📖 ከመጽሐፉ የተወሰደ፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫና የቅዱሳን አበው ትምህርቶች | ክፍል፦ ፊሎካሊያ — ቅጽ ፫ (Volume III) | ቅዱስ አባት፦ ቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ | ድርሳን 29 ከ 50

የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ ሁለተኛ፦ በመንፈሳዊ ዕውቀት የተሞሉ 24 አጫጭር ድርሳናት

ይህ መንፈሳዊ ጥበብን የያዘው የመጀመሪያው ንግግር እና የ"አልፋ" ፊደል ነው። ይህ ደብዳቤ በሁሉም ቋንቋ ፊደሎች ሁሉ መጀመሪያ ነው፤ እንዲሁም የሁሉም በጎነት መጀመሪያ እና መጨረሻ ነው። ፊደሎቹ ለልጆች ይማራሉ፣ እና ያለ እሱ ከፍተኛ ሳይንሶች ሊማሩ አይችሉም። በእውቀት መርህም እንዲሁ ነው፡ ምንም እንኳን በጣም ትንሽ ነገር ቢሆንም ያለ እሱ ምንም በጎነት አይገኝም። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 1. ፊደል A በሁሉም ቋንቋዎች የመጻፍ መጀመሪያ ነው፣ ምንም እንኳን አንዳንዶች አያውቁም። የመልካም ምግባሮች ሁሉ ሥር መንፈሳዊ ጥበብ ነው፣ ፍጻሜያቸውም ነው። ጥበብ ከአእምሮ ጋር ካልተዋሃደ ሰው ምንም መልካም ነገር ማድረግ አይችልምና፤ ሰምቶት አያውቅምና፤ እና ለማዳመጥ ከወደዳችሁ፣ ያ እራሱ ጥበብ ነው። ልጆች ፊደላትን ያጠናሉ፣ እና ያለ እሱ ሌሎች ሳይንሶች መማር አይችሉም፤ የእውቀት መጀመሪያም እንዲሁ ነው። ምንም እንኳን በጣም ትንሽ ነገር ቢሆንም፣ ያለሱ ምንም በጎነት ሊኖር አይችልም።

ለዚህም ነው ስለ ጥበብ ምንም ነገር መጻፍ የምፈራው እኔ ራሴ ሞኝ ሆኜ ነው። እንደማስበው፣ አእምሮን በተለያዩ ጉዳዮች እንዲናገር የሚያስተምሩ አራት ነገሮች አሉ፡- ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ጸጋና በረከት፤ ወይም ከመንፈሳዊ ሥራ የተወለደ ንጽህና፣ ከእግዚአብሔር የሚመጣ እና ነፍስን ወደ ቀድሞው ውበት መመለስ ይችላል፤ ወይም በሳይንስ ውስጥ ክህሎት፣ ከሰዎች የተቀበለው እውቀት እና የውጫዊ ጥበብ ድርጊት፤ ወይም ደግሞ በዲያብሎስ ትምክህት እና ተንኮል የሚሰራ እና ሰውነታችንን የሚያበላሽ የተረገመው እና ሰይጣናዊ ማታለያ። እኔ በእነዚህ ነገሮች ውስጥ በማንኛውም ውስጥ አልሳተፍም፤ ታዲያ ማንኛውንም ነገር እንዴት መጻፍ እችላለሁ? እኔ ራሴ አስገርሞኛል።

