ደግሞ፣ የማይገባኝ፣ አገልጋይህ እንደሆንኩ እንድቆጠር እና በጸጋው ከምስል የፀዳ፣ ፅንሰ-ሀሳቦች የሌሉ፣ ለበደሎች ግድየለሽ የሆነ የማሰብ ችሎታ እንዲኖረኝ፤ ዳንኤልም በአንድ ወቅት ለመልአክህ እንደ ሰገደ (ዳን። 8፡17) አስቀድሜ ላመሰግንህ ከዚያም ኑዛዜን እንድሰጥህ፣ የሁሉም ፈጣሪ አምላክ፣ በፊትህ እሰግዳለሁ።

የምስጋና እና የኑዛዜ ጸሎት።

ስለዚህ እኔ ጎስቋላ፣ ምንም እንኳን አፈርና አመድ ብሆንም ለሰጠኸኝ ጥቅማጥቅም ሁሉ እያመሰገንኩ እጅግ ቅዱስ የሆነውን ፈቃድህን መጠየቅ ጀመርኩ። እኔ የምድር ሁሉ ብሆንም በአእምሮዬ ሁሉ እፈራሃለሁ። እና እንደምታየኝ እያሰብኩ በሙሉ ነፍሴ አለቅሳለሁ እና: ጌታ ሆይ፣ በምሕረት ባለ ጠጋ! አመሰግንሃለሁ፣ አመሰግንሃለሁ፣ እዘምርልሃለሁ፣ አወድስሃለሁም፣ በዚህ ሰዓት አመሰግን ዘንድ የማይገባኝን ስለ ሰጠኸኝ፣ ስላደረግኸው እና በጸጋው የምታደርገውን አንዳንድ ተአምራትህንና ሥራህን ለመስማት መንፈሳዊና ሥጋዊ፣ ወሰን የለሽና የማይመረመር፣ የሚታይና የማይታይ፣ የምናውቃቸውንና እኛ የማናውቃቸውን።

ጸጋህን እናዘዛለሁ፣ ጥቅማ ጥቅሞችህን አልደብቅም፤ አምላኬ ሆይ በፍጹም ልቤ እመሰክርሃለሁ፣ ስምህንም ለዘላለም አከብራለሁ፣ ምሕረትህ በእኔ ላይ ታላቅ ነውና፣ መውረድህ ለእኛና ትዕግሥትህ ሊገለጽ የማይችል ነው፣ ከብዙ በደሎቼና ኃጢአቴ ፊት ለፊት፣ ጠላት የሠራውን ሁሉ ተንኰል ሁልጊዜም ይሠራል አሁንም ሊሠራ ይችላል። ጸጋህ ከእነርሱ አዳነኝ፣ እናም በማወቅ እና ባለማወቅ፣ በቃልም፣ በድርጊት እና በአስተሳሰብ ከተሰራው ሀጢያት — ልቤን ፈላጊ ሆይ፣ ከልደቴ ጀምሮ እስከ ህይወቴ ፍጻሜ ድረስ የምታውቃቸው ኃጢያቶች፣ እናም እኔ፣ ጎስቋላ፣ በፊትህ ለመናዘዝ የምደፍረው።

በድያለሁ፥ ኃጢአትንና ክፋትን ሠርቻለሁ፥ በፊትህም ክፉ ነገር አድርጌአለሁ፥ ዓይኖቼንም አንሥቼ የሰማይን ከፍታ ለማየት አይገባኝም። ነገር ግን ሊገለጽ በማይችል ለሰው ያለህ ፍቅር እና ማስተዋልን ሁሉ በሚበልጠው ቸርነትህ እና ምህረትህ ታምኜ ወደ አንተ እሰግዳለሁ፤ አቤቱ፥ ማረኝ፥ ደካማ ነኝና፤ የኃጢአቴን ብዛት ይቅር በለኝ፤ ዳግመኛም እንድበድል፣ከቀጥተኛ መንገድህም እንዳልርቅ፣ማንንም እንዳስከፋ ወይም እንዳሳዝን አትፍቀድልኝ። ክፋቴን ሁሉ፣ እና ክፉ ልማዶቼን፣ እና ምክንያታዊ ያልሆኑ የነፍስ እና የሥጋ ፍላጎቶችን፣ እና ቁጣንና ክፉ ሥጋዊ ፍላጎቶችን ከልከል፣ እና ፈቃድህን እንድፈጽም አስተምረኝ።

ወንድሞቼን እና ወላጆቼን እና ሁሉንም መነኮሳትን ማረኝ፤ ከወላጆቼ፣ ወንድሞቼ እና ዘመዶቼ፤ ከሚያገለግሉንና ከሚያገለግሉን፤ ከእነዚያ ለእኛ ከሚጸልዩልንና እንድንጸልይላቸው ከጠየቁንም። ከሚጠሉንና ከሚወዱን፤ የበደልኳቸው ወይም ያሳዘኑኝ፣ የበደሉኝ ወይም ሊበድሉኝ ከሚችሉት ሁሉ፤ በአንተም ከሚያምኑት ሁሉ። ሁላችንን በፈቃደኝነት እና በግዴለሽነት ይቅር በለን እና ህይወታችንን እና ከዚህ ዓለም መሄዳችንን ከርኩሳን መናፍስት እና ከፈተናዎች ሁሉ ፣ ከኃጢአት እና ከማታለል ፣ ከማሰብ እና ከተስፋ መቁረጥ ፣ ከክህደት እና ከእብደት ፣ ከትዕቢት እና ከፍርሃት ፣ ከማታለል እና ከስቃይ ፣ ከስርቆት እና ከዲያብሎስ ወጥመድ ጠብቅ። ለነፍሳችንም በዚህ ዘመንም ሆነ በሚመጣው ዘመን የሚጠቅመውን ስጠን የዘላለም ፍቅራችሁ ሊሰጥ እንደወደደ።

ከዚህ ቀደም ለሄዱት ወላጆቻችንና ወንድሞቻችንም ዕረፍትን ስጣቸው። እና በሁሉም ጸሎት ምህረትን እንድታደርግልኝ፣ እንዳልጠፋ መከራዬን ስጠኝ። ድካሜን በሁሉም ነገር ታያለህ፡ ሕይወቴንና ሞቴን አቅና የፈለከውንና የፈለከውን አድርግልኝ፡ ብፈልግም ባልፈልግም በፍርድ ቀን ጌታዬ ኢየሱስ ክርስቶስ አምላኬ በቀኝህ ካሉት ካልተለይሁ፥ ምንም እንኳ እኔ ከዳኑት ባሪያዎችህ ሁሉ የመጨረሻ ነኝ። እንዴት ማድረግ እንዳለብዎ ለአለምዎ ሰላምን ይስጡ እና ለሁሉም ሰው ምሕረት ያድርጉ። እናም እጅግ በጣም ንጹህ በሆነው ሰውነትህ እና ውድ ደምህ ለሀጢያት ስርየት ፣ከመንፈስ ቅዱስህ ጋር ህብረት ለማድረግ እና በአንተ ውስጥ ላለው የዘላለም ህይወት ቃል ኪዳን ፣ከተመረጡት ጋር እንድሳተፍ ፍቀድልኝ፡ይህን በጣም ንፁህ እናትህን፣ቅዱሳንህን፣ሰማያዊ ሀይሎችን እና ቅዱሳንህን ሁሉ እለምናለሁ፣አንተ ለዘላለም የተባረክህ ነህና። አሜን።

የአምላክ እናት ቅድስት እመቤት ፣ የቅዱሳን መላእክት እና የመላእክት አለቆች ፣ እና ቅዱሳን ሁሉ ሰማያዊ ኃይሎች ፣ ለእኔ ኃጢአተኛ ጸልዩልኝ። ጌታ አምላክ፣ ሁሉን ቻይ አባት፤ ጌታ፣ አንድያ ልጅ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ፤ እና መንፈስ ቅዱስ ወዘተ።

በመዝሙርና በጸሎት ቅደም ተከተል።

ከዚያም ወዲያውኑ ሐሳቡን “ኑ፣ እንስገድ፣ ለአምላካችንም ለንጉሡ እንሰግድ” አለና ሦስት ጊዜ ደገመው። ከዚያም መዝሙራትን ይጀምራል፣ በእያንዳንዱ ጊዜ ከ ጸሎተ ሠለስቱ ቅዱስ ጋር አንቲፎን ይሠራል፣ እና እሱ በሚናገራቸው ቃላት ውስጥ የማሰብ ችሎታውን ይጠብቃል፤ በመጨረሻም አርባ ጊዜ "ጌታ ሆይ፣ ማረን" ይላል። በእያንዳንዱ አንቲፎን ውስጥ ጸሎት እየጸለየ፣ ሲሰግድ ለራሱ እንዲህ ይላል፡- “ኃጢአት ሠርቻለሁ፣ ጌታ ሆይ፣ ይቅር በለኝ”። ከዚያም ተነስቶ እጆቹን ወደ ላይ በማንሳት አንድ ጊዜ "እግዚአብሔር ሆይ፣ ኃጢአተኛን አንጻኝ" ይላል። እና ከጸለይክ በኋላ ሁለተኛውን ጸሎት፡- “ኑ እንስገድ” በማለት ሦስት ጊዜ ጸልይ እና በሁለተኛው አንቲፎን እንዲሁ አድርግ።

ነገር ግን፣ ፀጋ በሚያንቀሳቅስዎት መጠን፣ አእምሮዎን በሚያንቀሳቅሱ ሀሳቦች ውስጥ ማቆየት አለብዎት። አፉ ከዘፈን ነጻ ሲወጣ አእምሮውም በመልካም ምርኮ ሲወሰድ ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው የመሰብሰብ ጊዜ እንጂ የመዝራት ጊዜ አይደለም። ስለዚህም ልብ አብዝቶ እንዲታወክ እና ፍሬ እንዲያፈራ፥ ያም ለእግዚአብሔር እንባ እንዲያፈራ፥ በእንደዚህ ዓይነት አሳብ መኖራችን መልካም ነው። "በጸሎቱ ውስጥ ያለ አንድ ቃል ሲያንቀሳቅስዎት" ይላል የመለኪያው ደራሲ "ከእሱ ጋር ይቆዩ።"

ለሥጋዊ ሥራ ሁሉ – ጾም እና ንቃት ፣ ወይም ዝማሬ እና ንባብ ፣ ወይም ዝምታ እና ቀሪው – ለአእምሮ መንጻት አለ። አእምሮን ደግሞ ያለ ማልቀስ መንጻት አይቻልም በንጹሕ ጸሎት ከእግዚአብሔር ጋር ይዋሐድ ዘንድ ይህም ከሐሳቡ ሁሉ በመለየት ከራዕይና ከሥዕል የጸዳ እንዲሆን ያደርገዋል። እነዚህ ሁሉ ነገሮች ጥሩ ሲሆኑ በራሳቸው ጥሩ ናቸው፣ እና ተቃራኒው ደግሞ እውነት ነው። ለሥራ ሁሉ ማስተዋል ያስፈልገዋልና፥ ያለ ማስተዋልም የነገሩን ምንነት አናውቅም።

ወላጆቹ በተናገሩት እና በሚያደርጉት መካከል ስላለው ግልጽ ልዩነት።

ምናልባት ቅዱሳን አባቶች በተናገሩት እና በሚያደርጉት መካከል ያለው ልዩነት ብዙ ጊዜ ግራ እንጋባ ይሆናል። ስለዚህም ቤተክርስቲያን በብዙ ዝማሬዎችና ዝማሬዎች ትሮፓራዎችን የመዘመር ባህል ተቀብላለች። ነገር ግን፣ የመሰላሉ ጸሐፊ ራሳቸውን ወደ መዝሙር እንደማይጠሩ በመግለጽ እግዚአብሔርን የሚያለቅሱትን ያወድሳል። ቅዱስ ይስሐቅም በንጽሕና ስለሚጸልዩት ሲናገር፡- “ብዙ ጊዜ አንድ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ አእምሮውን በጸሎት ሲሰበስብ በድንገት ማንም ሳይለው፣ ነቢዩ ዳንኤል በአንድ ወቅት እንዳደረገው ተንበርክኮ፣ እጆቹን ዘርግቶ፣ ዓይኖቹም የክርስቶስን መስቀል እያሰላሰሉ፣ በምድር ላይ እንዲወድቁ ማንም ሳይነግረው፣ ወደ አእምሮው በሚመጡት አዳዲስ ሀሳቦች ሃሳቡ ይቀየራል እና አካላቱ ይንከባለሉ። ብዙ ቅዱሳን አባቶችም ስለ መንፈሳውያን ተዋጊ መነኮሳት ተመሳሳይ ነገር ይጽፋሉ፡- አንዳንዶች በአእምሮ መነጠቅ ከዝማሬና ከመዝሙር አልፈው አልፎ ተርፎም አእምሮውን ራሱ ረስተዋል ይላል ቅዱስ ኒሉስ።

እኛ ሰነፎች ሆነን ባንፈልግም ጊዜ እግዚአብሔርን በጣፋጭ ዝማሬ እንድናመሰግነው ቤተክርስቲያን ከአእምሮአችን ድካም የተነሳ እግዚአብሔርን በሚያስደስት መንገድ ዝማሬውንና ዝማሬውን ተቀበለች። የተነገረውንም ካገናዘቡ በኋላ ዕውቀትን ያገኙ ሰዎች ይንቀሳቀሳሉ እና እንደ ጆን ደማስሴኔ ወደ መልካም ሐሳብ ወደ መልካም አስተሳሰብ ይወጣሉ። መለኮታዊ ሃሳቦችን በተለማመድን መጠን፣ ጌታ እንደሚለው አብን ለመረዳት፣ ለማወቅ እና ለማምለክ ባለው ፍላጐት የበለጠ እንሳበዋለን (ዮሐ 4፡24)። ሐዋርያው ​​አክሎ፡- “አሥር ሺህ ቃላት በልሳን ከምናገር አምስት ቃላት በአእምሮዬ ልናገር እመርጣለሁ” (1ኛ ቆሮ 14፡19)። እና ደግሞ፡- “ሰዎች በየቦታው እንዲጸልዩ እወዳለሁ፣ ያለ ቁጣና ያለ ክርክር የተቀደሱ እጆችን እያነሱ” (1 ጢሞ 2፡8)። የመጀመሪያው ድካማችንን ለመፈወስ፣ ሁለተኛው ደግሞ አእምሮን ፍጹም ለማድረግ ያገለግላል። እነዚህን ልዩነቶች እንዴት እናብራራለን። በጊዜው የተደረገው ሁሉ መልካም ነው፤ ሰሎሞን “ለሁሉም ጊዜ አለው” (መክ 3፡1) እንዳለው በጊዜው ያልተሠራው የሁሉ ጊዜ ለማያውቁት ጊዜ ያለፈበት ይመስላል።

ያ መልካም አስተሳሰቦች መቀመጥ አለባቸው እና የእነሱ ማጣት ትህትናን ያስተምራል።

አንድ ሰው ጥሩ ሀሳብን ካገኘ፣ ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው በግዴለሽነት ወይም በትዕቢት እነዚህን ሀሳቦች እንዳታጣው ተጠንቀቅ። የእግዚአብሔር አሳብ በሰው ነፍስ ውስጥ ሲበዛና ወደ አእምሮና ወደ ትሕትና ሲገፋው፣ ራሱን ለእነርሱ የማይገባው አድርጎ በመቁጠር ሁልጊዜ አመስጋኝ መሆን እና ለነፍሱ እንዲህ ያሉትን ሐሳቦች ለሰጠው የእግዚአብሔርን ጸጋ መናዘዝ አለበት። ሲያበቁ እና አእምሮው እንደገና ጨለማ ሆኖ ፍርሃትና እንባ ሲያጣ ያን ጊዜ ፀጋ ቀድሞውንም ነፍስን ስለተወገደ ለረጅም ጊዜ ማልቀስ እና በቃልና በተግባር እራሱን ማዋረድ አለበት። ታላቁ ባሲል እንደሚለው ድካሙን አውቆ ትህትናን ያግኝ እና እራሱን ለማረም ይፍጠን። አንድ ሰው ለእግዚአብሔር ማልቀሱን ቸል ባይለው ኖሮ እንባውን ለማግኘት ሲፈልግ አይጠፋም ነበርና።

ስለዚህ ሁል ጊዜ የራሳችንን ድካም እና የእግዚአብሔርን ፀጋ ማየት ለእኛ ጥሩ ነው ፣ እናም አንድ ነገር ሲደርስብን ተስፋ ሳንቆርጥ ወይም የተለየ ሰው እንደሆንን ትምክህት ባንሆን ሁል ጊዜም በትህትና በእግዚአብሔር መታመን ነው። እንደዚህ አይነት እንባ በቃልም ሆነ በተግባር ለሚፈልግ ሰው በጣም ተስማሚ ነው ምክንያቱም እንደዚህ አይነት ጸጋ ተሰጥቶታል ነገር ግን አሁን ባለው ወይም ወደፊት በቸልተኝነት ወይም በትዕቢት ምክንያት የእግዚአብሔርን የማስተዋል ስጦታዎች እንዴት መጠበቅ እንዳለበት አያውቅም ነበር። እና በገዛ ፈቃዳቸው እንደዚህ ያሉትን ስጦታዎች – ማልቀስ ፣ እንባ እና ብሩህ ሀሳቦችን ለተተዉ – ከሀዘን በቀር ምን ቀረላቸው? በዓለም ሁሉ ላይ ከተፈጥሮ በላይ ነገሮችን ከቀመሰው ሰው የበለጠ ሞኝ የለምና የእውቀትና የፍቅር እንባ አሁንም በጥቂት ከንቱ ነገር ወይም በተደናበረ ሐሳብና በራሱ ፍላጎት የተነሳ ውሻ ወደ ትፋቱ ሲመለስ እንደገና ወደ እንስሳው ሞኝነት ይመለሳል።

ነገር ግን በትኩረት እና ሞትን በማሰብ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ለማንበብ እና የጸሎትን የማሰብ ችሎታን ለመጠበቅ ለእግዚአብሔር ሲል እንደገና ለመልቀቅ ሲፈልግ ፣ ከከንቱ ሀሳቦች ነፃ በሆነ ጊዜ ፣ ​​ያ ያጣውን እንደገና ያገኛል። ልክ እንደዚሁ አንድ ሰው በማንም ላይ ካልተናደደ ምንም እንኳን በሌላው እጅ ብዙ እና ትልቅ ክፋት ቢደርስበትም እና ካዘነበት ሰው እራሱን ሳያርቅ በቃልና በተግባር ለመፈወስ የተቻለውን ሁሉ ሲያደርግ የማሰብ ችሎታው የበለጠ ደስተኛ ይሆናል፣ ከቁጣ ጭንቀት ይላቀቃል። እናም እንደገና መተውን በመፍራት የራሱን ዓላማ ፈጽሞ መከላከልን ይለማመዳል፤ እናም በዚህ ፍርሃት ምክንያት እራሱን እንዲወድቅ አይፈቅድም፣ ነገር ግን ሁል ጊዜ የንስሃ እና የሐዘን እንባዎችን ይጠብቃል፣ ወደ ደስታ እና ፍቅር እንባ እስኪነሳ ድረስ፣ እና ከእነሱ፣ በክርስቶስ በረከት፣ ወደ ሀሳቦች ሰላም ይሄዳል። እንደዛ ነው የሚሆነው።

እኛ ግን አሁንም ለስሜታዊነት ተገዢዎች ነን እና ልባችን የከበደ ነው፣ እና ለዚያም ነው የሐዘን ቃላትን ለመማር እና በየቀኑ እራሳችንን ለመፈተሽ ሁልጊዜ ደስተኞች መሆን አለብን: ከተመሰረተው አገዛዝ በፊት፣ በመካከሉ እና በመጨረሻው ላይ። ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው ለእግዚአብሔር ከሁሉ ልንለይ ገና ደካሞች ስለሆንን በምንሠራበት ጊዜም ራሳችንን ልንመረምር ይመከራል። እና ደግሞ ዝም ብለን ተቀምጠን ስንቀመጥ፣ ዓይኖቻችን ሳይተኙ እና ሀሳቦቻችን በመጠን ሲሆኑ፣ የመለኪያው ጸሃፊ እንዳለው፡ "ነፍስህ እንድትሰበር እድገትህ ምን እንደሚሆን አስብ"። እና ቅዱስ ዶሮቴዎስ እንዳለው "እንባዎችን ያፈስሳል።"

ይህን ሁሉ የተናገርነው ቀደም ሲል ስለተጠቀሱት ሦስት መገለጦች፣ አሁን ወደ አራተኛው ለመሸጋገር ነው።

ስለ አራተኛው መገለጥ።

ታላቁ ባሲል "የመድሀኒታችን የኢየሱስ ክርስቶስን መውረድ እና በአለም ላይ ያለውን ቆይታ ስንረዳ፣እንግዲያውስ በጥቂቱ ምግብን እንረሳለን"ይላል ታላቁ ባሲል:: ስለዚህም እንጀራውን መብላት የረሳውን የተባረከ ዳዊትን እንሰማለን (መዝ። 102፡5) “ሐሳቡ በተወሰደ ጊዜ” ይላል መሰላሉ ጸሐፊ በታላቅ ፍርሃትና ሥጦታ በመገረም ወደ እግዚአብሔር ተአምራት፣ ባሲል ራሱ “ስለ ሰጠን ሁሉ ለእግዚአብሔር ምን እሰጠዋለሁ?” ይላል።

ለእኛ እግዚአብሔር በሰዎች መካከል አደረ፤ ከሚጠፋው ማንነታችን የተነሣ ቃል ሥጋ ሆነ በእኛም አደረ። በጎ አድራጊው ምስጋና ወደሌሉት፣ ለታሰሩት ቤዛ፣ በጨለማ ውስጥ ለተቀመጡት የፍትህ ፀሐይ መጣ። በመስቀል ላይ፣ ከመከራ በላይ ያለው፤ በገሃነም ውስጥ፣ ብርሃኑ፤ በሞት፣ ሕይወት፤ ትንሣኤ ለወደቁት። ወደ እርሱ እንጮኽ፡ "አምላካችን ሆይ ክብር ለአንተ ይሁን!"

ዮሐንስ ደማስሴኔ እንዲህ ይላል፡- “እግዚአብሔር በሥጋ ለሰዎች ስለ ተገለጠ ሰማያት ተገረሙ፣ የምድርም ዳርቻ ተገረሙ፣ ማኅፀንሽም ከሰማያት ይልቅ ታላቅ ሆነ። ስለዚህ የእግዚአብሔር እናት ሆይ መላእክትና ሰዎች በአንድነት ያከብሩሻል። ዳግመኛም፦ «በእግዚአብሔር መምጣት ከማይቻል የተነሣ ጆሮ ሁሉ ደከመ፤ ምክንያቱም የገዛ ፈቃዱ ልዑል ወደ ሥጋ ወርዶ ከድንግል ማኅፀን ጀምሮ ሰው ሆነ። ስለዚህም ነው እኛ ታማኝ ንጹሕ የሆነችውን የእግዚአብሔርን እናት እናከብራለን።

ሰዎች ኑ ቅዱሱንና ሰማያዊውን ተራራ እንውጣና እንሰግድ፤ በሕያው እግዚአብሔር ከተማ ከአእምሮአችን ጋር እንሁን እና በአንድያ ልጅ ውስጥ የሚያበራውን የአብ እና የመንፈስ መለኮትነት በአእምሮአችን እናስብ። ክርስቶስ ሆይ በፍቅርህ አጣፍጠኝ፣ እናም በመለኮታዊ አገልግሎት ለውጠኸኝ፤ ነገር ግን ኃጢአቶቼን በማይጠፋ እሳት በላ እና በአንተ ደስ ይለኛል፣ ስለዚህም በደስታ፣ ሁለቱን ምጽዓቶችህን ከፍ ከፍ አደርግ ዘንድ ስጠኝ፣ ኦ ቸር ሆይ። ሁላችሁም ጣፋጭ ናችሁ አዳኝ፤ ሁላችሁም ፍላጎት እና ፍቅር ናችሁ፣ በእውነት የማይጠግቡ፤ የማይገለጽ ውበት ነሽ።

ይህንንም በነፍስና በሥጋ ምግባራት የተረዳ በቅዱሳን ሰዎች ቃልና በቅዱሳት መጻሕፍት በተለይም በቅዱሳት ወንጌላት የተሰወረውን ምሥጢር የተማረ ሰው ያለ ምንም ገደብ ወደ እርሱ የሚመጣውን ናፍቆት ወይም የተትረፈረፈ እንባ አይገታም። እኛ ደግሞ ከቅዱሳት መጻሕፍት ብቻ የምንሰማው እኛ ሁልጊዜ ልንለማመደው እና ልናጠናው ይገባል ስለዚህም ከጊዜ በኋላ የእግዚአብሄርን ናፍቆት በልባችን ይማርካል ቅዱስ መክሲሞስ እንዳለ እና አባቶች እንዳደረጉት በራሱ የሚሰራውን እውቀት እስክንቀበል ድረስ።

የሰማዕታቱ ናፍቆት ሁሉ ለጌታ ብቻ ነበርና በፍቅርና በዝማሬ ከእርሱ ጋር ተባበሩ። ስለዚህም ስለ ሦስቱ ወጣቶች ዮሐንስ ደማስሴኔ እንዲህ ይላል፡- “በአባቶቻቸው ሕግ፣ በባቢሎን ያሉ የተባረኩ ወጣቶች አደጋን ተቋቁመው፣ የንጉሡን የሞኝነት ትእዛዝ ናቁ፣ እና አብረው ቢሆኑም በእሳት አልተቃጠሉም ነገር ግን ለእግዚአብሔር የሚገባውን መዝሙር ዘመሩ። እናም ልክ ነው፡ ሰው የእግዚአብሔርን ተአምራት ሲያውቅ ከአእምሮው የወጣ ያህል ይሆናል እናም ይህን ጊዜያዊ ህይወት ይረሳል መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ስለሚያውቅ ነው ይላል ቅዱስ ይስሐቅ። እንደ እኛ ሳይሆን በቅዱሳት መጻሕፍት ተገፋፍተን፣ በመሰላቸት፣ በመዘንጋትና በድንቁርና የጨለመን፣ ለሥጋዊ ስሜት የማይሰማን ነን።

በጩኸት ራሱን ከስሜቱ ያነጻ በቅዱሳት መጻሕፍት ሁሉ የተደበቀውን ምሥጢር ያውቃል በነገርም ሁሉ ይሳሳታል ነገር ግን ከሁሉ በላይ በቅዱስ ወንጌል በእርሱ በተጻፉት ሥራዎችና ቃላቶች የእግዚአብሔር ጥበብ የማይለካውን ነገር እንዴት እንደ ሠራው፥ የእግዚአብሔርም ጥበብ የማይለካውን እንዲለካ አደረገው። እግዚአብሔር ሰውን በጥቂቱ መልካም እንደሚያደርገው እና ​​ጠላቶቹን እንዲወድ እንደሚያስተምረው (ማቴ። 5፡44)፣ እና መሐሪ እንዲሆን የሰማዩ አባት መሐሪ፣ ንጹህ እና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ነው ምክንያቱም እግዚአብሔር ንጹሕ እና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ እና በጎነትም ሁሉ ስላለው ፍጹምም ስለሆነ አብ ፍጹም ነው (ማቴ። 5፡48)። በአንድ ቃል ይህ የተቀደሰ መጽሐፍ ሰውን በማደጎ አምላክ ይሆን ዘንድ እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘውን ያስተምራል።

ወንጌል በዚህ ክፍለ ዘመንም ሆነ በሚመጣው እረፍት የሚሰጥ ነው።

ጌታ “ራሱን የሚያዋርድ ከፍ ከፍ ይላል” (ሉቃስ 18፡14) እንዳለ በቀላል ምኞት በአሁኑ ዘመንና በሚመጣው ዘመን ዕረፍትን ከክብር ሁሉ ጋር በሚያደርገው የቅዱስ ወንጌል ተግባር የማይደነቅ ማን ነው? ጴጥሮስም ሲመሰክር፡ ገና በሕይወት ሳለ የመንግሥተ ሰማያትን መክፈቻ ተቀበለ እና ሌሎች ሐዋርያትም እንዲሁ። እያንዳንዳቸውም ያለውን ትንሽ ትተው በዚህ ዘመን ዓለምን ሁሉ ገዙ፤ በሚመጣውም ዘመን ዓይን ያላየውን ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልገባውን ተቀበሉ። ይህም የሆነው በሐዋርያት ላይ ብቻ አልነበረም፡ አንድ አባቶች እንደተናገሩት እስከ ዛሬ ድረስ በሚፈልጉት ሁሉ ላይ ሆነ፡ በምድረ በዳ ቢሠሩም ትልቅ ዕረፍት ነበራቸው፡ ማለትም ያለ ጥንቃቄ የተሞላ ሕይወት።

በመለኮታዊ ነገሮች ራሱን የሚለማመድ እና የራሱን ጉዳይ የሚንከባከበው ወይስ በአሳቢነት፣ በክስ፣ በኑሮ ጉዳዮች ውስጥ የተጠመቀ፣ የበለጠ እረፍት ያገኘን ማን ይመስለን ይሆን? በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ሁል ጊዜ ከእግዚአብሔር ጋር የሚነጋገረው ወይስ የሚደክም እና የሚደክም እና ክፉ ሥራን የሚንከባለል እና ምንም ሳያገኝ ከድካምና ከንጹሕ ሞት በቀር ምንም የቀረው? ምንም ጥቅም በማይኖርበት ጊዜ ሞትን በታላቅ ድካም እና ውርደት እንታገሣለን ። አንዳንዶች ትልቅ ኪሳራ ደርሶባቸዋል እናም ጠፍተዋል: ሌቦች እና የባህር ወንበዴዎች፣ ሴሰኞች እና ተፋላሚዎች፣ እራሳቸውን በክብር፣ በሰላም እና በንብረታቸው ለማዳን አልፈለጉም። ኦ! እንዴት ያለ ዓይነ ስውርነት! እኛ ለሞት ስንል ሞትን እንቀበላለን፣ እናም መዳንንም ሕይወትንም አንወድም።

ሞት በመንግሥተ ሰማያት ሲጠብቀን በዚህ ዘመንም ሆነ በሚመጣው ለእንጀራ ብቻ ሞትን ከሚሠቃይ ሌባ፣ ሽፍታ ወይም ወታደር የበለጠ ነገር እናደርጋለን? ጥቅማችን ይህ ነው፤ በእርሱ በኩል መንግሥተ ሰማያት የምትሰጠው ለክርስቶስ ሞትን ልንቀበል በማሰብ ነው። በሚመጣውም ዘመን ከክርስቶስ ጋር ለዘላለም የሚነግሥበት የጋራ ትንሣኤ ጸጋ ነው።

ኃጢአተኛውም ጻድቁም ይሞታሉ ነገር ግን በተለያየ መንገድ ይሞታሉ። ሁለቱም የሚሞቱት ሟች ስለሆኑ ነው፣ እና ምንም እንግዳ ነገር የለም። ነገር ግን አንዱ ሳይሸለም የሚቀር እና ሊፈረድበት ይችላል፣ ሌላኛው ግን በዚህ ዘመን እና በሚመጣው ዓለም የተባረከ ነው። በቀላሉ ንብረቱን መተው ምን ትልቅ ነገር አለ ፣ አንድ ሰው ለማንኛውም አሳልፎ መስጠት ሲገባው – እሱ እንደያዘው እያሰበ – እና ብዙ ጊዜ በሞት ሰዓት ላይ ብቻ ሳይሆን ፣ ከዚያ በፊትም ቢሆን ፣ በታላቅ ሀፍረት ፣ ድካም እና ህመም?

ወይም፣ በንብረታቸው ምክንያት፣ አንዳንዶች በሀብት፣ በፍርሃት፣ በጭንቀት፣ በማያቋርጥ ሀዘንና መሸማቀቅ፣ በምርጫና በኃይል ካመጡት ስፍር ቁጥር የሌላቸው ፈተናዎች በኋላ ሞትን አግኝተዋል። የእግዚአብሔር ትእዛዝ ሰውን ከዚህ ሁሉ ነፃ አውጥቶ ከመንከባከብ እና ከፍርሀት ሙሉ ነፃነትን ይሰጠዋል እንዲሁም ሊገለጽ የማይችል ደስታ በተለይም ምንም ነገር እንዳይኖራቸው በጣም ለሚወዱ። ከዚህ የበለጠ ጣፋጭ ምን አለ፡- ንፁህ መሆን እና ከክፉ ምኞት ነፃ መሆን፣ ለቁጣ ወይም ለአለም ነገር መሻት ከቶ አለመማረክ፣ ብዙዎች የሚመኙትን ከንቱ መሆን እና ከሁሉም ነገር በላይ ተነሥተው በገነት መኖርን ወይንስ በገነት ውስጥ መኖር ከሁሉም በላይ ከፍ ብሎ በመነሳት ከእግዚአብሔር መራቅ እና መራቅ ምስጋና ያስፈልገዋል?

አንድ ሰው የሚሆነውን ሁሉ በደስታ ሲቀበል ሁሉም ነገር እረፍት ይሰጠዋል። ሁሉንም ሲወድ ሁሉም ይወደዋል:: ሁሉን ሲንቅ ከሁሉም ይበልጣል፤ እና ያው ሌላው የሚታገልበትን እና ባያገኘው የሚሰቃይበትን፣ ባገኘውም የተወገዘበትን ነገር ለመያዝ በማይፈልግበት ጊዜ ነው። ምንም የማይፈልግ በሁሉ ትእዛዝ በአሁን ዘመን በሚመጣውም ዓለም ከመራራ ስቃይ ነጻ ወጥቷል። የሌለህን አለመመኘት ከዕረፍትና ከሀብት ሁሉ ይበልጣልና። የሌለህን መሻት ከቅጣት በፊትም ታላቅ ቅጣት ነው። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ምንም እንኳን ንጉሥ እና ሀብታም እንደሆነ ቢያስብም ባሪያ ነው።

ታዲያ እኛ በትጋት የማንፈጽማቸው የጌታ ትእዛዛት ጭካኔ የት አለ? የቅዱስ ወንጌልን ጸጋ የተረዳና የጌታን ሥራና ትምህርት፣ ትእዛዛቱን፣ ክልከላውንና የተስፋ ቃሉን በጥቂቱም ቢሆን የተረዳ፣ ሰማያዊው ነገር ሊገለጽ ስለማይችል እንደ ወደደ ሊናዘዝ ባይችልም የማያልቅ ሀብት እንደሚያገኝ ያውቃል።

ክርስቶስ በወንጌል ውስጥ ተሰውሯል እና እሱን ለማግኘት የሚፈልግ ሁሉ በመጀመሪያ ያለውን ሁሉ ሸጦ ወንጌልን በመግዛት በማንበብ ብቻ ሳይሆን በውስጥም እንዲቀበለው በአለም ያለውን ህይወቱን መምሰል አለበት። “ክርስቶስን የሚፈልግ ከውስጥ እንጂ ውጭ አይደለም” ይላል ቅዱስ ማክሲሞስ፣ “ክርስቶስን የሚፈልግ በውስጡ እንጂ በውጭ አይደለም፤ ማለትም ክርስቶስን በስጋም በነፍስም መምሰል አለበት—በሚቻል መጠን ኃጢአት ሳይኖር—እና ምንም እንኳን ድሀ እና ቤተሰብ ባይኖረውም በአለም ላይ ድሃ ቢሆንም እና ምን ጥቅም እንዲያገኝ ቢመኝ በፈቃዱ ላይ እንዲነግስና በመናቅ ለማሸነፍ የህሊና ምስክርነቱን በሙሉ ኃይሉ መጠበቅ አለበት። የእግዚአብሔርን ትእዛዛት ስለማይጠብቅ በዚህ ዘመንና በሚመጣው ዘመን የዘላለም ሥቃይን ያገኛል?

ይህ እንዴት እብድ ነው! ለምን ታላቅ እና ዘላለማዊ እቃዎችን በትናንሽ እና በጊዜያዊ እቃዎች መቀበል አንፈልግም? መልካሙን እንቃወማለን እና ተቃራኒውን እንፈልጋለን። አንድ ብርጭቆ ቀዝቃዛ ውሃ ወይም ቁራሽ ዳቦ ከማቅረብ ወይም የራሳችንን ፍላጎት እና ትንሽ እውቀታችንን ከመከልከል ምን ይቀላል? የእግዚአብሔር መንግሥት በእናንተ ውስጥ ናት ባለው በእርሱ ጸጋ መንግሥተ ሰማያት የምትጠብቀን ለዚህ ነው (ሉቃስ 17፡21)። ጁዋን ዳማስሴኖ "በተወሰነ ርቀት ላይ ሳይሆን ከውስጥ እንጂ ከውጪ አይደለም" ብሏል። ምኞቶችን ለማሸነፍ መፈለግህ በቂ ነው፣ እና እግዚአብሔርን በሚያስደስት ህይወት ውስጥ በውስጣችሁ ታገኛላችሁ። እና ካልፈለጋችሁ ምንም አይኖራችሁም፤ ምክንያቱም የእግዚአብሔር መንግሥት ማለት እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ሕይወት ማለት ነው፣ እና ደግሞ የጌታ የመጀመሪያ ምጽዓት እና ሁለተኛው ማለት ነው። ስለ ሀዘን በሚናገሩት ቃላት ውስጥ ስለ ሁለተኛው አስቀድመን ጽፈናል፤ ፊተኛውንም በጸጋ የተረዳ ሁሉ በታላቅ ፍርሃት በፍጹም ነፍሱ ተናገረ።

ጌታ በሥጋ ከመምጣቱ በፊት የአድናቆት ጸሎት።

ጌታ ሆይ አንተ ታላቅ ነህ፣እናም ስራህ ድንቅ ነው፣እናም ድንቅህን ለመዘመር ቃል የሚገባህ አይደለም። ውዱ ጌታዬ እዩ፡ ባሪያህ በፊትህ ነው ያለ ድምፅ የማይንቀሳቀስም ከአንተ ብርሃንን ይጠብቃል። ጌታ ሆይ፥ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም ብለሃልና (ዮሐ 15፡5)። ስለዚህ ስለራስዎ አስተምረኝ። ስለዚህም ነው እንደ አልዓዛር እህት ጓደኛህ ከንጹሕ እግርህ አጠገብ ለመቀመጥ በአእምሮዬ አንድ ነገር ለመስማት የደፈርኩት – ከግዙፉ መለኮትነትህ ቢያንስ ቢያንስ በዓለም ውስጥ በአካል መገኘትህ – እና ቅዱሱ ወንጌል የሚናገረውን የአንተን ጸጋ ጥቂት እንኳ ይሰማኝ፡ አንተ ከእኛ መካከል እንዴት እንደ ሆንክ የዋህና ትሑት ከልባችን ቅዱሳን ተናገርህ፣ ያንተንም ቅዱሳን ቅዱሳን ምን እንማር ዘንድ።

እንዲህ ባለ ድህነት በምሕረት፣ በሥራና በፈቃድ ጥም ባለ ጠጎች ነበራችሁ፣ ጌታ ሆይ፣ “ማንም የተጠማ ቢኖር ወደ እኔ ይምጣና ይጠጣ” (ዮሐ። 7፡37) እንዳልከው ለሳምራዊቷ ሴት የሕይወትን ውኃ ሰጠሃቸው። በአለም ላይ ቆይታዎን ማን ሊዘፍን ይችላል? በፊትህም ብዙ ኃጢአት የሠራሁና ኃጢአትን የሠራሁ የራሴን ምድር፣ አፈርና አመድ፣ ተላላፊና ነፍሴን አጥፊ፣ ከሰጠኸኝ በኋላ ከሥራህና ከቃልህ አንድ ነገር እንድረዳ፣ ለፍጥረት ሁሉ የማትታየውን በእምነት እንዳየሁህ በእምነት ስለእነሱ ልጠይቅህ ደፍሬአለሁ።

ድፍረትን ይቅር በለኝ ፣ ምክንያቱም ልብን ፈላጊ ጌታ ሆይ ፣ በጉጉት እንዳልለምን ታውቃለህ። በጸጋ ክርስቲያን የተባልኩበትን በሥጋ ህይወታችሁን ለመምሰል ኃይል ባለኝ መጠን ለሚወዱት እንደምሰጥ በእውነት የሆንከው አንተ ከምትሰጠው እውቀት እንደሚጠቅመኝ በማመን መማር እፈልጋለሁ። ማንም፣ እውነት ነው፣ እንደ ደቀ መዛሙርትህ ለጠላቶቹ ሞትን ሊቀበል፣ ወይም በድህነትህና በነሱ እና በመልካምነታቸው ባለጠጎች መሆን አይችልም። ግን እያንዳንዳችን እንደ ፍላጎታችን ትንሽ ማድረግ እንችላለን። አንድ ሰው ደጋግሞ ቢሞትልህም፣ ራሱን ከኃጢአቱ ነፃ ማውጣት አልቻለም። አቤቱ ፍፁም አምላክ ፍፁም ሰው በዚህ ዓለም ያለ ኃጢአት የኖርክና ስለ ሰው ሁሉ ስትል ሁሉን ታግሰሃልና። መከራ ብንቀበል ግን ስለ ራሳችን ኃጢአት እንሰቃያለን።

በቃላት ሊገለጽ በማይችል ውርደትህ የማይደነቅ ማን አለ? ሁሉን የምትገዛው፣ በኪሩቤል የተሸከምክ፣ የጥበብ ሙላት የተባልህ፣ ሁሉን የምትገዛው ግዙፉና ሁሉን ቻይ አምላክ ሆይ፣ ለእኛ ራስህን አዋረደህ – ለእኛ ከመጀመሪያውም ሆነ ከዘመናት ጀምሮ እንዲህ ያናደድክ – ተወልደህ ያሳደግንህ። አባረሩህ ድንጋይ ወረወሩብህ፣ ተሳለቁብህና ሳቁብህ፣ ገፍተውህ መቱህ፣ አፈሩህ ተፍተውብሃል። መስቀሉን፣ ችንካሩን፣ ስፖንጅውን፣ መቃውን፣ ሆምጣጤውንና ሐሞትን እኔ መስማት እንኳ የማይገባኝን ተቀብላችኋል። የማይጠፋው ወገንህ የተወጋ ሲሆን ከእርሱም የዘላለም ሕይወትን፣ ክቡር ደምህንና ውኃህን አፍስሰህልናል።

ልደትህንና አንተን ለወለደች ለእርስዋ እዘምራለሁ፤ እንደ ቀድሞው ከወለደች በኋላ ድንግል ያደረግህባት። በዋሻ ውስጥ እና በግርግም ውስጥ ተኝተህ በመጠቅለል ተጠቅመህ አወድሃለሁ። በናዝሬት የምትኖር ከቅድመ ንጽህት እናትህ ከድንግል ጋር ወደ ግብፅ የወረድሽ በሥጋ ለወላጆችሽ የታዘዝሽ አባትሽንና እውነተኛ እናትሽን አመሰግንሃለሁ። አቤቱ ጌታ ሆይ በዮርዳኖስ በቀዳማዊህ የተጠመቅክ እና የአብ ምስክርነትን የተቀበልክ አመሰግንሃለሁ መንፈስ ቅዱስ አንተን እና ጥምቀትህን ሲገልጥ መጥምቁ ዮሐንስም ነቢይና አገልጋይህ መሰከረ።

አመሰግንሃለሁ አንተ ስለ እኛ ጾመህ በፈቃድህም ለፈተና የተገዛህ ጠላትንም በወሰድከው ሥጋ አሸንፈህ በጥበብህ በእርሱ ላይ ድልን የሰጠኸን፤ ከደቀ መዛሙርትህ ጋር ሳለህ ለምጻሞችን አንጽህ፥ የተጎነበሱትን አጸናህ፥ ለዕውሮችም ብርሃንን፥ ደንቆሮዎችንም መናገርና መስማትን ሰጠሃቸው፥ እንጀራውን ባርከህ በደረቅ ምድር እንዳለህ በባሕር ላይ ሄድህ። አብንና መንፈስ ቅዱስን የሚሰብኩ ሥራዎችንና ራእዮችን ለሰዎች አስተምረህ ስለሚመጡት ክልከላዎች እና ተስፋዎች እንዲሁም ስለ ድኅነታችን ስለሚያገለግሉት ነገሮች ሁሉ ትንቢት ተናገርህ። ጥበብን በተሞላበት ትምህርትህ ከጠላት ቀድመህ ምኞቶችን ነቅለህ፣ ሰነፎቹንም ጥበበኞች አድርገህ፣ በማያልቀውም ጥበብህ፣ ብልሆችን ሞኞች አደረግህ። የሁሉ አምላክ እንደመሆንህ፥ ሊገለጽ በማይችል ኃይልህ ሙታንን አስነሣህ፥ አጋንንትንም በሥልጣን አስወጣህ። አንተ ራስህ ይህን ያደረግህው ብቻ አይደለም፥ ነገር ግን ጌታ ሆይ፥ እንዳልህ ይበልጥ እንድንደነቅ ባሪያዎችህ የሚበልጥ ነገር እንዲያደርጉ ሥልጣንን ሰጠሃቸው። ቅዱሳንህ በአንተ ድንቅ ይሠራሉና ስምህ ታላቅ ነው።

ጌታ፣ ጌታ፣ ኢየሱስ ክርስቶስ፣ የእግዚአብሔር ልጅ እና ቃል! በጣም ጣፋጭ የመዳናችን ስም! ክብርህ ታላቅ ነው ሥራህ ታላቅ ነው ቃልህ የተደነቀ ከማርና ከማር ወለላ ይልቅ ጣፋጭ ነው። ክብር ላንተ ይሁን ጌታ ሆይ ክብር ላንተ ይሁን! ራስን ዝቅ ማድረግን፣ ቸርነትህን፣ ኃይልህን፣ ጥበብህን፣ በዓለም ውስጥ መገኘትህን እና ትምህርትህን የሚያመሰግን እና የሚያከብር ማነው? ቅዱሳን ትእዛዛትህ ምንኛ ተፈጥሯዊ ናቸው እና እንዴት በቀላሉ በጎ ሕይወትን እንደሚያስተምሩ ጌታ፡ እንዳልከው፡ "ይቅር በይ፥ ይቅርም ይባልልሃል" (ሉቃስ 6፡37)። "ለምኑ ይሰጣችሁማል። ፈልጉ ታገኙማላችሁ፤ መዝጊያን አንኳኩ ይከፈትላችሁማል"፤ "ሰዎች ሊያደርጉላችሁ የምትወዱትን ሁሉ እናንተ ደግሞ አድርጉላቸው" (ማቴ 7፣7.12) የትእዛዛችሁንና የሌላውን ቃላቶቻችሁን ኃይል ሲረዳ የማያልቅ ጥበባችሁን ሲያስብ የማይደነቅ ማን ነው?

አቤቱ አምላኬ ሆይ የኔ ውድ የሁሉም ህይወት የመላእክት ደስታ የማይገለጽ ብርሃን ትንሣኤ ሙታን ነፍሱን ስለበጎቹ አሳልፎ የሰጠ መልካም እረኛ! መገለጥህን፣ ስቅለትህን፣ ሞትህንና ትንሳኤህን፣ ዕርገትህን እና በአብ ቀኝ መቀመጡን፣ የመንፈስ ቅዱስን መውረድ እና ዳግም ምጽአትህን በታላቅና በማይታወቅ ክብር እዘምራለሁ።

ተአምራትህን ሳሰላስል ደክሞኛል፣ እናም በመገረም ዝም ማለት እፈልጋለሁ። ግን ምን ማድረግ እንዳለብኝ አላውቅም። ዝም ስል ተጨንቄአለሁ፤ አንድ ነገር ለመናገር ስደፍር ደንግጬ እወስዳለሁ። ለሥቃይ ሁሉ እንጂ ለሰማይም ለምድርም የማይገባኝ ይመስለኛል። እኔ በሠራሁት ኃጢአት ምክንያት አይደለም፤ ጸጋን ከተቀበልኩኝ የማመሰግነውና ጎስቋላ ነኝ። ነፍሴን በበጎ እና በደግነት ጌታ ሞላኸው፤ ስራህን በጥቂቱ ተረድቻለሁ እና አእምሮዬ ተማርኮ ነበር። ይህ በምንም መንገድ የእኔ ማድረግ አይደለም፤ ጌታ ሆይ አንተን ብቻ ነው የማየው በፀጋህ እንጂ በእውቀቴ ወይም በስራዬ አይደለም። ለዛም ነው ልክ እንደ ኢዮብ በሌሎች ጊዜያት ጣቴን በአፌ ላይ አድርጌ ወደ ቅዱሳን እመለሳለሁ፤ እኔ መናኛ በመገረም ጠፍቻለሁና።

ለቅድስት ወላዲተ አምላክ።

የተባረከች የአለም እመቤት! እኛ ኃጢአተኞች አንተ በወለድህለት በእግዚአብሔር ፊት እንዳንታመን ታውቃለህ። ነገር ግን በአንተ ታምነህ ባሪያዎችህ በአንተ ለእግዚአብሔር ይሰግዳሉ፤ አንተም በልጅህና በአምላካችን ፊት በእርሱ ታምነሃልና። እመቤቴ ሆይ፣ የአንቺን እና የሌሎቹን ቅዱሳን ስጦታዎች እንዳስተውል በዚህ ተስፋ እኔ ደግሞ ወደ አንቺ እጸልያለሁ። እንደዚህ አይነት በጎነቶችን እንዴት አሳየህ? የእግዚአብሔርን ልጅ የወለድሽው እውነታ አንተን ከሕያዋን ፍጥረታት ሁሉ በላይ አድርጎሃል፣ ምክንያቱም በአንተ ልትኖሩ እንዲገባህ ፈርዶሃልና፣ ዓለም ሳይፈጠር ሁሉን የሚያውቅ የሁሉ ፈጣሪ ነው። ማንም ስለእርስዎ ምንም ነገር ሊጠይቅ አይደፍርም፣ ምክንያቱም እርስዎ ተፈጥሮን፣ አእምሮን እና ማስተዋልን ይበልጣሉ።

የእግዚአብሔር እናት ሆይ በአንቺ የዳነን እኛ ላንቺ በእውነት እንመሰክርልሻለን ንጽሕት ድንግል ሆይ እናከብርሻለን ከግዑዝ ኃይላት ማኅበር ጋር። እግዚአብሔርን ለማየት ለሰዎች የማይቻል ነውና፣ እና የመላእክት ተዋረድ እንኳ እርሱን ለማየት አይደፍርም፤ ነገር ግን፣ በአንተ፣ እጅግ ንጹሕ፣ ሥጋ የሆነው ቃል ለሰዎች ታየ፣ እናም እርሱን በሰማያዊ ሠራዊት በማክበር እናከብራችኋለን። ፀጋ የሞላብሽ ሆይ ምን እንበልሽ? መንግሥተ ሰማያት፣ ምክንያቱም … እና የመሳሰሉት። የእግዚአብሔር እናት ሆይ የሕይወትን ፍሬ የሰጠን እውነተኛ ወይን ነሽ፤ እመቤቴ ሆይ አንቺ አንቺ እንደተነበየሽ በእውነት ወላዲተ አምላክ ብለን ለምናከብርሽ እናከብርሽ ዘንድ ምሕረትን ይሰጠን ዘንድ ከቅዱሳን ሁሉ ጋር ታማልድ ዘንድ እንለምንሻለን። ለትውልድ ሁሉ ብፅዕት ይሉሻል፣ ብቸኛ የአምላክ እናት፣ ከኪሩቤል የበለጠ የተከበርሽ እና ወደር የለሽ የከበረች… እና የመሳሰሉት። እኔ ግን ስለ አንተ የማውቀውን ትንሽ እንኳን መሸፈን አልችልም። እናም አሁንም እየተደነቅኩ ስለሌሎቹ ቅዱሳን እናገራለሁ

ለቀደመው እና ለሐዋርያቱ።

ባፕቲስት እና የጌታ መቅደሚ እንዴት ነበርክ? እና ምን እንልሃለን? ነቢይ ወይስ መልአክ ወይስ ሐዋርያ ወይስ ሰማዕት? መልአክ ሆይ አካል እንደሌለው ሰው ሆነህ ስለኖርክ፤ መልእክተኛ ሆይ! ሰዎችን ወደርሱ ስለ ሳብክ። ሰማዕት ሆይ ራስህ ስለ ክርስቶስ ተቆርጧልና። ነፍሳችን ትድን ዘንድ ጸልዩ። ሰሎሞን የጻድቃንን መታሰቢያ እናወድሳለን ይላል፤ ነገር ግን የጌታ ምስክር ይበቃሃል፣ አንተ ቀዳማዊ፣ አንተ በእውነት ራስህን ስላሳየህ … ወዘተ።

ቅዱሳን ሐዋርያትና የአዳኙ ደቀ መዛሙርት፣ የምስጢር አይን ምስክሮች፣ “በመጀመሪያ ቃል ነበረ” ብላችሁ የማይታየውን ሰበካችሁ። አስቀድሞ በመላእክት አልተማራችሁም ከሰዎችም አልተማራችሁም ነገር ግን ከሰማይ ጥበብ ነው እንጂ። ስለዚህ፣ በመተማመን፣ ስለ ነፍሳችን ጸልዩ፣ እንለምናችኋለን። የጥንት ትሮፓራውያን እንደሚሉት ለእግዚአብሔር ያለህ ፍቅር አስደንቆኛል፡- ጌታ ሆይ ሐዋርያት በምድር ላይ በንጹህ ፍቅር ወደዱህ። አንተን ብቻ ለማሸነፍ ሁሉንም ነገር ትተው ለአንተ ሰውነታቸውን ለቁስል ሰጡ፤ ለዛም ነው ክብር የተሰጣቸው ለነፍሳችንም የሚጸልዩት።

እናንተ እንደ እኛ ሰዎች ሆናችሁ የሚጠፋውን ሥጋ ለብሳችሁ ለገደሉአችሁ ሞትን እንደ መቀበላችሁ ያለውን በጎ ምግባር እንዴት አሳያችሁ? በጣም ጥቂቶች ከሆናችሁ መላውን ዓለም እንዴት አሸንፋችሁት? ይህንንም ሳታጠቁና ራቁታቸውን አደረጋችሁ፣ ስለዚህም ድሆች ሆናችሁ የሥጋ ድካም የከበዳችሁ አጋንንትንም ድል አደረጋችሁ። የመንፈስ ቅዱስን ኃይል የተቀበላችሁበት ከእምነት በቀር ይህ ምን ኃይል አለ?

ለሰማዕታትና ለሶስቱ ወጣቶች።

ቅዱሳን ሰማዕታት በመልካም የተሠቃዩ እና አክሊል የተቀዳጁ ነፍሳችንን ይማርልን ዘንድ ወደ ጌታ ጸልዩ። ሐዋርያት፣ ሰማዕታትና ነቢያት፣ ቅዱሳን ወዘተ። ቅዱሳን ሰማዕታት የሠራችሁትን መልካም ሥራ ሲያይ የማይደነቅ ማን አለ? ሥጋ ሆነህ ክርስቶስን እየተናዘዝክ መስቀልን ታጥቃህ፣የማይመስለውን ጠላት እንዴት አሸንፈህ? ስለዚህ እናንተ አጋንንትን የምታወጡት የጠላቶቻችንም ጠላቶች ናችሁ። ለነፍሳችን መዳን ሳታቋርጡ ጸልዩ።

ካንተ በፊትም ሦስቱ ቅዱሳን ወጣቶች ፈተናቸውን የታገሡት ሽልማትን በማሰብ ሳይሆን ራሳቸው ለእግዚአብሔር ባላቸው ፍቅር ነው፡- "እግዚአብሔር ባያድነንም ከማያድንም አንርቀውም።" ቅዱሳን ቅዱሳን ከሁሉ በላይ በሆነው ትሕትናህ እደነቃለሁ፡ በእሳት ውስጥ ቆማችሁ ጌታን እንዴት ማመስገን እንዳለባችሁ ተጠራጥራችኋል፡- “እነሆ በዚህ ጊዜ አለቃም መሪም ነቢይም የለንም። ዮሐንስ ደማስሴኔ በአንተ ውስጥ የነበረውን የእግዚአብሔርን ኃይልና በነቢዩ ኤልያስ ላይ ​​አደንቃለሁ፡- “ለቅዱሳን ከእሳት ነበልባል ጠል አደረግህ፥ የጻድቃንንንም መሥዋዕት በውኃ አቃጥለህ። "እሺ አንተ ክርስቶስ ሁሉንም እንደፈለክ አድርግ"

ግን በመጀመሪያ ምን ግምት ውስጥ ማስገባት አለብኝ? ቅዱስ ወንጌል ወይስ የቅዱሳን ሐዋርያት ሥራ? የቅዱሳን ሰማዕታት መከራ ወይስ የቅዱሳን አባቶች ሥራ? በጥንት ዘመን የነበሩ ቅዱሳን ወንዶችና ሴቶች ወይስ የቅርብ ጊዜ? ሕይወታቸው እና ቃላቶቻቸው ወይንስ ፍቺያቸው? ተደንቄያለሁ እና ተደስቻለሁ። ነገር ግን ሰውን የምትወድ ጌታ ሆይ፡ እለምንሃለሁ፡ ለቅዱሳንህ የገለጥከው የምስጢርህ እውቀት በእነርሱ እና በእኔ ኃጢአተኛ እና የማይገባ አገልጋይህ፣ በእኔ አለመገባቴ እና ምስጋናዬ ቢስነት ስሜቴ ኩነኔ እንዳይሆንብኝ።

እንግዲህ ባሪያህ በፊትህ ያለውን ሁሉ የተገፈፈና ድምፅ የሌለው እንደ ሞተ ሰው ከዚህ በላይ ምንም ለማለት ወይም ያለ እፍረት ዓይኑን ለማንሳት ስለማይደፍር እንደተለመደው ከነፍሱ ጥልቅ ሆኖ ይጮኻል: – "ጌታ ሆይ፣ በምሕረቱ ባለ ጠጋ" … እና የቀረውን ጸሎት። በተጨማሪም በሌሎቹ ጸሎቶች እና መዝሙሮች ላይ መሥራት አለበት፣ የነፍስ እና የሥጋን ልማዳዊ ተግሣጽ በመጠበቅ፣ መለኮታዊ ነገሮችን መረዳትን ለመለማመድ፣ በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ያሉትን ሁሉንም ምሥጢሮች እና ድንቅ ነገሮች በጥልቅ ስሜት ይገነዘባል እና መለኮታዊ ስጦታዎችን በማድነቅ፣ እግዚአብሔርን ብቻ መውደድ እና ቅዱሳን ሁሉ እንዳደረጉት በደስታ ስለ እርሱ መከራን መማር አለበት። ሰሎሞን መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ልዩ ልዩ ተአምራት የያዙ ናቸው ይላል።

ስለ መና እና ስለ እግዚአብሔር በሁሉም ነገር መሰጠት።

የእግዚአብሔር መና ኃይልና ድንቅ ነገር ደግሞ እገረማለሁ፡ እስከ ጥዋት ድረስ አልተጠበቀም ነገር ግን ተበላሽቶ ትል ስለ ዋለ ነው (ዘጸ። 16፡20) ስለዚህም የማያምኑት ስለ ነገ እንዳይጨነቁ። በቤተ መቅደሱ ውስጥ ባለው መርከብ ውስጥ ግን መና ከቶ አላጠፋም። በእሳቱም ላይ ሲያበስሉት አላቃጠለም ነገር ግን በፀሐይ ጨረሮች ቀለጡ፤ ስለዚህም ሆዳሞች ከሚያስፈልጋቸው በላይ እንዳይሰበስቡ (ዘጸ። 16፡21)። እንዴት ድንቅ ነው! እግዚአብሔር በየቦታው የሰውን ማዳን እንዴት ይሰራል! ጌታ ስለ እግዚአብሔር መግቦት ሲናገር፡- “አባቴ ይሠራል እኔም ደግሞ እሠራለሁ” (ዮሐ 5፡17)።

ይህንን ለእግዚአብሔር የሚያደርግ ሁሉ በመለኮታዊ ቅዱሳት መፅሃፍቶች ስሜት እና በእግዚአብሔር መግቦት እውቀት ይማራል። የነገሮችን ተፈጥሮ ማየት ይጀምራል፣ የኒሳው ጎርጎርዮስ እና ጆን ደማስሴን እንዳሉት፣ እናም በዚህ ዓለም ውጫዊ ውበት – ውበት፣ ሀብት፣ ክብር እና የመሳሰሉት ነገሮች አልተዘረፈም – ወይም ስሜታዊው ሰው እንደሚታለል በነሱ ብልሹነት አይታለልም።

ስለ አምስተኛው ስጦታ።

ነብዩ “ምክር” ብሎ ከጠራው ከዚህ አምስተኛው ስጦታ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ በብፅዕና መጨረሻ ላይ እንደተገለጸው የነፍሳትን ምንነት እና ተለዋዋጭነት ይማራል፡- ከምድር ተወስደው ወደ ምድር እንደሚመለሱ መክብብ፡- “ከንቱ ከንቱ ሁሉም ከንቱ ነው” (መክ 1፣2)። እንዲሁም ጆን ዳማስሴኔ፡- “የሰው ልጅ ሁሉ ከንቱ ነው፣ ከሞት በኋላ የማይቀረው ነገር ሁሉ ከንቱ ነው። ባለጠግነት አይቀርም፣ ክብር ከእኛ ጋር አይሄድም፤ ሞት ሲመጣ ይህ ሁሉ ይጠፋል። ዳግመኛም፡ “በእውነት ሁሉም ከንቱ ነው፣ ሕይወትም ጥላና ሕልም ነው፣ ምክንያቱም ከምድር የተወለደ ሰው ሁሉ በከንቱ ይደክማል። ቅዱሳት መጻሕፍት እንደሚለው ዓለምን ካገኘን በኋላ በዚያን ጊዜ ነገሥታትና ለማኞች በሚተኙበት መቃብር እንኖራለን።

ስለ ስድስተኛው ስጦታ።

መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ ከመጥፎ ምኞት የፀዳ ንጽህናን በለመደው ጊዜ ስድስተኛው ስጦታ ይሰጠዋል ይህም "ብርታት" ይባላል (መዝ። 28፡11) እና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህና ስሜት የሚነካ ፍጡራንን ውበት ማሰላሰል ይጀምራል። ሁሉም ሀሳቦች ሦስት ዓይነት ናቸውና፡ ሰው፡ አጋንንታዊ፡ መልአክ።

አንድ ሀሳብ ሰው የሚሆነው ስለ ፍጥረታት አንዳንድ እሳቤዎች ወደ ልብ ውስጥ ሲገቡ ነው፡ ስለ ሰው፣ ስለ ወርቅ ወይም ስለ ሌላ ነገር አስተዋይ ፍጥረታት። አጋንንታዊ አስተሳሰብ ከስሜታዊነት ጋር በአንድነት በሐሳብ የተዋቀረ ነው፡ ሰውን ወይ ወደ ምክንያታዊነት ወደሌለው ወዳጅነት፣ ማለትም፣ ከእግዚአብሔር ውጭ ላለ ዓላማ ሌላውን እንዲወድ ወይም ወደ ርኩሰት ወይም ትርጉም የለሽ ጥላቻ ማለትም ወደ ክፋት እና ኩነኔ ያነሳሳል። ወርቅን በተመለከተ ስግብግብነትን ወይም ስርቆትን እና ዘረፋን ወይም ተመሳሳይ ነገርን ወይም እግዚአብሔርን ወደ ጥላቻ እና ስድብ በአንድ ወይም በሌላ መንገድ ወደ ጥፋት ይመራዋል ። " የማይገባንን ብንወድ ከእግዚአብሔርም ፍቅር በፊት ብናስቀድም ከጣዖት አምላኪዎች በምንም አንለይም" ሲል ቅዱስ መክሲሞስ ተናግሯል። ደግሞ፡- “በሞኝነት ስንጠላቸው እግዚአብሔርን እናስቆጣዋለን።

የመላእክት አስተሳሰብ ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ የነገሮች ንፁህ ራዕይ ማለትም እውነተኛ እውቀት ማለትም በሁለት ጥልቁ መካከል ያለው መካከለኛ መንገድ ነው። አእምሮን ይጠብቃል እና በዙሪያው ካሉት ስድስቱ የዲያብሎስ ወጥመዶች ማለትም ከላይ እና ከታች ያለውን ወጥመድ በቀኝ እና በግራ በኩል ያለውን ወጥመድ ወደ ውስጥ የሚገፋውን እና የሚጎትተውን ትክክለኛውን ሀሳቡን ይጠብቃል። እውነተኛ እውቀት በእነዚህ ስድስት ትስስር መካከል እንደቆመ ምሰሶ ነው፤ ለዓለም የሞቱትም ከመላእክት እውነተኛ እውቀትን ይማራሉ፣ አእምሮውም ንጹሕ እንዲሆንና ከክፉ ምኞት የራቀ እንዲሆንና ነገሮችን በሚፈለገው መጠን እንዲያይ፣ የሆነን ነገር በራሱ ጥበብ የተረዳ መስሎ እንዳይታይ፣ ፍጽምናም እንደማይችል አድርጎ ወደ ድንቁርና እንዳይሰምጥ፤ ነገሮችን በመናቅና በመጥላት ወደ ቀኝ እንዳይዞር፣ ወይም ከምክንያታዊነት የጎደለው ፍቅር ወደ ግራ፣ ማለትም ከስሜታዊነት የተነሳ፤ እና በጠቅላላ ድንቁርና እና ስራ ፈትነት በትክክለኛው ሀሳብ ውስጥ እንዳይቀር እና በቸልተኝነት ወይም በተንኮል ወደ ቀጣይ ሙከራዎች እና ምክንያታዊ ያልሆኑ ጥረቶች እንዳይወጣ። ይልቁንም እውቀትን በትዕግስት እና በትህትና ከጽኑ እምነት ተቀበል፤ ጥቂት የተረዳ በመለኮታዊ እንክብካቤ እንዲሰጠው እና እውቀት ያለው ግን ግራ ገብቶት ሳያውቅ ትህትናን እንዲያገኝ እና በትዕግስት ተስፋና እምነት ሃሳቡ የናፈቀውን እንዲቀበል።

ከክፉ ምኞት የጸዳ ንፁህ ሰው ፍጥረትን እንዴት ይመለከተዋል።

እንዲህ ዓይነቱ ሰው ለማንኛውም ነገር እንደ መጥፎ ነገር ጥላቻ አይሰማውም፣ በሌላ በኩል ደግሞ ምክንያታዊ ያልሆነ ፍቅር። ሰውን አይቶ የማሰብ ችሎታው ወሰን የሌለው የማይታየው አምላክ ምስል መሆኑ ምንም እንኳን በሰውነት ውስጥ ቢታሰርም ታላቁ ባስልዮስ እንደሚለው እና ምስሉ በውስጡ የያዘው ነገር ሁሉ እስከ ወሰን መድረሱ አለምን እንደሚገዛ አምላክ ይደነቃል። አእምሮ የእያንዳንዱን ነገር መልክ ይይዛል እና እንደ ተገነዘበው መልክ ይዘልቃል፤ መልክ በሌለውና በሌለው በእግዚአብሔር ሊኖር ወድዶ ሳለ፥ ያን ጊዜ ደግሞ ጎደኛና መልክ የለሽ ይሆናል።

ከዚያም አንድ ሰው አእምሮው ሁሉንም ሃሳቦች እንዴት እንደሚይዝ ሲመለከት ይደነቃል፣ እና ከዚያ በኋላ የሚነሱ ሀሳቦች ያለፈውን አያፈናቅሉም፣ የቀደሙትም በኋላ ያሉትን አያደናቅፉም፣ ይልቁንም አእምሮ ሁሉንም እንደ ውድ ሀብት ይጠብቃል እና ምንም አይረሳም። አእምሮም ሲፈልግ ምላሱ የሚያስበውን ይገልፃል፡ አዲስ የሆነውን ብቻ ሳይሆን ለረጅም ጊዜ በአእምሮ መዝገብ ውስጥ ተደብቆ የቆየውን፤ እና ቃላቶቹ መፍሰሳቸውን ይቀጥላሉ፣ እና ግን የማሰብ ችሎታው የማይጠፋ ሆኖ ይቆያል።

አካልን ሲመለከትም ይደነቃል፡- ዓይን፣ ጆሮና አንደበት ከውጭ ያሉትን ነገሮች በነፍስ ሥርዓት እንዴት እንደሚቀበሉ፣ አንዱ በብርሃን፣ ሌላው በአየር፣ እና ምንም ስሜት ሌላውን እንዴት እንደማይከለክል ወይም በነፍስ ላይ እንደሚሠራ፤ እና ሟች አካል እንዴት ዮሐንስ ዘደማስቆ እንደሚለው፣ መንፈስ ቅዱስ የሚሠራበት እና የሚያነሳሳ፣ መንፈሳዊ እና ምክንያታዊ ነፍስ ጋር በእግዚአብሔር ትእዛዝ አንድ ነበር፤ ምንም እንኳን አንዳንዶች ችላ ብለው ነፍስ ከዘላለማዊ መለኮትነት እንደሚመጣ ቢያስቡም ይህ የማይቻል ነው። ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ እንዲህ ብሏል: – "የማንም አእምሮ እርሱ አምላክ እንደሆነ አይምሰል፤ በእነርሱም ትሕትናን ያገኝ ዘንድ እግዚአብሔር መዘንጋትንና ድንቁርናን አኖረ።

እናም እንደገና፡ ፈጣሪ ይህን የተፈጥሮ ትስስር ሊፈታ ሲፈልግ፣ ምክንያታዊዋ ነፍስ ወይ ወደ ላይ ትሄዳለች፣ ማለትም ወደ መንግሥተ ሰማያት፣ ወይም – ወዮ!—ወደታች፣ ወደ ሲኦል፣ መሰላሉ ደራሲ እንዳለው እና ትቶ ይሄዳል። እና የምድር አካል ወደ ተወሰደበት ምድር ይመለሳል። ዳግመኛም በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ቸርነት በዳግም ምጽአቱ የተለያዩት ዳግመኛ ይዋሃዳሉ እያንዳንዳችን እንደ ሥራው እንቀበል።

እንዴት ድንቅ ነው! ይህን ምሥጢር ትንሽ እንኳ ሲረዳ እግዚአብሔርን በመፍራት እና በመፍራት የማይሞላ ማን ነው? ጌታ ሰውን ካደረገው ክፋት ሁሉ በኋላ እና ትእዛዙን ከናቀ በኋላ ከምድር ላይ ያስነሳው እና በመጀመሪያ የነበረውን ዘላለማዊነትን እንደገና ሰጠው፡- ከሞትና ከመበስበስ ሊጠብቀው የሚችለውን ትእዛዛት ባለመጠበቁ ምክንያት ያጣውን ዘላለማዊነትን ሰጠው፣ ነገር ግን ትምክህተኛ ሆኖ በራሱ ላይ ሞትን አመጣ። ይህ ሁሉ በሰውና በሌሎችም ነገሮች እየተደነቁ በመላእክት ሥራ በውስጥ የሚማረው ሰው ይደነቃል።

የወርቅን ውበትና አጠቃቀሙን ደግመህ ተመልከትና እንዲህ ያለ ነገር ከምድር ስለ እኛ እንደ ተፈጠረ አስደነቅ፡ ደካሞች ምጽዋትን በመስጠት ከማከማቸት፣ ከስግብግብነት፣ ከሀብታምነት ፍላጎት እንዲላቀቁ፤ እናም ከሱ መገለል የማይፈልጉ በፈተናዎች ያለፍላጎታቸው እንዲረዳቸው እና በዚህም መከራን በምስጋና ሲታገሱ እራሳቸውን እንዲያድኑ። አንዱም ሌላውም የሚድኑት በዚህ መንገድ ነው። በድንግልና እንደ ሚታገሉት ከተፈጥሮ በላይ የሆነን ነገር እንደሚያደርጉ ሰዎች ለንብረት ዋጋ የማይሰጡ ሰዎች ዘውድ ተቀምጠዋል። እንዲሁም ምድራዊና የሚበላሹ ነገሮችን ከእግዚአብሔር ትእዛዛት የማይመርጡ፣ ነገር ግን እንደ እግዚአብሔር ፍጥረት የሚቆጥሩ፣ ለሥጋ ሕይወት እና ለመዳን አስፈላጊ የሆኑ፣ እና ራስን መግዛትና ፍቅር እንጂ ጥላቻ የማይገባቸው ናቸው።

በአንድ ቃል ውስጥ፣ ከመጥፎ ፍላጎቶች በጸዳ ንፅህና፣ የእያንዳንዱን ነገር ውበት እና ጠቃሚነቱን አይቶ ፈጣሪን ይወዳል። ተፈጥሮን ሁሉ ስንመለከት የሰማይ ፍጥረታት እና የምድር -ሰማይ ፣ፀሀይ ፣ጨረቃ ፣ደመና ፣ዝናብ ፣በረዶ ፣በረዶ እና ውሃ የሚቀዘቅዙበት ብርድ። ከዚያም ነጎድጓዱ፣ መብረቁ፣ ንፋሱ፣ አየሩና ለውጦቹ፣ ወቅቶች፣ ዓመታቱ፣ ቀናቱ፣ ሌሊቱ፣ ሰዓቱ፣ ቅፅበቶቹ፤ ምድር፣ ባሕር፣ ስፍር ቁጥር የሌላቸው ሕያዋን ፍጥረታት፣ አራት እጥፍ፣ የዱር አራዊትና ተሳቢ እንስሳት፣ ብዙ የአእዋፍ ዝርያዎች፣ የውኃ ምንጮችና ወንዞች፣ ስፍር ቁጥር የሌላቸው ዕፅዋትና ዕፅዋት፣ ለምለምና ዱር ያሉ፣ በሁሉ ውስጥ ሥርዓትንና አደረጃጀትን ይመለከታል፣ ግርማ ሞገስ፣ ቸርነት፣ ቁጥር፣ አንድነት፣ ስምምነት፣ ጥቅም፣ ቀለም፣ መመሳሰል፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ፣ መልክ እራሱ፣ በሙስና ውስጥ ያለው ዘላቂነት፤ ፍጥረት በባሕርይው እንዳለ ሁሉ እያስታወሰ በፈጣሪው ይደነቃል፤ በአንድ ትእዛዝ አራቱን ነገሮች ማለትም ምድርን፣ ውኃን፣ እሳትንና አየርን እንዴት እንዳደረገ እነዚህም እርስ በርሳቸው ቢቃረኑም በእግዚአብሔር ጥበብ እርስ በርሳቸው አይጐዳም። ለእኛ ሲል ሁሉንም ነገር እንዴት እንደሠራላቸው። ይህ ሁሉ ደግሞ የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው ከክርስቶስ መገዛትና ቸርነት ጋር ሲወዳደር በጣም ጥቂት ነው።

የእግዚአብሔርን ቸርነትና ጥበቡ፣ በፍጥረት ውስጥ የተሰወረውን ኃይሉን እና መግቦቱን፣ ጌታ ራሱ ለኢዮብ የተናገረውን (ኢዮብ 38) እና የአባቶች ጽሑፎች የሚናገሩበትን ተመልከት። ሕይወት በሌለው የቀለም ጠብታዎች በመለኮታዊ ቅዱሳን መጻሕፍት ውስጥ ብዙ ምሥጢራት መገለጣቸው አስገርሞታል። ቅዱሳን ነቢያትና ሐዋርያት በንባብ ብቻ እየተማርን በብዙ ሥራና ፍቅር ይህን ያህል መልካም ነገር ማግኘታቸው ያስደንቃል። ቃሉን ተሰጥቷቸው ቅዱሳት መጻሕፍት ከሁሉ የሚበልጠውን ነገር ይነግሩናልና። እግዚአብሔርም በሚያስደንቅ ሁኔታ ወደ መልካም ይለውጠዋልና።

ዲያብሎስ እንዲወድቅ የእግዚአብሔር ፈቃድ አልነበረም፣ ነገር ግን የእርሱ ውድቀት የዳኑትን ጥቅም አስገኝቷል። እግዚአብሔር ዲያብሎስ ለመዳን የሚሹትን እያንዳንዱን እንደ ኃይሉ እንዲፈትናቸው ፈቅዶለታል፣ ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው፣ ከመላእክት ጋር እኩል በሆኑ ሰዎች ያፍር ዘንድ፤ በወንዶች ብቻ ሳይሆን በብዙ ሴቶች ደግሞ በትዕግሥትና በሚደግፋቸው በማመን በእግዚአብሔር ረድኤት አሸንፈው በጸጋውና ለሰው ባለው ፍቅር የማይጠፋውን አክሊል ተቀበላቸው። እፍረት የሌለበትን እባብ፣ የሰውን ነፍሰ ገዳይ ያሸነፈውና የሚያሸንፈው እርሱ ነውና።

የመንፈሳዊ እውቀት ስጦታን የተቀበለው ሁሉም የተፈጠሩ ነገሮች "በጣም ጥሩ" እንደሆኑ ያውቃል። የእግዚአብሔርን የማስተዋል ጅምር ብቻ የተቀበለው ደግሞ ሁሉን ነገር እንደማያውቅ በኅሊናው ሊያውቅ ይገባል፡ እና፡- “አላውቅም” ሲል ክሪስቶም እንደሚለው፡- “አንድ ሰው ስለ መንግሥተ ሰማያት ከፍታ ምን እንደሆነ ቢጠይቀኝ እኔም፡- አላውቅም አልሁ፤ እውነት እናገራለሁ” ይላል። ሐዋርያው ​​ደግሞ፡- “አንድን የሚያውቅ ቢመስለው እንዴት እንደሚያውቅ አያውቅም” (1ቆሮ 8፡2) ይላል።

ስለዚህም ነው በራሳችን ምክንያት ብቻ በመታመን በፍጥነት እንዳንወድቅ የቤተክርስቲያንን ዶግማዎች እና ስለ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና ስለ ስሜታዊ እና አስተዋይ ፍጥረታት የቤተክርስቲያንን ዶግማዎች እና የአስተማሪዎችን ነጸብራቅ መቀበል ያለብን ለዚህ ነው ። በሁሉ ነገር የራሳችንን አለማወቃችንን ልንገነዘብ ይገባናል፤ ስለዚህም በራሱ ማስተዋል ሳይታመን የሚፈልግ ሰው ለመማር ፈቃደኛ እንዲሆንና የዕውቀትን ታላቅነት እያደነቀ፣ የራሱን ድንቁርና ከታላቁ የእግዚአብሔር ጥበብ ጋር ያያል። የነገረ መለኮት ሊቃውንት "መንፈሳዊ አእምሮ እያንዳንዱን ስሜት በመንፈሳዊ ሁኔታ ይገነዘባል፣ በእግዚአብሔር ፊት ሲነጻ። ታላቁ ባሲል “ነገር ግን አንዳንድ ክፉ ዶግማዎች በነፍስ ውስጥ ተደብቀው እንዳይቀሩ እና ያለ ምንም ኃጢአት እንኳን ሊገድሉት እንዳይችሉ የበለጠ ፍርሃት እንዲኖረን እውቀት ያስፈልገናል” ይላል።

ስለዚህ ከስንፍና ወይም ከንቱ ውዳሴ የተነሳ ያለጊዜው ወደዚህ መገለጥ መቸኮል የለብንም። ሳንቸኩል የክርስቶስን ትእዛዛት መፈጸም እና ቀደም ሲል በተገለጹት መገለጦች በቅደም ተከተል ማለፍ አለብን። ነፍስንም በትዕግስትና በብዙ የፍርሃትና ልቅሶ እንባ ታጥበን የነገሮችን ተፈጥሮ አይተን በለመድናት ጊዜ አእምሮው ወደዚህ እውቀት ከገባ በኋላ መላእክት ራሳቸው በመንፈስ ያስተምሩታል። ነገር ግን አንድ ሰው ትምክህተኛ ከሆነ እና ከመጀመሪያው በፊት ወደ ሁለተኛው ደረጃ ለመግባት ከፈለገ እግዚአብሔርን የሚያስደስት ሀሳብ እንደማይኖረው ብቻ ሳይሆን በአዳም ሁኔታ እንደሰማነው በተለይም የሰውን እውቀት በተመለከተ ብዙ ጥቃቶችን በራሱ ላይ ይስባል።

አሁንም ለስሜታዊነት የተጋለጡ ወንዶች ንፁህ የሆኑትን እና ከመጥፎ ምኞቶች የራቁትን ስራ መስራት ሲጀምሩ ወይም እንዳሰቡት ማሰብ ሲጀምሩ ምንም ጥቅም የለውም። ጠንካራ ምግብ ጡት ለሚያጠቡ ህጻናት ምንም አይነት ጥቅም የለውም፣ ምንም እንኳን ፍፁም ማድረጉ ምንም ያህል ጠቃሚ ነው። የማይገባቸው እንደ ሆኑ በማስተዋል ሊመኙና ሊክዱ ይገባቸዋል፡ በተስፋ መቁረጥና በተስፋ መቁረጥ ከጸጋው በመጣ ጊዜ ፈቀቅ አይሉም፥ ወይም ያለጊዜው በድፍረት ምንም አይፈልጉ። "ጊዜው ሲደርስ እንዳይቀበሉት በጊዜው የሚመጣውን ከጊዜያቸው አስቀድሞ አይፈልጉ" ይላል መሰላሉ ደራሲ።

ተሳስተን በሰውም ሆነ በቅዱሳት መጻሕፍት እርማት አንቀበልም ይሆናል። ነገር ግን አንድ ሰው ሀሳቡን ወደ እግዚአብሔር ሲያቀና፣ የሚገጥሙትን ፈተናዎች በትህትና በመቋቋም፣ ወደ ጥፋት እየተመራም ቢሆን ምክንያታቸውን መፈለግ ሲጀምር፣ ያኔ እግዚአብሔር ይረዳዋል። እናም በታላቅ እፍረት እና ደስታ ወደ ኋላ ተመልሶ የአባቶችን መንገድ ይፈልጋል። "መልካም፣ ለእግዚአብሔር የተደረገው እንጂ በሌላ ምክንያት አይደለም" ይላል የመሰላሉ ደራሲ፣ "ጸጋ ሙሉ በሙሉ ጥሩ ባይሆንም እንኳ እንደ ጥሩ ግምት ውስጥ ያስገባዋል።" ነገር ግን ለእግዚአብሔር ካልተደረገ፣ ያለ ትዕግሥትና ትሕትና፣ ብዙዎች በራሳቸው ስንፍና እንደተሰቃዩና እንደጠፉ ብዙዎች ይጎዳሉ፣ ምክንያቱም በራሳቸው ግንዛቤ በመተማመንና ያለ ምሪትና በትዕግሥትና በትሕትና የሚመጣ ልምድ ሳያገኙ መልካም እንደሚሠሩ በማሰብ ነው።

ልምዱ ምንም ሀዘን፣ ምንም ፈተና፣ እና ምናልባትም ጥቃትን አልያዘም። እና ትንሽ ጥቃት ሲፈቀድ፣ ያ ፈተና ለተለማመደው ሰው ታላቅ ደስታ እና ጥቅም ይሆናል፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር የፈቀደው መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ልምድ እንዲያገኝ እና በጠላት ፊት ደፋር ሆኖ እንዲቆይ ነው። የዚህ ምልክት በእግዚአብሔር ፊት እንባ እና የነፍስ ስብራት፣ ዝም ብሎ በትዕግስት ወደ እርሱ መማጸን፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን በጥንቃቄ ማጥናት እና የእግዚአብሔርን ፈቃድ በተገቢው መጠን ማሳደድ ነው። የተቃራኒው ምልክት ይህ ነው፤ የእግዚአብሔርን እርዳታ መጠራጠር፣ በትሕትና መጠየቅ ማፈር፣ ከዝምታና ከማንበብ መሸሽ፣ በእነሱ ዕረፍትን ለማግኘት ተስፋ በማድረግ ግርግርንና ውይይቶችን መውደድ የማይቻል ነው። በተቃራኒው፣ በዚያን ጊዜ ምኞቶች ሥር ሰድደው ጠንካራ ፈተናዎች ይመጣሉ። ልክ እንደ መታፈን አለ፣ እና ምስጋና እና መሰልቸት በታላቅ ድንቁርና ይባዛሉ።