እኔ እንድጽፍ ያስገድደኝ በእግዚአብሔር ላይ ያለህ እምነት ፀጋን ወደ ብእር ይስብ እንደሆን አላውቅም፣ የማሰብ ችሎታዬና እጄ የማይገባቸውና የረከሱ ናቸውና። ነገር ግን ይህ ብዙ ጊዜ በእኔ ላይ እንደደረሰ እና ሁልጊዜም እንደሚከሰት ከተሞክሮ ጠንቅቄ አውቃለሁ። ስንት ጊዜ እመኑኝ አባቴ አንድ ነገር ለመፃፍ ስፈልግ ሀሳቤን መሰብሰብ አልቻልኩም። እስክሪብቶ እስካነሳ ድረስ ከቅዱሳት መጻሕፍት ወይም ከዚች ዓለም አእምሮአዊ ነገሮች መካከል የተሰማውን ወይም የታየውን ነገር ከማስታወስ በቀር ወደ አእምሮዬ የመጣ ምንም ነገር አልነበረም። ነገር ግን ብዕሩን አንሥቼ መፃፍ እንደጀመርኩ፣ መጻፍ ያለብኝን ይዘት፣ ሌላ ሰው እንድጽፍ ያበረታታኝ ነገር ሆኖ አገኘሁት። ስለዚህ ይህንን ያለምንም እንቅፋት እና ጥርጣሬ እጽፋለሁ ፣ እጄ በተቻለ ፍጥነት ፣ እና ምንም ነገር ፅሁፌን አያዘገየውም። እና እግዚአብሔር በጨለመው ልቤ ላይ አንድ ነገር ሲያደርግ፣ ሳልጨነቅ እጽፈዋለሁ።

ይህ የሚሆነው በሌላው ጸሎት የተቀበልኩትን ለራሴ እንዳገኝ እንዳላስብ ነው ብዬ አምናለሁ፣ በሐዋርያው ቃል መሠረት፡- “ያልተቀበልከው ምን አለህ? ከተቀበልከውስ እንዳልተቀበልህ ስለ ምን ትመካለህ? (1ቆሮ። 4፡7) አንተ ራስህ እንዳደረግህለት ስለ ምን ትመካለህ? እግዚአብሔር ያለ ራስህ ፍቅር ስላደረጋችሁት ስለ ምን ትመካላችሁ? ቅዱስ ይስሐቅ እንደሚለው እና ሰው ሲመረምራቸው የራሱ ምክንያት ነው እና ቅዱስ እንጦንስ እንዲህ ይላል: "ሥራ ሁሉ እና ቃል ሁሉ በመለኮታዊ መጽሐፍ ምስክርነት የተረጋገጠ መሆን አለበት።" ሥራውን ሳይሆን ቃሉን አሸንፎ መሥራት ሊጀምር ይችላል።

ለመጻፍ ረጅም ዕድሜ እንደምኖር ወይም የራስህ ሥራ መጨረስ እንደምትችል ማን ያውቃል? ሆኖም፣ አንተ የአንተን ትጀምራለህ እና የእኔን እጀምራለሁ፣ እና ለእያንዳንዳችን ምን ያህል ጊዜ እንደተሰጠን እንመለከታለን። ሞታችን መቼ እንደሚመጣ ወይም ምን ያህል ህይወት እንደቀረን አናውቅም። ሁሉን አስቀድሞ የሚያውቅ አምላክ እኛን የሚመለከተውን ሁሉ ያውቃል። ለእርሱ ከዘላለም እስከ ዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

የመጀመሪያው ንግግር በተስፋ ተጽፏል። ይህ “ቤታ” ተብሎ የሚጠራው ሁለተኛው ፊደል እና ሁለተኛው ንግግር ነው። ባጭሩ ሲናገር እምነት ሌላ ታላቅ እምነትን እንደሚፈጥር ቅዱሳን አባቶች የሚናገሩት የምግባር መሠረት የሆነ የጌታ ሐዋርያ ስለ ጉዳዩ እንደ ጻፈው ይናገራል። አንዱ ያለ ሕግ ሥራ ይመጣል፣ ሌላው በሥራው ተፈጽሟል። የመጀመሪያው በፀጥታ ይገኛል ፣ ሁለተኛው በታላቅ ትግል ያሸንፋል። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 2. የተከበረው አባታችን ይስሐቅ፣ ሐዋርያው ለእግዚአብሔር የተደረገውን ሥራ መሠረት ብሎ የጠራው እምነት ምን እንደሆነ ሊያሳይ ፈልጎ (1ቆሮ። 3፡10) – በመለኮታዊ ጥምቀት የምንቀበለው በክርስቶስ ጸጋ እንጂ በሥራ ሳይሆን ትእዛዛትን የምንጠብቅበትና ፈተናዎችን የምንጸናበት ፍርሃት የሚፈጥር እምነት ነው፤ ይህም ታላቅ ፈተና የሆነበት ቅዱስ መክሲሞስ እንደተናገረው ታላቅ ፈተና የሆነበት ጌታ እንዲህ ይላል፡- ታላቅ ፈተና ነበረበት። "እንደ ሰናፍጭ ቅንጣት የሚያህል እምነት ቢኖራችሁ…" (ሉቃ። 17፡6) – ይስሐቅ ለሁሉም ኦርቶዶክሶች የጋራ የሆነ እምነት እንዳለ ተናግሯል፤ ይኸውም ስለ እግዚአብሔር እና ስለ መንፈሳዊ እና አስተዋይ ፍጥረት ያለው እውነተኛ ዶግማዎች፣ ቅድስት ካቶሊካዊት ቤተ ክርስቲያን በእግዚአብሔር ጸጋ የተቀበለችው። ሌላም እምነት አለ እርሱም እውቀት ነው፤ እና ይህ ከተወለደበት እምነት በምንም መንገድ አይቃረንም፣ ይልቁንም ያጠናክረዋል።