አንዳንድ ፈተናዎች ልጆችን ለመቅጣት እና ለማስተማር፣ እና ሌሎች ደግሞ ለጠላቶች፣ ለጥፋት ይላካሉ፤ “እግዚአብሔር ትዕቢተኞችን ይቃወማል፣ ለትሑታን ግን ጸጋን ይሰጣል” (ምሳ 3፡34) በተለይ ሰው በሚሳለቅበት ጊዜ። ኀዘን ሁሉ በትዕግሥት ሲታገሡ መልካምና ትርፋማ ነው። ያለ ትዕግስት ሀዘን ከእግዚአብሔር መራቅ ነው እንጂ ሌላ መድሀኒት ስለሌለ በትህትናና በጥበብ እስካልፈወሰ ድረስ ጥቅም አያመጣም። ምክንያቱም ትሑት ሰው ራሱን ይወቅሳል እና ይሳደባል እንጂ ሌላ አይደለም፤ ሀዘን ሲመጣ። ስለዚህም በእግዚአብሔር ከሐዘኑ እፎይታን እየፈለገ ይታገሣል፤ ሲያገኘውም ደስ ይለዋል በምስጋናም ይጸናል። ስለዚህ፣ በትዕግስት ልምድ በማግኘት፣ እውቀትን ያገኛሉ። ድክመቱን እና አለማወቅን በመገንዘብ ሐኪሙን በሙሉ ጥንካሬው ይፈልጋል፤ እርሱም ሲፈልግ ፈውስ አገኘ (ማቴ። 7፡8)፣ ክርስቶስ ራሱ እንደተናገረው። ከተቀበልን በኋላ ፍቅር፤ እና የበለጠ በሚወደው መጠን፣ እሱ ራሱ ይወደዳል፤ እናም በተቻለ መጠን እራሱን በማጥራት፣ ለሚወደው ሰው ቦታ ለማዘጋጀት ይጥራል። ሽማግሌዎችም እንዳሉት ስፍራ አግኝቶ በዚያ መኖሪያውን አቆመ። እና እዚያ ሲኖር እና የእርሱ የሆነውን ሲጠብቅ፣ የሰው ልጅ መገለጥ ይጀምራል። "ሲበራም እውቀትን ይቀበላል፤ እና እውቀት ሲኖረው እሱ ራሱ በደንብ ይታወቃል" ይላል ጁዋን ዳማሴኖ።

ይህ ሁሉ እና ቀደም ሲል የተነገረው፣ እያንዳንዱ ሰው የጥንካሬውን መጠን መጠበቅ እና መለማመድ አለበት። " የማይገባውን በዝምታ ያመስግን" እንዳለ ቅዱስ ይስሐቅ "ያለ እፍረትም መግባትን አያስብ።" ቅዱስ ይስሐቅ ዳግመኛም የሲራክን ልጅ ቃል ደጋግሞ ሲናገር፡- «ማር አገኘህ። እንዳትጠግቡትና እንዳትተፉት የምትፈልጉትን ብቻ ብሉ” (ምሳ። 25፡16) እንዲሁም የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው፣ ያልተገራ እውቀት አንዳንድ ጊዜ ሰውን ወደ ጥልቁ ሊጎትተው ይችላል፡ ማለትም ከአቅሙ በላይ እውቀትን ሲፈልግ እና “እግዚአብሔር ይህን ያውቃል፣ እኔ ግን ማን ነኝ” ማለትን በማይፈልግበት ጊዜ፣ ተራራውን የፈጠረው እና ንቡን የፈጠረው ማን እንደሆነ ማመን አለብን። ይላል ታላቁ ባስልዮስ።

ከባርነት ወደ እውቀት የተሸጋገረ አስተዋይና አስተዋይ፣ የማይታየውንና ዘላለማዊውን ከጊዜያዊና ከሚታየው ይለያል። በጸጋው ከላይ ስላሉት ሥልጣናት ይማራል፤ ዓለምም ሁሉ ለአንድ ጻድቅ ሰው እንደማይገባው ይማራል። ክሪሶስተም “ጻድቃን ስንት ሕዝብና ነገድ እንደሚበልጡ በጥንቃቄ አስቡበት” ይላል። መልአክ ሁል ጊዜ ከሟች ሰው ይበልጣል፤ አንድ መልአክ በቀና ፍርሃት የተሞላ እና እግዚአብሔርን መፍራት ሲሞላ ማየት በቂ ነው፤ እና ዳንኤል እንኳን መልአክን የሚመስል ሰው መልአኩን ባየ ጊዜ ጮኸ (ዳን። 8፡17)።

ስለ ሰባተኛው መገለጥ።

ለሰባተኛው መገለጥ የተገባው ሆኖ የተገኘ ሁሉ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የሚናገሩባቸውን ዘጠኙን ትእዛዛት፡- ሥልጣናት፣ ዙፋኖች፣ ገዥዎች፣ ሱራፌል፣ ኪሩቤል፣ ሥልጣናት ብዛት ያስደንቃል። በባሕርያቸው፣ በጥንካሬያቸውና በእነርሱ ውስጥ በሚያያቸው መልካም ነገሮች ፈጣሪ አምላክን እያሰቡ በፊቱ መቆሙ ይደነቃል። የሰማይ ሠራዊቶችም ሌሎች መኳንንቶች አሏቸው፡- ክሪስቶምም እንዲህ ይላል፡- “‘ጌታ ሳኦት’ ማለት የሠራዊት ጌታ፣ የኃይላት ጌታ ማለት ነው፣ ኃይላትም እርስ በርሳቸው ያበራሉ። መላእክት ሰዎችን ያበራሉ፣ እና እነሱ ራሳቸው ከመላእክት አለቆች ብርሃንን ይቀበላሉ፣ እነዚህም ከአለቆች ብርሃንን ይቀበላሉ፣ እናም እያንዳንዱ ሥርዓት ከሌላው ዘር ብርሃንና እውቀት የሚቀበለው ምንድን ነው? እግዚአብሔር ራሱን አጠፋ እንጂ አላጠፋም፤ መላእክቱም ዘጠና ዘጠኙ በጎች ናቸው።

የሰው ልጅ የፈጣሪን ጥበብ እና ሃይል ሲያሰላስል በአንድ ትእዛዝ እንዲህ አይነት ብዙ ነገሮችን እንዴት እንደፈጠረ መጠየቅ ይፈልጋል። የነገረ መለኮት ምሁር “በመጀመሪያ የመላእክትን ኃይልና የቀሩትን መረዳት አለብን” ይላል። አእምሮም ወደ ቤተ መቅደሱ ሲገባ ማለትም ከመጋረጃው በኋላ ሲያልፍ፣ ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው ለሌሎቹ ሁሉ ቸልተኛ ይሆናል። ታላቁ አትናቴዎስ “የውጩ ቤተ መቅደስ የዚህ ዓለም ምሳሌ ነው፣ መጋረጃው – የመቅደሱ በር – የሰማይ ጠፈር ምሳሌ ነው፣ ቅድስተ ቅዱሳን ደግሞ የላይኛዎቹ ዓለማት ምሳሌ ነው፣ ሥጋዊ እና ከተፈጥሮ በላይ የሆኑ ኃይሎች ያለማቋረጥ እግዚአብሔርን የሚያመሰግኑበት እና ስለ እኛ ወደ እርሱ የሚጸልዩበት” ሲል ታላቁ አትናቴዎስ ተናግሯል። ዮሐንስ ደማስሴን ስለ ቅዱሳት መጻሕፍት የሚናገረውም ይኸው ነው፤ ፈጣሪ በመስቀል ላይ በተሰቀለ ጊዜ የቤተ መቅደሱ መለኮታዊ መጋረጃ ተቀደደ፣ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቀውን እውነት ገልጧል፤ የአባቶቻችን አምላክ አንተ የተባረክ ነህ እያሉ የሚያለቅሱ ሰዎች ያምኑባቸው። መዝሙራዊው ቅዱስ ኮስማስ እንዳለው፡ “የመጀመሪያው ሰው ከዛፉ በላና የመበስበስ ባሪያ ሆነ። እጅግ በጣም የተዋረደ ነው ተብሎ ተፈርዶበታል፣ ከሕይወት ተጣለ፣ እናም እንደሚበላሽ አካል ለመላው የሰው ዘር በሽታና ጉዳት አይነት አስተላልፏል። እኛ ግን በመስቀሉ ዛፍ መዳንን አግኝተን፡- የአባቶቻችን አምላክ ሆይ፥ ክብር ለአንተ ይሁን፥ የተባረክህ ነህ ብለን እንጮኻለን።

ስለ ስምንተኛው መገለጥ።

ከሰባተኛው መገለጥ መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴ ለተቀበለው ሰው እንደሚስማማ በሁለተኛው እና በንጹህ ጸሎት ወደ እግዚአብሔር መገለጥ ይወጣል። ጸሎቱ በሚቀጥልበት ጊዜም እንኳ፣ መለኮታዊ ፍቅር የማሰብ ችሎታን ይማርካል፣ እና ማክሲሞስ እና ጆን ደማስሴን እንዳሉት ከዚህ ዓለም ምንም አያውቅም። ቅዱስ ኒሉስ "አእምሮ ሌላውን ብቻ ሳይሆን እራሱን እንኳን ይረሳል" ይላል። አእምሮ አሁንም ራሱን ሲያውቅ በእግዚአብሔር ብቻ ሳይሆን በራሱም ጭምር ነው። "ከዚያ ተቀበል"…

…የእግዚአብሔር ወንጌል ይላል ቅዱስ መክሲሞስ የመንፈስ ቅዱስን መውረድ ተቀብሎ የነገረ መለኮት ምሁር ሆነ።

እግዚአብሔር ከትርጉም በላይ ነው።

ስለ እግዚአብሔር ስንሰማ ማንም ባለማወቅ እግዚአብሔር በራሱ ውስጥ እንዳለ ስለ እርሱ የምንገነዘበው መልካምነት፣ ጸጋ፣ እውነት፣ ቅድስና፣ ብርሃን፣ እሳት፣ ማንነት፣ ማንነት፣ ኃይል፣ ጥበብ እና የመሳሰሉትን – ታላቁ ዲዮናስዮስ እንዳለው። እርሱ አእምሮው ሊገልጸው የሚችለው አይደለም፤ መለኮትነት ያልተገደበና ሊገለጽ የማይችል ነውና እነዚህ ቃላት የሚናገሩት በእርሱ ስላለው ሳይሆን ስለ እርሱ ነው፤ ታላቁ ዲዮናስዮስ ለቅዱስ ጢሞቴዎስ የቅዱስ ሄሮቴዎስን ምስክርነት ጠቅሶ እንደገለጸው። በጣም ተገቢው ነገር እግዚአብሔር ከአእምሮና ከአስተሳሰብ በላይ ስለሆነ የማይለካ፣ የማይመረመር፣ መለኪያ የሌለው፣ ፍቺ የሌለው ነው ማለት ነው። እና እርሱ ብቻ ነው ራሱን የሚያውቀው፣ ብቸኛ አምላክ በሦስት ግብዞች፣ መጀመሪያ የሌለው፣ መጨረሻ የሌለው፣ ከሁሉ የላቀ፣ ምስጋና የሚገባው ነው። በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ስለ እርሱ የተነገረው በአድናቆት ነው፣ ስለዚህም እግዚአብሔር ምን እንደሚመስል እንጂ ማን እንደ ሆነ እንድናውቅ ነው፣ እርሱ ከምክንያታዊ እና መንፈሳዊ ተፈጥሮ ሁሉ በላይ ነውና።

ቅዱስ ቄርሎስ እንደሚለው የእግዚአብሔርን ልጅ ሥጋ መገለጡና ኅብረቱን እንደ ግብዝነት ልናደንቅበት ይገባናል፣ ታላቁ ባስልዮስም እንዳለ ከእኛ የወሰደው ሥጋ በመለኮቱ ውስጥ እንዴት እንደሚገኝ ልናደንቅ ይገባል። ብረት ከእሳት ጋር እንደሚዋሃድ እንዲሁ ይህ ጥምረት ነው፤ ዮሐንስ ደማስሴን ለወላዲተ አምላክ፡- “አንድ ግብዝነት በሁለት ባሕርይ፡ አንቺ በሥጋ የተገለጠውን አምላክ ወለድሽለት ሁላችንም የምንዘምርለት፡ አቤቱ የተባረክሽ ነሽ” እንዳለው ክርስቶስ በሁለት ባሕርይው ምን እንደሆነ እናውቅ ዘንድ ነው። ዳግመኛም፡- " ወሰን የሌለው ያለ ልክ ቀረ፥ ነገር ግን እንደ ግብዝነት ከአካል ጋር ተዋሕዶ ነበር፥ እንደ በጎ አድራጊ፥ በአንቺ ውስጥ፥ ቅድስት ሆይ፥ ብቻውን የተባረክሽ።"

በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ምንም ዓይነት ተቃርኖ እንደሌለው።

አንድ ሰው ምንም እንኳን ብዙ እውቀት ባይኖረውም፣ የትኛውንም ንባብ ወይም መዝሙር ሲመረምር፣ በውስጡ መገለጦችን እና ሥነ-መለኮትን ያገኛል፣ እናም የአንዱ ቅዱሳት መጻሕፍት ይዘት የሌላውን ይዘት የሚያረጋግጥ መሆኑን ያስተውላል። ነገር ግን የማሰብ ችሎታው ገና ያልበራለት ሰው በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ተቃራኒዎች እንዳሉ ያስባል። በእውነቱ በእነሱ ውስጥ ምንም ተቃርኖዎች የሉም – እግዚአብሔር ይከልከል -. አንዳንድ የመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ምንባቦች በሌሎች ምንባቦች ውስጥ ተረጋግጠዋል። እና ለሌሎች ዝግጅቱ የተወሰነ ጊዜ ወይም የተወሰነ ሰው ነበር። በቅዱሳት መጻሕፍት የተነገረው ሁሉ ስለዚህ የማይሳሳት ነው፤ ጥፋቱ የራሳችን ግንዛቤ ማነስ ነው።

እንግዲህ ማንም ሰው ቅዱሳት መጻሕፍትን አይናቅ ነገር ግን እርሱ እንደሚፈልገው ሳይሆን ባለ ኃይሉ ይጠብቃቸው። ግሪኮችም ሆኑ አይሁዶች እንዲህ አደረጉ፡ “ይህ ምን ማለት እንደሆነ አላውቅም” ለማለት ስላልፈለጉ በትዕቢታቸውና በትዕቢታቸው ቅዱሳት መጻሕፍትንና ይዘታቸውን ችላ ብለው እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ሳይሆን እንደፈለጉ ተረዱአቸው። ስለዚህም ተሳስተው ራሳቸውን ለክፉ ሁሉ አሳልፈው ሰጥተዋል። በእውነት ቅዱሳት መጻሕፍት የሚናገሩትን የሚፈልግ የራሱን ፍችም ጥሩም ሆነ ክፉ ፈጽሞ አይፈጥርም፣ ነገር ግን ታላቁ ባሲል እና ክሪሶስተም እንዳሉት መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን እንደ መመሪያው ይወስዳል እንጂ የዓለምን ትምህርት አይደለም።

ታላቁ አንቶኒ “እግዚአብሔር አንድን ነገር በእኛ በኩል ሳንወያይበት በንጹህ ልብ ውስጥ ሲያስገባ በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ምስክርነት ካለ ተቀባይነት ማግኘት ይቻላል” ሲል አስተምሯል። ቅዱስ ይስሐቅ “የመለኮት ሐሳብ ወደ ሰው በራሱ ፈቃድ ሲመጣ፣ ያለ እሱ ሐሳብ፣ ተቀባይነት ማግኘት ይቻላል፣” ይላል ቅዱስ ይስሐቅ፤ ነገር ግን እነሱን መመርመር እና መመዘን የራስን ፍላጎት እና ራስን መቻልን መከተል ነው። ክሪሶስተም "ከሁሉም በላይ" ይላል ክሪሶስተም "አንድ ሰው ቅዱሳት መጻሕፍትን እንደ ሌባ በሌላ መንገድ እንዲተረጉም ሲያስገድድ፣ በትህትና በር አይገባም፣ ነገር ግን ከውጭ ይሰብራል።" አንድ ሰው የቅዱሳት መጻሕፍትን ትርጉም ሲያጣምም ወይም በውስጡ እንከን ሲያገኝ የራሱን እውቀት ማለትም አለማወቁን ሲያረጋግጥ በዓለም ላይ ካሉት ሁሉ እጅግ ሞኝ ሰው ነው። ቃሉን እንደፈለገ በመቀየር ቅዱሳት መጻሕፍትን ማስረዳት ምን ዓይነት እውቀት ነው? እውነተኛ ማስተዋል ቃላቱን የማይጣሱ አድርጎ የሚቆጥር እና በመንፈስ ጥበብ መለኮታዊ መፅሃፍ የመሰከረላቸው ወደ ጥልቅ ሚስጥራቶች ለሚገባ ሰው ነው። ሦስቱ ታላላቅ ሊቃውንት ባሲል፣ ክሪሶስተም እና ጎርጎርዮስ፣ ማስረጃዎቻቸውን በእነዚያ ተመሳሳይ ምንባቦች ወይም በሌሎች የቅዱሳት መጻሕፍት አረፍተ ነገሮች ውስጥ ያገኙ ናቸው። ከእነርሱም ጋር ሊከራከር የሚፈልግ ሁሉ ዝም ማለት አይችልም፤ ምስክራቸውን የወሰዱት ከሌሎች መጻሕፍት አይደለምና – “ይህ የራሳቸው ማስተዋል ነው” ይባል ዘንድ – ከተመሳሳይ ቃላት ወይም ከሌሎች የቅዱሳት መጻሕፍት ቃል እንጂ። በትክክል መረዳትና መናገርን እንደ ተገቢነቱ የተማሩት ከመንፈስ ቅዱስ ነው።

ጥሩ ስለመሆኑ ምንም ማረጋገጫ የሌለበት ነገር ግን ጥርጣሬ ብቻ መደረግ የለበትም ወይም ወደ ሀሳብ መግባት የለበትም። መልካም እና እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ለመሆኑ ማረጋገጫ ያለውን አንድ ግልጽ ነገር ትቶ ሌላውን ከስሜት በቀር መልካም ወይም አይደለም ሳያውቅ ማድረግ ምን ያስፈልጋል? እንደዛ ነው።

በተቋቋሙት ቢሮዎች ውስጥ እንዴት መጸለይ እንደሚቻል።

ስለ ስምንቱ መስሪያ ቤቶች በአራቱም ለእያንዳንዱ የተደነገገውን መናገር እንዳለብን በሌሎቹ ደግሞ ስለ ቅዱስ ፊልሞና እንደ ተጻፈው "ጌታ ሆይ ማረን" ማለት ብቻ እንዳለብን ማወቅ አለብን። ንቁ የሆነ ሰው መኖር ያለበት እንደዚህ ነው፡ አንዳንድ ጊዜ አስተዋይ በሆኑ ነገሮች ላይ በማሰላሰል የማሰብ ችሎታውን ጠብቆ ማቆየት፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ በማይታዩ እና በማይታዩ ነገሮች እውቀት ውስጥ። አንዳንድ ጊዜ በአንዳንድ የቅዱሳት መጻሕፍት ክፍል ላይ በማሰላሰል፣ ሌላ ጊዜ ደግሞ በንጹህ ጸሎት። አካልን በተመለከተ፡- አንዳንድ ጊዜ በማንበብ፣ አንዳንድ ጊዜ በጸሎት፣ አንዳንድ ጊዜ ለራስ ወይም ለሌላው በእንባ፣ ከእግዚአብሔር ርኅራኄ እና ፍቅር የተነሳ፤ ደግሞም በነፍስ ወይም በሥጋ ደካማ የሆነን በመርዳት፣ በዚህ ዓለም ውስጥ ምንም ነገር ሳይጨነቁ፣ የቅዱሳን መላእክትን ሥራ ያለማቋረጥ ይሠራ ዘንድ።

ብቸኝነትን የመረጠውና አጋር እንዲሆንለት የለየው አምላክም እንዲህ ያለ ሁኔታንና እንክብካቤን ነፃ የሰጠው እግዚአብሔር ራሱ ይንከባከበው በነፍስም በሥጋም ይመግባዋል። “አስተሳሰባችሁን በእግዚአብሔር ላይ ጣሉ” ይላል መፅሐፍ፣ “እርሱም ይደግፋል” (መዝ 54፡23)። ሰውም ነፍስንና ሥጋን በሚመለከት ነገር ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ተስፋ ባደረገ መጠን እግዚአብሔር ለእርሱ ያስባል። ለዚህም ነው መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ ራሱን ከፍጥረት ሁሉ የከፋ አድርጎ የሚመለከተው፣ ከእግዚአብሔር የተገለጠና የተደበቀ፣ መንፈሳዊና ሥጋዊ ብዙ ሥጦታዎችን ስለተቀበለ ነው፤ ዕዳ እንዳለበት ሲሰማው ያፍራል እና ሊታበይ አይችልም፣ ምክንያቱም የእግዚአብሔርን ጥቅሞች ስለሚመለከት። እግዚአብሔርን በማመስገን መጠን እርሱን ለመውደድ እራስህን ለማነሳሳት በምትጥርበት መጠን እግዚአብሔር በስጦታው ወደ አንተ ቀርቦ እረፍት ሊሰጥህ ይፈልጋል እናም ከምድራዊው ነገር ሁሉ በላይ ፀጥታንና አለማግኘትን እንድትወድ ያደርግሃል በሚመጣው ዘመን ሽልማት ይቅርና ።

ቅዱሳን ሰማዕታት ከጠላቶቻቸው ተሠቃዩ እና ቁስሎችን ተቀብለዋል፣ ነገር ግን ለመንግሥቱ ያላቸው ፍላጎት እና ለእግዚአብሔር ያላቸው ፍቅር ሕመሙን አሸንፏል፤ እና ጠላቶቻቸውን የማሸነፍ ሃይል ማግኘታቸው እንደ ታላቅ መጽናኛ እና እንደ እዳ ተወስዷል—ለክርስቶስ ሞት ለመሰቃየት ብቁ ሆነው ለመገኘታቸው—እና ስለዚህ ለመከራቸው ብዙ ጊዜ ግድ የለሽ ሆኑ። ልክ እንደዚሁ ቅዱሳን አባቶች በጅማሬዎች ብዙ ጊዜ በመናፍስት ተንኰል የሠሩት ልዩ ልዩ ሥራና ተጋድሎ ተጭኖባቸዋል። ነገር ግን ከክፉ ምኞት የፀዳ ንጽሕናን የመሻት ናፍቆታቸውና ተስፋቸው አሸነፈ። ከሥራ በኋላ፣ ከጭንቀት የጸዳ ሰው ንጹሕ እና ከመጥፎ ምኞት ነፃ ይሆናል፣ ስሜቶቹን አሸንፏል። በስሜታዊነት የተገዛው ሰው ሁሉም ነገር ለእሱ ጥሩ እንደሚሆን ያስባል፣ ነገር ግን በዓይነ ስውርነቱ ምክንያት ያስባል። የሚታገለው እና የሚዋጋው በእውነት መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ ተብሎ የሚጠራው ሰው ብቻ ነው፣ ምክንያቱም ፍላጎቱን እና ድክመቱን ማሸነፍ ይፈልጋል።

አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔር መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴን በሚዋጉት እንዲሸነፍ ይፈቅድለታል፣ ስለዚህም ትህትናን ያገኝ ዘንድ ነው። እንግዲያው የራስን ድክመት አይቶ፣ ከሚጎዳው ነገር መራቅ እና የቆዩ ልማዶችን መርሳት ጥሩ ነው። ሰው አስቀድሞ ከሁከት ፈቀቅ ብሎ ፍጹም ጸጥታን ካላያገኝ ከክፉ ምኞት ንጹሕ በሆነ ንጹሕ ነገር ሊይዝ ወይም መልካምና አጭር የሆነውን ብቻ ሊናገር አይችልም። በሁሉም ነገር ውስጥ፣ የሚያስፈልገው የመጀመሪያው ነገር የድሮ ልምዶችን እንደገና ላለመሳብ፣ ከሁከት እና ግርግር ሙሉ በሙሉ ማምለጥ ነው። ነገር ግን ማንም ሰው ባለመግባባት ከመጥፎ ፍላጎቶች እና ተመሳሳይ ነገሮች ስለ ትህትና እና ንፅህና አይሰማ እና እሱ ቀድሞውኑ እንደያዘው አያስብ። ይልቁንስ የእያንዳንዳቸውን በጎነት ምልክቶች ይፈልግ እና በእሱ ውስጥ እንዳሉ ይመልከቱ።

ስለ አስተሳሰብ ትህትና።

የአስተሳሰብ ትህትና ምልክቶች እነዚህ ናቸው። የነፍስና የሥጋ በጎነት ሁሉ ባለቤት የሆነው ሰው ራሱን አብዝቶ ለእግዚአብሔር ባለውለታ አድርጎ ይቆጥረዋል፣ ምክንያቱም ምንም እንኳን ባይገባውም በጸጋ ብዙ ተቀብሏልና። እናም ማንኛውም ፈተና በአጋንንትም ሆነ በሰው በኩል ሲደርስበት፣ በትንሹም ቢሆን ከዕዳው ነፃ ወጥቶ በፍርድ ቀን ከሚጠብቀው ቅጣት እፎይታ እንዲያገኝ፣ ያ ፈተና እና ሌሎች ከዚህም የሚበልጡ ፈተናዎች ይገባኛል ብሎ ያስባል። መሸከም ሲያቅተው በጣም ተጨንቆ ራሱን የሚሸከምበትን ነገር ይፈልጋል። ዳግመኛም እፎይታን ሲያገኝ፣ እንደ እግዚአብሔር ስጦታ፣ ያን ጊዜ ራሱን አዋረደ፣ ለበጎ አድራጊው ምንም ነገር መስጠት ስለማይችል። ስለዚህ መሥራቱን ይቀጥላል እና እራሱን እንደ ዕዳ ይቆጠራል።

ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ ስለ ንጽህና።

ከመጥፎ ምኞቶች የፀዱ የንጽሕና ምልክቶች እነዚህ ናቸው፡- እንዳይረበሹ እና በሁሉም ሁኔታ ውስጥ ያለ ፍርሃት እንዲቆዩ፣ እንደ ሐዋርያው ​​ቃል (ፊልጵ። 4: 13) ከእግዚአብሔር ጸጋ የተቀበሉ ሰዎች "ሁሉንም ኃይል" ጸጋ እንደተቀበሉ፤ በምንም መንገድ ስለ ሰውነት መጨነቅ ሳይሆን በተቻለ መጠን እራስን መቆጣጠር እና አንድ ጊዜ የእረፍት ልምድን ካገኘሁ በኋላ አመስግኑ እና ከዚያም ሌላ ነገርን ያዙ፣ ሁልጊዜ በትግሉ ውስጥ ለመሆን እና በትህትና ለማሸነፍ። ያ የሰው ልጅ እድገት ነው። "ያለ ጥረት የሚደረግ ነገር ስኬት ሳይሆን ስጦታ ነው" ይላል ቅዱስ ይስሐቅ። ከፊተኛው ሥራ በኋላ ዕረፍት ቢመጣ የድል ብድራት ነው፥ አሁንም ምንም የምንመካበት የለም፤ ሰዎች ዋጋ የሚቀበሉትን አያመሰግኑምና፥ በሥራ የሚታገሉትን እንጂ ምንም አያገኙም።

እና እዚህ ምን ለማለት ይቻላል? የቱንም ያህል ብናደርግ፣ ምንም ያህል ለበጎአችን ምስጋና ብንሰጠው እርሱን እና ብዙ ተጨማሪ ዕዳ አለብን። እርሱ የማይጠፋ ነውና ምንም አይፈልግም፣ እና ያለ እርሱ ምንም ጥሩ ነገር ማድረግ አንችልም። እግዚአብሔርን የማመስገን ጸጋን የሚቀበል ሁሉ ታላቅና የሚያስደንቅ ስጦታ ስለ ተቀበለ አብልጦ ያገኛል። ብዙ ሲዘምርም ለእግዚአብሔር እውቀት ፍጻሜና ወሰንም ሆነ ለምስጋና ወይም ለትሕትና ወይም ለፍቅር ማለቂያ የሌለው ባለዕዳ ይሆናል። እነዚህ ነገሮች የዚህ ክፍለ ዘመን አይደሉም፣ ፍጻሜም እንዲኖራቸው፣ ነገር ግን ለዚያ ማለቂያ የሌለው፣ በተቃራኒው፣ እውቀትና መስጠት ማደግን አያቋርጡም። ይህን በቃልና በሥራ የሚቀበል ከሥጋ ምኞት ሁሉ የጸዳ ነው።

ሊቀበለው የሚወድ በእግዚአብሔር ጸንቶ ይኑር፥ በዚህ ዘመን ከቶ አይጨነቅ፥ ፈተናንም ሁሉ አይፍራ፥ በፈተና ወደ ታላቅ እድገትና ወደ ከፍተኛ ደረጃ ይመራዋልና። በመጥፎም ሆነ በጥሩ ሁኔታ በሕልም መጨነቅ የለብዎትም፤ ወይም በማንኛውም ሐሳብ፣ መጥፎ ወይም ጥሩ፤ ለሐዘንም ሆነ ለደስታ ለሚታሰበው፤ በቅዠት ወይም በተስፋ መቁረጥ አይደለም፤ ከፍ ከፍ በማድረግም ሆነ በመናቅ፤ በመተው፣ ወይም በማንኛውም እርዳታ እና ጥንካሬ አይደለም፤ ለጭንቀት አለመኖርም ሆነ ለትርፍ፤ በተስፋ መቁረጥ ወይም በቅንዓት አይደለም፤ ከክፉ ምኞት የጸዳ በሚመስል ንጽህናም ቢሆን ወይም ከክፉ አምሮት የጸዳ አይደለም። ይልቁንም እኛ እራሳችን ካልተስማማን በስተቀር ማንም ሊጎዳን እንደማይችል በማመን ጸጥ ያለ እና ግድ የለሽ ሕይወትን በትሕትና መምራት አለበት።

ክፋት በእኛ ላይ እንዲወድቅ የሚፈቀደው በትዕቢት ምክንያት ብቻ ነው፣ እና ሁልጊዜ ወደ እግዚአብሔር ሳንመለስ፤ ፈቃዱ በሁሉ ነገር እንዲፈጸምልን ስንጠይቀው በፊቱ የማንሰግድለት ሲሆን ወደ እኛ ለሚመጣን ሀሳብ ሁሉ፡- “ማን እንደሆናችሁ አላውቅም፡ እግዚአብሔር ያውቃል መልካም እንደ ሆንክ ወይም እንደማትሆን ራሴን በእጁ አሳልፌ ሰጠሁ አሁንም ራሴን ሰጠሁ እርሱም ይንከባከባል ከምንም እንደ ፈጠረኝ እንዲሁ በጸጋው ያድነኛል የወደደውንም ያደርገኛል እኔ የወደደው በዚህ ምዕተ ዓመት እንዲፈጸምልኝ ብቻ ነው። ብዙ ኃጢአት ሠርቻለሁ እናም ብዙ ስጦታዎችን ተቀብያለሁ ፣ እናም እሱ እንደፈለገ ሊያድነኝ ይችላል ።

መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴም ራሱን እንደ ሞተ እና ሲመለከት አይፈራም፤ ምክንያቱም ነፍሱ ትናወጣለች የሕማም እንባ ይመጣል፤ ከክፍሉ እስካልወጣ ድረስ። ለመንፈሳዊ ሥራ ሁሉ በታላቅ ቅንዓት ሲሞላና በእንባ ሲሞላ፣ በዚህ ደስ አይለው፣ ነገር ግን ተገፎ ለጦርነት ለመዘጋጀት ይጠብቅ። በአንድ ቃል፣ መካሪ ካለው፣ በነገር ሁሉ ሳይረበሽና ከክርክር የጸዳ፣ የተቻለውን ሁሉ እያደረገና ያደረበትን እንዲፈጽም መልካምም ሆነ ክፉ ነገርን አይንቀቅ። እርሱ ከሌለው ክርስቶስን አማካሪው አድርጎ ይውሰደው፤ ስለዚህም በየሥራውና በሐሳቡ ሁሉ በትሕትና፣ በንጹሕ የልብ ጸሎት ይጠይቀው ዘንድ፣ ራሱን እንደ ልምድ ያለው መነኩሴ ለመቁጠር እንኳን ሳይደፍር መሰላል ጸሐፊና አባ አጋቶን እንደሚሉት በመጪው መቶ ዘመን ክርስቶስን እስኪያየው ድረስ።

እና ሃሳብህ እግዚአብሔርን ለማስደሰት ከሆነ፣ እግዚአብሔር ራሱ ፈቃዱን ያስተምራችኋል፣ ወይም በመንፈስ በሰው በኩል ወይም በቅዱሳት መጻሕፍት ያሳውቃችኋል። ለእግዚአብሔር ፍቅር ሲል የራሱን ፍላጎት ሲያቋርጥ፣ እግዚአብሔር ራሱ፣ እንዴት እንደሆነ ባያውቅም፣ በቃላት ሊገለጽ በማይችል ደስታ ወደ ፍጽምና ያደርሰዋል። እርሱን ሲያይ፣ ደስታና ማስተዋል ከየአቅጣጫው ወደ እርሱ እንዴት እንደሚፈስ፣ ሁሉንም ነገር እንዴት እንደሚጠቀም፣ የእግዚአብሔርን ቅዱስ ፈቃድ ስለሚታዘዝ የራሱ ፈቃድ በሌለው ሰው ላይ እንዴት እንደሚገዛ እጅግ ያደንቃል። እንደ ንጉሥ ይሆናል፡ ያሰበውን ሁሉ ያለምንም ችግር ከሚንከባከበው ከእግዚአብሔር ይቀበላል። ጌታ እንዲህ ያለው እምነት ነው፡- “አንተ እምነት ኖሮህ…” (ማቴ 17፡20)፣ እና በዚህ እምነት ላይ ሌሎች በጎነቶች የተገነቡ ናቸው፣ ሐዋርያው ​​እንደተናገረው (መጽ። 20)።

ስለዚህም ነው ጠላት የሰው ልጅ ይህንን የክርክር ነፃነት ትቶ በስሜት ውስጥ እንዲወድቅ ለማድረግ ሁሉንም አይነት ሽንገላዎችን ይጠቀማል እና ቢያንስ በአንድ ነገር ላይ ታማኝነት የጎደለው እና ሙሉ በሙሉም ሆነ በከፊል በራሱ ጥንካሬ እና ጥበብ ላይ ተመርኩዞ ነው። ያኔ ጠላት ድሀዋን ነፍስ ለማሸነፍ እና ምርኮ ለመውሰድ ሁል ጊዜ እድል ያገኛል።

ይህንን የተገነዘበ ሰው የዓለምንና የቀረውን ጣፋጭ ነገር ሁሉ ከንቱ አድርጎ ትቶ ከጭንቀት ነፃ መውጣትን ብቻ ያስባል፡- በመታዘዝ በክርስቶስ ቦታ መሪ ኖሮት በቃልም በተግባርም ሙሉ ማስተዋልን ሰጥቶ ራሱን አደራ ሰጠ። ወይም በጸጥታ ውስጥ በጽኑ እምነት ከሁሉም ነገር ርቆ ክርስቶስን በሁሉም ቦታ በመያዝ — ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅና ቅዱስ ዮሐንስ ዘደማስቆ እንደሚሉት — በዚህም ዓለም ሆነ በሚመጣው ዓለም ክርስቶስ ሁሉንም ነገር ይሆንለታል፦ ይመግበዋል፣ ያለብሰዋል፣ ያስደስተዋል፣ ያጽናናዋል፣ ያሳርፈዋል፣ ያስተምረዋል፣ ብርሃንም ይሆነዋል; ባጭሩ ለደቀ መዛሙርቱ እና ለእርሱ እኩል ያስባል። ምንም እንኳን እንዲህ ዓይነት ሰው እንደ እነርሱ ጠንክሮ ባይሠራም፣ ጽኑ እምነት አለው፤ ሲኖረውም እንደሌሎች ሰዎች ለራሱ አይጨነቅም። ነገር ግን መናፍስትን በመፍራት ሐዋርያት በአንድ ወቅት አይሁድን ይፈሩ እንደነበረው በእስር ቤቱ ውስጥ ተቀምጦ ጌታውን እየጠበቀ ነው፡ ስለዚህም በእውነተኛ መገለጥ – ማለትም በፍጡራኑ እውቀት ከእርሱ ጋር ያለውን አእምሮ ከስማት በላይ ከፍ እንዲያደርግ እና በተዘጋው በር በገባ ጊዜ ከሐዋርያት ጋር እንዳደረገው ሰላምም ይሰጠው ዘንድ ቅዱስ መክሲሞስ እንዳለ።

በሰባቱ የኮርፖሬት ስራዎች ትክክለኛ አያያዝ ላይ።

ስለ ሰባቱ አካላዊና ሥነ ምግባራዊ ሥራዎች መጀመሪያ ላይ የተጻፈው ሳይቀንስ ወይም ሳያጋንኑ ሁል ጊዜ መቀመጥ አለባቸው። በወጣትነት የአካል ተጋድሎ ጊዜ ካልሆነ በስተቀር ወይም ጥንካሬ ሲበዛ፣ ከፍተኛውን ጥረት ማድረግ በሚያስፈልግበት ጊዜ፤ ወይም በህመም፣ ትንሽ እፎይታ በሚያስፈልግበት ጊዜ። ነገር ግን፣ ቅዱስ ይስሐቅ እንደሚለው ይህ ከስሜታዊነት ነፃ የሆኑትን እንኳን ሊጎዳ ስለሚችል ሙሉ በሙሉ ሊተዉ አይችሉም። እፎይታ ካስፈለገ ለህመም እንደ መድኃኒት ይሁን፤ እና ነፍስ ለእሷ ሰበብ ካገኘች በኋላ ጥረቷን ዘና ለማለት አትፈልግም። ሰው በሙሉ ነፍሱ እረፍት ሲፈልግ ስንፍና ይመጣል፤ እና አረፉ ይላሉ ቅዱሳን ወጣቶችንና ጤነኞችን ይጎዳሉ።

ቅዱሳን አበው ባስልዮስና መክሲሞስ ረሃብና ጥማትን ለማርካት እንጀራና ውኃ ብቻ ነው የሚፈለገው ሌላው ሁሉ ለሥጋ ጤንነትና ጥንካሬ ከእግዚአብሔር ዘንድ ተሰጥቶናል ይላሉ። እና ተመሳሳይ ምግብ የታመመውን ሰው እንዳያደክመው፣ አንድ ወይም ሌላ ነገር መብላት ጠቃሚ ነው። ምግብን አለመቀበልም ሆነ የመለኪያ ማነስ በሽታን ያስከትላልና ራስን መቻልና የዕለት ተዕለት የምግብ መለዋወጥ ሰውን እንዲያገግም ይረዳል ስለዚህም ሰውነቱ ሳይጠግብና ሳይታመም ተጠብቆ በጎነትን ለማግኘት የሚያስችል ጥንካሬ ይኖረዋል።

ይህ የተነገረው ለትግሉ ቁርጠኛ ለሆኑ ሰዎች ነው። በክርስቶስ ያሉ ሕጻናት ንጹሐን የሆኑ እና ከክፉ አምሮት የፀዱ፣ ብዙ ጊዜ ሳይበሉ ሥጋን እየረሱ ብዙ ቀናት ያሳልፋሉ። እንደ ቅዱስ ሲሶስ ቀድሞ በልቶ ቅዱሳን ምሥጢራትን ሊቀበል የወደደ በመለኮት ደስታ ስለ ተጠመቀ። ሐዋርያው ​​ለብዙዎች ጥቅም ሲል፡- “ከራሳችን ውጭ ብንሆን ለእግዚአብሔር ነው፡ በኛም ፍርድ ብንሆን ለእናንተ ነው” (2ኛ ቆሮ 5፡13) ይላል። እናም ታላቁ ባሲል እና ሌሎች ከእርሱ ጋር ስለ አንዳንድ ሰዎች እንደተናገሩት: ብዙ ምግብ ከበሉ በኋላ ምንም አላስተዋሉም፣ ነገር ግን ምንም እንዳልበሉ ተሰምቷቸዋል፤ የቀረውን ወይም የአካልን ሕመም እንዲሰማቸው የእነዚያ ሰዎች አእምሮ በሰውነት ውስጥ አልነበረምና። ይህንንም ብዙ ቅዱሳን አባቶችና ቅዱሳን ሰማዕታት የመሰከሩለት ሲሆን ቅዱስ አባይ በጻፈላቸው ቅዱሳን ላይም ታይቷል። በበረሃ የጸለዩ አንድ አዛውንት ነበሩ ይላል። በእግዚአብሔር ፈቃድ ለእርሱም ሆነ ለሌሎች ጥቅም ሲሉ አጋንንት እጁንና እግሩን ይዘው ወደ አየር ወረወሩት እና ከዚህ ከፍታ ላይ ሲወድቅ ሰውነቱ እንዳይሰበር በአልጋ ላይ ሰበሰቡት። የማሰብ ችሎታው ከሰማይ ይወርድ እንደሆነ ለማየት ሲፈትኑት ለረጅም ጊዜ ይህን ሲያደርጉ ነበር፤ ሊያገኙትም አልቻሉም። እንዲህ ያለው ሰው የምግብ ወይም የመጠጥ ወይም ሌላ የሰውነት ፍላጎት ሊሰማው ይችላል?