የመጀመሪያውን እምነት የተቀበልነው ከቀናተኛ ወላጆች እና የኦርቶዶክስ እምነት አስተማሪዎች ነው። ሁለተኛው የተወለድነው የምናምንበትን ጌታ በእውነት ስለምናምን ስለምንፈራ ነው። ከዚህ ፍርሃት የተነሳ ትእዛዛትን ለመጠበቅ ቃል ገባን፤ ስለዚህም የሰውነትን በጎነት ማለትም ጸጥታን፣ ጾምን፣ ልከኛን ንቃት፣ መዝሙረ ዳዊት፣ ጸሎት፣ ማንበብና ልምድ ያላቸውን ሰዎች ስለ ሐሳብ፣ ቃልና ሥራ ሁሉ መመካከርን ጀመርን፤ ስለዚህም ሰውነት ከርኩሰት ምኞት – ሆዳምነት፣ ዝሙት፣ ጥቅሙ ካለው ሐዋርያነትም ጋር ይነጻል። ያስተምራል። ( 1 ጢሞ 6፣8)። ሰው ከእግዚአብሔር ከጭንቀት ነፃ ለመሆን ከዚህ ኃይልን ይቀበላል።

ከቅዱሳት መጻሕፍት እና ልምድ ካላቸው ሰዎች ዶግማዎችን እና መለኮታዊ ትእዛዛትን ይማራል፣ ስለዚህም ስምንቱን ዋና ስሜቶች መናቅ ይጀምራል። የቅዱሳት መጻሕፍትን ዛቻ እያሰላሰለ ዝም ብሎ እግዚአብሔርን አይፈራም እንደ አምላከ ቅዱሳን ይፈራዋል ይላል ቅዱስ አባይ። እናም ከዚያ ፍርሃት በማስተዋል ትእዛዛትን መጠበቅ ይጀምራል፤ እና በእያንዳንዱ ትእዛዝ ለራሱ በፈቃዱ በሚሞትበት መጠን፣ የበለጠ እውቀትን ይቀበላል እና በክርስቶስ ጸጋ በእርሱ ውስጥ የተሰራውን ይመለከታል። ከዚህ ሁሉ የኦርቶዶክስ እምነት በእውነት ታላቅ እንደሆነ ያምናል፣ እናም እግዚአብሔርን ለማገልገል መሻት ይጀምራል። እንደ መጀመሪያው የእግዚአብሔርን እርዳታ አይጠራጠርም፣ ነገር ግን፣ ነቢዩ እንደተናገረው፣ “ጭንቀቱን በእግዚአብሔር ላይ ይጥላል” (መዝ። 54፡23)።