ዳግመኛም ቅዱስ ኤፍሬም በክርስቶስ ቸርነት የቁጣንና የምኞቱን ስሜት ሁሉ አሸንፎ ከጠላት ጥቃት ነፃ እንዳይሆን ከክፉ ምኞትም የጸዳ የንጽሕና ጸጋ ይወገድለት ዘንድ ለመነ። በቃላት ሊገለጽ በማይችል ትሕትናው ምክንያት የእሱ ሐሳብ እንዲህ ነበር። የግብፃዊው ዮሐንስም ከንጹሕና ከመጥፎ አምሮት የራቁ ሰዎች እንዳሉ ጻፈ።

ስለ ማስተዋል።

በእያንዳንዱ ድርጅት ውስጥ፣ ስለዚህ እያንዳንዱን ተግባር በጊዜው ለመመዘን ማስተዋል ያስፈልገናል። ማስተዋል የሰውን ሁኔታ፣ የነፍስ ጥንካሬውን፣ እድሜውን፣ የሰውነት አቅሙን፣ ቁርጠኝነቱን፣ ቅንዓቱን፣ አቅሙን፣ ችሎታውን ወይም እጦቱን፣ ልማዱን፣ ቦታውን፣ የአኗኗር ዘይቤውን፣ ትምህርቱን፣ እምነቱን፣ አመለካከቱን፣ ሀሳቡን፣ ደስታውን፣ እውቀቱን፣ የተፈጥሮ ጥበቡን፣ ትጉነቱን፣ እንደ በጎ መንፈሱን የሚያሳየው ብርሃን ነው። በዮሐንስ ወንጌል ላይ የሆነው ይህ ነው፤ ግሪኮች ጌታን ሊያዩት በመጡ ጊዜ፡- “ሰዓቱ ደርሶአል…” (ዮሐ 12፡23) ሲል የአሕዛብ ጥሪ ጊዜ እንደደረሰ ያሳያል። ምልክቱም ይህ ነበር። ማስተዋል ይህንን ሁሉ ያብራራል፣ እና ይህን ብቻ ሳይሆን የወላጆችን ዓላማም ጭምር፤ ሰው የሚያደርገውን ሳይሆን ለምን እንደሚያደርገው አንመለከትምና።

ታላቁ እንጦንዮስ እና ቅዱስ ይስሐቅ “ስለ ነገሩ የተነገረውን ሳያውቅ አንድን ነገር የሚያደርግ ሰው ጠንክሮ ይሠራል ምንም አይሳካለትም” በማለት ለሥጋዊ በጎነት ስለሚተጉ ነገር ግን እነርሱን ለሚፈጽሙት ሁኔታ ትኩረት የማይሰጡ ሰዎች ሲናገሩ ይህም በትክክል መፈለግ ያለበት ነው ። ቅዱስ ማክሲሞስ "ለሰውነት እንደ ጥንካሬው ስራን ስጡ፣ እና ጥረታችሁን ሁሉ ወደ አእምሮው አዙሩ።" በአካል ብቻ የሚሠራ ሰው ሆዳምነት እና ድብታ ይሸነፍና ከዚያም ስሜትና ልቅነት የማሰብ ችሎታውን ያጨልማል፤ በአእምሮው በትጋት የሚሰራ ሰው ሲያንጸባርቅ፣ ሲጸልይ እና ሁሉንም ነገር ማከናወን ይችላል። ጠቢቡ ሰው በተቻለ መጠን ጭንቀትን ለመቀነስ እና ትእዛዛቱን ለመጠበቅ ይጥራል፡- “ስለ ነፍስህ አትጨነቅ…” (ማቴ። 6፡25.34)። "ጭንቀቶች ብዙ ሲሆኑ፣ መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴ እራሱን እንኳን አያይም፤ "ከዚያ ከረጅም ጊዜ በፊት የተዘጋጀውን የጠላት ዘዴዎችን እንዴት ያያል?" ይላል ክሪስቶሞ። ያለበለዚያ ቢሆን ኖሮ በቀላሉ ወደ ኔትወርካቸው ውስጥ አንገባም ነበር። ነገር ግን፣ እንደ እግዚአብሔር ቃል፣ “የሚድኑ ጥቂቶች ይሆናሉ” (ሉቃስ 13፡23)።

እንግዲህ ጠላት ወደ ትልቅ ነገር ሊጎትተን ሲፈልግ በመጀመሪያ በጥቃቅን እና በማይታዩ ነገሮች ላይ ንቁ እንዳንሆን ያነሳሳናል። ስለዚህ ምንዝር ከመጀመሩ በፊት ብዙ ጊዜ የብልግና እይታዎች ይመጣሉ፤ ከግድያው በፊት ትንሽ ቁጣ፤ የማሰብ ችሎታ ከመጨናነቅ በፊት፣ ትንሽ ስሜት፤ እና ከዚያ በፊት፣ የሰውነት ጥቃቅን ፍላጎቶች። ለዚህም ነው ሁሉን ነገር አስቀድሞ የሚያውቀው ጌታ የአብ ጥበብ በመሆኑ የዲያብሎስን ተንኮል አስቀድሞ የሚጠብቅ እና ሰዎች የኃጢአትን ጊዜ እንዲያቋርጡ አስቀድሞ የሚያዝዝ በመሆኑ ትናንሽ ኃጢአቶችን በቀላሉ ይቅር እንደሚባል እና በዚህም በሌሎች ታላላቅ እና ከባድ በሆኑ ሰዎች ላይ እንዳንወድቅ። እርሱም፡- “ለቀደሙት እንደ ተባለ ሰምታችኋል” – ማለትም በሕግ ሥር ላሉት – “እኔ ግን እላችኋለሁ…” (ማቴ። 5፡21.27)።

ቅዱስ ወንጌልን የተማረ ሁሉ ንቁ እና አዳኝ የሚያስተምረውን አድርግ ከጠላት እስራት ነፃ መውጣት፤ በታላቅ ጥበብ ነፍስን ማዳን ስለሚችሉ ትእዛዛቱ ለጋስ ስጦታና ታላቅ ጥቅም ይሁንለት። እውቀት የእግዚአብሔር ስጦታ ነው፤ እና በእውነት "በጎ ስጦታ ሁሉ ፍጹምም በረከት ሁሉ ከላይ ናቸው" (ያዕቆብ 1:17) የጌታ ወንድም እንዳለው። እንዲሁ ደግሞ ዮሐንስ ደማስሴኔ፡ “አንተ ክርስቶስ ሆይ፣ አንተን በወለደው ፈጽሞ የማያፍር አማላጅ አድርገን ሰጠኸን፤ በእናንተ ከአብ ዘንድ የሚመጣውን ቸርነት እንዲሰጥ የሚያገለግለውን መንፈስ በአማላጅነቱ ስጠን።

አባቶች እንደሚሉት ለመለኮታዊ ቅዱሳን መጻሕፍት ትኩረት መስጠትን የተቀበሉ ሰዎች በእነዚህ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቀውን ሁሉ ያገኛሉ፤ ለዚህም ነው ጌታ፡- “ስለ መንግሥተ ሰማያት የተማረ ጸሐፍት ሁሉ…” (ማቴ። 13፡52)። ወደ እግዚአብሔር በመሄድና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን በማንበብ የተለማመዱ ማለት ነው። ቅዱሳት መጻሕፍት በዓለም ላይ ላሉ ሰዎች የሚያውቁ ቢመስላቸውም በአንድ መንገድ ይገለጣሉ፤ በሌላ መንገድ ደግሞ ያለማቋረጥ ለመጸለይ ጡረታ ለወጡ ሰዎች ማለትም በነገር ሁሉ እስትንፋስ ፈንታ የእግዚአብሔርን አሳብ እንዲኖራቸው፣ እንዲህ ያለው ሰው በዓለም ውስጥ ቢኖርና ማንበብና መጻፍ ባይችልም በሰው ልጅ ጥናት ባይለማመድም ታላቁ ባስልዮስ እንዳለ። "እግዚአብሔር ራሱን ብዙ ጊዜ የሚገለጠው በቀላል እና በትሕትና ነው" ይላል የመለኪያው ደራሲ "በጉጉትና በባዶ ጥበብ ሳይሆን"። እግዚአብሔር ትሕትና ስለሌለው ከእንዲህ ዓይነቱ ጥበብ ይርቃል። ሐዋርያው ​​“በንግግር የዋህ ነው፣ በእውቀት ግን አይደለም” (2 ቆሮ 11፡6) ይላል። መንፈሳዊ እውቀት ስጦታ ነው፣ የንግግር ጥበብ እንደ ሌሎቹ የዚህ ዓለም ሳይንሶች ሁሉ የሰው ልጅ ሳይንስ ነው፣ እና ማንም ነፍሱን ለማዳን አይረዳም። ይህ በግሪኮች ጉዳይ ላይ በግልጽ ይታያል።

ማንበብ ከልምድ የሚያውቁትን ለማስታወስ እና ልምድ የሌላቸውን ለማስተማር ይጠቅማል። "ጌታ ከዓለም ነገሮች እና ሳይንሶች ሁሉ የጸዳ ልብ ሲያገኝ" ይላል ታላቁ ባሲል "ከዚያም በንጹሕ መጽሐፍ ውስጥ የራሱን ትምህርት ይጽፋል።" እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት የማያገለግለውን ማንም እንዳያነብ ይህን እላለሁ። እና ከፍላጎትህ ውጭ የሆነ ነገር ካነበብክ፣ በደረስክበት ሁኔታ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትንና የነፍስህን ማዳን የሚያገለግሉትን መጻሕፍት በማንበብ በማስታወስህ ለማካካስ ፍጠን። ንቁ በሆነ ህይወት ውስጥ ሲሆኑ የወላጆችን ህይወት እና አባባል ያንብቡ፤ ጸጋውም ወደ መለኮታዊ እውቀት ከፍ ባደረገው ጊዜ ሐዋርያው ​​እንደተናገረው "ለእግዚአብሔር እውቀት የሚቃወሙትን ሁሉ ለማፍረስ" (2ኛ ቆሮ 10፡5) እና በመለኮታዊ ትእዛዛትና የክርስቶስ ዶግማዎች ልምምድ እና እውነተኛ እውቀት አማካኝነት አለመታዘዝንና መተላለፍን ለማስወገድ የሚችሉትን መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ሁሉ አንብብ። ከእነዚህ ውጪ ምንም አታነብ። በመንፈስ ቅዱስ ፈንታ ርኩስ መንፈስ ልንቀበል ነውን? አንድ ዓይነት ቃል የሚሠራ ሰው የዚያን ቃል ጥራት ያገኛል፣ ምንም እንኳን ነገሩ መጥፎ ባይመስልም፣ ልምድ ያላቸው እንደሚመለከቱት።

በእግዚአብሔር ስለ ማንበብ።

በእግዚአብሔር ውስጥ ያለው ንባብ አእምሮ አይንከራተትም፤ በዚህ የመዳን መጀመሪያ ነው። ሰሎሞን “ዋስ መስጠትን የሚጠላ ይድናል” (ምሳ። 11፡15) ይላል። መንከራተትም የኃጢአት መጀመሪያ ነው ይላል ቅዱስ ይስሐቅ። ይህንን ሙሉ በሙሉ ለማስወገድ ከፈለጉ በሴልዎ ውስጥ ብዙ ይለማመዱ። መሰልቸት ሲከብደው፣ ንጹሕና ከክፉ ምኞት የፀዳ ወይም አሁንም ለሐሳብ የሚገዛ ከሆነ፣ ለብዙዎች ጥቅምና ደካሞችን ለመርዳት፣ በትሕትናና በጥበብ ወርደው እንደ ተገዙት ሰዎች እንዲረዱት፣ እግዚአብሔርን በየቦታው በማስተማርና በገበያ ሥራቸውም ቢሆን እውቀትን በመለማመድ እንዲሠራ ጥቂት ይሥራ። ታላቁ ባሲል ስለ ፍፁም ሲናገር፡ በሕዝብ መካከል እንኳን ሁልጊዜ በራሳቸው እና በእግዚአብሔር ውስጥ ያሉ ይመስላሉ።

ነገር ግን ይህ ገና የሌለው እና መሰልቸትን ለማባረር የሚፈልግ ሰው ከሰዎች ጋር ያለውን ውይይት እና ከመጠን በላይ እንቅልፍን ይተው እና መሰልቸት ሰውነቱን እና ነፍሱን እስኪያልፍ ድረስ እንዲደክም ይፍቀዱለት፣ እግዚአብሔርን በማያቋርጥ በማሰላሰል፣ በማንበብ እና በንፁህ ጸሎት ትዕግስት አይቶ። ለእያንዳንዱ ጠላት አንድ ነገር ማሳካት እንደሚችል ሲመለከት ሠራዊቱን ያሳድጋል፤ ሲያቅተው ግን ለዘላለም ወይም ለጊዜው ጡረታ ይወጣል። ስለዚህ ጠላትን ማሸነፍ የሚፈልግ ሁሉ መታገስ አለበት፡- “እስከ መጨረሻ የሚጸና እርሱ ይድናል” (ማቴ 10፡22)። ሐዋርያው ​​" ላስጨነቁአችሁን በመከራ እመልስ ዘንድ፥ ለምታደርጉትም ዕረፍትን እሰጥ ዘንድ በእግዚአብሔር ፊት የሚገባ ነው" (2ኛ ተሰ 1፡6-7) ብሏል። በትህትና በእግዚአብሔር የተደረገ የትኛውም ሥራ በክፉ አያልቅም፤ ነገር ግን በስራ እና በኩባንያዎች መካከል ልዩነት አለ።

ነገሮች በራሳቸው መጥፎ አይደሉም፣ ይልቁንም አላግባብ መጠቀማቸው።

ምንም ሳያስፈልግ የሚደረገው ነገር ሁሉ መዳን ለሚፈልግ ሰው እንቅፋት ይሆናል፤ ማለትም ለነፍስ መዳን ወይም ለሥጋ ሕይወት የማይጠቅመውን ሁሉ። ደህና ፣ መጥፎው ምግብ አይደለም ፣ ግን ሆዳምነት ነው። ንብረቶቹን ሳይሆን ከነሱ ጋር ያለው ትስስር፤ ቃል አይደለም፣ ነገር ግን ባዶ ንግግር፤ የዓለምን እቃዎች ሳይሆን ራስን መቻል፤ የገዛ ዘመዶችን መውደድ ሳይሆን ከዚያ የሚመጣውን የእግዚአብሔርን በጎ ፈቃድ ችላ ማለት ነው። በቀላሉ ሰውነትን የሚሸፍን እና ቅዝቃዜንና ሙቀትን የሚከላከለው ልብስ አይደለም፣ ነገር ግን ከመጠን በላይ እና ውድ የሆነ፤ ከሌቦች፣ ከአውሬና ከሰው የሚከላከሉን ቤቶች ሳይሆን ባለ ሁለትና ባለ ሦስት ፎቅ ቤቶች ትልቅና የተጨናነቀው። አንድን ነገር መያዝ ጎጂ አይደለም፣ ነገር ግን ለተሳሳተ ፍላጎት መያዝ እንጂ። መጻሕፍቶች ያሉት ምስኪን ምንም ጉዳት የለውም፤ ክፋቱ ለነፍስ የሚጠቅሙ መፅሃፍት አለመኖሩ ነው። ሚስት በማግባት ክፉ ነገር የለም በዝሙት እንጂ፤ በወይን ጠጅ ውስጥ ክፋት የለም፣ በስካር እንጂ፤ ኃጢአትን እንድንዋጋ የተሰጠን በተፈጥሮ ቍጣ አይደለም፥ እንደ እኛ ባሉ ሰዎች ላይ ልንጠቀምበት እንጂ። በሥልጣን ፍቅር እንጂ በሥልጣን ማንም የለም። በክብር ፍቅርና በከንቱ ውዳሴ እንጂ፥ በክብር አንድ ስንኳ አይደለም፤ ይህ ደግሞ የሚብስ ነው። በጎነትን በማግኘት አንዳቸውም ቢሆኑ፥ አንድ ሰው እንዳለው በማሰብ እንጂ። በእውቀት አንዳቸውም ቢሆኑ፣ እንዳለህ በማሰብ እና – ከሁሉ የከፋው – ምንም እንደሌለህ ባለማወቅ ነው። ክፉው ዓለም አይደለም፣ ነገር ግን በፍትወት የተሞላ ዓለም ነው፤ ተፈጥሮ ሳይሆን ተፈጥሮን የሚጻረር፤ ስምምነቱ አይደለም፣ ነገር ግን ስምምነቱ በነፍስ መዳን ፋንታ ክፉን ለማድረግ፤ የአካል ብልቶችን ሳይሆን አላግባብ መጠቀማቸውን ነው።

ዓይኖቻችን የተሰጡት ፍጥረትን እንድናስብበትና በውስጡ ያለውን ፈጣሪ እንድናከብርበት፣ እግሮቻችንም ለነፍስና ለሥጋ እንዲበጅ በመልካም እንድንመላለስ እንጂ በመናቅ እንድንመለከት አይደለም። ጆሮአችን የተሠጠው ስም ማጥፋትንና ከንቱ ንግግርን እንድንሰማ ሳይሆን የእግዚአብሔርን ቃልና ከሰው፣ ከወፎችና ከሌሎች ፍጥረታት የምንሰማውን ድምፅ ሁሉ እንድንሰማና በእነርሱም ፈጣሪን እንድናከብር ነው። የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው ነፍስን እንድንዝናና ኃይሏንም በሽቶ እንድናዳክም የተሰጠን አፍንጫ ሳይሆን እግዚአብሔር የሰጠንን አየር እንድንተነፍስና እንድንወስድ ነው ለዚህም እግዚአብሔርን እናመሰግነዋለን። ምክንያቱም ሰውም ሆነ እንስሳ ያለ እሱ መኖር አይችልም።

እናም የበጎ አድራጊውን ጥበብ እገረማለሁ፡ እያንዳንዱ ሰው የሚያስፈልገው ነገር እንዲኖረው ማለትም አየር፣ እሳት፣ ውሃ እና ምድር። እግዚአብሔር እነዚህን ነገሮች ብቻ ሳይሆን ነፍስን የሚያድኑትንም ፈጠረ፤ እና ይህ ከምንም ነገር የበለጠ ለማግኘት ቀላል ነው፣ ነገር ግን ነፍስን ሊያጠፋ የሚችል በጭራሽ ቀላል አይደለም። ብዙውን ጊዜ ድህነት ነፍስን ያድናል፣ ሀብት ለብዙዎች እንቅፋት ነው፤ እና ሁሉም ሰው ድህነትን ሊያገኝ ይችላል፣ ነገር ግን ሀብት በእኛ ፍላጎት ላይ የተመካ አይደለም። እንዲሁ ደግሞ ውርደት፣ ትሕትና፣ ትዕግሥት፣ መታዘዝ፣ ራስን ዝቅ ማድረግ፣ ራስን መግዛት፣ መጾም፣ ንቁነት፣ የገዛ ፈቃዱን መቁረጥ፣ እነዚያ የሚያዳክሙን ድክመቶች፣ ለዚህ ​​ሁሉ ምስጋና ማቅረብ፣ ፈተናዎች፣ ንቀት፣ ከሁሉም በላይ አስፈላጊ የሆነውን ነገር ማጣት፣ ተድላን ማስወገድ፣ ራቁትነት፣ ትዕግሥት፤ በአንድ ቃል፣ ለእግዚአብሔር የሚደረጉ ሥራዎች ሁሉ በቀላሉ ይከናወናሉ፣ እናም ለእኛ ተፈቅዶልናል፣ እና ማንም ስለ እነርሱ አይቆጣንም፤ በተቃራኒው፣ የሚፈልጉት በፈቃዳቸውም ይሁን በጉልበት ያገኙዋቸው ዘንድ ተፈቅዶላቸዋል።

ነገር ግን ወደ ጥፋት የሚያመራው በቀላሉ ለማግኘት አይደለም፡ ሀብትን፣ ዝናን፣ ትዕቢትን፣ ማታለልን፣ የሥልጣን ንቀትን፣ የሥልጣን ጥማትን፣ ራስን መቻልን፣ ጥጋብን፣ ቃላቶችን፣ የራስን ፈቃድ፣ ጤና እና የሰውነት ጥንካሬ፣ የተመቻቸ ኑሮ፣ ንብረት፣ የምንፈልገውን ሁሉ ማጠራቀም፣ የተድላ እርካታን፣ ብዙ ልብሶችን እና መሸፈኛዎችን መከማቸት፣ ብዙ ልብሶችና መሸፈኛዎች ለዚያም ታላቅ ድካም፣ ትንሽ እና ጊዜያዊ ትርፍ፣ እና ታላቅ ሀዘን፣ እና ይህ ምሬት አለ። ይህ ሁሉ ሀዘን ለያዙት ብቻ ሳይሆን እንዲኖራቸው ለሚፈልጉም ጭምር ነው። ምንም እንኳን፣ እንደተናገርነው፣ እነዚህን ነገሮች በአግባቡ መጠቀም ምንም ጉዳት የለውም።

እኛ ለመስረቅና ለመስረቅ፣ እርስ በርሳችንም ለመተያየት እጅና እግር የለንምና፥ ነገር ግን ለእግዚአብሔር ያለውን ሥራ ሁሉ እንሠራለን እንጂ፤ ለድሆች በልግስና ልንሰጥ፣ በነፍስ የደከሙትን ለማነጽ፣ የተቸገሩትን ለመርዳት፤ በነፍስም በሥጋም የጸኑት ትዕግሥትን ለማግኘት ክርስቶስንና ቅዱሳን ደቀ መዛሙርቱን ለመምሰል እግዚአብሔርን እናከብራለን እና በሰውነታችን ክፍሎች እንኳ በሚገለጠው በስውር ጥበቡ ይደነቁ ዘንድ: በእነዚህ እጆችና በትናንሽ ጣቶዎች ውስጥ ለችሎታ እና ለሥራ ሁሉ ተዘጋጅተው ለጽሑፍ እና ለድርጅቶች ሁሉ እንደ እግዚአብሔር ቀረቤታ ተዘጋጅተዋል፣ ስለዚህም ስፍር ቁጥር የሌላቸው የቋንቋ ጥበብ እና ጥበቦች እና ስክሪፕቶች። በአንድ ቃል፣ የነበረው፣ ማለትም፣ የሚሆነውም ነገር ሁሉ ከታላቅ ቸርነት የተሰጠን እና ሁልጊዜም ለሥጋ ሕይወት እና ለነፍስ መዳን የተሰጠን ሁሉን እንደ እግዚአብሔር ሐሳብ ከተጠቀምንበት ነው። ካልሆነ እንወድቃለን እንጠፋለን እና ያለው ሁሉ አሁን ባለው ክፍለ ዘመን ያሳዝነናል፤ እና አሁን ባለው ምዕተ-አመት ብቻ አይደለም፣ ምክንያቱም በመጪው አንድ ጊዜ አስቀድሞ እንደተነገረው ለእኛ የዘላለም ስቃይ ይሆናል።

ስለ እውነተኛ ማስተዋል።

በቸልተኝነት የማስተዋልን ስጦታ የተቀበለ በቸልተኝነት ኃጢአትን እንዳያደርግ እና በራሱ ላይ የባሰ ኩነኔ እንዳይወስድበት ያለ ማስተዋል ምንም ሳያደርግ በፍጹም ኃይሉ ሊጠብቀው ይገባል። እናም ይህንን ስጦታ ገና ያልተቀበለው የራሱ አስተያየት ሊኖረው አይገባም እና ምንም ነገር መናገር ወይም ማድረግ የለበትም፣ እና ያለ ጽኑ እምነት እና ንጹህ ጸሎት፣ ያለዚያም እውነትን መፍረድ አይችልም። ማስተዋል ከአስተሳሰብ ትሕትና ይወለዳል፤ እና በያዘው ሰው ውስጥ ዘልቆ የተወለደ ሙሴ እና መሰላል እንዳሉት የጠላትን ድብቅ ሴራ አስቀድሞ አይቶ ምክንያታቸውንም አስቀድሞ ያቋርጣል፡- “ዓይኔም ጠላቶቼን ወደ ላይ አየች” (መዝ 91፡12) እንዳለ።

የማስተዋል ምልክቶች እነዚህ ናቸው-የጥሩ እና ተቃራኒው እውነተኛ እውቅና፤ በሁሉም ጉዳይ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ተመልከት፤ ዘልቆ መግባት፤ የራስን ኃጢአት ሥራ ከመሥራት በፊት እና በአጋንንት ከተገፈፈ በኋላ የሚሆነውን ማወቅ፤ እና ከዚህ በኋላ በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች እና በስሜታዊ ፍጥረታት ውስጥ የተደበቁትን ምስጢራት እውቀት። የዚህ ሁሉ እናት ትህትና ነው፣ ምልክቶቹ ቀደም ብለው ተገልጸዋል። በዚህ ሊታወቅ የሚችለው፡ አንድ ሰው ትሑት እና ጥበበኛ ከሆነ በጎነትን ሁሉ ሊይዝ እንደሚገባው እና ከዚህም በላይ እራሱን ከፍጥረት ሁሉ የከፋ እንደሆነ አድርጎ መቁጠር እና በእውነት ማመን አለበት። ካልሆነ ግን እርሱ እንደ መልአክ እየኖረ ቢመስልም ከፍጥረት ሁሉ የከፋ ነው ማለት ነው። እውነተኛ መልአክ እንኳን ብዙ በጎ ምግባርና ብዙ ጥበብ ቢኖረውም ያለ ትሕትና እግዚአብሔርን ደስ ሊያሰኘው አይችልም። ራሱን እንደ መልአክ የሚቆጥር ነገር ግን ትህትና ስለሌለው ለበጎ ነገር ሁሉ ምክንያት የሆነውን ሰው ምን እንላለን?

ከትሕትና የምድርን ዳርቻ የሚያበራ ማስተዋል ይወለዳል፤ እና ያለ እሱ ሁሉም ነገር ጨለማ ነው። ማስተዋል ብርሃን ነው ብርሃን ይባላል፤ እና ለዚህ ነው ሁሉንም ነገር ለማድነቅ ይህንን ብርሃን ከማንኛውም ቃል ወይም ኩባንያ የበለጠ የምንፈልገው። እግዚአብሔርን እናደንቃለን በመጀመሪያ ቀን በጌታ ቀን በመጀመሪያ ብርሃንን ፈጠረ በኋላ የተፈጠረው ነገር እንደሌለ የማይታይ እንዳይሆን ጁዋን ዳማስሴኖ ይናገራል። ስለዚህ፣ ብርሃን፣ እንደተናገርነው፣ ማስተዋል ነው፤ እና ከእሱ የተወለደ ማስተዋል ከሁሉም ስጦታዎች በጣም አስፈላጊ ነው። የሰይጣንን ሽንገላ ከማየትና ነፍስን በጸጋ ትብብር ከመጠበቅ የበለጠ ምን ያስፈልጋል? ሐዋርያው ​​እንደተናገረው ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው ከቅድስና ጋር “ከእርሱም ውጭ ጌታን ሊያይ የሚችል የለም” (ዕብ። 12፡14) ከሥራ ሁሉ የኅሊና ንጽህና ያስፈልጋል።

ብዙ ኃጢአት ብንሠራም ተስፋ እንዳንቆርጥ።

መሆን የሚገባን ሳንሆን ተስፋ መቁረጥ የለብንም። አንተ ሰው ሆይ ኃጢአት መሥራትህ ክፉ ነው፤ ነገር ግን እግዚአብሔርን ስለ ምን ታበሳጫለህ? የምታዩትን አለም የፈጠረ ነፍስህን ማዳን አይችልምን? ይህ ደግሞ ውግዘትህ ይሆናል ካልክ ደግሞ ንስሐ ግባ፤ የቀራጩንና የጋለሞታውን ንስሐ እንደተቀበለ ንስሐ ግባ። ንስሐም ባትችል፣ ነገር ግን ካለመለማመድ ኃጢአት ሠርተህ ከፈቃድህ በተቃራኒ ራስህን እንደ ቀራጭ አዋርድ (ሉቃ። 18፡13) ይህ ደግሞ ለደህንነትህ በቂ ነው። ንስሐ ሳይገባ ኃጢአትን የሚሠራና ተስፋ የማይቆርጥ ራሱን ከፍጥረት ሁሉ የከፋ አድርጎ በመቁጠር ማንንም ለመኮነን ወይም ለመገሠጽ የማይደፍር ነገር ግን እግዚአብሔር ለሰው ያለውን ፍቅር ብቻ የሚያደንቅ፣ ለጋሹን ያመሰገነና አሁንም ብዙ ዕቃዎችን ማግኘት ይችላል። በኃጢአቱ ዲያብሎስን ቢታዘዝም ለጠላት አይገዛም ምክንያቱም እግዚአብሔርን ከመፍራቱ የተነሳ ተስፋ ከመቁረጥ ይጠብቀዋል።

፴፭ እናም እርሱ የእግዚአብሔር አካል ይሆናል፣ ምክንያቱም ማስተዋል፣ ምስጋና፣ ትዕግስት እና ፈሪሃ እግዚአብሄር ስላለው፣ ላለመፍረድ እና ላለመፍረድ፤ በጣም አስፈላጊ የሆነው።

ክሪሶስቶም ስለ ገሃነም ሲናገር ከመንግሥተ ሰማያት የበለጠ ይጠቅመናል ምክንያቱም ብዙዎች ወደ መንግሥተ ሰማያት የሚገቡት በውስጧ ጥቂቶች ደግሞ ለመንግሥቱ ፍቅር ብቻ ስለሚገቡ ነው። የእግዚአብሔር ፍቅር ግን ከዚህ የበለጠ ነው። ገሃነም በፍርሃት ጫንቃለች፣ እናም መንግስቱ ትቀበላለን፣ እናም ለሁለቱም ነገሮች በክርስቶስ ጸጋ ድነናል። በብዙ የነፍስና የሥጋ ምኞቶች የተሸነፉ በጽናት ራሳቸውን መግዛታቸውን በቸልተኝነት ካልተወ ወይም በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ካልወደቁ አክሊሎችን ይቀበላሉ። ነገር ግን ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጽህናን በእርጋታ እና በቀላልነት ያገኘው ሁል ጊዜ ጸጋን የማይናዘዝ ማንንም ከመኮነን የማይቆጠብ ከሆነ ወዲያው ይወድቃል። ሊወቅስ ሲደፍርም ይህን ሀብት ያገኘሁት በገዛ ኃይሉ መስሎ እንደሆነ ያሳያል ይላል ቅዱስ መክሲሞስ።

ቅዱስ ዮሐንስ ደማስሴኔ እንደተናገረው አሁንም ለሥጋ ምኞት የሚገዛና በዕውቀት ብርሃን ያልተካፈለ ሰው በሌላው ላይ ሥልጣን እንዲኖረው ትልቅ ጥፋት እንደሆነ ሁሉ ከእግዚአብሔርም ዘንድ ከክፉ ምኞትና ከመንፈሳዊ እውቀት የጸዳ ንጽሕናን የተቀበለው ሰው ለሌሎች ነፍሳት ምንም ዓይነት በጎ ነገር አለማድረግ ትልቅ ጥፋት ነው። ለደካሞች ወደ ጸጥታ እንደ መውጣት፣ ለስሜታዊነት እና ለድንቁርናም በጸጥታ ውስጥ መታዘዝን ያህል የሚረባ ነገር የለም። የራስን ድክመትና ድንቁርና ከማየት የተሻለ ነገር የለም፤ ​​ካለማየትም የከፋ ነገር የለም። የክፋት ሁሉ ሥር ከሆነው ከገንዘብ ፍቅር በላይ ከትዕቢት በላይ የሚያስጠላ ወይም የሚያስቅ ምኞት የለም። ሰዎች ከምድር ብረት የብር ሳንቲሞችን ለመሥራት በጣም ይቸገራሉ እና ከዚያ እንደገና ከመሬት በታች ስራ ፈትተው ይተዋቸዋል። ለዚህም ነው ጌታ፡- “በምድር ላይ ለራሳችሁ መዝገብ አታከማቹ…” እና ደግሞ፡- “መዝገብህ ባለበት ልብህ ደግሞ በዚያ ይሆናልና” (ማቴ 6፡19፡21) ያለው። የሰው አእምሮ በአንድ ነገር ውስጥ ሥር ሲሰድድ ልማዱ ፍላጎቱን ወይ ወደ ምድራዊ ነገሮች እና ምኞቶች ወይም ወደ ሰማያዊ እና ዘላለማዊ ነገሮች ይጎትታልና። ልማዱ ደግሞ ሥር ሰዶ እንደ ተፈጥሮ ጠንካራ ይሆናል ይላል ታላቁ ባስልዮስ።

አንድ ሰው ሲታመም የህይወቱን ፍጻሜ እንዳያገኝ እና በከንቱ ንስሃ ገብቶ ለዘላለም ማልቀስ እንዳይኖርበት ነፍሱን ከኩነኔ ሁሉ ነፃ ለማውጣት የህሊናውን ምስክር ማዳመጥ አለበት። ለክርስቶስ በሥጋ ሞትን መታገስ የማይችለው በራሱ ፈቃድ በውስጡ ታግሶ የኅሊና ሰማዕት መሆን አለበት፤ ለአጋንንትም ሆነ ለምኞቱ መገዛትን አሻፈረኝ ብሎ ድል ነሥቶ እንደ ቅዱሳን ሰማዕታትና የተከበሩ አባቶች ከፊሎቹ በሥጋ ሰማዕት የሆኑ ሌሎችም በአእምሮ ሰማዕት የሆኑ አባቶችን ድል ነሥቷል። ማን እራሱን ትንሽ አስገድዶ ጠላትን አሸንፏል፤ ጥቂትም ግድ የለሽና ጨለማ የሆነው ጠፋ።

በጎነትን ስለማግኘት እና ስሜታዊነትን ስለ መራራቅ አጭር ትምህርት።

ተንኮለኛን ያክል ሀሳብን የሚያጨልም ነገር የለም፣ እና ዝም ብሎ ማንበብን ያህል አእምሮን የሚያበራ ምንም ነገር የለም ይላል ታላቁ ባሲል ። እንደ ሞት ሐሳብ ነፍስን በፍጥነት ወደ አእምሮ የሚመራ ምንም ነገር የለም፤ ራስን ነቀፋ እና ፍላጎትን እንደ መቁረጥ ወደ ድብቅ እድገት የሚመራ ምንም ነገር የለም፤ እንደ ቅዠት እና ራስን መደሰትን ወደ ድብቅ ጥፋት የሚመራ ምንም ነገር የለም፤ እግዚአብሔር እንዲሄድ እና ሰዎችን በቅሬታ እንዲቀጣ የሚያደርግ ምንም ነገር የለም። ከልመናና ከብዙ ውይይት የበለጠ ወደ ኃጢአት የሚመራ ምንም ነገር የለም፤ እንደ መራቅ እና ማልቀስ ያህል በጎነቶችን ለመሰብሰብ የሚረዳ ምንም ነገር የለም ። የእግዚአብሔርን ስጦታዎች እና የራሳችንን ኃጢአቶች እንደማስታወስ ወደ ትክክለኛ መረዳት እና ምስጋና ምንም ነገር አይመራም፤ ለእነርሱ እንደ ማመስገን ምንም ነገር አይመልስም፤ እናም እንደ ፈተና ያለ ፈቃዳችን መዳንን የሚያመጣ ምንም ነገር የለም።

በነገር ሁሉ ከመጠን ያለፈ እና ጉድለትን ከሚያስወግድ ከመካከለኛው መንገድ ይልቅ ወደ ክርስቶስ – ማለትም ከክፉ ፍላጎቶች እና ከመንፈስ ቅዱስ ጥበብ ወደ ንጽህና ወደሚገኝበት አጭር መንገድ የለም። የእግዚአብሄርን ፈቃድ እንደ ትህትና እና የራስን ግንዛቤ እና ፈቃድ ወደ ጎን በመተው ሌላ በጎነት የለም። ለበጎ ሥራ ​​ሁሉ እንደ ንጹሕ ጸሎት የሚጠቅም ምንም ነገር የለም፣ እና በጎነትን ለማግኘት እንደ ስሜትና እንደ ትዕቢት ትንሽም ቢሆን የሚጎዳ ምንም ነገር የለም።

አንድ ሰው ንጽህና ባለው መጠን ኃጢአትን ሲሠራ ያየዋል፤ ኃጢአትን በሠራ መጠን ንጽሕት ያለው ቢመስለውም በዚያ መጠን ይጨልማል። እንደዚሁም አንድ ሰው እውቀት አለኝ ብሎ ባሰበ ቁጥር ምንም አያውቅም፤ እናም መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ሀዘንን በታገሰ ቁጥር ጠላትን ያሸንፋል። ሰውም በአንድ ቀን መልካም ነገር ለማድረግ የቱንም ያህል ቢተጋ፥ በሕይወቱ ዕለት ሁሉ በተመሳሳይ መንገድ መታገል አለበት ይላል ቅዱስ ማርቆስ፤ አለበለዚያ እሱ በራሱ ጥንካሬ እና ንቃት የተሰራ ነው ብሎ ያስባል። ነገር ግን በእግዚአብሔር ቸርነት ከሆነ እና ጸጋ ሲመጣ ከሆነ ምን ምስጋና ይገባዋል? ጥሩ ነገር ማድረግ እንደሚችል ያስባልና፣ የማይችሉትንም በግፍ ይወቅሳል።

ከባልንጀራው አንዳች የሚፈልግ ከራሱ አብዝቶ መጠየቅ አለበት። ኃጢአተኞችም እግዚአብሔርን ስላስቆጡ ባለ ዕዳ እንደሚሰማቸው ሁሉ በጸጋው የተሸፈኑት ደግሞ በድካማቸውና ለውድቀት ካላቸው ቅርበት የባሰ ባለ ዕዳዎች ስለሆኑ የበለጠ መንቀጥቀጥ አለባቸው። ቅዱሳት መጻሕፍትን አለማወቅ ትልቅ አደጋ ነው ይላል ቅዱስ ኤጲፋንዮስ፤ ነገር ግን ትልቁ ክፋት እውቀት ሲኖር መተላለፍ ነው።

ከጸሎት ይልቅ ቃል ለነፍስ ይጠቅማል። ሰውም ባልንጀራውን ሲደግፍ በሚሰድቡት አይናደድ፤ እና የራሱን ፈቃድ ሲገድብ ምንም ያህል ቢቸግረውም ይላል ቅዱስ ዶሮቴዎስ ለነፍሱ ይራራል፣ የባልንጀራውን ሸክም ተሸክሞ ስለ እርሱ ይጸልያል፣ ደኅንነትን እና የነፍስ እና የሥጋን መልካም ነገር ሁሉ ይመኛል። ይህ ንጹህ ንጽህና ነው፣ ይህም ነፍስን የሚያነጻ እና ወደ እግዚአብሔር ይመራል፤ ሰውን መፈወስ ከሥራና ከመልካም ነገሮች ሁሉ ይሻላልና። ከጎረቤት ፍቅር የበለጡ ወይም ፍፁም የሆኑ ጥቂቶች ናቸው። የእሱ ምልክት ሌላ የሚፈልገውን ነገር ሁሉ ለራሱ መጠበቅ ብቻ ሳይሆን እንደ ጌታ ትእዛዝ ሞትን በደስታ ለመቀበል እና እንደ ግዴታ እና እንደ ትልቅ ክብር ይቆጥረዋል፤ ባልንጀራችንን እንደ ተፈጥሮ ብቻ ሳይሆን ባዘዘው በክርስቶስ ስለ ፈሰሰው ንጹሕ ደምም ጭምር ነውና (ዮሐ። 15፡13)።

"ራስህን አትውደድ" ይላል ቅዱስ መክሲሞስ "እግዚአብሔርን መውደድም ትሆናለህ፤ "ራስህን አታስደስት የወንድምህም ፍቅረኛ ትሆናለህ" ለወንድም መውደድ በተስፋ ይወለዳል እናም ተስፋ እምነት ያለ ምንም ማመንታት በሙሉ ነፍስ ነው ተስፋ የምናደርገውን እንቀበላለን ። ተስፋ በፅኑ እምነት ይመጣል ፣ ይህም ሰው ስለ ህይወቱ ወይም ስለ ህይወቱ ግድየለሽነት አይጨነቅም ። ከክፉ ምኞት የፀዳውን የንጽሕና ምልክቶችን ይቀበል ዘንድ እምነት ያለው እርሱ ራሱ እንደሚያውቅ በቸርነቱ ሁሉን ከምንም የፈጠረ እኛንም ከእነርሱ ጋር ያዘጋጃል።

እውነተኛ እምነት እንዴት ማግኘት ይቻላል?

እምነት የመልካም ነገሮች ሁሉ መሠረት እና የእግዚአብሔር ምስጢር በር ነው፤ ያለ ጥረት በጠላት ላይ ድልን ይሰጣል፤ ከማንኛውም በጎነት የበለጠ አስፈላጊ ነው፣ የጸሎት ክንፍ እና በነፍስ ውስጥ የእግዚአብሔር ማደሪያ ነው። ማግኘት የሚፈልግ ሁሉ ጠላቶቹ የሚፈትኑበትን ፈተና እና ብዙ እና ልዩ ልዩ ሀሳቦችን ማንም ሊያውቀው የማይችለው፣ የማይናገር፣ የማይፈልስባቸው፣ የክፋት ባለቤት ከሆነው ከዲያብሎስ በቀር። ነገር ግን እንደዚህ ያለ ሰው አይፍራ፤ በብዙ ጥረት የሚመጣበትን ፈተና አሸንፎ በልቡ በተወለደ አሳብ እንዳይደክም አእምሮውን ሲጠብቅ ያን ጊዜ በእምነት ወደ እርሱ የሚገባ ክርስቶስ እንጂ የሚያሸንፈው እርሱ አይደለምና ምኞቱን ሁሉ በአንድ ምት ያሸንፋል። ስለነዚህ ሰዎች ጌታ እንዲህ ይላል፡- “የሰናፍጭ ቅንጣት የሚያህል እምነት ቢኖራችሁ…” (ማቴ 17፡20)።

ነገር ግን ሀሳቡ ሲንኮታኮት እና ትንሽ ሲሰጥ መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ አይፈራም ተስፋም አይቁረጥ የክፉው አለቃ የሚናገረውን ለነፍሱ አይናገር። ይልቁንም በትዕግሥትና በትጋት በጎነትን ይጠብቅ እና ትእዛዛቱንም በጸጥታና በመለየት ለእግዚአብሔር ፍቅር ራሱን ይረዳ ዘንድ የሚፈተንበትን ነገር ሁሉ ይፈጽም። ያን ጊዜ ጠላት ሌት ተቀን ሁሉንም ዓይነት ተንኮሎችንና ቅዠቶችን እየወረወረው በእነዚያ ተንኮለኛ ሽንገላዎች ወይም እሱን ለማስፈራራት በሞከረባቸው ሀሳቦች ሁሉ – ማለትም የውሸት ቅዠቶችን እንደ እውነት በማቅረቡ – ግራ ይጋባልና ይሄዳል። መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴም የክርስቶስን ትእዛዛት ልምድ በማግኘቱ የጠላትን ድካም አይፈራም በተንኮሉም አይፈራም ነገር ግን ባመነበት አምላክ በማመን የሚማርከውንና የሚያጠናክረውን የሚፈልገውንና የሚፈልገውን ሁሉ በእግዚአብሄር በደስታ ያደርጋል። ጌታ ራሱም እንዲህ ይላል፡- “ለሚያምን ሁሉ ይቻላል” (ማር።9፡23)። ጠላትን የሚዋጋው ሳይሆን በእምነቱ የሚንከባከበው እግዚአብሔር ነውና ነቢዩ፡- "ልዑሉን መጠጊያዬ አድርጌዋለሁ" እንዳለ…

(መዝ። 90፣9) ሰሎሞን እንደሚለው “ፈረስ ለጦርነት ቀን ተዘጋጅቷል፣ ድል ግን ከእግዚአብሔር ዘንድ ነው” (ምሳ 21፡31) ብሎ ስለሚያውቅ ስለ ምንም ነገር አይጨነቅም። ለዚህም ነው ቅዱስ ይስሐቅ "በራስህ እምነትን አግኝ ጠላቶችህንም ትረግጥ ዘንድ" እንዳለው ሁሉን ለማድረግ የሚደፍር። እንዲህ ያለው ሰው እንደ ፈቃዱ ሳይሆን በእግዚአብሔር ፈቃድ እንደሚመራ እንስሳ ሆኖ የሚኖር እንደ ነቢዩ ቃል ነው፡- “በፊታችሁ እንደ አውሬ ሆንሁ፥ ነገር ግን ሁልጊዜ ከአንተ ጋር ነኝ” (መዝ። 72፡22-23)።

ራሱን ለእግዚአብሔር የሰጠ ሰው ጸሎት።

በእውቀት እረፍት ልትሰጠኝ ከፈለክ አልቃወምም፤ ስለ ትሕትናዬም እንድፈተን ብትፈቅድ እኔ ደግሞ ከአንተ ጋር እሆናለሁ፤ በራሴ ምንም ማድረግ ስለማልችል ነው። ያለ እርስዎ ከየትም አልወጣም ነበር፣ እና ስለዚህ፣ ያለ እርስዎ መኖር ወይም እራሴን ማዳን አልችልም። የፈለከውን በፍጥረትህ አድርግ። አንተ ጥሩ እንደ ሆንህ እና ጥሩውን እንደሚያዘጋጅልኝ አምናለሁ፣ ምንም እንኳን ለጥቅሜ ባላውቅም፤ እና ይህ ለእኔ የማይጠቅም ከሆነ እፎይታ ለማግኘት እንዲረዳው አልጠይቅም። ምንም እንኳን ደካማ እና በሁሉም ነገር ሸክም ብሆንም ትግሌ እንዲቀልልኝ ለመጠየቅ አልደፍርም ምክንያቱም የሚጠቅመኝን ስለማላውቅ ነው። ሁሉንም ነገር ታውቃለህ፤ ምንም ቢያጋጥመኝ ኃጢአት እንዳልሠራሁ ብቻ እንደምታውቁት አድርጉ። ብፈልግም ባልፈልግም ቢያስደስትህ አድነኝ። ስለሱ ግድ የለኝም። በፊትህ ነፍስ እንደሌለኝ ነኝ፤ ነፍሴን በእጆችህ ንፅህና ውስጥ አኖራለሁ፣ በዚህ ክፍለ ዘመን እና በሚመጣው። ሁሉን ታደርጋለህ ሁሉንም ነገር ታውቃለህ፣ እናም ለሰው ሁሉ መልካም ነገርን ትፈልጋለህ እናም ሁል ጊዜም መዳኔን ትፈልጋለህ። በጸጋህ በግልም ሆነ በስውር፣ የምናውቃቸው እና እኛ የማናውቃቸው፣ እና የእግዚአብሔር ልጅ እና ቃል ሆይ፣ ከማስተዋል ሁሉ በላይ በሆነው ወደ እኛ በመውረድህ ይህ በጸጋህ ባደረግኸው ጥቅማ ጥቅሞችህ ሁሉ ይህ ግልጽ ነው።

ልብን ፈላጊ ሆይ ልናገርህ የምደፍር ማን ነኝ? ነገር ግን ይህን እላለሁ፣ ወደ አንተ መጠጊያዬና መድኃኒቴ እንደምሸሽ ለእኔና ለጠላቶቼ ይታወቅ ዘንድ ነው። በጸጋህ አንተ አምላኬ እንደ ሆንህ አውቄአለሁ ስለዚህም ነው ብዙ ለማለት የማልደፍርበት። በፊትህ የማደርገው የማሰብ ችሎታዬን፣ ቅልጥፍናን፣ ደንቆሮዬን እና ዲዳዬን ብቻ ነው። ሁሉን የሚያደርግ የአንተ ጸጋ እንጂ እኔ አይደለሁም። ምንም ጥሩ ነገር እንዳደርግ አላስታውስም፤ ንስሐን ስለ ሰጠኸኝ እኔም ባሪያህና የባሪያህ ልጅ ነኝና በፊትህ ስሰግድ ብዙ ክፋትን አሳይሃለሁ። አንተ የማትፈልገውን እንዳላደርግ ወይም እንዳልናገር ወይም እንዳስብ፣ ጌታዬ፣ መምህሬ፣ አምላኬ ኢየሱስ ክርስቶስን አትተወኝ። ያለፈው ኃጢአቴ ይበቃኛል፤ ከፈለግህ ግን ማረኝ አለ። በድያለሁ፤ እንደምታውቁት ማረኝ ። አምናለሁ ጌታ ሆይ ወደ አንተ በጮኽሁ ጊዜ ድምፄን እንደምትሰማ፤ የሆንከኝን ክህደቴን እርዳኝ አንተ የሆንከኝ እና ክርስቲያን ያደረግከኝ ።

"እኔ መነኩሴ እና ክርስቲያን ብለው መጥራታቸው ለእኔ ትልቅ ነገር ነው" ይላል የከርፓቲያን ጆን። እንዲህም አልህ፡ ጌታ ሆይ፥ ከባሪያዎችህ ለአንዱ፥ በስምህ መጠራት ታላቅ ነገር ነው። ለእኔ ይህ ከምድርና ከሰማይ መንግሥታት ሁሉ የበለጠ ዋጋ ያለው ነው፡ በጣፋጭ ስምህ መጠራቴን አላቆምም። ጌታ ሆይ በምሕረት ባለ ጠግነት አመሰግንሃለሁ… እና ሌሎችም ተብሎ እንደ ተጻፈ።

ስለ ሁለቱ የእምነት ዓይነቶች።

ልክ እንደ የተለያዩ ንባቦች፣ እና የተለያዩ ቃላት እና እንባዎች እና ጸሎቶች ለንቁ ህይወት ሰው ምቹ ናቸው፣ ስለዚህ ይህ እምነት ከመጀመሪያው ይለያል፣ የመወያየት ነጻነት ከተወለደበት። አንዱ ከመስማት የሚገኝ እምነት ነው፣ሌላው ደግሞ በመገለጥ የሚገኝ እምነት ነው፣ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው፤ መገለጥም ከመስማት የበለጠ እውነት ነው። ከተፈጥሮ እውቀት የመጀመሪያው እና የጋራ እምነት እውነተኛ እና የከበረ ነው፣ ከእርሱም የእግዚአብሔር ፍቅር መለያየት ይመጣል: ማለትም ጾም፣ ንቁ፣ ማንበብ፣ መዝሙራት፣ ጸሎት፣ ልምድ ያላቸው መጠየቅ። ከዚህ ሁሉ መንፈሳዊ በጎነት የተወለዱት ማለትም ትእዛዛትን መጠበቅ እና የራስን ልማዶች መንከባከብ እና ማዘዝ፤ ከዚህም ታላቅ እምነት፣ ተስፋና ፍጹም ፍቅር ይመጣሉ፣ ይህም የእግዚአብሔርን ማስተዋል ይማርካል፣ በጸሎት እንደተነገረው፣ ሰው በውስጣዊ ከእግዚአብሔር ጋር ሲጣመር፣ ቅዱስ አባይ እንዳለው።

የጸሎቱ ቃላቶች ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ ተጽፈዋል፣ ስለዚህም ሰውየው እንዳየው – ምንም እንኳን በእውነቱ ምንም ማየት ባይችልም – ሁልጊዜም ተመሳሳይ ጸሎት እንዲጸልይ የማሰብ ችሎታውን በቅድስት እና ሕይወት ሰጪ በሆነው ሥላሴ ፊት ሊያኖር የሚፈልግ ሰው ሁል ጊዜ ተመሳሳይ ጸሎት ይጸልያል። ነገር ግን አእምሮ ከርዕዮት እና ፅንሰ-ሀሳቦች የጸዳ ፣ ያለ ምስል ፣ ያለ ረብሻ ፣ ንፁህ እና ከክፉ ምኞት የጸዳ ፣ የማይንቀሳቀስ ፣ ለሌላው ነገር የማይነቃነቅ ፣ ምንም ሳያስብ ወይም የፍጥረት የሆነውን ማንኛውንም ነገር ግምት ውስጥ በማስገባት ከእግዚአብሔር ጋር በጥልቅ ሰላም እና ፍፁም ጸጥታ እየተነጋገረ እና እሱን ብቻ በማስታወስ የእውቀት ንጥቀት እስኪደርስ ድረስ፤ ከዚህም በኋላ ቅዱስ ፊልሞና ከቅዱሳን ሐዋርያት፣ ሰማዕታትና መነኮሳት ጋር እንዳደረገው የመጨረሻውን ጸሎት ማለትም “አባታችን ሆይ” ማለቱ ተገቢ ነው። ከዚህ ያለፈ ነገር ሁሉ በምናብ የተወለደ ቅዠት ነው። መለኮትነት ገደብ የለሽ እና ሊገለጽ የማይችል ነው፣ እና ለመንፈስ ቅዱስ መውረድ ጸጋ የሚገባው ከሆነ ወደ ራሱ የመጣው አእምሮም እንዲሁ መሆን አለበት። "በእምነት እንጂ በራዕይ አንመላለስምና" ይላል ሐዋርያው።

ለዚያም ነው በመንፈሳዊ ሥራ ረጅም ጊዜን ማሳለፍ ያለብን፣ ስለዚህም አእምሮ ለረጅም ጊዜ ወደ መለኮት በትጋት መመላለስን ይለማመዳል። አእምሮ ከአእምሮ በላይ የሆነ ነገር ባያገኝም ወደ እነርሱ አይቸኩልም እና ለረጅም ጊዜ የለመደውን ትቶ ይሄዳልና። እግዚአብሔርን የሚወድዱ ንጹሐን ከክፉ ምኞትም የራቁ ሰዎች ስለ እነርሱ በሚገባ የታዘዙ ናቸውና ከዓለም ነገር ብዙ ጕዳት አይቀበሉም። ወይም ታላቅ ስጦታን የተቀበሉ በእግዚአብሔር ዘንድ ፍጽምናን አይተዋልና።

ያ ጸጥታ ለፍላጎቶች ተገዥ ለሆኑ ሰዎች በጣም ጠቃሚ ነው።

መረጋጋት እና ከነገሮች እና ከሰዎች መለያየት ለሁሉም ሰው ጠቃሚ ነው ፣ ግን በተለይ ለስሜታዊነት እና ለደካሞች። አእምሮ ብዙ መንፈሳዊ ስጦታዎችን ካልተቀበለ በውጫዊ ድርጊቶች ብቻ ንጹህ እና ከመጥፎ ፍላጎቶች ነፃ መሆን አይችልምና። አንድን ሰው መንከባከብ እና በአንድ ሰው ላይ ሥልጣን መያዝ አስቀድሞ በመለየት ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽሕናን ላላገኘው ሰው ከጉዳት ነፃ አይደሉም። እና የህይወት ጭንቀቶች እና ውጣ ውረዶች ፍጹም እና ንጹህ የሆኑትን እና ከክፉ ምኞት የራቁትን እንኳን ይጎዳሉ።

ክሪሶስተም “ከሰማይ ሞገስ ውጪ በሰው ተግባር ምንም ትርፍ የለም” ብሏል። የሰማይም ጸጋ ለማይፈልጉት አይመጣም። ሁለቱንም ያስፈልገናል፡ የእግዚአብሔር እና የሰው አካል፣ ተግባር እና እውቀት፣ ፍርሃትና ተስፋ፣ ልቅሶና ደስታ፣ እግዚአብሔርን የሚፈራ እና የሚያስፈራ ፍርሃት እና ትህትና፣ ማስተዋል እና ፍቅር። በዚህ ሕይወት ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ድርብ ነው ይባላልና: ቀንና ሌሊት፣ ብርሃን እና ጨለማ፣ ጤና እና ሕመም፣ በጎነት እና ኃጢአት፣ ብልጽግና እና መጥፎ ዕድል፣ ሕይወት እና ሞት፤ በእያንዳንዱ ጥንድ መጀመሪያ እኛ ደካሞች የሆንን በዚህ ሕይወት መስክ እግዚአብሔርን እንድናገለግል በሁለተኛውም ፈተናን ፈርተን ከኃጢአት እንድንሸሽ ነው። በነገር ሁሉ የጸኑ ስለ ሆኑ፥ ሰዎች እግዚአብሔርን እንደ አባት ወደዱት፥ መልካሙን ነገር ሁሉ በመልካምና በጥቅም ያዘጋጃልና። በእነሱ አማካኝነት ሰውነታችን ለፈጣሪ ክብር እንደሚኖር እና ነፍሳችንን በማይመረመር በእግዚአብሔር ምህረት ነፍሳችን እንድትድን እንደሚረዳ እያወቁ ከተድላ ደስታ ርቀው መከራን ተመኙ።

ስለ ወንዶች ሦስት ክፍሎች።

ወንዶች ሦስት ምድቦች አሉ: ባሪያዎች፣ ደሞዝ ሰብሳቢዎች እና ልጆች። ባሪያዎች ቅጣትን በመፍራት ከክፉ ሽሹ እንጂ መልካምን አይወዱም። "ይህ መልካም ነው" ሲል ቅዱስ ዶሮቴዎስ "ነገር ግን ደስ የሚያሰኝ አይደለም።" ተቀጣሪዎች መልካሙን ይወዳሉ ክፉን ይጠላሉ ምክንያቱም ሽልማት ስለሚጠብቁ ነው። ነገር ግን ልጆች ፍጹማን ሲሆኑ ከክፉ ራቅ ቅጣትን ስለሚፈሩ ሳይሆን አጥብቀው ስለሚጠሉት ነገር ግን መልካም የሚያደርጉት ሽልማትን ስለሚጠብቁ ሳይሆን እንደ ሥራቸው ስለሚቆጥሩት ነው። ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጽህናን እግዚአብሔርን መምሰልና በእነርሱ ውስጥ እንዲኖር ምክንያት አድርገው ይወዳሉ። እናም በዚህ ምክንያት ምንም ክልከላ በሌለበትም ከሀጢያት ሁሉ ይርቃሉ።

መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ ንፁህ እስካልሆነና ከክፉ አምሮት ነፃ እስካልሆነ ድረስ እጅግ በጣም ቸር አምላክ መንፈስ ቅዱስን በእርሱ ላይ አይልክም ምክንያቱም ልማድ ወደ ህማማቱ እንዳይጎትተው እና በእርሱ ላይ በወረደው በመንፈስ ቅዱስ ፊት ጥፋተኛ ይሆንበት እና የበለጠ ፍርድን ይቀበላል። ነገር ግን በጎነትን በለመደው ጊዜ ከጠላት ጋር ምንም ግንኙነት ከሌለው እና በስሜታዊነት ባህሪው ካልተወሰዱ፣ ጸጋን ይቀበላል እና ስጦታውን ሲቀበል አይወቀስም። "በዚህም ምክንያት – የመለኪያው ደራሲ – እግዚአብሔር ፈቃዱን አይገልጽልንም: ምክንያቱም ካልተረዳን አንታዘዝም እና የበለጠ ፍርድ እንቀበላለን፤ እኛ ሕጻናት ሳለን ለእኛ ያለውን ታላቅ ምሕረቱን ባናውቅም አመስጋኞች የሆንን ነን። "የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሊያውቅ የሚወድ በነገር ሁሉ ለዓለሙ ሁሉ በነገርም ወደ ፈቃዱ መሞት አለበት" ብሏል።

ስለዚህ ስለ አንድ ነገር ጥርጣሬ በሚፈጠርበት ጊዜ አታድርጉት ወይም ጥሩ እንደሆነ አድርገው አይቁጠሩት፣ ያለ እሱ መኖር ወይም መዳን ካልቻሉ በስተቀር። መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴ ልምድ ያላቸውን ሰዎች መጠየቅ አለበት፣ ከዚያም በጠንካራ እምነት እና ጸሎት ስለ ጉዳዩ እርግጠኛነት ይመጣል፣ ይህም ከክፉ ምኞት ወደ ሙሉ ንፅህና ይመራዋል፣ ይህም አእምሮን የማይለዋወጥ እና በሁሉም መልካም ስራዎች የማይበገር ያደርገዋል፤ እና ትግሉ ታላቅ ቢሆንም ሰውዬው ምንም ጉዳት አይደርስበትም።

“ኃይሌ በድካም ይፈጸማል” (2ቆሮ 12፡9) ጌታ ለሐዋርያው ​​ተናግሯል። “ስደክም ያን ጊዜ ብርቱ ነኝ” (2ቆሮ 12፡10) ሲል መለሰ። ከስሜታዊነት ነፃ መሆን ሁል ጊዜ ጥሩ ምልክት አይደለም ፣ ምክንያቱም አጋንንት ብዙውን ጊዜ የሚወጡት በብዙ ምክንያቶች ነው-በተንኮል ፣ ወይም ቅዠት ለመፍጠር ፣ በእኛ ውስጥ ለራሳችን ከፍ ያለ ግምት ፣ ወይም ኩራት ፣ ወይም ሌላ ክፋት እንዲቀሰቀስ ፣ ይህም የሌላውን ፍትወት ቦታ ይወስዳል።

አንዳንድ አባቶች ከታላላቅ ሽማግሌዎች መካከል ትእዛዛትን ጠብቀዋል፤ ከእነሱ በኋላ ሌሎች በጽሑፍ ያስቀምጧቸዋል፤ እና በመደርደሪያው ላይ የተጻፈውን እንተዋለን፤ ስናነብም እንኳ የተነገረውን በመረዳት እና በተግባር ላይ በማዋል ራሳችንን አንለማመድም። ወይ የሚገባንን አናነብም ወይም ታላቅ ነገር እየሠራን እንደሆነ አድርገን እናስባለን እና እንኮራለን፤ ሳንፈጽመው ደግሞ የበለጠ እንደሚኮነን ሳናይ ክሪስቶም “የጌታውን ፈቃድ የሚያውቅ…” (ሉቃስ 12፡47) እንዳለ። እንግዲህ ማንበብ እና እውቀት ወደ ትልቅ ትህትና ሲመሩ ይጠቅመናል።

የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው “የሚያስተምራችሁን ወይም የሚሰብክላችሁን መታወቂያ አትፈልጉ” በማለት የሚያስተምረውን ሰው ሕይወት ሳንመረምር ስናዳምጠውም ምክርን ለማግኘት እንደዚሁ ነው። ጌታም እንዲህ ይላል፡- “የሚነግሯችሁን ሁሉ አድርጉ ጠብቁም…” (ማቴ። 23፡3)። መምህሩን በመጠየቅ ምንም ጉዳት የለውም፣ ነገር ግን የተናገረውን ባለማድረግ ምንም ጥቅም የለውም። “እያንዳንዳችን ስለ ራሳችን መልስ እንሰጣለን” (ሮሜ 14፡12)፡ አስተማሪ በቃሉ ደቀ መዝሙሩም በታዛዥነቱ ሥራ። ከዚህ ውጭ የሆነ ነገር ተፈጥሮን የሚጻረር እና ውግዘት ይገባዋል።

"እግዚአብሔር ቸርና ጻድቅ ነው" እንዳለ ቅዱስ ኤዎስጣቴዎስ "ከቸርነቱም ከምስጋና ጋር ስንቀበል የጽድቅ ርስት አድርጎ ይሰጠናል::" ምስጋና ስንጎድል ደግሞ የእግዚአብሔር ፍትህ ከመልካም ነገር ያሳጣናል። ስለዚህም የእግዚአብሔር ቸርነት እና እውነት ለሁላችንም በተፈጥሮ መልካም እና በዘላለማዊ ስቃይ ይሰጠናል።

ያ እውነተኛ ንስሐ ትልቅ ጥቅም ነው።

ሰው በፈለገ ጊዜ እንደገና ንስሃ መግባት ይጀምራል። ወድቀህ ከሆነ ተነሳ፤ ዳግመኛም ወድቀህ እንደ ሆነ እንደገና ተነሣ፤ እና ምንም ቢሆን በማዳንህ ተስፋ አትቁረጥ እና እራስህን ለራስህ ፍቃድ ጠላት አሳልፈህ አትስጥ። ይህ ትዕግስት ከራስ ነቀፋ ጋር አብሮ ለመዳን በቂ ነው። “እኛ ደግሞ በፊት የማታስተውል፣ የማንታዘዝ፣ የጠፋን፣ ለምኞት ባሪያዎች ነበርን…” (ቲቶ። 3፡3)።

የእግዚአብሔርን እርዳታ ካላየህ በፍጹም ተስፋ አትቁረጥ። በፈለገ ጊዜ እርዳታ መላክ ይችላል፤ እሱን ብቻ መታመን አለብህ፣ እና እሱ አንድ ነገር ያደርጋል። እሱ በአንዳንድ ፈተናዎች ወይም በሌላ መንገድ እሱ በሚያውቀው መንገድ እርማትዎን ያዘጋጃል፤ ወይም ትዕግስትህን እና ትህትናህን ከሥራ ይልቅ ይቀበላል፤ ወይም በሌላ በማታውቁት መንገድ፣ በአንተ አደራ ለሰው በፍቅር ይሠራል፣ እናም የምትፈራውን ነፍስህን ያድናል። ሐኪሙን ብቻ አትተወው፣ አለበለዚያ የእግዚአብሔርን ስውር ዕቅድ ባለማወቃችሁ ምክንያት በእጥፍ ሞት ትሰቃያላችሁ።

በእያንዳንዱ ሥራ ዙሪያ ስለ ስድስት ትስስር።

ስለ እውቀት ስንናገር አሁን ደግሞ ስለ ተግባር እንናገራለን። እያንዳንዱ የነፍስ እና የሥጋ ሥራ በስድስት ትስስር መካከል ነው። የቀኝ እና የግራ ማሰሪያዎች ከመጠን በላይ እና የስራ እጥረት ናቸው፤ ከላይ እና ከታች ያሉት እብሪተኝነት እና ተስፋ መቁረጥ ናቸው፤ በውስጥም በውጭም ያሉት ፍርሃትና ድፍረት ናቸው፤ እና ድፍረት፣ የቲዎሎጂ ባለሙያው እንደሚለው፣ ምንም እንኳን ስሞቹ ተመሳሳይ ቢሆኑም፣ ከድፍረት የራቀ ነው። በነዚህ ስድስት ማሰሪያዎች መካከል በትህትና እና በትዕግስት የሚመራ እርምጃ ነው።

አንድ ሰው የሰውን የማሰብ ችሎታ ብቻ ማድነቅ ይችላል፣ በእሱ ውስጥ ያለውን ነገር ሁሉ በፍላጎት እንዴት እንደሚለውጥ፣ ምንም እንኳን እሱ ራሱ ሳይለወጥ እና በሌሎች ውስጥ እንዳለ ይቆያል። ለዛም ነው ሁላችንም ለነገሮች አንድ አይነት ሃሳብ የሌለን ነገር ግን እያንዳንዱ ሰው እንደፈለገው ይጠቀምበታል ጥሩም ይሁን መጥፎ፡ በሥራው አስተዋይ የሆኑ ነገሮችን በቃልም ሆነ በአስተሳሰብ ለመረዳት የሚቻል ነው።

ሁሉም ሰዎች፣ እንደ ቲዎሎጂ ምሁር፣ የአራት ግዛቶች እና ዝንባሌዎች ናቸው። አንዳንዶቹ እዚህም ሆነ በሚመጣው ዘመን ደህና ናቸው፡ እነዚህ ሁሉ ቅዱሳን እና ንጹሐን ከክፉ ምኞት የራቁ ነበሩ። ሌሎች ደግሞ እዚህ ብቻ ጥሩ ናቸው፣ ለበጎ አድራጊው ምስጋና ባለማግኘታቸው፣ ለነፍስና ለሥጋዊ ጥቅም ብቁ እንዳልሆኑ ራሳቸውን ስላሳዩ፡ በምሳሌው ውስጥ ያለው ባለጸጋ እና ሌሎችም ከእርሱ ጋር ይመሳሰላሉ። ሌሎች ደግሞ እዚህ ለረጅም ጊዜ የሚሰቃዩ ናቸው፣ እንደ ዘላቂ ሕመም እስረኞች፣ ልክ እንደ ሽባዎች: አስተሳሰባቸው ተፈትኗል፣ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ሞገስ ያገኛሉ። ሌሎች ደግሞ እንደ ይሁዳና እንደ እርሱ ያሉ በራሳቸው ፍላጎት ስለተፈተኑ እዚህም እዚያም ይሰቃያሉ።

ወንዶችም አስተዋይ ነገሮችን በተመለከተ አራት መመዘኛዎች አሏቸው። አንዳንዶች እንደ አጋንንት የእግዚአብሄርን ስራ ይጠላሉ እናም ከክፉ ፈቃድ ክፉ ያደርጋሉ። ሌሎች ደግሞ መልካሙን የወደዱ ይመስላሉ ነገር ግን እንደ አእምሮአዊ ያልሆኑ አውሬዎች በስሜታዊነት ያደርጉታል የተፈጥሮ አምልኮትና ምስጋናን ሳያደርጉ። ሌሎች ደግሞ መንፈሳዊ እውቀትና ምስጋና ያላቸው፣ ሁሉንም ነገር እንደ ሚገባው የሚጠቀሙት የተፈጥሮ ሰዎች ናቸው። ሌሎች ደግሞ እንደ መላእክት ከተፈጥሮ በላይ ናቸው፡ ሁሉን ነገር ለፈጣሪ ክብር ይመለከታሉ ለሕይወት አስፈላጊ ከሆነው በላይ ምንም አይጠቀሙም (1ጢሞ። 6፡8)።

ስለ እግዚአብሔር አጠቃላይ እና ልዩ ስጦታዎች።

ስለዚህ ሁላችንም ለነፍስና ለሥጋው ስለ ጥቅሞቹ በአጠቃላይም ሆነ በልዩ ሁኔታ እግዚአብሔርን ልናመሰግነው ይገባናል። አጠቃላይ ሥጦታዎች አራቱ አካላት እና ከእነርሱ የሚወጡት ሁሉ፣ እና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ስለ ድንቅ እና አስደናቂ የእግዚአብሔር ሥራዎች የሚናገሩት ሁሉ ናቸው። የእግዚአብሔር ልዩ ስጦታዎች ለእያንዳንዱ ሰው የሰጣቸው ናቸው፡ ሀብትም ይሁን ምጽዋት፤ ድህነት መሆን፣ በአመስጋኝነት መሸከም፤ ፍትሕን ለማድረግ፣ በጎነትን ለመመሥረት የሚያስችል ኃይል መሆን፤ ለተወሰነ የነፍስ መዳን ተገዙ እና ተገዙ። ጤና ይሁኑ፣ የተቸገሩትን ለመርዳት፤ ንጽህና እና የነፍስ ጥንካሬ፣ በጎነትን ለማበረታታት፤ ድክመትና የእውቀት ማነስ ይሁን፣ በትህትና እና ያለ ውይይት ከነገሮች መራቅ፤ በፈቃደኝነት ለሚሆነው መዳን እና ሙሉ በሙሉ መካድ ወይም ምጽዋት ላይ መድረስ የማይችሉትን ለመርዳት ያለፈቃድ የዕቃ መጥፋት መሆን። ሰላም እና ብልጽግና ሁን፣ ፈቃዱ እንዲያድግ እና በበጎነት እንዲተገበር፣ ንጹህ እና ከመጥፎ ፍላጎቶች ነፃ ለመሆን እና ሌሎች ነፍሳትን ለማዳን፤ የገዛ ምኞታቸውን መቃወም የማይችሉ ከፍላጎታቸው ይድኑ ዘንድ፣ ወይም ለፍጹማን ሰዎች ሲሉ፣ በደስታ ሊታገሡአቸው፣ ፈተናዎችና መከራዎች ሁኑ።

ሁሉም ነገር እዚህ የተነገረው፣ አንድ ነገር ሌላውን የሚቃረን ቢመስልም፣ አስፈላጊ ሆኖ ሲገኝ በጣም ጥሩ ነው፤ ሳያስፈልግም ነፍስንና ሥጋን ይጎዳል። ከተነገረውም ሁሉ በላጩ ሀዘንን መታገስ ነው። ይህን ታላቅ ስጦታ የተቀበለ እግዚአብሔርን አመስግኑ፤ ከጸጋዎች ሁሉ የሚበልጥ ጸጋ ተሰጥቶታልና፤ ይህም የክርስቶስን፣ የሐዋርያትን፣ የሰማዕታትንና የመነኮሳትን ምሳሌ ነው። ለገዛ ፈቃዱ ከተድላ የሚመለስ ምኞቱን ቆርጦ የባሰ ሀዘንን የሚሻ ከእግዚአብሔር ታላቅ ኃይልንና እውቀትን ይቀበላልና። እና የእግዚአብሔርን ፈቃድ በሚጻረርበት ጊዜ የራሱን ግንዛቤ በመቃወም ሁል ጊዜ ያስባል እና እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘውን ያደርጋል።

በሚያስፈልገው ጊዜ ብቻ የመጠቀም ጸጋን የተቀበለ በእግዚአብሔር ቸርነት ተፈጥሮን ከሚቃረን እና ከትእዛዛት መተላለፍ ነጻ ወጥቷልና በጥልቅ በትሕትና እግዚአብሔርን ብዙ ምስጋና ማቅረብ ይኖርበታል። እኛ ደግሞ አሁንም ለስሜቶች የተገዛን እና ነገሮችን በደንብ ያልተጠቀምን – ከተፈጥሮ ጋር የሚጻረር – በመንቀጥቀጥና በማስተዋል ሁሉ ለበጎ አድራጊውን ብዙ ምስጋና ልናቀርብለት የማይችለውን ትዕግሥቱን እያደነቅን ምንም እንኳ ትእዛዙን ብንተላለፍ ክፉ ብንጠቀምም ከሥጦታውም ብንራቅ እርሱ የእኛን ስንፍና ይታገሣል እናም መልካሙን እስኪያደርግልንና ንስሐ እስኪገባን ድረስ ይጠብቅልን።

ስለዚህ ሁላችንም ልናመሰግነው ይገባናል፡- “በሁሉ ሁኔታ አመስግኑ” እንደተባለ። ከዚህ በመነሳት “ሳታቋርጡ ጸልዩ” (1ኛ ተሰ። 5፡17-18) የሚለውን የሐዋርያውን ሌሎች ቃላቶች ተከተሉ። አንድ ነገር ስታደርግ ፈጣሪን አስብ፡ ብርሃኑን ስታይ የሰጠህን አትርሳ። ሰማይን፣ ምድርን፣ ባህርንና ፍጥረታትን ሁሉ ስታይ እራስህን አድንቀህ ፈጣሪን አክብር። በምትለብሱበት ጊዜ ስጦታ መሆኑን ይገንዘቡ እና ህይወታችሁን የሚመራውን ያወድሱ። ባጭሩ የምታደርጉት ነገር ሁሉ እግዚአብሔርን ለማክበር አጋጣሚ ይሁን። እና ሳታቋርጡ ትጸልያላችሁ። ሐዋርያው ​​እንደ ተናገረ ነፍስም ሁልጊዜ ደስ ይበላት (1ኛ ተሰ። 5፡16) የእግዚአብሔር መታሰቢያ ደስ ያሰኛልና ይላል ቅዱስ ዶሮቴዎስ ዳዊትን ምስክር አድርጎ የጠራው፡- “እግዚአብሔርን አሰብኩ ደስም አለኝ” (መዝ። 76፡4)።

እግዚአብሔር ሁሉንም ነገር የፈጠረው ለእኛ ጥቅም ሲል ነው።

እግዚአብሔር ያለውን ሁሉ ለጥቅማችን የፈጠረ በመሆኑ አጋንንት ሲፈትኑን መላእክቱ ይጠብቁናል ያስተምሩንናል ራሳችንን አዋርደን ወደ እግዚአብሔር እንመለስ። እናም በዚህ እናምናለን እናም ከኩራት እና ከቸልተኝነት እናድናለን እናም ከፈተናዎች እንጠብቃለን።

እንደገና፡- ጤና፣ ብልጽግና፣ ደህንነት፣ ሰላም፣ ደስታ፣ ብርሃን፣ እውቀት፣ ሀብት፣ በሁሉም ነገር ስኬት፣ እረፍት፣ ደስታ፣ ክብር፣ ሃይል፣ ብልጽግና እና በዚህ ህይወት ውስጥ ያሉ ነገሮች ሁሉ – ወደ ምስጋና እና ስለ በጎ አድራጊው ትክክለኛ ግንዛቤ ይመራናል እና እሱን መውደድ እና እንደ ጥንካሬያችን መልካም ለማድረግ ፣ ይህንን እንደ ተፈጥሮአዊ ግዴታ በመያዝ እና በስጦታው ሙሉ በሙሉ እንድንከፍል እንፈልጋለን። ምንም እንኳን የማይቻል ቢሆንም፣ አሁንም ትልቅ ዕዳ ነው። እናም የሚታሰቡት ክፋቶች-በሽታዎች፣ ችግሮች፣ ድካም፣ ድካም፣ ድካም፣ ያለፈቃድ ሀዘን፣ ጨለማ፣ ድንቁርና፣ ድህነት፣ በሁሉም ነገር ውድቀት፣ ፍርሃት፣ ኪሳራ፣ ውርደት፣ ጭቆና፣ ድካም እና ሸክሞች ሁሉ – ወደ ትዕግስት፣ ትህትና እና መልካም ተስፋ ይመራናል፣ እናም በሚመጣው ምዕተ-አመት ብቻ ሳይሆን በአሁኑ ጊዜም ትልቅ መጽናኛ ይሆኑናል። ስለዚህም እግዚአብሔር በቃላት ሊገለጽ በማይችል ቸርነት ሁሉንም ነገር በሚገባ አዘጋጅቶልናል።

ይህንን በትክክል ለመረዳት የሚፈልግ መልካም ምግባሮችን ለመሰብሰብ መጣር፣ የተጠቀሰውን ሁሉ – ደጉንም ተቃራኒውንም በምስጋና መቀበል እና በሁሉም ነገር ሳይደናቀፍ መቆየት አለበት። በዚህ ብቻ አይደለም፡ አጋንንት የትዕቢትን ሃሳብ ሲወረውሩበት፡ ራሱን ከፍ ከፍ እንዲያደርግ፡ ስለ እነርሱ የተነገረውን አሳፋሪ ነገር ሁሉ አስታውስ እና ሀሳቡን ረግጦ ወደ ትህትና ይሂድ። አጋንንትም በፊቱ ክፉ ሐሳብ ባቀረቡበት ጊዜ፣ ትዕቢቱን አስቦ ይህን አዲስ ይረግጠው። እና እንደዚህ በማስታወስ፣ በጸጋው ትብብር ሐሳቦች እርስ በርሳቸው ይረግጡ፣ ስለዚህም በክፉ ሐሳቦች ተስፋ ቆርጬ እንዳልወድቅ፣ በትዕቢተኞችም ምክንያት በትዕቢት እንዳልወድቅ። ጠላቶቹ የማሰብ ችሎታውን ከፍ ሲያደረጉ በትሕትና ይጠግኑ። እና የማሰብ ችሎታው ሲወድቅ በእግዚአብሔር ተስፋ ይነሳ፤ ደፋር ሆኖ እንዳይወድቅ፣ እና ፈርቶ ቀሪውን ህይወቱን በተስፋ መቁረጥ እንዳያሳልፍ።

ይህ የመነኮሱ ታላቅ ሥራ ነው ይላሉ ሽማግሌዎች፡ ጠላት አንድ ነገር ሲጠቁም መነኩሴው ሌላውን ይወስዳል፤ እና ጠላት ሌላውን ሲጠቁም መነኩሴው በዚህ ህይወት ውስጥ ምንም ቋሚ እንደማይሆን አውቆ ዓይኑን ወደ መጀመሪያው ያዞራል። "እስከ መጨረሻ የሚጸና ግን እርሱ ይድናል" (ማቴ 10፡22) ሁሉም ነገር ባሰበው መንገድ እንዲሆን የሚፈልግ፣ የሚፈልገውን እንኳን አያውቅም። በነፋስ እንደ ዕውር ሰው ነው፤ በሚመጣውም ሁሉ በዚያ ደግፎአል። እንደ ባሪያ ሀዘንን ይፈራል፣ እንደ ባሪያ ደግሞ አይቶት የማያውቀውን ነገር ምን እንደሆነና ከየት እንደመጣ ሳያውቅ በደስታ እያሰበ ራሱን ለቅዠት አሳልፎ ይሰጣል። አያለሁ ሲል ደግሞ የበለጠ ዕውር ይሆናል።

አንድ ሰው ራሱን ሳይወቅስ ሲቀር ይህ ነው፤ ከወንድሞች ጋር ሲጸልይ ኢየሩሳሌምን ከላይ አይቶ ስለሞተው መነኩሴ እና አእምሮው ተወስዶአልና ቅዱስ መክሲሞስ በምዕራፉ ላይ እንደተናገረ የራስ ቸልተኝነትና የማይታወቅ ጥፋት ይመጣል፤ ምክንያቱም አንድ ነገር እንዳገኘ አስቦና የተበደረውን ትልቅ ዕዳ ባለማሰቡ ነው። ስለዚህ በስሜታዊነት የተያዙ በስሜታዊነታቸው ጨለማ ምክንያት ለብዙዎች ግልጽ የሆነውን ነገር አያዩም፣ ንጹሐን እና ከክፉ አምሮታቸው የፀዱ ደግሞ ሌሎች የማያዩትን ያያሉ።

የእግዚአብሔር ቃል ብዙ ቃላትን የያዘ እንዳልሆነ።

“የእግዚአብሔር ቃል ብዙ ቃላትን ያቀፈ አይደለም” እንዳለ ቅዱስ መክሲሞስ። ሁላችንም ብዙ እንናገራለን፣ ነገር ግን የእግዚአብሔርን ቃል አንድም እንኳ አላሟላንም፤ እግዚአብሔርም አለ፡- “አምላክህን እግዚአብሔርን በፍጹም ልብህ በፍጹምም ነፍስህ ውደድ…” (ማቴ 22፡37) አባቶች ቀደም ብለው የተናገሩ እና የጻፉት እና አሁንም ይናገሩ እና ይጽፋሉ፣ እና ከነዚህ ቃላት ውስጥ አንድም እንኳ አልሞላንም! “በፍጹም ነፍስህ” ይላል ቅዱስ ባስልዮስ፣ “ከእግዚአብሔር በቀር በፍጹም መውደድ ማለት ነው፣ እናም ሰው ነፍሱን ሲወድ እግዚአብሄርን የሚወደው በሙሉ ነፍሱ ሳይሆን ግማሹን ነው፣ እኛ እራሳችንን እና ሌሎች ብዙ ነገሮችን ከወደድን እንዴት እግዚአብሄርን መውደድ እንችላለን ወይስ እንወደዋለን ለማለት አንደፍርም?