እናም ታላቁ ባስልዮስ እንዳለው ታላቅ እምነት ሊኖረው የሚፈልግ ሰው ስለ ህይወቱ ወይም ስለሞቱ መጨነቅ የለበትም። አውሬም ሆነ የአጋንንት ጥቃት ወይም ተንኮለኛ ሰዎች፣ ሁሉም የአንድ ፈጣሪ ፍጡራንና አብረውት ያሉት አገልጋዮች መሆናቸውንና እግዚአብሔር ካልፈቀደ በቀር በእርሱ ላይ ምንም ሥልጣን እንደሌላቸው አውቃችሁ አትፍሩ። ጌታ ራሱ እንደተናገረ “የምትፈሩትን አሳያችኋለሁ፤ ከገደለ በኋላ ወደ ገሃነም ለመጣል ሥልጣን ያለውን ፍሩ” (ሉቃስ 12፡5) እንዳለው ፍርሃት የሚገባው እግዚአብሔር ብቻ ነው። እና እነዚህን ቃላት በማረጋገጥ አክሎ "አዎ እላችኋለሁ: እርሱን ፍሩ" – እና ትክክል ነው። ሥልጣን ያለው ከእግዚአብሔር ሌላ ሰው ቢኖር እርሱንም መፍራት መልካም ነበር። ነገር ግን የሰማያትና የምድር ውስጥ ፈጣሪና ጌታ እግዚአብሔር ብቻ ስለሆነ ከእርሱ በቀር ማንኛውንም ነገር የማድረግ ኃይል ያለው ማን ነው?

የመምረጥ ነፃነት የተጎናፀፉ ፍጥረታት እንዳሉ የሚቃወም ካለ፣ የሰማይ ኃይላት፣ ሰዎች እና አጋንንት ይዘዋል ብዬ እመልሳለሁ። ነገር ግን ውስጣዊ ያልሆኑት የሰማይ ስርዓቶች እና ጥሩ ሰዎች ምንም እንኳን ያ ባሪያ በጣም ክፉ ቢሆንም እንደ እነርሱ ባሉ የእግዚአብሔር አገልጋይ ላይ ምንም አይጎዱም። በአንጻሩ ታላቁ አትናቴዎስ እንዳለው አዘነላቸው ወደ እግዚአብሔርም ይጸልያሉ። ክፉ ሰዎች ደግሞ ክፉ አስተማሪዎች አጋንንት ሊጎዱ ይፈልጋሉ ነገር ግን ሰው ዕድሉን እስካልሰጣቸው ድረስ እግዚአብሔር በክፉ ሥራው ተጥሎ መሄድ አይችሉም። እጅግ በጣም መሐሪ አምላክ ሰውን ለማረም እና ለማዳን ይህንን ይፈቅዳል፣ በጸጋ በተሰጠ ትዕግስት ከክፋቱ ለመፈወስ ከፈለገ፤ እና ካልሆነ ለሌላ ሰው ጥቅም፣ በጣም ደግ የሆነው እግዚአብሔር ሁሉም ሰው እንዲድን ስለሚፈልግ። ለጻድቃን እና ለቅዱሳን ሰዎች የሚመጡት ፈተናዎች በእግዚአብሔር ፈቃድ፣ ለነፍሳቸው ፍፁምነት እና ለጠላቶቻቸው ለአጋንንት ግራ መጋባት ይከሰታሉ።

ይህንን በመረዳት የክርስቶስን መለኮታዊ ትእዛዛት የሚፈጽም ሰው ክርስቶስ አምላክ እንደሆነ እና ሃይል እንዳለው ማመን ብቻ ሳይሆን – አጋንንት እንኳን ስራውን አውቀው ይንቀጠቀጣሉ – ነገር ግን ሁሉም ነገር ለእርሱ እንዲቻል ፈቃዱ ሁሉ መልካም እንደሆነ እና ከእርሱ በቀር ምንም ሊሆን እንደማይችል ያምናል። ለዚያም ነው የራሱን ሕይወት በሚመለከትም ቢሆን ያለ እግዚአብሔር ፈቃድ ምንም ነገር ማድረግ የማይፈልገው። እና የእግዚአብሔር ፈቃድ ዘላለማዊ እና እጅግ በጣም ጥሩ ህይወት ነው፣ ምንም እንኳን ለአንዳንዶች እንዲህ ያለው ህይወት በሀዘን የተሞላ ቢመስልም።