ለጎረቤት ፍቅርም ተመሳሳይ ነው። ሙሴና ሐዋርያው ​​ጳውሎስ እንዳደረጉት ለባልንጀራችን ካለን ፍቅር የተነሳ የአሁኑን ምናልባትም የሚመጣውን ሕይወት ካልናቅን እንዴት ባልንጀራችንን እንወዳለን ማለት እንችላለን? ሙሴ እግዚአብሔርን ስለ ሕዝቡ፡- ኃጢአታቸውን ይቅር ብትላቸው ይቅር በላቸው፤ ያለዚያ ከጻፍኸው ከመጽሐፍህ ደምሰሰኝ ብሎ ተናግሯልና (ዘጸ 32፡32)። ሐዋርያውም፡- “እኔ ራሴ ስለ ወንድሞቼ ፍቅር ከክርስቶስ ልለይ እወዳለሁ” – በተለይም እሱን ሊገድሉት ለሚፈልጉ – “እስራኤላውያን ስለሆኑ” (ሮሜ 9፡3-4)።

የቅዱሳን ነፍሳት እንደዚህ ናቸው: ከራሳቸው ይልቅ ጠላቶቻቸውን ይወዳሉ። ስለዚህ፣ በዚህ ምዕተ-አመት ውስጥም ሆነ በሚመጣው፣ በራሱ መጥፎ ፈቃድ ጠላትህ ቢሆንም፣ በሁሉም ነገር ለጎረቤትህ ቅድሚያ ትሰጣለህ። ከሚወዷቸው ሰዎች ሽልማት አይፈልጉም፤ ነገር ግን ያላቸውን ሁሉ ለሌሎች በመስጠት በጎ አድራጊውን ለማስደሰትና ለሰው ያለውን ፍቅር በሚችለው መጠን ለመምሰል እነርሱ እንደሚቀበሉት ደስ ይላቸዋል። እርሱ ለከሓዲዎችና ለኃጢአተኞች ቸር ነውና።

ሰውም እንዲህ ዓይነት ስጦታ ሲሰጠው ከምድር ያስነሣው አፈርም ትንሽም ቢሆን ፈጣሪዋን አምላክንም እንዲመስል ያደረገ አምላክ ባለ ዕዳ እንደሆነ ይቈጥር። በደልን በደስታና ያለ ቂም በመጽናት ለጠላቶች መልካም ማድረግ ለባልንጀራም ነፍስን መስጠት የእግዚአብሔር ስጦታዎች ናቸውና ሊቀበሏቸው ለሚፈቅሩ ሰዎች የተሰጣቸው "ያለሙአቸው ይጠብቃቸውም ዘንድ" (ዘፍ። 2፡15) ለአዳም እንደተነገረው ሥጦታም የምስጋና ምክንያት ይሆን ዘንድ ነው። ከእኛ ምንም መልካም ነገር አልመጣምና፤ ያሉት ነገሮች ከከንቱ እንደመጡ ሁሉ በጎ ነገር ሁሉ በእግዚአብሔር በጸጋ ተሰጥቶናል። " ያልተቀበልከው ምን አለህ?" ይላል ሐዋርያው፤ ከእግዚአብሔር እንደ ስጦታ አድርገህ ተቀብለሃል ማለት ነው። " ከተቀበላችሁት ያልተቀበላችሁ መስሎ ስለ ምን ትመካላችሁ?" ( 1 ቆሮ። 4:7 ) እርስዎ እራስዎ የማይቻለውን እንዳደረጉት፤ ያለ እኔ ምንም ልታደርጉ አትችሉም ብሎአልና (ዮሐ 15፡5)።

ያለ ትህትና አስተሳሰብ መዳን እንደማይቻል ነው።

በስሜታዊነት በጣም የጨለመ ሰው አንዳንድ ጊዜ እራሱን ከመላእክት ጋር እኩል አድርጎ ይቆጥር ወይም ይበልጡን ወደ እብደት ይደርስ እንደሆነ አላውቅም ፣ ምክንያቱም ያለ ትህትና ሀሳብ ይድናል ብሎ ስለሚያስብ። የንጋት ኮከብ ትሕትናን አጥቶ ሌላ ኃጢአት ሳይሠራ ወደ ጨለማ ተለወጠ። እንግዲህ ትህትና ለማይኖረው ሟች ሰውና አፈር ሆኖ ኃጢአተኛ እንዳይል ምን ይሆናል? ነፍስህ ካልታወረች እና ኃጢአተኛ እንደሆነች ካላመንክ በቀር።

“በእርግጥም” ይላል ክሪሶስተም፣ “ጌታ እንደተናገረው ፍጹም ሰው በመጪው ዘመን ከመላእክት ጋር እኩል ይሆናል። በሙታን ትንሣኤ ነው እንጂ በአሁኑ ዘመን አይደለም። ነገር ግን በዚያን ጊዜ ሰዎች ከመላእክት ጋር እኩል ናቸው እንጂ መላእክት አይሆኑም። ተፈጥሮአቸውን መለወጥ ስለማይችሉ። ነገር ግን፣ በጸጋ የማይለወጡ እና ከችግሮች ሁሉ ነፃ ይሆናሉ፣ በራሳቸው ላይ ስልጣን፣ እና በማይቋረጥ ደስታ፣ እና ምንም ዓይን ያላየችው ለእግዚአብሔር ባለው ፍቅር… እና የመሳሰሉት። ይህ በእንዲህ እንዳለ ማንም ሰው ፍጹም ሊሆን አይችልም፤ ቃል የተገቡትን እቃዎች ተቀማጭ ገንዘብ ብቻ መቀበል ይችላሉ።

ስጦታ የሌላቸው ድሆች እንደሚያደርጉት ራሳቸውን ያዋርዱ። የጸጋም ስጦታ ያላቸው ከእግዚአብሔር ስለ ተቀበሉ እንደ ሞኞች ሆነው እንዳይከሰሱ። ባለጠጎችም ስለ ስጦታቸው እግዚአብሔርን ያመሰግኑ ዘንድ እንደሚገባ፥ በበጎነት ባለ ጠጎችም እንዲሁ። ድሆችም እግዚአብሔርን አመስግኑ በጎ የሚሠሩትን ባለ ጠጎች ውደዱ ባለ ጠጎች ድሆችን አብልጠው መውደድ አለባቸው፤ በዚህ ዘመንም ሆነ በሚመጣው ዘመን በእግዚአብሔር መግቢነት በምጽዋት ይድናሉና። ድሆች ከሌለ ነፍሳት መዳንን አታገኙም እና ከሀብት ፈተና አያመልጡምና። ደቀ መዛሙርት መምህራኖቻቸውን መውደድ እንዳለባቸው ሁሉ አስተማሪዎችም ደቀ መዛሙርቶቻቸውን መውደድ አለባቸው። እና እያንዳንዱ ሰው እውቀትን እና መልካም ነገርን ሁሉ ስለ ሰጠን እግዚአብሔርን ማመስገን አለበት፣ ለዚህም ሁልጊዜ ማመስገን ተገቢ ነው፤ በንስሐም ቅድስት ጥምቀትን ለማደስ ኃይልን ስለተቀበልን ያለዚያ ማንም ሊድን አይችልም።

ለምንድነው ጌታ ሆይ ጌታ ትለኛለህ እኔ የምለውን አታደርጊም ይላል ጌታ። (ሉቃስ 6፡46) ማንም ሰነፍ እንዳይሆን፣ ይህን ሲሰማ፣ ተንበርክኮ ጌታን ከጠራ ምንም ጥፋት እንደሌለበት ያስባል። በአንጻሩ ደግሞ ጌታ እንዲህ ይላል፡- “በለመለመው እንጨት ይህን ቢያደርጉ የደረቀው እንጨት ምን ይሆን? (ሉቃስ 23:31) ሰሎሞን "ጻድቃን በጭንቅ የሚድኑ ከሆነ ኃጢአተኛና ኃጢአተኛ ምን ይሆናሉ?" ( ምሳ። 11:31 ) እናም አንድ ሰው መለኮታዊ ትእዛዛት በሁሉም አቅጣጫ እንዴት እንደሚያበረታቱት ሲያይ ነፍሱን ከሚያጠፋው በከፋ ፍርድ እንዳይፈረድበት ተስፋ አይቁረጥ። ይልቁንም ሰውን በየቦታው ወደ ፍጽምና የሚገፋፉትን መለኮታዊ ትእዛዛትን እና ቅዱሳት መጻሕፍትን ያደንቅ፣ ስለዚህም ከመልካም ነገር ለማምለጥ እና ለክፉ ሰበብ እንዳያገኝ።

በፊቱ ይህን ክፉ ነገር ሁሉ እያየ እንዲህ ያለውን ነገር ለማድረግ በተፈተነ ጊዜ ወደ ቸሩ አምላክ ይመለስ፥ ለሰው ባለው ፍቅር ድንቅ ተአምራትን የሚያደርግ ሰው ሁሉ በእርሱ ውስጥ ሥልጣን ቢኖረውም ከፈቃዱ ውጭ በሆነ መንገድ ፍጹም እንዲሆን። ጥበበኞችም በተገኙት ጥቅማ ጥቅሞች እያፈሩ በህልም ወንዙን እንደተሻገሩት ሁሉ ትግሉን ያካሂዳሉ ሲል ቅዱስ ኤፍሬም ተናግሯል።

"በዚህም ምክንያት" ይላል ቅዱስ ይስሐቅ "እግዚአብሔር ፈተናዎችን አብዝቶአል፣ ስለዚህም ሰዎች እየፈሩ ወደ እርሱ ይሮጣሉ።" ይህን ያልተረዳ ግን ከክፉ ስግብግብነት የተነሣ እንዲህ ያለውን ስጦታ ያወግዛል ራሱን ገድሏል አጠፋውም፤ በጠላቶቹ ላይ ጦር አንሥቶ በራሱ ላይ መለሰላቸው። ታላቁ ባሲል እንዲህ ይላል፡- “እግዚአብሔር መልካም ሆኖ ሁሉንም ሰው መልካም ማድረግ ይፈልጋል። እናም ዲያብሎስ ክፉ ሲሆን – ባይችልም – ሁሉንም ሰው ወደ ክፋት መጎተት ይፈልጋል። እና ልጆቻቸውን የሚወዱ ወላጆች የሞኝነት ሥራን እንደሚከለክሏቸው እና በፍቅር ተገፋፍተው ወደ ኋላ እንዲመለሱ እንደሚያደርጋቸው ሁሉ፣ እግዚአብሔርም ፈተናዎችን የሚፈልገውን ከዲያብሎስ ክፉ ምክር የሚለይ መራራ ነገር እንዲሆን ይፈቅዳል። "በበትር የሚራራ ልጁን ይጠላል፤ የሚወደው ግን በጊዜው ይገሥጻል።"(ምሳ 13፡24)።

ስለዚህ እኛ ተድላን እና እራሳችንን የምንወድ በሁሉም አቅጣጫዎች አስቸጋሪ ሁኔታዎችን መጠበቅ አለብን: እግዚአብሔርን ለሚወዱት መዳን ሊሆኑ ይችላሉ፣ ማለትም፣ እግዚአብሔር የሚፈቅድልን ፈተናዎች፤ ነገር ግን በትዕቢት ለሚወድቁ እና ከእግዚአብሔር ጋር ስላልሆኑ ወደ ጥፋት ያመራሉ። እንግዲያውስ ሞትን ሳይሆን እርማትን የምንቀበል ልጆች ትንሽ ብንመርጥ ይሻለናል። ችግርን በመፍራት ከእርሱ በመራቅ በዲያብሎስ እጅ ከመውደቅ እና በዚህም ለዘላለም ከመዞር እና በራስ ላይ ስቃይ ከምንሰጥ ትግስት ሲገኝ ወደ እግዚአብሔር መሮጥ ይሻላል። ከሁለት ነገሮች አንዱ ይጠብቀናል፡ ወይ የመጀመሪያውን ችግር፣ ጊዜያዊውን፣ ወይም ሁለተኛውን፣ ዘላለማዊውን እንታገሳለን።

ጻድቁን ከእነዚህ ሁለት ችግሮች አንዳቸውም አይጎዱም፣ ምክንያቱም ለእኛ ጥፋት የሚመስለውን ሁሉ በደስታ ይቀበላሉ፤ ፈተናዎችም በመጡ ጊዜ እንደ ትርፍ ጊዜ ይቀበላሉ እንጂ ከነሱ ጉዳት አያገኙም። የሚሞተው በጥይት ተመትቶ የናፈቀው ሳይሆን ሟች የቆሰለው ነውና። የኢዮብ ቁስል ጎድቶታል? በተቃራኒው ዘውድ ሾመው። ሐዋርያትና ሰማዕታት ፈርተው ያውቃሉ? “ስለ ኢየሱስም ስም ይናቁ ዘንድ የተገባቸው ሆነው በመቁጠራቸው ደስ አላቸው” (ሐዋ። 5፡41) ተብሏል። ድል ​​አድራጊውም ውጊያን ባወቀ መጠን ዘውድ ተቀዳጅቶ በእርሱ እጅግ ይደሰታል። እንዲህ ያለው ሰው የመለከቱን ድምፅ ሲሰማ ቁስሉን እንዳወጀ አይፈራውም ነገር ግን ደስ ይለዋል የሽልማቱን አክሊል ያውጃልና።

እንደ ጥሩ መንፈስ ከጽኑ እምነት ጋር ተዳምሮ ያለ ጥረት ምንም የሚያሸንፍ ነገር የለም፣ እና ራስን መውደድና ፍርሃትን ያህል በፍጥነት ሽንፈትን አያመጣም፣ ይህም ካለማመን የሚመጣ ነገር የለም። ከንቃተ ህሊና እና ከተሞክሮ፣ ወይም በረቀቀ አስተሳሰብ ከማሰብ የበለጠ የድፍረት መመሪያ የለም። ሥራ ፈትነትን ያህል የመርሳትን ነገር የሚያመጣ ነገር የለም፣ እና ሰውን ከኃጢአተኝነት በፍጥነት ነፃ እንዲያወጣ የሚረዳው ምንም ነገር አለመቻቻል፤ እንደ ንስሐ እና ክፋትን እንደ ማቋረጥ ካሉ ኃጢአቶች በኋላ እርቅን የሚያመጣ ነገር የለም። ፍላጎትን እና ግንዛቤን ከመቁረጥ የበለጠ ፈጣን ወደ መንፈሳዊ እድገት መንገድ የለም። መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ በቀንና በሌሊት በእግዚአብሔር ፊት እየሰገደ ፈቃዱ በሁሉ ዘንድ እንዲደረግ ሲጸልይ የበለጠ ምንም ነገር የለም፤ እና የነፍስን ወይም የሥጋን ፈቃድ እና ነፃነት ከመውደድ የከፋ ነገር የለም።

እኛ ከሥቃይና ከፈተና በመፍራት ቸርነትን የምንወድ ከነፃነት ምንም አናገኝምና። የሚጠቅመን ራሳችንን መጠበቅ እና ከነገሮች መለየት ነውና ድካማችንን ከሚጎዳው ነገር በመራቅ ከሀሳብ ጋር እንዋጋ። የሚታዘዙ መናፍስት የተሸነፉት ንጹሐን በሆኑ እና ከመጥፎ ፍትወት የራቁ አለቆች እንዲሁም አሳፋሪ ምኞቶችን ድል ባደረጉ ሰዎች ነው፤ አሁንም በአባት ታዛዥነት ውስጥ ያሉት የበታች አጋንንትን ሲያሸንፉ። ቅዱስ መቃርዮስ እና አባ ክሮንዮስ የሚገዙ አጋንንት እና የበታች አጋንንት አሉ ይላሉ። የሚገዙት አጋንንት ከንቱ ውዳሴ፣ ትዕቢት እና ተመሳሳይ ነገሮች ናቸው። የበታችዎቹ ሆዳምነት፣ ርኩሰት እና የመሳሰሉት ናቸው።

ፍፁም የሆነ ፍቅርን ያገኙ ሰዎች ይቆጣጠራሉ፣ ምክንያቱም ሳይገደዱ መልካም ስለሚያደርጉ እና ይህን ለማድረግ ደስተኞች ናቸው እናም መተው አይፈልጉም፤ ከመልካም ሥራ ከለከለቻቸውም ያ በነሱ ላይ ቅጣት ይሆናል። በመለኮታዊ ናፍቆት ተገፋፍተው ወዲያውኑ ወደ ጸጥታ እና ተግባር ያመልጣሉ፤ እና ይህ ደስታቸው እና አኗኗራቸው ነው። እንደነዚህ ያሉት ወላጆች ምክር ይሰጣሉ-ትንሽ ጸልይ፣ ትንሽ አንብብ፣ ትንሽ አሰላስል፣ ትንሽ ስራ፣ አእምሮህን ትንሽ ተመልከት እና ጊዜውን በዚህ መንገድ አሳልፋ። ይህን የሚሉት እነርሱ ራሳቸው ንጹሐን ስለሆኑ ከክፉ ምኞትም የራቁ ናቸውና ከሚያስደስታቸው በቀር ለማንኛውም ምኞት ባሪያዎች ስላልሆኑ፤ አእምሮአቸውን ወደ ፈለጉበት ያቆዩታል እና ሰውነታቸውን እንደ አገልጋይ ያዛሉ። ነገር ግን ከህግ በታች መሆን አለብን ፣ እንደ ግዴታ ፣ በጎነትን ፣እንኳን ሳናስብ እና ዝንባሌያችንን እንቃወማለን። ምኞቶችን እና ተድላዎችን የበለጠ እንወዳለን – ማለትም የአካልን ምቾት እና የራሳችንን ፍላጎት – እና ይህ የማሰብ ችሎታችንን ወደሚፈልገው ቦታ ይወስዳል። ስለዚህ፣ ሰውነት የተዘበራረቁ ግፊቶች አሉት: የሚፈልገውን፣ ያለምንም ተጨማሪ ስራ ይሰራል። እና በእውነቱ፣ የማሰብ ችሎታ በማይገዛበት ቦታ፣ ሁሉም ነገር ምክንያታዊ ያልሆነ እና በተፈጥሮ ላይ ይከሰታል፤ ጌታ ስለ ከነዓናዊው ስለ ስምዖን ቀናተኛ፡- “እነሆ እውነተኛ እስራኤላዊ ተንኰል የሌለበት” (ዮሐ። 1፡47) እንዳለው በእውነተኛ እስራኤላውያን ላይ ከተፈጸመው በተለየ መልኩ በጎነቱን እያወጀ።

ናትናኤል የሚለው ስም ለእግዚአብሔር ቅንዓት ማለት ነው። እውነተኛ ስሙ ስምዖን ነበር፤ ከቃና ዘገሊላ ስለመጣ ከነዓናዊ ተባለ፡ በመልካም ምግባሩም ናትናኤል ተባለ፡ እንዲሁም እስራኤላዊ፡ ማለት እግዚአብሔርን ያለ ምንም ሽንገላ የሚያይ አእምሮ ተባለ። ታላቁ ባሲል “የመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ሰውን በመወለዱ ሳይሆን በበጎነቱ የመጥራት ልማድ አላቸው” ብሏል። የሐዋርያትን አለቆች ጴጥሮስንና ጳውሎስን እንውሰድ፤ አንዱ ስምዖን ይባላል፤ ጌታም ከጽኑነቱ የተነሣ ጴጥሮስ ብሎ ጠራው። ሌላው ሳኦል ሲሆን ትርጉሙም “ሁከት” ማለት ሲሆን እግዚአብሔር በኋላ ስሙን ጳውሎስ ብሎ ለውጦ “መጽናናት” ወይም “ሰላም” ማለት ነው። እና እንዲያውም ቀደም ሲል ምእመናንን ያስጨነቀውን ያህል፣ በኋላም ለነፍስ ሁሉ በሥራና በቃላት ሰላምን አመጣ፣ ክሪስቶም ስለ እርሱ ሲናገር፡- “የሐዋርያውን ክብር ተመልከት፡ እግዚአብሔርን አሰበ እና እግዚአብሔርን አመሰገነ እና ጸሎትን እስኪሰጥ ድረስ ማስተማር አልጀመረም፣ እውቀቱና ኃይሉ ከእርሱ ዘንድ እንዳለው አሳይቷል። በጸሎትም በእርግጥ ያስተምራል።

መለኮታዊው ሉቃስ የሐዋርያትን ሥራ አልጨረሰም፤ ለጌታ በመሄዱ እንጂ በቸልተኝነት ወይም በሌላ ተመሳሳይ ምክንያት አይደለም። ነገር ግን ያላለቀውን ነገር ስንተወው በግዴለሽነት ወይም ትኩረት ከማጣት የተነሳ ነው የምናደርገው። የእግዚአብሔርን ሥራ በትጋት አንገነባም በእውነትም አንወዳቸውም ነገር ግን የማያስፈልግና አስቸጋሪ ብለን እንንቃቸዋለን። እና ስለዚህ፣ ወይ እድገት አንሄድም ወይም ብዙ ጊዜ ወደ ኋላ እንሄዳለን፣ ልክ እንደ “ወደ ኋላ እንደተመለሱ እና ከእርሱ ጋር እንዳልሄዱ” (ዮሐ 6፡66)። ክሪሶስተም “ቃሉ እንዳሰቡት ጨካኝ አልነበረም፣ ነገር ግን በዚያን ጊዜ ስለ ዶግማ ይነገሩ ነበር” ብሏል። ምንም ፍላጎት ወይም ንቃት በሌለበት፣ ቀላል የሆነው አስቸጋሪ ይሆናል፣ በተቃራኒው ደግሞ ይከሰታል።

ነፍስ እንዴት በበጎዎች ትገነባለች።

ታላቁ ባሲል እያንዳንዱ ሰው ከሁሉም በላይ ትዕግስት ያስፈልገዋል ይላል። ሐዋርያው ​​ደግሞ ሰው ትዕግስት እንደሚያስፈልገው ተናግሯል “እንደ ዝናብ በምድር” (ዕብ። 6፡7)፣ በእርሱ ላይ መሠረት ሊጥልበት፣ ያም እምነት፣ እና በጥቂቱም ቢሆን በማስተዋል መገንባት። አርክቴክቱ የነፍስን ቤት የሚሠራው በዚህ መንገድ ነው፡ በመጀመሪያ ከትሕትና ምድር ሸክላውን ወስዶ ድንጋይን ከድንጋይ ጋር ያገናኛል ማለትም በጎነትን በበጎነት ጣራውን እስኪዘረጋ ድረስ ፍፁም ፍቅር ነው። ከዚያም የቤቱ ባለቤት መጥቶ በነፍስ ውስጥ ይኖራል፣ ሁልጊዜም መሣሪያቸውን የሚይዙ ጥሩ በረኞች ካሉ – ማለትም ብሩህ አስተሳሰቦች እና እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኙ ሥራዎች ንጉሡን የማይረብሽ – በረኛ አይደለችም በመርፌ ሥራዋ በእጇ የተቀመጠች፣ ቅዱስ አባይ የጥንት ታሪኮችን ሲገልጽ። "ስለዚህም አባታችን አብርሃም ሴትን በረኛ አላደረጋትም፥ ነገር ግን ጽኑና ጽኑ አእምሮ ነው እንጂ። በዚያም ሳይተኛ፣የሌሎችን ሐሳብ በመቃወምና በመናቅ ቃል እየገደለ፣የተገለጠው አእምሮ የእግዚአብሔርን ማሰላሰልና መለኮታዊ ሐሳብን እንዳይተው፣ከእግዚአብሔር ዓላማ ውጭ ወደ ልብ ለመግባት የሚሞክረውን ነገር ሁሉ እየናቀና እየናደ ይገፋል። "እኔ የምናገረው ከንቱ ነው" ይላል። በሌላ ቦታ ደግሞ ቅዱስ አባይ መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን እየጠቀሰ ሕማማት የአእምሮ መደበቅ ምክንያት እንደሆነ ሲገልጽ እናነባለን። እና እንደዛ ነው።

ማስታወሻ 6፡ በዚህ ላይ ያቀረበው ንግግር በህዳር ወር የመጀመሪያ ቀን መቅድም ላይ ይገኛል።

የማሰብ ችሎታ በሁሉም አቅጣጫ ባይገኝ፣ እንደ ቧንቧ ውኃ፣ ወደ እግዚአብሔር ለመውረድ ሐሳብ አይሰበሰብም ነበር። እና አንድ ሰው ለእነርሱ የራሱን ውሳኔ ካላጣ እና የተሻለውን ነገር ካልቀመሰ እንዴት ሊመጡ ያሉትን ነገሮች በቀላሉ ይንቃል? ስለዚህም ነው እግዚአብሔርን እንዴት ደስ ማሰኘት እንዳለብን በማሰብ በእምነትና በትዕግስት መሮጥ አለብን። በጊዜ ሂደት፣ በደንብ የሚሮጡ ሰዎች ያዩታል እና አንዳንዶቹን ይይዛሉ፤ እናም በሚመጣው ክፍለ ዘመን ሁሉንም ያዩታል፣ የዚህ ህይወት የሚጠፋው መስታወት ሲሰበር፣ ነፍስ ከስጋም ከስጋም ከመንፈስ ጋር የማይቃወመው (ገላ። 5፡17)፣ እና መሰልቸት ከአሁን በኋላ መርሳትን ሊያመጣ በማይችልበት።

መርሳት አለማወቅ ነው፣ እና ብዙዎቻችን አሁን በዚህ እንሰቃያለን፤ ለዛም ነው ነገሮችን ለማስታወስ በጽሁፍ ማስቀመጥ ያለብን። ብዙ ጊዜ አንድ ሀሳብ በራሱ ይመጣል፣ እና እርስዎ እንዳይረሱት ይጽፉት፤ እና በጥቃት ጊዜ በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ሲረጋገጥ እርዳታ፣ ወይም እፎይታ ወይም የምስጋና ምክንያት ሊሆን ይችላል። አንድ ሰው እንደነዚህ ያሉትን ሀሳቦች ችላ ብሎ ከሆነ፣ ለፍላጎት ምንም ነገር አይኖረውም ነበር፣ እና ሁሉንም በሚፈጅ የመርሳት ችግር ምክንያት ትርፍ ያጣ ነበር።

ስለዚህ በጎነትን መማር ያለብን በቃላት ሳይሆን በተግባር ነው፣ ስለዚህም ከነሱ ጋር በመለማመድ የመልካሙን ትውስታ እናስቀምጣለን። " የእግዚአብሔር መንግሥት በኃይል እንጂ በቃል አይደለም" (1ኛ ቆሮ 4፡20) ይላል። በሥራ የሚፈልግ በሥውር የሚሠራ በፍለጋ ውስጥ ያለውን ኪሳራና ትርፍ ያውቃል፤ እንዲህ ያለው ሰው ብዙ መከራ ደርሶበታል፤ በልምድም ተምሯልና ሌሎችን መምከር ይችላል ይላል ቅዱስ ይስሐቅ። ደህና፣ ጥሩ የሚመስሉ እና በእርግጥ ኪሳራ የሚያመጡ ነገሮች አሉ፣ እና ሌሎች በውጫዊ መልኩ መጥፎ የሚመስሉ እና በእውነቱ ትልቅ ጥቅም የሚያስገኙ ነገሮች አሉ። ለዚያም ነው ቅዱስ ይስሐቅ፡- “ለሚለምኑት ሁሉ መልካም ምክር ሊሰጥ አይችልም” ያለው። ነገር ግን ከእግዚአብሔር ዘንድ የማስተዋልን ጸጋ ተቀብሎ በረዥም ተጋድሎ የበራ ማስተዋልን ያገኘ ሰው ብቻ ነው ቅዱስ መክሲሞስ እንዳለው።

ምክር በታላቅ ትህትና ሊሰጥ ይገባል፣ እና ለሁሉም ሳይሆን፣ በራሳቸው ፈቃድ ለሚጠይቁት፤ እና በግዴታ የተጠየቀው ነገር መልስ የሚሰጠው ራሱ ደቀ መዝሙር እንደሆነ አድርጎ መመለስ አለበት፣ ስለዚህም መልሱ የሚናገረውን ሰው ትህትና እና የልመናውን ነጻነት በሚጠይቀው ሰው ነፍስ ውስጥ ተቀርጾ ይኖራል። ነቢዩ ኢሳይያስ “ኃያል አምላክ፣ የሰላም አለቃ” (ኢሳ 9:6) እንዳለው እንደ “ድንቅ መካሪ” ጥሩ አማካሪ ሲያይ በእምነት ይጽናናል። ይኸውም ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ወንድሙን የከሰሰውን አይሁዳዊ፡- በአንተ ላይ ፈራጅና ዳኛ ማን ሾመኝ? ምንም እንኳን “አብ ፍርድን ሁሉ ለወልድ ሰጠው” (ዮሐ። 5፡22) ቢልም፣ እዚህ ግን በሁሉም ነገር የመዳንን መንገድ ከቅዱስ ትሕትናው ጋር ያሳየናል፣ አያስገድድም፣ ነገር ግን “ሊከተለኝ የሚወድ ቢኖር ራሱን ይካድ… ይከተለኝም” (ማቴ 16፡24) ይላል። ይህ ነው: ስለ ራስህ ሕይወት አትጨነቅ፤ እናም እኔ እንደማደርግ እና በፈቃዴ ለሁሉም የስሜት ሕዋሳትን ሞት እንደታገስሁ፣ እንደ ሐዋርያት እና ሰማዕታት በተግባር እና በቃላት ምሰሉኝ። እና እኔን በዚህ መንገድ መምሰል ካልቻለ ቢያንስ ያንን ሞት በስምምነት ይቀበል።

ስለዚህም ለዚያ ባለጸጋ ወጣት እንዲህ አለው፡- “ፍጹም ልትሆን ከፈለግህ ሂድና ያለህን ሽጠ…” (ማቴ። 19፡21)። ታላቁ ባሲል ስለዚህ ወጣት ትእዛዛትን ጠብቄአለሁ ሲል እንደዋሸ ይናገራል፤ እርሱ ቢጠብቃቸው ኖሮ፣ የሕጉ የመጀመሪያ ትእዛዝ “አምላክህን በፍጹም ልብህ በፍጹም ነፍስህ ውደድ” (ዘዳ 6፡5) ስለሚል ብዙ ንብረት አያከማችም ነበር። "በፍጹም ነፍስህ" የሚለው ቃል እግዚአብሔርን የሚወዱ ሌላ ነገር እንዲወዱ አይፈቅዱም፣ እና ስለ አንድ ነገር የሚጨነቅ ሰው ቀድሞውኑ ይቃረናል። እና ደግሞ፡- “ባልንጀራህን እንደ ራስህ ውደድ” (ዘሌ 19፡18) ማለትም እያንዳንዱን ሰው። ብዙ ሀብት ሲያከማች ሌሎች የሚበሉት አጥተው ከእነርሱ ጋር ሲተባበሩ እንዴት ትእዛዙን ጠበቀ ሊል ይችላል? እነዚያን እንደ አብርሃም፣ ኢዮብና ሌሎች ጻድቃን ርስት አድርጎ እንደ እግዚአብሔር ንብረት አድርጎ ቢያስተዳድር ኖሮ አዝኖ አይሄድም ነበር። ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ እንዲሁ እንዲህ ይላል፡- “እግዚአብሔር የተናገረው ቃል እውነት እንደ ሆነ ያምን ነበር፣ ስለዚህም እንዲህ ያለ ነገር ለማድረግ በጣም ደካማ ስለነበር አዝኖ ሄደ። የቅዱሳት መጻሕፍትን ቃል የሚያምኑ ብዙዎች አሉ ነገር ግን የተጻፈውን ለመፈጸም ደካሞች ናቸው።

በትህትና የተሰጠ ፍቅር እና ምክር ትልቅ ጥሩ ነው።

ጌታ በዚህ መንገድ እና በሌሎችም በላቀ መንገድ ይመክረናል። ሐዋርያትም በተመሳሳይ መንገድ “ወዳጆች ሆይ፣ ይህንና ያንን አድርግ” ብለው ጽፈዋል። የቅዱሳት መጻሕፍትን ቃል በታላቅ ፍቅርና በትሕትና እንናገራለንና ራሳችንን እንዴት እንዳዋረድን እና እንደምናከብራቸው አይተው በደስታ እንዲያዳምጡና ዋስትና እንዲቀበሉ በሌላ መንገድ እርዳታ የሚሹትን ለማጽናናት ሐሳብ አንሰጥም። በእኛ ዘንድ ካለው ክብርና ፍቅር የተነሳ እንደ ቅዱስ ሐዋርያ ጴጥሮስ ሸክማቸውን ይሸከማሉ። ስለ መስቀሉና ስለ ሞት ብዙ ጊዜ ሰምቶ ደስ ብሎታል፣ እንደዚህ ያለ ነገር ሰምቶ የማያውቅ ያህል፣ ለመምህሩ ፍቅር። የማያምኑ ሰዎች እንደሚያደርጉት ስለ ተአምራት ምንም አልተጨነቀም ነገር ግን ለጌታ እንዲህ አለው፡- “አንተ የዘላለም ሕይወት ቃል አለህ” (ዮሐ 6፡68)። ሁለት ጊዜ የሞተው ይሁዳም እንደዚያ አልነበረም፡ ራሱን ሰቅሎ አልሞተም ነገር ግን ንስሐ ሳይገባ በሕይወት ቀጠለ በጠና ታምሞ "ከመካከላቸውም ፈነዳ" (የሐዋርያት ሥራ 1:18) ሐዋርያው ​​ጴጥሮስ በሐዋርያት ሥራ እንደተናገረ።

ሐዋርያው ​​ቅዱስ ጳውሎስ ለወንድሞች ሲጽፍ አንዳንድ ጊዜ እንዲህ ይላል፡- “ለእናንተ ካለን ጥልቅ ፍቅር የተነሣ የእግዚአብሔርን ወንጌል ብቻ ሳይሆን የራሳችንንም ሕይወት እንሰጣችሁ ዘንድ ወደድን” (1ኛ ተሰ 2፡8)። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ፡- “ስለ ኢየሱስ ፍቅር ባሪያዎችህ ነን” (2ቆሮ። 4፡5)። ለጢሞቴዎስም ሲጽፍ “ሽማግሌን በጽኑ አትገሥጸው፥ ነገር ግን እንደ አባት፥ ጎበዞችንም እንደ ወንድሞች አጽናው” (1ጢሞ። የቅዱሳንን ትህትና እና ለጌታ እና ለጎረቤቶቻቸው ያላቸውን ጥልቅ ፍቅር ማን ሊያካትት ይችላል?

ይሁን እንጂ በዚህ ብቻ ሳይሆን በምንናገረውም ሆነ በምንጽፈው ነገር መጠንቀቅ አለብን። ሌላውን ሊያስተምር ወይም ሊመክረው ወይም ሊመክረው የሚፈልግ ሁሉ አስቀድሞ መሰላሉ እንደሚለው የእግዚአብሔርን ዓላማና ቃል የሚጠይቀውን ሰው ሁኔታ በትክክል ይረዳ ዘንድ ከሥጋ ምኞቶች ራሱን ያነጻ፤ ምክንያቱም አንድ አይነት መድሃኒት ተመሳሳይ በሽታ ቢሆንም ለሁሉም ሰው ተስማሚ አይደለም። ከዚያም ምክር የሚጠይቀውን ሰው በተመለከተ በነፍስም በሥጋም የሚታዘዘው እንደሆነ ወይም ከገዛ ምኞቱ በታላቅ እምነት ጠይቆ መምህሩን ሳይመረምር ቃል መፈለጉን ወይም ሌላ አስፈላጊ ነገር ቃል መስማት እንደሚፈልግ ለማስመሰል የሚያስገድደው መሆኑን ማረጋገጥ ይኖርበታል። ሁለቱም በማጭበርበርና በከንቱ ወሬ፣ በተንኮልና በሌሎችም ነገሮች ውስጥ እንዳይወድቁ። እንግዲህ ደቀ መዝሙሩ ያለ ፈቃዱ እንዲናገር ይገደዳል፥ በመምህሩም እየተገፋ፥ በጎ ሊያደርግ ቢወድም ከኀፍረት የተነሣ ይዋሻል። መምህሩ እያታለለ ለደቀ መዝሙሩ ምሥጢሩን ማለትም ሀሳቡን እንዲያውቅ በጥሞና ሲናገር፤ ባጭሩ፣ ሰሎሞን “በብዙ ንግግር ኃጢአት አይጐድልም” (ምሳ 10፡19) እንዳለው ተንኰልና ሥራ ፈት ንግግር ያደርጋል። ታላቁ ባስልዮስም ከዚህ ስለሚነሳው ኃጢአት ጽፏል።

ይህንን የተናገርነው በትዕዛዛችን ሥር ለሚያስቀምጡት በጽኑ እምነት—በተለይም ንጹሐን ሆነን ከክፉ ምኞት ነፃ ስንሆን—ነገር ግን ሥራን ወይም ጽኑ እምነትን መስማት ለማይፈልጉ በትዕቢትና በከንቱ ውዳሴ እንዳናስተምር፤ ለሥጋ ምኞትም ተገዢ ሆነን እንዳናስተምር። ይህንንም እንደ ባለ ሥልጣን እንዳናደርገው ነው። ከዚህ ይልቅ “ወንድሞችን ሳትጠይቅ ለማንም መነጋገር ጥሩ አይደለም” ሲሉ ወላጆች እንደሚሉት እናድርግ። መልካም ነገር ሁሉ ከበጎ ፈቃድ እንዲመጣ ምክርን መጠቀም፤ እና ስናስተምር ሐዋርያው ​​“ለመንጋው ምሳሌ ሁኑ እንጂ በእናንተ ሥር ያሉትን አንገዛም” (1ኛ ጴጥ 5፡3) እንዳለ እንመላለስ። ሐዋርያውም ለቅዱስ ጢሞቴዎስ፡- “ትጉ ገበሬ ነው ከፍሬው ዕድሉን አስቀድሞ ይቀበል” (2ጢሞ። 2፡6)። እና ገበሬው ለማስተማር ብቃት ያለው ሰው ነው። ዳግመኛም፦"ማንም ወጣትነትህን አይናቅ"(1ጢሞ 4፡12) ማለትም በክርስቶስ ፍጹም ሁን እንጂ የወጣትነት ምሳሌ አታድርጉ።

በተመሳሳይም ስለ ሽማግሌዎች ወላጆች በመጀመሪያ ወንድሞቻቸውን ሳይጠይቁ ስለ ነፍስ መዳን አልተናገሩም፣ ነገር ግን ከንጹሕ ስንፍና የተነሣ እንዲህ ዓይነት የንግግር መንገድ እንደነበራቸው ይነገራል። እውነትም እንዲሁ ነው፤ ከሌላው የበለጠ እናውቃለን ብለን ስናስብ በራሳችን ስልጣን መናገር እንጀምራለን። ባርያ በሆንን ቁጥር ራሳችንን የበለጠ ነፃ እንሆናለን። በቅዱሳን ላይ የሚደርሰው ተቃራኒው ነው፤ ወደ እግዚአብሔር በቀረቡ ቁጥር ራሳቸውን እንደ ኃጢአተኞች ይመለከታሉ ይላል ቅዱስ ዶሮቴዎስ። እነዚያም ከእግዚአብሔር ዘንድ እውቀትን የተቀበሉ ይደነቁና በመደነቅ ይቀራሉ፤ መላእክትም ማለቂያ በሌለው ደስታቸው እና አድናቆት የተነሳ በምስጋና ቃላት አይረኩም።

እናም ጌታን በዚህ መንገድ የማመስገን ጸጋን የተቀበሉ፣ ያለ ፍጻሜ ያመሰግኑታል፣ “በሚያደርገው ነገር ተገረሙ”፣ ክሪስቶም እንዳለው እና “እርሱን አብዝተው ማወቅ” እንዳለ የነገረ መለኮት ምሁር። አሁን ባለው ክፍለ ዘመን እና የሚመጣውም ሁሉም ቅዱሳን እንዲሁ ነው።

እና መንፈሳዊ ሃይሎች አንዳቸው ለሌላው ብርሃን እንደሚሰጡ ሁሉ ሰዎችም እርስ በርሳቸው ቃላትን ይማራሉ። አንዳንዶች መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ልምድ ስላላቸው ከእነሱ በታች ያሉትን ያስተምራሉ፤ እና ሌሎች በመንፈስ ቅዱስ የተማሩ፣ እውቀታቸውን ለሌሎች በጽሑፍ ያስተላልፋሉ። ስለዚህ እያንዳንዱ ሰው ህልውናቸውን እና ሌሎች ነገሮችን ከእግዚአብሔር የተቀበሉ ሰዎች እንደመሆኖ እና በእርሱም እርስ በርሳቸው መተዋወቅ እንደ ሆኑ ሰዎች በእግዚአብሔር ፊት እና በእርሱ በኩል እንዲሁም እርስ በርሳቸው ፊት ማዋረድ አለባቸው። ትህትና ያለው የበለጠ ብሩህ ይሆናል፣ እራሱን ማዋረድ የማይፈልግ በጨለማ ውስጥ ይኖራል፣ እንደ ማለዳ ኮከብ፣ ከዚያም ዲያብሎስ ሆነ። በመጀመሪያ እርሱ በሚያስፈራው ዙፋን ፊት ቆሞ ከመንፈሳዊ ኃይሎች ከፍተኛው ሥርዓት ነበረና፥ በምድርም ላይ ከተቀመጡት መካከል የመጀመሪያው ነበረ። ስለ ትዕቢቱም ከዘጠኙ ትእዛዛት ያነሰ ብቻ ሳይሆን በምድር ላይ ከምንኖር ከሰሙትም ጋር ከእኛ ያነሰ ሆነና ባለማወቅ ወደ እንጦርጦስ ተጣለ። ለዚህ ነው ብዙ ጊዜ ያለ ምንም ኃጢአት ኩራት ብቻውን ነፍስን ሊያጠፋ ይችላል የሚባለው።

"ኃጢአቱን እንደ ትንሽ የሚቆጥር" ይላል ሶርያዊው ይስሐቅ "በእጅግ ይወድቅ ዘንድ ተፈቅዶለታል።" እናም "ከእግዚአብሔር ስጦታ የተቀበለው እና የማያመሰግን ያጣል" ይላል ታላቁ ባሲል፤ ምስጋና ስለ እኛ ሲማልድ። ነገር ግን ምስጋናችን እንደ ፈሪሳዊው ሌሎችን እንደ ኮነነ ራሱንም እንዳጸደቀ አይሁን፤ ይልቁንም እንደ ባለ ዕዳዎች ሁሉ በድህነቱ እንደሚያመሰግንና በቃላት ሊገለጽ በማይችለው የእግዚአብሔር ትዕግስት ተደነቀ። ይህም ብቻ ሳይሆን፡ በሁሉም ዘንድ የተመሰገነና የማይታክት አምላክ ምስጋናችንን የሚቀበል ቢሆንም፣ በአጠቃላይና በተለይም በጥቅሉ፣ በጎርጎርዮስ ሊቃውንት እና ሌሎች አባቶች የጻፉትን ብዙ ጥቅሞች ብንሆንም እንኳ ምስጋናችንን ስለሚቀበል ሊያስደንቀን ይገባል። የሥጋን ብቻ ሳይሆን የነፍስንም፥ የሁሉንም ዓይነትና ቁጥር የሌለው ጥቅም።

ከእነዚህ ጥቅማ ጥቅሞች መካከል አንዳንዶቹ የመለኮታዊ ቅዱሳት መጻህፍት አንቀጾች ግልጽና ለመረዳት የማያስቸግሩ ሲሆኑ ሌሎቹ ደግሞ የተደበቁ እና ለመረዳት የሚያስቸግሩ መሆናቸው፡- በቀደመው መንገድ የተዘነጉትን ወደ እምነት እንድንስብ እና የተጎዱትን እንድናገግም እና በኋለኛው ደግሞ መረዳት ባለመቻላችን ተስፋ መቁረጥ እና ማመን ውስጥ እንዳንወድቅ ነው። እነዚህ የተደበቁ ምንባቦች በላቀ ኩነኔ ውስጥ እንዳንወድቅ ይጠብቀናል፣ ለምሳሌ ግልጽ የሆኑ ቃላትን እንደምናመጣብን። ክሪሶስቶም እንደሚለው በፈቃደኝነት እንድንሰራ እና “ያልታወቀን በተግባር ለመረዳት፣ ለእሱ ምስጋና ለመቀበል በመፈለግ” እንድንሰራ ይመሩናል።

በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ደጋግሞ መደጋገሙ የቃል ንግግር አይደለም።

መለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ብዙውን ጊዜ ተመሳሳይ ቃል ይደግማሉ፣ ነገር ግን ይህ ቃል በቃል አይደለም። በጣም ሰነፍ የሆኑትን እንኳን በተደጋጋሚ ማሳሰቢያዎች ለማስታወስ እና በሚገርም እና በፍቅር መንገድ እንዲመራቸው፣ የተነገረውን እንዲረዱ ለማድረግ ይደረጋል። ቃላቶቹ አጭር ቢሆኑም በፍጥነት ቢነበቡም ከጆሮዎ በፊት አይበሩም፤ በተለይ በዕለት ተዕለት ነገሮች ስንጠመድ እና ምንም የማናውቀው ነገር የለም። ለዛም ነው ክሪሶስተም እንዲህ ያለው፡- “ጥቂት ሙሉ አካል አይደለም የአንድ ክፍል አንድ አካል ነው እንደዚህ ያለ እውቀት ያልፋል ነገር ግን አይጠፋም ወይም ከንቱ አይሆንም። ምክንያቱም እውቀት ከሌለን ሰዎች አንሆንም ነበር ከፊል ያልፋል፣ ምክንያቱም ሙሉ በሙሉ ስለምናየው “ፊት ለፊት”፣ ልክ ልጁ ሰው ሲሆን እንደሚያልፈው ሐዋርያው ራሱ እንደገለጸው (1ቆሮ። 1) ሕፃኑን እንደ ምሳሌ 1 ቆሮ። ወይም፣ ክሪሶስተም በድጋሚ እንዳለው፡ “አሁን ሰማይ እንዳለ እናውቃለን፣ ነገር ግን ምን እንደሚመስል አናውቅም። እና ያኔ ትንሹ በትልቁ ማለትም በእውቀታችን ምክንያት ያልፋል፣ እና ምን እንደሚመስል እናውቃለን፤ እናም እውቀታችን ያድጋል።

በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ብዙ ምሥጢራት ተሰውረዋልና፥ በተነገረውም የእግዚአብሔርን ዓላማ አናውቅም። "ነገር ግን ባለማወቃችሁ አትኩራሩ" ይላል የነገረ መለኮት ምሁር የገለጽነውን እየወቀሰ ማስተዋልንም ይመክራል። ታላቁ ዲዮናስዮስ "ለዓላማ ኃይል ሳይሆን ለቃላት ብቻ ትኩረት መስጠት ምክንያታዊ ያልሆነ እና ሞኝነት ነው" ይላል። ሰው በተባረከ እንባ ሲፈልግ ያን ጊዜ ያገኘዋል፤ ይህ የፍርሃት ሥራ ነውና፥ በእርሱም የምስጢር መገለጥ ይመጣል።

ነቢዩ ኢሳይያስ “ሙታን በሕይወት አይኖሩም” (ኢሳ 26፡14) ከዚያም “ሙታን ይነሳሉ” ብሏል። ነገር ግን ስለ መለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ማሰላሰል እንደተነገረው ዓላማውን የማያውቁ ሰዎች እንደሚገምቱት ይህ ተቃራኒ አይደለም። የመጀመሪያው ስለ ጣዖት አምላኪዎች፣ ነፍስ ስለሌላቸው ወደ ሕይወት አይመጡም፤ እና ሁለተኛው "ሙታን ይነሳሉ" ስለ አጠቃላይ ትንሣኤ እና የጻድቃን ደስታ፤ ለዚያም ብቻ ሳይሆን ከመድኃኒታችን ከኢየሱስ ክርስቶስ ጋር የሙታን ትንሣኤ ደግሞ ነው።

በተመሳሳይ መልኩ በቅዱስ ወንጌል ወንጌላውያን የጌታን ተአምራዊ ለውጥ ሲናገሩ አንዱ "ከስድስት ቀን በኋላ" (ማር 9፣2)፣ ሌላኛው ደግሞ "ከዚህ ቃል በኋላ ስምንት ቀን ያህል" (ሉቃ።9፣28) ሲል ጌታ ድንቅ የሠራበትንና ያስተማረበትን ዘመን ይቆጥራል። አንደኛው የመጀመሪያውን እና የመጨረሻውን ቀን በመተው ይቆጥራል፣ እና ስለዚህ ስለ ስድስት ቀናት ይናገራል፤ ሌላው የመጀመሪያውን እና የመጨረሻውን ቀን ይጨምራል፣ እና ስለዚህ ስለ ስምንት ይናገራል።

ዮሐንስ የነገረ መለኮት ምሁርም በቅዱስ ወንጌሉ ላይ በሁለት ቦታዎች ላይ በተለያየ መንገድ ተናግሯል። በመጀመሪያ እንዲህ ይላል፡- “ኢየሱስ በዚህ መጽሐፍ ያልተጻፉ ሌሎች ብዙ ምልክቶችን በደቀ መዛሙርቱ ፊት አደረገ” (ዮሐ። 20፡30)። እና በሁለተኛው፡ "ኢየሱስ ያደረጋቸው ሌሎች ብዙ ነገሮችም አሉ"፤ እና እዚህ በደቀ መዛሙርት ፊት እንደ ተደረገ አይናገርም። ቅዱስ ጵሮኮሮስም ይህንን ጠቅሶ ስለሁለቱም ክፍሎች ሲጽፍ፡- ወንጌላዊው ጌታ ያደረጋቸውን ተአምራት አስታውሶ ሌሎች ወንጌላውያን ግን ቀደም ብለው ስላደረጉት በዝርዝር አልገለጻቸውም፤ ስለዚህም በቀላሉ "በደቀ መዛሙርቱ ፊት" የሚለውን ቃል ጨምሯል። ሁለተኛው አረፍተ ነገሩ የሚያመለክተው የዓለምን አፈጣጠርን ነው፣ የእግዚአብሔር ቃል አካል ያልሆነ እና ከአብ ጋር ሁሉን ነገር ከምንም ሲፈጥር፣ “ይሁን” እና “እንዲሁም ሆነ” እያለ (ዘፍ። 1)። ነገር ግን ሁሉንም ነገር የጻፍኩት እኔ ብቻ እንደሆንኩ… (ዮሐ። 21፡25) ይላል የነገረ መለኮት ምሁር።

ይህ ማለት እያንዳንዱ ቅዱሳት መጻሕፍት፣ የእግዚአብሔር ቃል ወይም የቅዱሳን ሁሉ፣ ስለ አስተዋይ ወይም ሊገነዘቡት ስለሚችሉ ፍጥረታት የተደበቀ ሐሳብ በውስጡ ይዟል። እና ለሰው ንግግርም ተመሳሳይ ነው። ጌታ ስለ ነፋስ ሲናገር “ነፋስ ወደ ወደደ ይነፍሳል…” (ዮሐ። 3፡8) ሲል የተናገረውን ቃል በራዕይ ካልሆነ በቀር ማንም አያውቅም። ክሪሶስቶም ስለዚህ ጉዳይ እንዲህ ይላል፡- “ክርስቶስ ማለት አየሩ በፈለገበት ቦታ የመንፋት ኃይል አለው ማለት አይደለም፤ ነገር ግን፣ ለኒቆዲሞስ ድካም ምላሽ፣ ኒቆዲሞስ የሚናገረውን እንዲረዳ ጌታ ነፋሱን እንደ ምሳሌ ወሰደ። ስለ መንፈስ ቅዱስ ከአየር በተወሰደ ምሳሌ፡- “የነገርኋችሁ ቃል መንፈስ ነው” ሲል ተናግሯል። ይኸውም ለኒቆዲሞስ እና ለአንዳንዶች የተነገረው ቃል ስለ መንፈሳዊ ነገር እንጂ ስለ መሰላችሁ አይደለም። ስለ አካላዊ ነገሮች እየተናገርኩ አይደለም፣ ምክንያቱም እርስዎ ስለሚረዱት አካላዊ ነገር ነው።

"ስለዚህ" ይላል ጆን ዳማስሴን "የቃሉ ዓላማ ምን እንደሆነ ቃሉን ሳትሰሙ ሲቀሩ፣ የእርሱን ሀሳብ አውቀዋለሁ ማለት አይችሉም።" ታዲያ የእግዚአብሔር ልጅ ሳይገለጥ በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቀውን የእግዚአብሔርን ሐሳብ አውቃለሁ ለማለት እንዴት ይደፍራል? ክርስቶስ ራሱ እንዲህ ይላል: "ወልድ ሊገልጥለት ለሚፈልግ" (ማቴ 11:27); ከእርሱ መለኮታዊ ትምህርቶችን ለመቀበል ለሚፈልግ ሰው ማለት ነው። ያለ እነርሱ አውቃለሁ የሚል ሁሉ ከእግዚአብሔር ዘንድ እውቀትን ያገኘ መስሎት ብቻ ነው ይላል የመለኪያው ደራሲ፤ የነገረ መለኮት ምሁር እንዲህ ያለውን ሰው “አንተ ጸሐፊ” ብሎ ይጠራዋል፣ አንድ ነገር አለኝ ብሎ እንዲያምን የሚያደርገውን ራስን ከፍ ከፍ ማድረግን አውግዟል። ነገር ግን ያለኝ የሚመስለው ይወሰድበታል፤ ምክንያቱም ቅዱሳን ሁሉ እንደሚያደርጉት፡- “አላውቅም” ማለት በትሕትና ይሰጠው ዘንድ ስላልፈለገ ነው፤ እያወቁ እንኳን አያውቁም እንዳሉት። ሐዋርያው ​​“አላወቀም” አላለም፤ ነገር ግን “አንድ ሰው ሊያውቅ የሚገባውን” አላወቀም (1ኛ ቆሮ። 8፡2) ስለዚህ ምንም ቢያውቅም እንደሚገባው አይደለም።

አንድ ሰው የማያውቀውን ነገር እንደሚያውቅ ሲያምን የውሸት እውቀት ይከሰታል። ይህ ደግሞ ፍፁም ካለማወቅ የባሰ ነው ይላል ክሪሶስተም ፣ ምክንያቱም እሱ የከፋ አላዋቂነቱን ጥሩ አድርጎ ስለሚቆጥር ነው። ለዚህም ነው አባቶች በቅዱሳት መጻሕፍት የተነገረውን በትሕትና በምክር አጥንተን ከቃል ይልቅ በተግባር እንማር የሚሉት። ቅዱሳት መጻሕፍት በዝምታ የማያልፉትን በተመለከተ፣ ታላቁ እንጦንዮስ ስለ ወደፊቱ ጊዜ ለመተንበይ የሚሞክሩትን የማይገባ ሥራ ላይ እንዳሉ ይናገራል፣ ምንም እንኳን መጪው ጊዜ በእውነት በእግዚአብሔር መግቦት ሊታወቅ ቢችልም (ዳን። ዳን።)

…4) እና፣ በጥንት ጊዜ፣ በበለዓም (ዘኁ። 22)፣ ለጋራ ጥቅም፣ እንደነዚህ ያሉት ሰዎች የማይገባቸው በነበሩበት ጊዜም፣ እና በአጋንንት ባይሆኑም፤ በተለይም እንደዚህ ያሉ ትንበያዎች በሕልም ወይም በራእይ ሲመጡ። ነገር ግን ቅዱሳት መጻሕፍትን በአካልና በሥነ ምግባራዊ ሥራዎች ብቻ እንድናጠና እና በጌታ ትእዛዝ መሠረት “የዘላለም ሕይወት” እንድናገኝ ይህ አልተባለም (ዮሐ። 5፡39)። ይልቁንም በቃላት ብቻ እንዳንመረምር እና አንድ ነገር እንደተረዳን አድርገን እንድናስብ፣ በተለይም ከእኛ የተደበቀ ነገር እንዳይሆን ተባለ። የእውቀት ባለቤት ተብለን እንዳንኮነን ለላቀ ትህታችን ያገልግል። ዕውቀትን ሊቀበል የተገባው የተገኘ አስተዋይ በትሕትናና እግዚአብሔርን በመፍራት በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ትምህርትና በተሰጠ እውቀት ራሱን ብዙና በትኩረት ለመለማመድ የማይተጋ ከሆነ ለስጦታው የማይገባው ሆኖ ያን ዕውቀቱን ተነፍጎታልና "ሳውል መንግሥቱን እንዳጣ" ይላል ቅዱስ መክሲሞስ።

የሚለማመዱ እና የሚታገሉ እንደ ዳዊት ሁል ጊዜ መጸለይ አለባቸው (1ሳሙ። 13) እና “አቤቱ ንጹሕ ልብን ፍጠርልኝ የቀናውንም መንፈስ በውስጤ አድስ” (መዝ 50፡12) እንደ ሐዋርያት አንድ ጊዜ በቀኑ በሦስተኛው ሰዓት ጸጋን እንደተቀበሉ እንደ ሐዋርያት፣ በሦስተኛው ሰዓት ላይ እንደተገለጸው (ሐዋ። ቀን" ቀን"፤ መለኮታዊው ሉቃስ እንደሚለው ያ ቀን እሁድ ነበር።

ጰንጠቆስጤ በዓሉ ከሚከበርበት እሑድ በኋላ ያለው ሰባተኛው እሑድ ሲሆን በዕብራይስጥ "ፋሲካ" ተብሎ ይጠራል እና ወደ ግሪክ "መተላለፊያ" ወይም "ነጻነት" ተብሎ ተተርጉሟል። ከሃምሳ ቀናት በኋላ የሚመጣው እሑድ ደግሞ በሕጉ እንደተገለጸው የአምሳው ቀን ፋሲካ የተፈጸመው በዓለ ኀምሳ ይባላል። ስለዚህም ዮሐንስ የነገረ መለኮት ምሁር በወንጌሉ እንዲህ ይላል፡- “በመጨረሻው ቀን፣ የበዓሉ ታላቅ ቀን”፣ ከዚያን ጊዜ ጀምሮ የፋሲካ በዓል መሰጠት ነበር። ዮሐንስ ዘደማስቆ እንዳለው ከእነዚያ ሰዓታት ሦስት እጥፍ ጸጋ ተወርሷል፣ እና በጣም ላይ: ማለትም፣ በሦስተኛው ሰዓት ላይ፣ በጌታ ቀን ላይ ብቻ፣ ሦስት አካላት መቁጠር አንድ ኃይል፣ ማለትም፣ አንድ መለኮት ውስጥ ቀላልነት ያስተምረናል። እሑድ የሳምንቱ የመጀመሪያ ቀን እንጂ የሳምንቱ የመጀመሪያ ቀን አይደለም ይላል ክሪሶስቶም።

መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ይህንን ቀን ከሌሎቹ የሚለዩት ሲሆን በብሉይ ኪዳን ትንቢቶች እንደ ሌሎቹ ቀናት ሁለተኛ ተብሎ አይጠራም። ቅዱሳት መጻሕፍት ይህን ቀን ካልለዩት፣ ፊተኛው ይሏታል፤ እርሱ ግን ስለሚለይ፣ “ከሰንበት በኋላ ፊተኛይቱ” ይለዋል፣ ማለትም የሳምንቱ መጀመሪያ። በአዲሱ ጸጋ ይህ ቀን ቅዱስ እሑድ ይባላል፣ ምክንያቱም በዚህ ቀን ልዩ እና ታላቅ የእግዚአብሔር ሥልጣን ተግባራት ተፈጽመዋል: የጌታ ልደት እና የጌታ ትንሣኤ፤ እና እሁድ ላይ አጠቃላይ የሙታን ትንሣኤ ይከናወናል። “በእሁድ” ይላል ጆን ደማስሴኔ፣ “እግዚአብሔር የተፈጥሮ ብርሃንን ፈጠረ፣ እሁድም የጌታ መምጣት ይከናወናል፣ ስለዚህም ይህ ቀን፣ አንድ እና ብቸኛ ቀን፣ ከእነዚህ ሰባት መቶ ዘመናት ቀንና ሌሊት ካለፉት ሰባቱ ምዕተ-አመታት አልፎ ያለ ፍጻሜ ይኖራል።

በዚህ ሥራ የመጻሕፍቱና የቅዱሳን ስም ለምን ተጠቀሰ?

ከቅዱሳን ልንማር የተሠጠንን እንዲህ ያሉ ሥራዎችን ዓላማ በተመለከተ፣ ይህ ንግግር የሚናገረውን እያንዳንዱን ተግባር ዓላማ በተመለከተም ከላይ እንማራለን። ታላቁ ባስልዮስ እንደሚለው ንግግራቸውንና የሕይወታቸውን ቅንዓት ዘወትር እንድናስታውስ የመጻሕፍቱ ርእስና የቅዱሳን ስም በየጊዜው ይጠቀሳል። የሚያውቁት እንዲያስታውሱት እና የማያውቁት ትክክለኛውን መጽሐፍ ይፈልጉ ዘንድ። ከዚህም በተጨማሪ የቅዱሳን ስም ወይም ድርሰቶቹ ተደጋግመው እንዲታሰቡ ተመዝግበው ይገኛሉ፤ ስለዚህም ከአጫጭር ዓረፍተ ነገሩ ብዙ ጊዜ ሥራቸውንና ቃላቶቻቸውን እያነሳን የማስተዋልና የመልካም ምክር አስተማሪዎች በሆኑት በቅዱሳን አነጋገር ውስጥ የሚገኙትን መለኮታዊ ቅዱሳት ቃላቶች በሚገባ እንረዳለን። እና ደግሞ ሰዎች እነዚህ ቃሎቼ እንዳልሆኑ፣ ነገር ግን ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት መሆኑን እንዲያስታውሱ፤ እግዚአብሔር ለሰው ያለውን የማይነጥፍ ፍቅር እንዲያደንቁ እና እንዲያስቡበት፡ እግዚአብሔር በወረቀትና በቀለም የነፍሳችንን መዳን እንዴት እንደ ጠበቀና እንደ ቅዱሳት መጻሕፍትና የኦርቶዶክስ እምነት አስተማሪዎች እንደ ሰጠን። እና እኔ እንደ እኔ አላዋቂ እና ግድየለሽ ነኝ ፣ ብዙ ጽሑፎችን የማንበብ ጸጋን አገኘሁ ፣ ምንም እንኳን የራሴ ወይም ሌላ ምንም መጽሐፍ ባይኖረኝም ፣ ግን ሁል ጊዜ እንግዳ እና ድሃ ነበርኩ ፣ ግን እኔ ሁል ጊዜ ፍጹም በሆነ ሰላም እና ያለ ጭንቀት ፣ በታላቅ የአካል ምቾት እኖራለሁ።

አንዳንዶቹ ንግግሮች ርዕስ ሳይኖራቸው ይቀራሉ፤ ይህ በእኔ ግድየለሽነት እና እንዲሁም ንግግሩ በጣም ረጅም ስላልሆነ ነው። በጠቅላላ ጉዳዮች ላይ ጥያቄዎችና መልሶች የተሰጡት ለዕውቀት ሲባል እና ቅዱሳን አባቶቻችንን ዕውቀትና ማስተዋልን የሰጠን እርሱን በማመስገን እና በእነርሱም ለማይገባን ለእኛም ለሰጠን እኛም ደካሞችና ሞኞች የሆንነውን እንድንነቅፍ ነው።

በጥንት ጊዜ ስለዳኑ ጻድቃን ብዙ ሀብት ስላላቸው በኃጢአተኞችና በማያምኑ መካከል ስለሚኖሩ አንድ ነገር ተነግሯል። ወደ ፍጽምና ደረጃ መድረስ እንደማንፈልግ እንደ እኛ ተመሳሳይ ተፈጥሮ ነበራቸው፤ እና ምንም እንኳን ጥሩ እና ክፉ ልምድ እና እውቀት ቢያገኙም፣ የሚያውቁትን ተምረዋል፣ እና ይህ የቅዱሳት መጻሕፍት እውቀት እንኳ ለሚበልጥ ጸጋ የተገባ ሆኖ ተገኝቷል።

የራሳችንን ፍላጎት ጥለን በየቦታው መዳን እንደምንችል እንድናውቅ የምንኩስና ሥራችንም ተጠቅሷል። ይህን ካላደረግን ሰላም አይኖረንም እናም መለኮታዊውን ፈቃድ ማወቅ ወይም መፈጸም አንችልም። ከእግዚአብሔር የሚለየን የራሳችን ፈቃድ ነውና፤ እንቅፋቱ እስኪፈርስ ድረስ፣ እግዚአብሔር የሚናገረውን ማወቅ ወይም ማድረግ አንችልም፣ ነገር ግን ከእሱ ውጭ እንኖራለን፣ ጠላቶቻችንም ከፍላጎታችን ውጪ ግፍ ይፈጽሙብናል።

የመወያየት ነፃነት ከምንም በላይ ስለሆነ ያለእሱ መንጻት ወይም የራሳችንን ድክመትና የአጋንንትን ሽንገላ ልንረዳ ወይም ከምንዘምረውና ከምናነበው መለኮታዊ ቃል የእግዚአብሔርን ኃይልና መግቦት ልንረዳ አንችልም። ሁሉም ወንዶች ከፊልም ሆነ ሙሉ ጸጥታን መለማመድ አለባቸው፤ ያለ እሱ ማንም ሰው መንፈሳዊ እውቀትን እና የአስተሳሰብ ትህትናን ማግኘት አይችልም፣ በዚህም በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና በእግዚአብሔር ስራዎች ውስጥ የተደበቁትን ምስጢራት ሁሉ መረዳት ይቻላል። እና ነገሮች ፣ ወይም ቃላት ፣ ወይም ኩባንያዎች ፣ ወይም ሀሳቦች ለነፍስ ፣ ለደህንነት እና ለሥጋው ሕይወት አስፈላጊ ከሆነው በላይ ጥቅም ላይ መዋል የለባቸውም። ያለ ማስተዋል በጎ የሚመስለው እግዚአብሔርን ደስ የማያሰኝ ነው፤ እና ያለ እውነተኛ ሀሳብ መልካም ማድረግ ለማንም አይጠቅምም።

ትሮፓራውያን ቀደም ሲል የተጻፉት ከቅዱሳት መጻሕፍት ጋር አንድ ላይ ሆነው እንዲረዱ እና አሁንም የማሰብ ችሎታቸው ደካማ የሆኑ ሰዎች ወደ አእምሮ እንዲሸጋገሩ ነው፣ የመለኪያው ጸሐፊ እንደሚለው። "ለዘፈን" ይላል ታላቁ ባሲል "የሰውን አእምሮ ወደሚፈልገው ቦታ ይወስዳል: ወደ እንባ፣ ወይም ለፍቅር፣ ወይም ወደ ሀዘን፣ ወይም ወደ ደስታ።" እናም ቅዱሳት መጻሕፍትን እንደ ጌታ ትእዛዝ ማጥናት አለብን፣ በእነሱ ውስጥ የዘላለም ሕይወትን ለማግኘት (ዮሐ። 5፡39)፣ እና የመዝሙርና የትሮፓራሪዎችን ይዘት በትኩረት መከታተል ስለማናውቃቸው ነገሮች ከጥልቅ ትርጉማቸው እንማር። ታላቁ ባሲል "አንድ ሰው እውቀትን እስኪያገኝ ድረስ የሚያጣውን አያውቅም" ይላል።

በጎነት እና ስሜታዊነት እንዴት እንደሚወለዱ ለምን ተጻፈ?

በጎነት እና ስሜታዊነት እንዴት እንደሚወለዱ የተጻፈው ለእውቀት እና ለማስተዋል ነው፣ ስለዚህም እያንዳንዱ ከየት እንደመጣ አውቆ የቀደመውን ለማግኘት እና የኋለኛውን ለማስወገድ ይዋጋል፣ እና ስሜቶችን በተቃራኒው ተግባር ያሸንፋል። የአስከሬን ስራዎች ሁል ጊዜ እንደ ተክሎች፣ ከፍጽምና ስራዎች ጋር የተጠበቁ መሆን አለባቸው፤ ሁሌም የነፍስን በጎነት በመከታተል እያንዳንዱን በጎነት እንዴት ማግኘት እንደምንችል ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና ከቅዱሳን ሰዎች በመማር እና በትጋት በመጠበቅ፣ በነፍስ ስቃይ፣ እንደ ውድ ሀብት፣ በዚያ በጎነት የተረጋጋ ልማድ እስክንይዝ ድረስ መማር አለብን። እናም ታላቁ ባሲል እንደሚለው በትጋት በትጋት ሁሉንም በጎ ምግባራትን በአንድ ጊዜ በመገመት ራሳችንን እንዳንደክም ሌላ በጎነትን ማግኘት መጀመር አለብን። በእኛ ላይ የሚደርሰውን ሀዘን በመታገሥ እንጀምር፣ ከዚያም፣ በቅንዓት፣ እግዚአብሔርን ለማስደሰት በማሰብ ወደ ቀሪው እንሸጋገራለን።

ሁላችንም ክርስቲያኖች እንደመሆናችን መጠን ትእዛዛቱን መጠበቅ አለብን። ታላቁ ባሲል ፣ ግሪጎሪ የነገረ መለኮት ምሁር እና ሌሎች እንደሚሉት ስጦታውን ለመቀበል ፍላጎት እና ቅንዓት ብቻ እንጂ የነፍስን በጎነት ለማግኘት የአካል ጉልበት አያስፈልገንምና። ነገር ግን፣ በአካል ሥራ፣ በተለይም ዝም ብለው የሚኖሩ፣ ከመጥፎ ምኞትና ከጭንቀት በጸዳ ንጽህና፣ እነርሱን ማግኘት ቀላል ነው። አንድ ሰው ከጩኸት ነፃ ካልሆነ እና ትኩረት ከሰጠ ልማዱን ማረም አይችልም። ስለዚህ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ ከሁሉ አስቀድሞ ራሱን ከነገሮችና ከሰዎች በመለየት ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህናን ማግኘት ይኖርበታል። እና ጊዜው ሲደርስ፣ በሌሎች ላይ ሥልጣን ይኖረዋል፣ እናም ሁሉንም ነገር ያለምንም ኩነኔ እና በራሱ ላይ ጉዳት ሳያደርስ ያዘጋጃል፣ ከተረጋጋ ልማድ ወደ ሙሉ ንጽህና ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ፤ በተለይ ዮሐንስ ደማስሴን እንዳለው ልክ እንደ ሙሴ፣ ሳሙኤል፣ ነቢያትና ቅዱሳን ሐዋርያት፣ ለብዙዎች መዳን ከእግዚአብሔር ዘንድ ጥሪ ከተቀበልክ። እናም ይህን ጥሪ ለመቀበል ብቻ ሳይሆን እንደ ሙሴ፣ ዕንባቆም፣ ጎርጎርዮስ የነገረ መለኮት ምሁር እና ሌሎችም ጥሪውን ለመቀበል ፈቃደኛ መሆን አለበት። ቅዱስ ጵሮኮሮስም ስለ ቅዱስ ዮሐንስ ሊቅ ሲናገር፡- የሚወደውን ጸጥታ መተው ባይፈልግም ግዴታው ግን ዝም ማለት ሳይሆን እንደ ሐዋርያ መስበክ ነበር።

እናም ለስሜታዊነት ተገዥ ስለነበር ወደ ፀጥታ አልወጣም – ማንም ስለ ንጹህ እና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ሰው እንዲህ አይነት ነገር አይናገር – ነገር ግን ከእግዚአብሔር ማሰላሰል መለየት እና የመወያየትን ጣፋጭነት ማጣት ስላልፈለገ ነው። ሌሎች ንጹሐን የነበሩ እና ከክፉ ምኞት የራቁ፣ ልክ እንደ ታላቁ ሲሶስ ከንቱ ውዳሴን በመፍራት ወደ ውስጠኛው በረሃ ሸሹ። ደቀ መዝሙሩ ወደ ዕረፍት ሲጠራው፣ “ሰው በሌለበት እንሂድ” አለው እንጂ አልሰማውም። ከክፉ ምኞቶች የጸዳ እንዲህ ያለ ንጽህና አግኝቶ ለእግዚአብሔር ፍቅር ተማርኮ ነበር እናም ከእሱ ውጭ ምንም አልተሰማውም፤ በልቼ ወይም እንዳልበላሁ እንኳ አላውቅም ነበር።

በአንድ ቃል፣ እነዚህ ሁሉ ሰዎች ፍፁም ጸጥታ ውስጥ ሆነው የራሳቸውን ፍላጎት አሳልፈው ሰጥተዋል። አንዳንዶች እንደ ቅዱሳን ሐዋርያትና ከእነርሱ በፊት እንደነበሩት እንደ አሮን፣ መልከ ጼዴቅና ሌሎችም በአእምሮ ግንዛቤ የመንፈስ ቅዱስን መውረድ ማኅተም ተቀብለው ሌሎችን እንዲያስተምሩ፣ ሐሳባቸውን ተቀብለው እንዲጸኑ፣ ደቀ መዛሙርት እንዲሆኑ ከመምህራቸው ተቀብለዋል። ጆን ደማስሴን ደግሞ “በድፍረት ወደ እንደዚህ ዓይነት ማዕረግ ለመውረድ የሚደፍር ሁሉ የተፈረደበት ነው” ብሏል። ያለ ንጉሣዊ ሥልጣን ያለ እፍረት ወደ የትኛውም ቦታ የሚገቡ ክፉኛ ይኮነናሉና። እንግዲህ የእግዚአብሔርን ሥጦታ ያለ እግዚአብሔር ትእዛዝ ለመቀበል የሚደፍሩ ሰዎች ምን ያህል ታላቅ ኩነኔ ይጠብቃቸዋል? ከዚህም የከፋው በድንቁርናና በትዕቢት ለዚህ አስፈሪ ድርጅት የማይፈረድባቸው መስሎአቸው ወይም ቅዱሳን ሐዋርያት ንጹሐን ሆነው ራሳቸውን ከክፉ ፍትወትና ከጥበበኞች የራቁ ሌሎችን ሲያስተምሩ ወሰን የለሽ ትሕትናና ጊዜው ሲደርስ ለወዳጆችና ለጠላቶች ሞት የመሞት እድል ፈንታ በዚህ ምክንያት ክብርና መጽናኛ ያገኛሉ ብለው ቢያስቡ ነው። ደካሞች እና ደካሞች መሆናችንን ሳናውቅ – እና መባል ያለበት – ኩራት እና አለማወቅ የራሳቸውን ድክመት እና ድንቁርና ከሩቅ ማየት የማይፈልጉትን ያሳውራል።

ሽማግሌዎቹ የመነኩሴው ክፍል ሦስቱ ወጣቶች የእግዚአብሔርን ልጅ ያገኙበት የባቢሎን ምድጃ ነው ይላሉ። እና እንደገና: "በክፍልዎ ውስጥ ተቀመጡ፣ እና ሁሉንም ነገር ያስተምራችኋል።" ጌታም እንዲህ ይላል፡- “ሁለት ወይም ሦስት በስሜ በሚሰበሰቡበት በዚያ በመካከላቸው እሆናለሁ” (ማቴ 18፡20)። የመሰላሉ ጸሃፊ ሰሎሞን እንዲህ ሲል ይመክረናል፡- “ወደ ቀኝ ወይም ወደ ግራ አትዙር” (ምሳ 4፡27)፣ ነገር ግን በመካከለኛው መንገድ ሂድ፤ ይኸውም ከአንድ ወይም ከሁለት ሰሃቦች ጋር ብቻህን ሳትሆን በበረሃም ሆነ በብዙ ማህበረሰብ ውስጥ ዝም በል፤ በእነዚህ በሁለቱ መካከል ያለው መሃከል ለብዙዎች ጠቃሚ ነው። ዳግመኛም ጾም ሰውነትን ያዋርዳል፣ ንቃት ማስተዋልን ያበራል፣ ዝምታም ልቅሶን ያመጣል፣ ሰውን ያጠራዋል፣ ነፍስንም አጥቦ ከኃጢአት ነፃ ያደርጋታል።

በመጨረሻ፣ ስለዚህ፣ የሁሉም በጎነቶች እና ስሜቶች ስም ተሰጥቷል፣ ይህም ምን ያህል በጎነቶችን ማግኘት እንዳለብን እና ምን ያህል ኃጢአቶችን ማዘን እንዳለብን እንድናውቅ ነው። ያለ ልቅሶ መንጻት የለምና፥ ያለማቋረጥም ልመና ልቅሶ የለምና። የነፍስ መንጻት ከሌለ እርግጠኛነት የለም እና በእርግጠኝነት ነፍስ ከሥጋ መውጣት ከባድ ነው ምክንያቱም "የማይታወቅ ነገር" ይላል የስኬል ፀሐፊው "እንዲሁም ስህተት ሊሆን ይችላል።"

ቀደም ሲል የተጠቀሱት ስምንቱ ማሰላሰሎች የእኛ ስራዎች አይደሉም፣ ነገር ግን የመልካም ምግባራችን ሽልማቶች ናቸው፣ እና በቀላሉ በማንበብ ልናገኛቸው አንችልም፣ ምንም እንኳን በትዕቢት ቅንዓታችን ውስጥ፣ የመለኪያው ጸሃፊ እንዳለው፣ ወደ ፍፁም ወደሆነው ማለትም ወደ መጨረሻዎቹ አራት እንጣደፋለን፤ እነዚህ ሰማያዊ ናቸውና፥ ርኩስም አእምሮ ሊይዘው አይችልም። ቅንዓታችን ሁሉ ወደ ሥጋ እና ነፍስ በጎነት ይመራ፣ እናም የመጀመሪያይቱ ትእዛዝ በእኛ ውስጥ ትወለዳለች ማለትም እግዚአብሔርን መፍራት። በውስጧም ስንቀር ልቅሶ ይወለዳል፤ በአንድ ማሰላሰል መኖራችንን በተለማመድን መጠን ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው በዚያ መጠን የእግዚአብሔር ጸጋ – የአስተሳሰብ ሁሉ እናት – በውስጣችን ሰባቱን አሳብ እስክንይዝ ድረስ ከዚህ የበለጠ ይሰጠናል ። እና ስምንተኛው ማሰላሰል፣ እሱም የመጪው ምዕተ-አመት እንቅስቃሴ፣ በጎነትን በትጋት እና እግዚአብሔርን ለማስደሰት በእውነተኛ ዓላማ ለሚተገብሩት ይሆናል።

አንድ ሐሳብ ከራሱ ከእግዚአብሔር ዘንድ ሲመጣ፣ የመጀመሪያውም ይሁን አንዳንድ ያልተጠበቀ፣ ባንገነዘበውም እንኳ፣ የጸሎትን ሥርዓት ጨምሮ ሁሉንም የሕይወት ጭንቀቶች ወዲያውኑ ትተን፣ የመጣውን መንፈሳዊ እውቀትና ቁርጠኝነት እንደ ዓይናችን ፖም ልንጠብቅ ይገባናል፣ ይህም በእግዚአብሔር አሳብ እስኪወጡ ድረስ ነው። ፴፭ እና ከዚያ፣ ከእነዚህ ቃላት ፅሁፍ፣ ከወር አበባ በፊት እና ከእሱ በኋላ፣ እና ቀንና ሌሊት ነፃ ስንወጣ፣ ወይም በምንሰራበት ጊዜ ሁል ጊዜ ፍርሃት እና ማልቀስ እንማር። እኛ አሁንም ደካሞች ነን እና ለእንቅልፍ እና ለመሰላቸት የተጋለጥን ነን፣ አለበለዚያ ስራ ፈትተናል፣ እናም ያለማቋረጥ እናለቅሳለን፣ እናም የተነገሩት ቃላቶች ሊይዙን ይችላሉ፣ እናም ይህ እንባ ያመጣል። ለዚህም ነው እነዚህ ቃላት የተፃፉት፡ እንደ እኔ ያሉ ልምድ የሌላቸው ሰዎች እዚህ የተነገረውን በመማር እና ትኩረት በመስጠት አእምሮአቸውን ከመሰላቸት ነፃ እንዲያወጡ ነው። በጎ ሥራ ​​መሥራትን የለመደው ቅንዓትና ልምድ ያለው ሰው እዚህ ከተባለው በላይ በተለይም ጸጋ በራሱ በሚንቀሳቀስበት በዚህ ወቅት ብዙ ያውቃል። ለእንደዚህ ዓይነቱ ጊዜ ከራሳችን ድርጊት መነሳሳት የበለጠ ኃይል ይሰጠናል ።

ሆኖም ግን፣ ማንም ሰው እሱ ራሱ የእንደዚህ አይነት ስጦታዎች ደራሲ ነው ብሎ አያስብ። ከጥቅሙ በላይ ተቀብሎአልና፥ ምንም ያላደረገ ለመላእክትም ሥራ የተገባ ሆኖ ስለተገኘ የባሰ ፍርድ እንዳይቀበልባቸው፥ ያመስግን ይፍራም። እውቀት እና የነፍስ ጥንካሬ አእምሮን ለማነቃቃት ትእዛዛትን እንዲጠብቅ እና በጎነትን እንዲተገብር እና እንዴት እና ለምን እንደምናደርገው እና ​​ምን ማድረግ እንዳለብን እና ምን ማስወገድ እንዳለብን ለማወቅ፣ እንዳይፈረድበት፤ እና በእውቀት ክንፎች፣ በደስታ እንድንሰራ እና ለድርጊት እና ለደስታ የበለጠ እውቀት እና ጥንካሬ እንድናገኝ። ይህ ሲሆን ደግሞ ከማን እንደምናገኝ እያወቅን ሰጪውን እናመስግን። የምናመሰግነውም እርሱ ብዙ ጥቅሞችን ይሰጠናል፤ እኛም ስጦታዎችን ከተቀበልን በኋላ አብዝተን እንወደዋለን በፍቅርም የእግዚአብሔርን ጥበብ እንወርሳለን ጅማሬውም "እግዚአብሔርን መፍራት" (መዝ 110፡10፤ ምሳ 1፡7)። "የፍርሃትም ሥራ ንስሐ ነው ምሥጢርም የሚቤዠው ነው" ይላል ቅዱስ ይስሐቅ።

የምሽት ህግን በፍርሃት እንዴት ማቆየት እንደሚቻል።

ፍርሃትን በትክክል ለመረዳት የሚከተሉትን ማድረግ ተገቢ ነው። ከምሽት አገዛዝ በኋላ የሃይማኖት መግለጫውን፣ የጌታን ጸሎት እና "ጌታ ሆይ፣ ምሕረት አድርግ" ብዙ ጊዜ መናገር አለብህ፤ ከዚያም ወደ ምሥራቃዊው ትይዩ ተቀምጦ፣ ሙታንን እንደሚያዝ፣ ራሱንም በነፍስ ሥቃይና ከልቡ እያቃሰተ ራሱን እየነቀነቀ፣ እናም ከላይ የተጻፉትን ቃላት ከልሱ፣ ከመጀመሪያው ጀምሮ እስከ ጸሎቱ ድረስ ይቀጥላል። ከዚያም በቃላት ሊገለጽ በማይችል ፍርሃትና እግዚአብሔርን በመፍራት ለእግዚአብሔር ስገድ እና ጸልይ፡- አስቀድሞ በምስጋና ከዚያም በኑዛዜና በሌሎች የጸሎት ቃላት አስቀድሞ እንደ ተባለ። ቅዱስ አትናቴዎስ በሞት ሰዓት እንዳንሠቃይ እኛ የማናውቀውን ኃጢአታችንንና የእግዚአብሔር ጸጋ ያዳነንን ኃጢአት ልንናዘዝ ይገባናልና። እኛም እንደ ጌታና ሐዋርያት ትእዛዝ እርስ በርሳችን መጸለይ አለብን።

የጸሎቱ ዓላማዎች እነዚህ መሆን አለባቸው። በቂ እንዳልሆነ እና በሌላ ጊዜ ደግሞ ግድ የለሽ መሆናችንን እና ይህች ሰዓት የእግዚአብሔር ጸጋ እንደሆነች አውቀን ለአሁኑ ሰዓት ምስጋና እናቀርባለን። ስንናዘዝ፣ ስጦታዎቹ ስፍር ቁጥር የሌላቸው መሆናቸውን እና ሁሉንም ለማካተት ወይም ለማየት የማይቻል ነገር ግን ስለእነሱ ለመስማት ብቻ እንደሆነ እንገነዘባለን። እና ከሁሉም አይደለም፣ ነገር ግን የአንዳንዶች፤ እና ጥቅሞቹን ያለማቋረጥ በግልጽ እና በድብቅ እንድንቀበል እና ለኃጢአታችን ብዛት ያለው ትዕግስት ሊገለጽ የማይችል ነው። እና ቀራጩ እንዳልነበረው ዓይኖቼን ለማንሳት እንኳን የማይገባኝ መሆኑን እና የእግዚአብሔር ለሰው ካለው የማይናቅ ፍቅር በቀር ምንም ሳልጠብቅ፣ እንደ ዳንኤል በእግዚአብሔር መልአክ ፊት እሰግዳለሁ፣ እናም በሙሉ ነፍሴ፣ እንደ ሐዋርያትና እንደ ሌሎች አባቶች። ላደርገው የማይገባኝ ስለ ሆንሁ ይህ ድፍረትዬ ነው።

ኃጢአቴን ሁሉ ባጭሩ እናዘዛለሁ፣ ስለዚህም እነርሱን በማስታወስ፣ እንዳዝንላቸው። "የክርስቶስ ኃይል ያድርብኝ ዘንድ በድካሜ ደስ ብሎኝ ልመካ እመርጣለሁ" (2ኛ ቆሮ 12፡9) ሐዋርያው። እና የኃጢአቴ ብዛት ይቅር ይባል ዘንድ፤ ስለ ሕዝቡ ብቻ እንጂ ስለ እነርሱ ሁሉ ልለምን አልደፍርምና። እናም ክፋቶቼን እና መጥፎ ልማዶቼን ሁሉ እንዲታቀቡ እጠይቃለሁ፤ እና እነርሱን መቃወም ስለማልችል፣ ሁሉን ቻይ የሆነውን የምኞት ጎርፍ እንዲያቆም እና በፊቱ ወይም በሰው ፊት ኃጢአትን እንዳትፈጽም እለምናለሁ፣ ስለዚህም በጸጋው ድነትን እንዳገኝ። እናም በኃጢያት መናዘዝ የነፍስ ስቃይ አግኝቻለሁ እናም ለሌሎች መጸለይን ተማርኩ፣ሐዋርያው ​​እንዳስተማረው (ያዕቆብ 5፡16)፣ እናም ለሁሉም ፍቅር አገኛለሁ። በእኛም ላይ ዓመፅ የሚያደርጉን የፍትወት ዓይነቶችን ዘርዝሬ፣ በድፍረት ወደ ጌታ እሮጣለሁ።