ስለዚህም ነው እኔ ጎስቋላ ነኝ ከማያምን ሰው የምከፋው፤ እግዚአብሔርን መፍራት የመንፈስንም ጥበብ እደርስበት ዘንድ ያን ታላቅ እምነት ለማግኘት ምንም ላደርግ አልፈልግም። ይልቁንስ ወይ በፈቃዴ የነፍሴን አይን እዘጋለሁ እና ህግን እፈርሳለሁ፣ ወይም በመርሳት እጨልማለሁ፣ ወደ ሙሉ ድንቁርና ውስጥ ገባሁ እና ለነፍሴ የሚበጀውን ከቶ አላውቅም። መጥፎ ልማዶችን ስላዳበርኩ ኃጢአትን ለምጄ ነበር። እናም ወደ ወደቀሁበት ቦታ ልመለስ እንኳ አልችልም ምክንያቱም አባቶች እንደሚሉት የራሴ ፈቃድ ከእግዚአብሔር የሚለየኝ ግድግዳ ሆኗልና ያንን ግንብ ለማፍረስ መስራት አልፈልግም።

በንስሐ ሥራ የተገኘ እምነት ቢኖረኝ፡- “ከአምላኬ ጋር በቅጥሩ ላይ እዘልላለሁ” (መዝ። 17፡30) እና ጥርጣሬን አልፈራም ለራሴ፡- “ግንቡን ለመሻገር ብደፍር ምን ያጋጥመኛል? ጥልቁ ይኖራልን? መሻገር አልችልምና ከብዙ ሥራ በኋላ በግንባር ወድቄ እወድቃለሁ?” እግዚአብሔር ቅርብ ነው እናም ሩቅ አይደለም ብሎ የሚያምን ሁሉ እንደዚህ አያስብም ነገር ግን በቅጽበት ወደ እግዚአብሔር ዘወር ይላል ኃይልና ሥልጣን ሁሉ ጸጋና ለሰውም ሁሉ ጸጋና ፍቅር ወደ እርሱ "አየርን እንደሚጐስም ሳይሆን" (1ቆሮ። 9፡26) ይዋጋል እንጂ ከላይ ያለውን ነገር እየፈለገ ይዋኝ ነበር። የራሱን ፈቃድ ትቶ ወደ እግዚአብሔር ፈቃድ ይሄዳል፤ ምሥጢርንም አውቆ በአዲስ ቋንቋ ሰምቶ ራሱ ሊናገር ይችላል። ከገባሪውም ወደ ማሰላሰል ኃይል፣ በተቀበለው መጠን፣ በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና ፍቅር፣ ክብር፣ ክብርና ኃይል የዘላለም ኃይል በሆነው መጠን ያልፋል። አሜን።

ሦስተኛው የፊደል ገበታ “ጋማ” ሲሆን ይህ ሦስተኛው ንግግር በፍርሃት ላይ ነው። እግዚአብሔርን መፍራት ሁለት ናቸውና፡ የመጀመሪያው ፍርሃት ሰውን ከኃጢአት የሚለየው እና ፍጹም ፍርሃት በቅንዓት የተወለደ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 3. ሆዳምነት ከስምንቱ ዋና ዋና ስሜቶች ውስጥ የመጀመሪያው ነው፤ ነገር ግን፣ እግዚአብሔርን መፍራት እና የመጀመሪያይቱ ትእዛዝ ሁሉንም ፍላጎቶች ያሸንፋሉ። ያንን ፍርሃት የሌለው ሰው ሌሎች በጎነቶችን ሊይዝ አይችልም። ሰው ያለ ፍርሃት እንዴት ትእዛዝን መጠበቅ ይችላል? አስቀድመው መውደድን ካልተማሩ፤ እና ይህ እንኳን በፍርሃት ጀመረ፣ ምንም እንኳን ያ የመጀመሪያ ፍርሃት እንዴት እንዳለፈ ባታውቁም። እናም አንድ ሰው ወደ ፍቅር የመጣሁት በሌላ መንገድ እንደሆነ ከተናገረ፣ ቅዱስ ኤፍሬም እንደሚለው “በህልም ወንዝ እንደሚሻገር ሰው” በመንፈሳዊ ደስታ ወይም በግዴለሽነት ተማርከዋል።