ለበደሉኝም እጸልያለሁ፣ ለወደፊትም አዝናለሁ፣ ምክንያቱም ምንም እንኳን ቂም ለመያዝ ስለማልፈልግ፣ እና በድካሜ እንደ ጌታ ትእዛዝ በትዕግስት መጽናት እና ስለ እነርሱ መጸለይ እንዳልችል እፈራለሁ (ማቴ። 5:44፤ ሉቃ። 6:28)። ለዚህም ነው ቅዱስ ይስሐቅ እንዳለው፡- ከመታመሜ በፊት ሐኪሙን ጠርቼ፣ ፈተናም ከመምጣቱ በፊት መጸለይ እንዳለኝ ወቅቱን የምጠብቀው ለዚህ ነው። ድነትን እንዲቀበሉ አስቀድመው ለሄዱት እጸልያለሁ፣ እና በዚህም የራሴን ሞት አስታውሳለሁ።

እኔ ራሴ የሁሉንም ሰው ጸሎት ስለሚያስፈልገኝ ስለ ሁሉም ሰው መጸለይ የፍቅር ምልክት ነው። እናም እግዚአብሔር እንዲመራኝ፣ እሱ እንደሚፈልገው እንድሆን፣ እና ከሌሎች ጋር እንድቀላቀል፣ የጸሎታቸውን ሞገስ እንድደሰት፣ ከእኔ በሚበልጡ ነገሮች ሁሉ እያየሁ እንድሄድ እጠይቃለሁ። ራሴን በማስቀደም ሌሎችን ይቅርታ የማይገባቸው እንዳላደርግ በዚህ ጊዜ ለማንኛውም ኃጢአቴ ይቅርታ ለመጠየቅ አልደፍርም። እና ምንም እንደማያውቅ እና ምንም ማድረግ እንደማይችል፣ ወደ እሱ ሮጬ እሮጣለሁ እና ለሰው ያለው ፍቅር እንደፈለገው እንዲደርስብኝ እጠይቃለሁ። እኔ ኃጢአተኛ ነኝና ፍርዱን እፈራለሁ፤ እና ይህን ብቻ እላለሁ፡- “ለዳኑት ሁሉ የመጨረሻው ብሆን እንኳ፣ በቀኝህ ያለኝን ስፍራ እንዳላጣ፣ ለእነርሱ የማይገባኝ መሆኔን ስላየሁ ነው።

ቤተክርስቲያኑ እንደሚያስተምረን እና እንደአስፈላጊነቱ መለኮታዊ ቁርባንን እንድንቀበል ለአለም ሁሉ እጸልያለሁ፤ ስጸልይ ኅብረት ልወስድ በፈለግሁ ጊዜ ረዳት አገኝልኝ ዘንድ። የአዳኙን ንፁህ ስሜት ለማስታወስ እና ትውስታውን ለመውደድ፤ ስለዚህም ቁርባን ለኔ ከመንፈስ ቅዱስ ጋር አንድነት ነው። አጽናኙ ራሱ ለእግዚአብሔር የሚያለቅሱትን ያጽናናል በአሁኑ ምዕተ-ዓመት እና በሚመጣው ጊዜ በሙሉ ነፍሳቸው እና በብዙ እንባ ወደ እርሱ ሲጸልዩ እና "ሰማያዊ ንጉስ …" እና የቅዱሳን ምስጢራት ቁርባን እጅግ በጣም ንጹህ በሆነው እናቱ እና በሁሉም ቅዱሳን ጸሎት አማካኝነት በክርስቶስ ውስጥ ያለው የዘላለም ሕይወት ቃል ኪዳን ይሁን። ጸሎትንም ወደ እመቤት መሸከም ስለሚችሉ በቅዱሳን ሁሉ ፊት እሰግዳለሁ እና እንዲጸልዩልኝ እጠይቃለሁ።

እናም እንደተለመደው የታላቁን ባስልዮስን ጸሎት እጀምራለሁ፣ እሱም የሚደነቅ ሥነ-መለኮትን የያዘ፣ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ለመጠየቅ እና ለመባረክ ብቻ ነው። እና ከዚያም ወዲያውኑ ሃሳቤን በታላቅ ኃይል እና ትኩረት እላለሁ: – "ኑ፣ እንስገድ…" ሦስት ጊዜ እና ሁሉም ነገር እንደ ተጻፈ፣ በልብ ጸሎት እና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ትምህርት የማሰብ ችሎታው እንዲጸዳ እና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የተደበቁትን ምስጢራት ማየት ይጀምራል።

ነፍስ ከቂም ነፃ መሆን አለባት በተለይም በጸሎት።

ጌታ እንደተናገረው ነፍስ ከቁጣዎች ሁሉ እና ከሁሉም በላይ ደግሞ በጸሎት ጊዜ ከቁጣ ነፃ ትሁን (ማር። 11፡25፤ ኤፌ 4፡31፤ 1ጢሞ 2፡8)። ለዚህም ነው ታላቁ ባስልዮስ ቅራኔን የቂም አባት አድርጎ በመቅጣት የገዳሙን የበላይ አባት ብዙ ስግደትን የሚጻረር ሰው ላይ ወደ አንድ ሺህ የሚጠጋ ስግደት እንዲጭን የሚመከርው። የሱጁዶችንም ቁጥር ሲሰይሙ፡- "ወይ አንድ ሺህ ወይ አንድ" ይላል። ይኸውም ጠብ አጫሪ ሰው ለእግዚአብሔር ተከታታይ የሆነ ስግደት ወይም በገዳሙ የበላይ አባት ፊት ብቻ "አባት ሆይ ይቅር በለኝ" ብሎ መስገድ አለበት። በዚ ነጠላ ስግደት ከእስራት ነፃ ትሆናለህ፣ የመጨቃጨቅ ስሜትን ትቆርጣለህ። ቅዱስ ይስሐቅ “በክርስትና ሕይወት ውስጥ ክርክር ቦታ የለውም” በማለት ከሐዋርያው ​​ተምሮ እንዲህ ይላል፡- “ማንም ሊከራከር የሚወድ ቢኖር እኛ ወይም የእግዚአብሔር አብያተ ክርስቲያናት እንዲህ ያለ ልማድ የለንም። ስለዚህ ሁሉም ሰው ሲጨቃጨቁ እራሳቸውን ከሁሉም አብያተ ክርስቲያናት እና ከእግዚአብሔር ውጭ እንደሚያስቀምጡ ያውቃሉ።

ያን ተአምር ስግደት ብቻ ነው የሚያስፈልገው። ባያደርገውም ንስሐ ስላልገባ አንድ ሺህ እንኳ አይጠቅመውም። ክሪሶስተም "ንስሓ ኃጢአትን መተው ነው" ይላል፤ እና የተጠቀሱት ስግደቶች በቀላሉ የጉልበቶች ማጎንበስ ናቸው ይህም ማለት ሰው የአገልጋይነትን መልክ የሚይዘው ሳይነሳ በእግዚአብሔር ፊት እና በሰው ፊት በአንድ ነገር ኃጢአት ከሰራ በኋላ ሲወድቅ ነው። አለበለዚያ ነፍስ እራሷን የሚያጸድቅ ነገር ታገኛለች። ነገር ግን ከቶ አይቃረን፥ እንደ ፈሪሳዊውም ራሱን ሊያጸድቅ አይሞክር። ይልቁንም ቀራጩን ይምሰል። ነፍስ ንስሃ የገባች መስሏት በቃላትም ይሁን በነሱ ውጭ የሚፈርዱባትን ለመቃወም የምትደፍር ከሆነ ፍርድንና ሰበብ ፈልጋ ትክክለኛ እርምጃ እንደምትወስድ ስለምታምን በጸጋ የሚገኘውን ይቅርታ ማግኘት አይገባትም። እንዲህ ያለው አመለካከት ለእግዚአብሔር ትእዛዛት እንግዳ ነው።

በእውነትም ሰው ቃሉን ሊያጸድቅ በሚፈልግበት ጊዜ ፍትህ አለ ለሰው ፍቅር ግን አይደለም ጸጋም አይሰራም። ጸሎታቸው ንጹሕ እንዲሆንና ንስሐቸውም የጸና እንዲሆን ኀጥኣንን ከፍትህ ሥራ በቀር በማስተዋልና በትዕግሥትና ነቀፋዎችን በማመስገን በትዕግሥትና በማመስገን የሚያጸድቅ ጸጋ ነው። ሰው ለሚሰድቡትና ለሚሰድቡት በሚጸልይበት መጠን እግዚአብሔር የሚጠሉትን ይገልጣል በንጹሕና በማያቋርጥ ጸሎት ሰላምን ይሰጣል።

እና እነዚያ ከእርሱ ጋር ለመሆን በጣም የሚፈልጉት በንቃት፣ እሱን በማመስገን ወይም የእርሱን ታላቅ ጥቅም በመናዘዝ ቃላቶቻቸውን እንዴት እንደሚያበዙ እና በጉልበት ያደርጉታል፤ ክሪሶስተም ስለ ተባረከ ዳዊት እንዳለው፣ ተመሳሳይ ወይም ተመሳሳይ ዓረፍተ ነገር ብዙ ጊዜ መድገም ከንቱ ንግግርም ሆነ ቃላታዊነት አይደለም። ነቢዩ ፍቅርን አበረታቷል እናም የጸሎቱ ቃል በሚጸልይ ወይም በሚያነብ ሰው አእምሮ ውስጥ እንዲታተም ፈልጎ ነበር። እግዚአብሔር ሁሉንም ነገር ከመፈጸሙ በፊት ያውቃል እና ረጅም ንግግሮችን ማዳመጥ አያስፈልገውም፤ ነገር ግን የምንለምነውን እና ለምን እንደምንጸልይ ማወቅ አለብን፣ ማስተዋልን ለማግኘት እና በጥያቄዎቻችን ወደ እግዚአብሔር ለመቅረብ። ያለበለዚያ በሃሳባችን ተሸንፈን በጠላቶቻችን እንሸነፋለን ምክንያቱም እግዚአብሔርን ማስታወስ እናቆማለን። ነገር ግን በጸሎትና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ቅዱሳን አባቶች እያንዳንዳቸው በየቦታው በመንፈስ ቅዱስ ቸርነት የጻፉትን በጎ ምግባር እናገኛለን። እና እኔ አንብቤ እና ተረድቻቸዋለሁ፣ ሁሉንም ላስታውስ ስለማልችል ሁሉም ባይካተቱም እኔ የምችለውን ያህል የጥሩነትን ቅደም ተከተል እሰጣለሁ።

የበጎነት ዝርዝር።

ጥበብ፣ ጥንካሬ፣ ድፍረት፣ እውነት፣ እምነት፣ ተስፋ፣ ፍቅር፣ ፍርሃት፣ እግዚአብሔርን መምሰል፣ እውቀት፣ ምክር፣ ጥንካሬ፣ ማስተዋል፣ አስተዋይነት፣ ብስጭት፣ ማልቀስ፣ የዋህነት፣ መለኮታዊ ቅዱሳትን ማጥናት፣ ምጽዋት፣ የልብ ንፅህና፣ ሰላም፣ ትዕግስት፣ ራስን መግዛት፣ ጽናት፣ ጥሩ ስምምነት፣ ትክክለኛ ሀሳብ፣ ማስተዋል፣ ትጋት፣ ጥሩ መንፈስ፣ ጥሩ መንፈስ፣ ደስተኛ ኢንዱስትሪ፣ ፍቅር፣ ጥሩ መንፈስ፣ ሞቅ ያለ ፍቅር፣ መንፈሳዊ ፍቅር፣ ፍቅር፣ ፍቅር፣ ፍቅር፣ መንፈስን ማበረታታት፣ ጥሩ መንፈስን ማዳበር፣ ፍቅርን ማዳበር፣ ፍቅርን ማሳየት፣ ፍቅርን ማሳየት፣ ፍቅርን ማሳየት፣ ፍቅርን ማሳየት፣ ፍቅርን ማሳየት፣ ጥበብ፣ ጥንካሬ፣ ድፍረት። ንቃት፣ መታሰቢያ፣ የሃሳብ ማሰባሰብ፣ አክብሮት፣ ልክንነት፣ ትሕትናን፣ ንስሐን፣ ከኃጢአት መራቅን፣ ንስሐ መግባት፣ ወደ እግዚአብሔር መመለስ፣ ከክርስቶስ ጋር አንድነት፣ ዲያብሎስ መካድ፣ ትእዛዛትን መፈጸም፣ ነፍስን መጠበቅ ወይም ንጹሕ ሕሊና፣ ሞት መታሰቢያ፣ የነፍስ ስቃይ፣ በጎ ሥራ፣ ሥራ፣ መንፈሳዊ ተጋድሎ፣ ፈጣን ሕይወት፣ ፈጣን ሕይወት ይፈልጋል። ባለው ነገር እርካታ፣ ደግነት፣ ጨዋነት ታማኝነት፣ ታማኝነት፣ ለሸቀጦች ግድየለሽነት፣ ከገንዘብ ፍቅር ነፃ መውጣት፣ ከዓለማዊ አሳብ መራቅ፣ መገዛት፣ መታዘዝ፣ ዝግጁነት፣ ድህነት፣ ባለቤት አለመሆን፣ ከዓለም መውጣት፣ የራስን ፈቃድ ማቋረጥ፣ ራስን መካድ፣ ምክር፣ ልግስና፣ ለእግዚአብሔር ፍቅር መተው፣ ዝምታ፣ ማስተማር፣ መሬት ላይ መተኛት፣ ሌሎችን አለማጠብ፣ ትኩረት መስጠትና አለማድረቅ የአካል እንባ፣ ጡረታ፣ የበረሃ መናፍቃን ሕይወት፣ ዝምታ፣ እርካታ፣ ድፍረት፣ ድፍረት፣ መለኮታዊ ቅንዓት፣ ግለት፣ እድገት፣ እብደት ለክርስቶስ፣ አእምሮን መጠበቅ፣ ልማዱን ማዘዝ፣ ቅድስና፣ ድንግልና፣ ቅድስና፣ የአካል ንፅህና፣ ለክርስቶስ ማንበብ፣ መለኮታዊ ልመና፣ እውቀት ማጣት፣ እዳ ማጣት አስተዳደር፣ እንግዳ ተቀባይነት፣ ማስተዋል፣ ልከኝነት፣ የነገሮችን ትክክለኛ አጠቃቀም፣ መረዳት፣ ማስተዋል፣ ልምድ መዝሙረ ዳዊት፣ ጸሎት፣ ምስጋናው፣ ኑዛዜው፣ ምልጃው፣ ምልጃው፣ ልመናው፣ ምልጃው፣ ዝማሬው፣ ትምህርተ ትምህርቱ፣ እውቅናው፣ ሐዘኑ፣ ኀዘኑ፣ ልቅሶው፣ ጩኸቱ፣ ጩኸቱ፣ የህመም እንባ፣ መጨናነቅ፣ ዝምታ፣ መተሳሰብ፣ ከጭንቀት ነጻ መውጣት፣ ከጭንቀት ነጻ መውጣት ከንቱ ውዳሴ፣ ራስ ወዳድነት፣ የነፍስ ቅለት፣ ርኅራኄን አለመቀበል፣ እንደ ተፈጥሮ ይሠራል፣ ከተፈጥሮ በላይ ይሠራል፣ የወንድማማችነት ፍቅር፣ ስምምነት፣ ስለ እግዚአብሔር መናገር፣ ጣፋጭነት፣ መንፈሳዊ ባሕርይ፣ መረጋጋት፣ ታማኝነት፣ ቅንነት፣ ቅንነት፣ ተገቢነት፣ መልካም ቃላት፣ ማጽናኛ፣ ለባልንጀራ ቅድሚያ መስጠት፣ በጎ ፈቃድ፣ በእግዚአብሔር ፍቅር ማስተዋል ፣ ትህትና ፣ ከክፉ ምኞት የጸዳ ንፅህና ፣ ግርማ ሞገስ ፣ ትዕግስት ፣ ቸርነት ፣ ቸርነት ፣ አስተዋይነት ፣ ተደራሽነት ፣ አቀባበል ማስተዋል፣ ከክፉ ምኞት የፀዳ ንጽህና፣ መንፈሳዊ ደስታ፣ እግዚአብሔርን የሚፈራና የሚያስፈራ፣ የማስተዋል እንባ፣ የነፍስ እንባ፣ የእግዚአብሄር ናፍቆት፣ ልግስና፣ ምሕረት፣ የሰው ፍቅር፣ የነፍስ ንፅህና፣ የማስተዋል ንፅህና፣ ማስተዋል፣ ንጹህ ጸሎት፣ የማይበገር አእምሮ፣ ጽናት፣ የነፍስና የሥጋን ማበረታታት፣ መገለጥ፣ የነፍስ መታደስ ትክክለኛ የነፍስ ትምህርት፣ የክርስቶስን የጽድቅ ፍላጎት በማስተማር፣ በዚህ የነፍስ መሻት መሞት ማረጋገጫ፣ የዋህ እና ልከኛ ምክር፣ የሚመሰገን ለውጥ፣ በእግዚአብሔር ፊት መፍራት፣ በክርስቶስ ፍጹም መሆን፣ እውነተኛ ብርሃን፣ የማስተዋል መነጠቅ፣ የእግዚአብሔር ማደሪያ፣ የእግዚአብሔር ፍቅር፣ የውስጥ ጥበብ፣ ሥነ መለኮት፣ ኑዛዜ፣ ሞትን ንቀት፣ ቅድስና፣ እርማት፣ ፍጹም የነፍስ ጤና፣ የእግዚአብሔር ምስጋና፣ ጸጋ፣ መንግሥት፣ ልጅነት፡ ሁለት መቶ ሃያ ስምንት (በአጠቃላይ ሁለት መቶ ሃያ ስምንት) መዝ 81.6; ዮሐንስ 10፡30) በፍቅረኛነት ሰው አምላክ ይሆናል።

ጌታ በጸጋው በስሜቶች ላይ ድልን ሰጠን እነርሱም ስማቸው እንደሚከተለው ነው።

የፍላጎቶች ዝርዝር።

ቁጣ፣ ተንኮለኛነት፣ ክፋት፣ ክፉ አስተሳሰብ፣ ኢ-ምክንያታዊነት፣ ብልግና፣ መበታተን፣ ብልግና፣ ድንቁርና፣ ስራ ፈትነት፣ ቅዝቃዜ፣ የልብ ጥንካሬ፣ ሽንገላ፣ ቂልነት፣ ከንቱ ንግግር፣ የማሰብ ጨለማ፣ ጥላቻ፣ መጥፎ ትምህርት፣ ትዕቢት፣ ፍርሃት፣ ምሬት፣ ለበጎ ስንፍና፣ ኃጢአት፣ እውቀት ማጣት፣ ድህነት፣ የእውቀት ስንፍና ግድየለሽነት ፣ ግድየለሽነት ፣ ውሸት ፣ መጥፎ ፍላጎት ፣ የህሊና እጦት ፣ መዘግየት ፣ መናገር ፣ ትኩረትን ማጣት ፣ መተላለፍ ፣ ኃጢአት ፣ ክፋት ፣ ሕገወጥነት ፣ ፍትወት ፣ ምርኮ ፣ ተንኰል መስማማት ፣ ምክንያታዊ ያልሆነ አስተያየት ፣ የዲያብሎስ ሀሳብ ፣ ድንዛዜ ፣ የሥጋ ምቾት ማጣት ፣ ክፋት ፣ ውድቀት ፣ የነፍስ ህመም ፣ የድካም ድክመት ፣ ብስጭት ጥፋት፣ መተላለፍ፣ ክህደት፣ እምነት ማጣት፣ አጉል እምነት፣ ትንሽ እምነት፣ መናፍቅነት፣ ከመናፍቅነት ጋር መገናኘት መሃይምነት፣ ጣዖትን ማምለክ፣ እግዚአብሔርን አለማወቅ፣ ምዋርት፣ አስማት፣ አስማት፣ መተት፣ እምነት መካድ፣ ጣዖትን ማምለክ፣ ራስን መግዛት፣ ሆዳምነት፣ ክብርን መውደድ፣ ግድየለሽነት፣ ራስን መውደድ፣ ግድየለሽነት፣ ውድቀት፣ ማታለል፣ ስሕተት፣ ከንቱነት፣ መመረዝ፣ ርኩሰት፣ የረከሰውን ርኩሰት መብላት፣ ርኵሰት ገንዘብን መውደድ፣ ንዴት፣ ሀዘን፣ መሰላቸት፣ ከንቱ ውዳሴ፣ ትዕቢት፣ ምናብ፣ ራስን ከፍ ከፍ ማድረግ፣ ትዕቢት፣ እብደት፣ እፍረተ ቢስነት፣ ጥጋብ፣ ጥጋብ፣ ስካር፣ ጥጋብ፣ ጥጋብ፣ አለመጠገብ፣ ሚስጥራዊ መብላት፣ ከመጠን በላይ መብላት፣ ብቻውን መብላት፣ ቸልተኝነት፣ እራስን አለመደሰት፣ ራስን አለመቻል፣ ራስን አለመቻል፣ ራስን አለመቻል መልካም ማድረግ አለመቻል፣ ትምህርት ማጣት፣ ድንቁርና፣ ቸልተኝነት፣ ስንፍና ቀላልነት፣ መገለል፣ መካድ፣ ክርክር፣ ማጉረምረም፣ ጩኸት፣ ግራ መጋባት፣ ጠብ፣ ቁጣ ምክንያታዊ ያልሆነ ፍላጎት ፣ ቁጣ ፣ ንዴት ፣ ቂም መስጠት ፣ ጠላትነት ፣ መጠላለፍ ፣ ስም ማጥፋት ፣ ምሬት ፣ ስድብ ፣ ስድብ ፣ ኩነኔ ፣ ክስ ፣ ጥላቻ ፣ ስድብ ፣ ብስጭት ፣ ክብር ማጉደል ፣ ቁጣ ፣ ንዴት ፣ ጭካኔ ፣ ጠማማ ሴራ ፣ መሃላ መስበር ፣ እርግማን ፣ እዝነት እጦት ፣ ወገንተኝነትን ፣ ወንድምን ፣ ወንድሙን መጥላት መዝናናት፣ ጉቦ መቀበል፣ ዝርፊያ፣ ስርቆት፣ ዘረፋ፣ ሥርዓት አልበኝነት፣ ምቀኝነት፣ ፉክክር፣ ውርደት፣ ፌዝ፣ ንቀት፣ ቁጣ፣ ፌዝ፣ ጉቦ፣ ግፍ፣ ባልንጀራውን መናቅ፣ በትር መምታት፣ መንገላታት፣ ማነቆ፣ ፍቅር ማጣት፣ አለመታረቅ፣ አለመግባባት፣ ጭካኔ፣ ጭፍን ጥላቻ ድብርት፣ ዓይነ ስውርነት፣ ግርዶሽ፣ የሚያልፉትን ነገሮች መጣበቅ፣ ከንቱነት፣ አለመታዘዝ፣ የራስ ምታት፣ የነፍስ ድብታ፣ ከመጠን ያለፈ እንቅልፍ፣ ፍርሃት፣ ከመጠን በላይ መጠጣት፣ ስካር ብልግና፣ ልቅነት፣ ምክንያታዊነት የጎደለው ደስታ፣ እልከኝነት፣ ርኩሰት፣ ስም ማጥፋት፣ ክፋት፣ መነሳሳት፣ ዝሙት፣ ሴቶችን ማታለል፣ ዝሙት፣ ምቀኝነት፣ ፍትወት፣ ብልግና፣ የነፍስ ርኵሰት፣ የሥጋ ዝምድና፣ ቆሻሻ፣ ስድብ፣ የግል ወዳጅነት፣ ሳቅ፣ ጨዋታ፣ ጭፈራ፣ መጨቃጨቅ፣ መሽኮርመም ከመጠን በላይ ፣ አለመታዘዝ ፣ አለመታዘዝ ፣ አለመስማማት ፣ ክህደት ፣ ግድያ ፣ ስርቆት ፣ መስዋዕትነት ፣ ሐቀኝነት የጎደለው ጥቅም ፣ አራጣ ፣ ማታለል ፣ መቃብር መዝረፍ ፣ የልብ ጥንካሬ ፣ መጥፎ አሳብ ፣ ቅሬታ ፣ ስድብ ፣ ምስጋና ቢስነት ፣ መጥፎ ምክር ፣ መጥፎ ንዴት ፣ ስድብ ፣ ስንፍና ፣ ውሸት ፣ ንግግር ፣ ስንፍና ፣ ስንፍና ንግግር፣ የቃላት አነጋገር፣ በጎ የሆነውን ማውገዝ፣ ስግብግብነት፣ ቁጣ፣ ጥላቻ፣ ቁጣ፣ የብዙ ነገሮች መከማቸት፣ ምሬት፣ ስድብ፣ መጥፎ ልምዶች፣ የዚህ ህይወት ፍቅር ስድብ፣ ትዕቢት፣ ምንዝር፣ ግብዝነት፣ ፌዝ፣ ሐሜት፣ ንቀት፣ ለማሸነፍ ፍላጎት፣ የሰይጣን ምቀኝነት፣ የማወቅ ጉጉት፣ መተሳሰር፣ እግዚአብሔርን መፍራት፣ አለመታዘዝ፣ ድንቁርና፣ ትዕቢት፣ ጉራ፣ ትዕቢት፣ የጎረቤትን ማዋረድ፣ ምጽዋት ማጣት፣ ቸልተኝነት፣ ቸልተኝነት ራስን ማጥፋት፣ ከእግዚአብሔር መለየት እና ፍጹም ጥፋት፡ በአጠቃላይ ሁለት መቶ ዘጠና ስምንት።

እነዚህን ስሜቶች በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ አግኝቻቸዋለሁ እናም በዚህ ንግግር መጀመሪያ ላይ ከመጻሕፍት ጋር እንዳደረኩት አንድ ላይ ሰብስቤአቸዋለሁ። ያ ከአቅሜ በላይ ስለሆነ እነሱን ለማዘዝ አልቻልኩም ወይም አልደፈርኩም። የመለኪያው ደራሲ እንዲህ ይላል: "በክፉ ውስጥ እውቀትን ፈልጉ እና አታገኙትም፤ ሁሉም ነገር አጋንንት ሥርዓት ስለሌለው እና አንድ እና አንድ ሀሳብ አለው፣ ስለዚህም በእሱ ውስጥ እኩል እንኳን እኩል ያልሆነ እና ክብር የማይገባው ይሆናል: ማለትም መጥፎ ምክሩን የሚቀበሉትን ነፍሳት ለማጥፋት። ለአንዳንድ ሰዎችም የዘውድ ምክንያት ቢሆኑ፣ በእምነትና በትዕግሥት በጌታ በሚታመኑ፣ መልካም ሥራዎችን በሚሠሩና የሚዋጉአቸውን አሳብ በሚቃወሙ ሁልጊዜ ይሸነፋሉ።

በአስተሳሰቦች እና በአስተያየቶች መካከል ስላለው ልዩነት።

አንዳንዱ ኃጢአት የሌለበት ሌሎች ግን ስለሌሉ ሐሳቦች በሁሉም ነገር ይለያያሉ። ጥቆማ ተብሎ የሚጠራው ሐሳብ ማለትም ስለ አንድ ነገር ብቻ ማሰብ ሽልማትም ሆነ ኩነኔ አይገባውም። ቀጥሎ የሚመጣው መጋጠሚያ ተብሎ የሚጠራው ማለትም በሃሳቡ መነጋገር እና በእሱ ላይ መስማማት ወይም ማባረር ነው፤ ይህም እግዚአብሔርን ደስ በሚያሰኝበት ጊዜ ለምስጋና፥ በክፉም ጊዜ እንደ ትንሽ ስድብ ይሆናል። ከዚያም ትግል የሚባል ነገር ይመጣል፣ ወይ በድልም ሆነ በሽንፈት የሚጠናቀቀው፣ አእምሮ ሲያሸንፍ፤ በድል ወይም በሽንፈት ይጠናቀቃል። እና አክሊል መንስኤ ይሆናል፣ ወይም ድርጊት በሚሆንበት ጊዜ የስቃይ መንስኤ ይሆናል። ቀጥሎ መስማማት ይመጣል ፣ ማለትም ፣ ወደ ተገለጠው የነፍስ አስደሳች ዝንባሌ ፣ ከዚህ ደግሞ ምርኮ ይመጣል፣ ይህም በግዴታና በራስ ፈቃድ ልብን ወደ ሥራ ይጎትታል። እና ጥልቅ ስሜት ያለው ሀሳብ በልብ ውስጥ ለረጅም ጊዜ ሲቆይ ፣ ነፍስን እንደ ልማዱ ወደ ራሱ ስለሚስብ እና እንድትሠራ ስለሚያስገድዳት ስሜታዊነት የሚባለው ይሆናል።

"እንዲህ ያለው ስሜት በማናቸውም ሁኔታ ቢሆን በመጠኑ ንስሐም ሆነ ወደፊት በሚደርስ ሥቃይ ውስጥ ይወድቃል" ይላል መሰላሉ ጸሃፊ፣ "በንስሐ በመሳት እንጂ በመጋደል አይደለም፤ ምክንያቱም በትግል ቢሆን ብዙዎች ከክፉ ምኞት የጸዳ ፍጹም ንጽህናን ሳያገኙ ፍጻሜ ሊያገኙ አይችሉም። እና ተመሳሳይ የመለኪያ ፀሐፊ እንዳለው ሁሉም ሰው ንፁህ ሆኖ እና ከመጥፎ ስሜት ሊታረቅ እንደማይችል ይናገራል።

ጠቢብ ሰው ሁሉንም ክፋት ለአንዴና ለመጨረሻ ጊዜ ለማጥፋት፣ የክፉዎች ሁሉ እናት፣ የማታለል ጥቆማን አይቀበልም፤ እና መልካም ሰው ወዲያውኑ ወደ ስራው ይመለሳል፣ ስለዚህም አካል እና ነፍስ በበጎነት ይለምዱ እና በክርስቶስ ጸጋ ከስሜታዊነት ይላቀቃሉ። በውስጣችን ከእርሱ ያልተቀበልነው ከክፉ ፈቃድ በቀር ልናቀርበው የምንችለው ምንም የለምና። ከሌለን ደግሞ በጎ ለማድረግ ብርታትም እውቀትም አናገኝም። ስለ ባዶነት ፍርድ እንዳንቀበል ይህ የእግዚአብሔር ለሰው ያለው ፍቅር ሥራ ነው። ምክንያቱም “ከስራ ፈት ብዙ ክፉ ነገር ይማራል” (ሴር 33፡28)።

ይህም ብቻ አይደለም፡ መልካም ሥራ እንኳን ማስተዋልን ይጠይቃል ይላሉ ሽማግሌዎች። ያቺ ድንግል ስድስት ሱባዔ የጾመች ብሉይና ሐዲስን ያለማቋረጥ የተማረች ሥራም የሌላት ሕማምና ደስ የሚያሰኝ ነገር የሌለባት ከብዙ ፍሬ ከክፉ ምኞት የጸዳ የንጽሕና ፍሬ ልታጭድ በተገባ ነበር ነገር ግን ይህን አላደረገችም ምክንያቱም እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ ካልሆነ መልካም ነገር መልካም አይደለምና። አምላክ ለሁሉም መልካም የሚመስለውን ነገር በሚያደርግ ሰው ላይ እንደሚቆጣና በተቃራኒው ደግሞ ስህተት የሠራውን ሌላውን እንደሚቀበል በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ብዙ ጊዜ እናገኛለን። ለዚህም ምስክሩ የነብዩ ደቀመዝሙር ለባልንጀራቸው እንዲመታው፤ ሰውዬውም እምቢ ባለ ጊዜ መልካም ስላላደረገ አውሬ ይበላዋል አለ (1 ነገ። 20፡35-36)። ጴጥሮስም መልካም ነገር እያደረገ መስሎት ጌታ እግሩን እንዲታጠብ አልፈቀደለትም ስለዚህም ተወቀሰ (ዮሐ። 13፡8)። ስለዚህ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በሙሉ ኃይላችን መፈለግ እና ማድረግ አለብን፣ ምንም እንኳን ለእኛ የማይጠቅመን ቢሆንም። ለዚህም ነው ያለ ጥረት በጎ ሥራ ​​የማይሠራው፡ ግዴታ ስላለብን ውዳሴያችንን እንዳናጣ።

ስለ ቤተ ክርስቲያን ምስጢራት።

በአንድ ቃል እግዚአብሔር የሚገነባው ነገር ሁሉ ከአእምሮና ከአእምሮ በላይ የሚደነቅ ነው፤ የማሰብ ችሎታው በኦርቶዶክስ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ በሚደረገው ነገር ብቻ ሳይሆን በምልክቶቹም ጭምር ሊደነቅ ይገባል። ስለዚህም በቅዱስ ጥምቀት በጸጋ ልጆች ሆነናል (ዮሐ። 1፡12፤ ገላ 3፡26)፣ ከእርሱ በፊትም ሆነ በኋላ ምንም ሳናደርግ ትእዛዛትን ከመጠበቅ በቀር። እናም እነዚህ አስፈሪ ነገሮች፣ ማለትም፣ ቅዱስ ጥምቀት እና ቅዱስ ቁርባን፣ ያለ ክህነት ቦታ የላቸውም፣ ይላል ክሪስቶም፤ በዚህ ለሊቀ ሐዋርያት ለጴጥሮስ የተሰጠው ሥልጣን ተገልጦአልና። የመንግሥተ ሰማያት ደጆች በሥርዓተ ቁርባን ካልተከፈቱ፣ ይላል ጌታ፣ ማንም ሊገባ አይችልም፡- “ሰው ከውኃና ከመንፈስ ካልተወለደ በቀር…” (ዮሐ። 3፡5)። ደግሞ፡- “የሰውን ልጅ ሥጋ ካልበላችሁ ደሙንም ካልጠጣችሁ በራሳችሁ ሕይወት የላችሁም።” (ዮሐ። 6፡53)።

ጥንታዊው ቤተ መቅደስም በውጫዊው የዚህ ዓለም ምሳሌ እንደነበረው ካህናቱም መሥዋዕት የሚያቀርቡበት ቅድስተ ቅዱሳን በውስጡም አራት ዓይነት ዕጣን የሚቀርብበት እጣን፣ ከርቤ፣ ስቴክቴ እና ካስያ ይቀርብ ነበር። እነዚህ አራት ክፍሎች የአራቱ ዋና በጎነት ምልክቶች ናቸው።

አይሁድ የልጆች አእምሮ ስላላቸው በመዝሙራቸውና ወደ ጣዖት አምልኮ ስላላቸው ከእግዚአብሔር እንዳይርቁ በውጭ የተደረገው የእግዚአብሔር ራስን ዝቅ የማድረግ ምሳሌ ነው። ነገር ግን አዲሲቱ ቤተ ክርስቲያን የመጪው ክፍለ ዘመን ተምሳሌት ነው፣ ለዚህም ነው በውስጧ የሚደረገው ነገር ሁሉ ሰማያዊ እና መንፈሳዊ ነው። በመንግሥተ ሰማያትም ዘጠኝ ሥርዐቶች እንዳሉ በቤተ ክርስቲያንም ውስጥ አሉ፡- አባቶች፣ ሜትሮፖሊታኖች፣ ጳጳሳት፣ ሊቃነ ጳጳሳት፣ ዲያቆናት፣ ንዑስ ዲያቆናት፣ አንባቢዎች፣ መነኮሳትና መነኮሳት።

ውድ በሆነው እና ሕይወት ሰጪው መስቀል ምልክት እንኳን፣ አጋንንቶች እና ብዙ በሽታዎች ይባረራሉ። ማድረግ ሙሉ በሙሉ ቀላል እና ቀላል ነው፤ ምስጋናውንስ ማን ሊናገር ይችላል?

ይህ ንግግር ከተጀመረበት ጊዜ ጀምሮ የተነገረው ነገር ሁሉ ያለ እውነተኛ እምነት ምንም ጥቅም አያመጣም፣ እምነትም ያለ ሥራ ጥቅም እንደማያስገኝ ሁሉ። ብዙ ቅዱሳን አባቶች ስለ እምነት እና ሥራ ጽፈዋል፤ እኔም እነርሱን በማስታወስ፣ ሥራዎቹ እንደ ተጻፈው በእኛ ውስጥ መሆን አለባቸው፣ እያንዳንዱም በየራሱ ሥርዓት መሆን አለበት፣ እናም የኦርቶዶክስ እምነት እዚህ የተጠቀሰው ከቅዱሳን የተቀበልነው መሆን አለበት ብዬ እላለሁ። ክብር፣ ክብርና አምልኮ ሁሉ በሆነው በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ሰው ጸጋና ፍቅር ወደ ዘላለም ሕይወት እንገባ ዘንድ ከእነርሱ ጋር መጀመሪያና ከመንፈስ ቅዱስ ቸርና ሕይወት ሰጪ ከሆነው ከአባቱ ጋር አሁንም ሆነ ከዘላለም እስከ ዘላለም። አሜን።

የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ምዕራፎች ማውጫና ቀጣይ ንባብ

• ⬅️ ቀዳሚው ድርሳን (27/50)፦ ቅዱስ ኢሳይያስ ባሕታዊ — የቅዱስ ኢሳይያስ ባሕታዊ 27 ምዕራፎች ስለ አእምሮ (ልቡና) አጠባበቅ
• 📚 ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫ (ሁሉም 50 ድርሳናት)፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ ማውጫና ሥነ-መለኮታዊ መመሪያ
• ➡️ ቀጣዩ ድርሳን (29/50)፦ ቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ — የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ ሁለተኛ፦ በመንፈሳዊ ዕውቀት የተሞሉ 24 አጫጭር ድርሳናት
• 🕊️ ተዛማጅ መንፈሳዊ መጽሐፍ፦ የመንፈሳዊ መንገደኛ ልባዊ ትረካዎች ለመንፈሳዊ አባቱ (ስለ ኢየሱስ ጸሎት)

📱 የዘወትር የጸሎት ሕይወትዎን በ Pray.ee መተግበሪያ ያጠናክሩ፦ የቅዱሳን አበውን ትምህርቶችና የኢየሱስን ጸሎት በየዕለቱ በሥርዓት ለመለማመድ ነጻውን የ Pray.ee የጸሎት መተግበሪያ ከ Google Play ያውርዱ። መተግበሪያው የ40 ቀን የጸሎት ቆጣሪ (40-day prayer tracker)፣ ዕለታዊ የጸሎት ማስታወሻ (daily reminders) እና ያለ ኢንተርኔትና ያለ ማስታወቂያ ለማታ ንባብ ምቹ በሆነ የጨለማ ገጽታ (Dark Mode) የቅዱሳን አበውን ጽሑፎች የማንበብ አገልግሎት ይሰጣል።

ሥነ-መለኮታዊና መንፈሳዊ ማስታወሻ፦ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ትምህርትና ንቃተ ልቡና (Nepsis)

በ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) መድብል ውስጥ የሚገኘው የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ትምህርት ከኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ገዳማዊ ትውፊት — በተለይም ከመጽሐፈ መነኮሳት (ማር ይስሐቅ፣ ፊልክስዩስ እና አረጋዊ መንፈሳዊ) ጋር ጥልቅ መንፈሳዊ አንድነት አለው። ዋናው ዓላማው ንቃተ ልቡና (Nepsis) ማለትም አእምሮንና ልብን ከክፉ ሐሳቦች መጠበቅ፣ በትሕትናና በንስሐ መመላለስ፣ እንዲሁም «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» በሚለው የልብ ጸሎት ከእግዚአብሔር ጸጋ ጋር መዋሐድ ነው።

የአበው መንፈሳዊ ጥንቃቄ፦ የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቅዱሳን አባቶች ጸሎትን እንደ አስማታዊ ቃል (magical mantra) ወይም ያለ ንስሐና ያለ ትሕትና በራስ ጥበብ ብቻ እንደሚፈጸም ሥጋዊ ልምምድ ከመቁጠር አጥብቀው ያስጠነቅቃሉ። እውነተኛ ጸሎት የሕያው እግዚአብሔርና የሰው ነፍስ የፍቅር ግንኙነት ስለሆነ ከምስጢረ ንስሐ፣ ከቅዱስ ቁርባን፣ ከትሕትናና ከባልንጀራ ፍቅር ጋር ተያይዞ ሊፈጸም ይገባል።

ተደጋግመው የሚጠየቁ ጥያቄዎች (FAQ)

ይህ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ድርሳን በ«ፊሎካሊያ» ውስጥ ምን ያስተምራል?

ይህ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ድርሳን («እግዚአብሔር ያደረበት የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ አንደኛ») የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ዋና ክፍል ሲሆን፣ ስለ መንፈሳዊ ንቃተ ልቡና (Nepsis)፣ ከክፉ ሐሳቦችና ከፍትወታት ስለ መንጻት፣ ስለ ትሕትናና ስለ ዘወትር ጸሎት የሚያስተምር የአበው መመሪያ ነው።

ምእመናን የ«ፊሎካሊያ» ትምህርቶችን በዕለት ተዕለት ሕይወታቸው እንዴት ሊተገብሩ ይችላሉ?

ምእመናን በንስሐ፣ በትሕትና፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን በማንበብና «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» የሚለውን የኢየሱስ ጸሎት በሰላምና በትኩረት በመጸለይ የቅዱሳን አበውን ምክር በሕይወታቸው መተግበር ይችላሉ።

ሙሉውን የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) 50 ድርሳናት በአማርኛ የት ማግኘት ይቻላል?

ሁሉንም 50 የ«ፊሎካሊያ» ምዕራፎችና የቅዱሳን አበው ድርሳናት በ Pray.ee ድረ-ገጽ በሚገኘው ሙሉ የአማርኛ ማውጫ (/am/filokaliya-fikre-senay-mulu-metsihaf-mawcha/) እንዲሁም በነጻው የ Pray.ee የሞባይል መተግበሪያ ላይ በነጻ ማንበብ ይችላሉ።

ዋቢ መጻሕፍትና ቀኖናዊ ምንጮች

• መጽሐፍ ቅዱስ (ሰማንያ አሐዱ) — 1ኛ ወደ ተሰሎንቄ ሰዎች ምዕራፍ 5፥17 («ሳታቋርጡ ጸልዩ»)
• የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ይፋዊ ድረ-ገጽ — ቀኖናዊና ገዳማዊ ትውፊት (መጽሐፈ መነኮሳት)
• ማኅበረ ቅዱሳን (EOTCMK) — የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ሥርዓተ ጸሎትና የአበው ትምህርት