በተሰጠው ታላቅ የእግዚአብሔር ጥቅም የተደነቀ ሰው እንዲህ ያለው ሰው ቸርነቱን ይወዳል። ነገር ግን አንድ ሰው በተድላና ለክብር ፍቅር ሲኖር፣ በምሳሌው ላይ እንደተገለጸው ባለጠጋ፣ በፍርሃት የተጨቆኑና በፈተና የሚሰደዱ ሰዎች በኃጢአታቸው መከራ ይደርስባቸዋል ብሎ ሲደመድም እና እርሱ ራሱ ለተቀበለው ዕረፍት የተገባ ነው ብሎ በማሰብ በትዕቢት ራሱን ከፍ ከፍ ሲያደርግ፣ ምንም እንኳን በእውነት ባይሆንም—በዚህም ምድር ለጨለማ ሕይወት የማይገባና ምክንያታዊነት የጎደለው ሕይወት ይሆናል። ምናልባት እንዲህ ዓይነቱ ሰው ፍቅርን እንደተማረ እና ስለዚህ ከሌሎች የበለጠ ጸጋን እንደሚቀበል ያስባል፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ለእርሱ ያለውን ርኅራኄ አልተረዳም። ስለዚህ ነው በፍርድ ጊዜ መልስ የማያገኘው እና "በሕይወትህ ጊዜ ዕቃህን ተቀብለሃል" የሚለውን በትክክል ይሰማል (ሉቃስ 16: 25). ብዙ የማያምኑት ደግሞ የማይገባቸው ቢሆኑም ልዩ ሞገስን እንደሚያገኙ ይታወቃል፣ እናም ማንም ጠቢብ ሰው አያመሰግናቸውም ወይም ለእግዚአብሔር ፍቅር ይገባናል ሲል ወይም እግዚአብሔርን ይወዳሉ እና ለዚህም ነው በጥሩ ሁኔታ የሚኖሩት።

በፍርሃትም እንዲሁ ነው። እግዚአብሄርን መፍራት እንደ እምነት ሁለት ነው፡ አንዱ መጀመሪያ ነው ሌላኛው ፍጹም ሲሆን ሁለተኛው የሚመጣው በመጀመሪያው ነው። መከራን የሚፈራ እንደ ባሪያ ይፈራል ከኃጢአትም ይርቃል፡- “እግዚአብሔርን በመፍራት ሰው ከክፋት ይርቃል” (ምሳ 16፡6)። “እግዚአብሔርን መፍራት አስተምራችኋለሁ” (መዝ። 33፡12)። ይህ ሁሉ ስለ መጀመሪያው ፍርሃት ነው ፣ ቅዱስ ዶሮቴዎስ እንዳለው ፣ ስለዚህ እኛ ኃጢአተኞች ፣ የተከለከለውን ፍርሃት በመፍራት ወደ ንስሐ እንመጣለን ፣ ለኃጢአታችን ይቅርታን እንዴት ማግኘት እንደምንችል እንፈልጋለን። ያ ፍርሃት ደግሞ እንደገና ወደ እኛ በመመለስ የሕይወትን መንገድ ያስተምረናል፣ “ከክፉ ሽሽ መልካምንም አድርግ” (መዝ 33፡15) እንደተባለ።

ሰው በመልካም ስራ በሰራ ቁጥር ፍርሃቱ እየጨመረ ይሄዳል እና በድንቁርና ጨለማ ውስጥ በከንቱ የወሰዳቸውን ትናንሽ ኃጢአቶችን እንኳን ያሳየዋል። እናም ፍርሃት ፍጹም በሆነ ጊዜ፣ ሰው በልቅሶ ቀና ይሆናል እና ኃጢአት መሥራት አይፈልግም፤ ነገር ግን የስሜታዊነት መመለስን በመፍራት በንጹህ ፍርሃት ውስጥ ይቆያል። “እግዚአብሔርን መፍራት ንጹሕ ነው፤ ለዘላለምም እስከ ዘላለም ይኖራል።” (መዝ 18፡10) የመጀመሪያው ፍርሃት ርኩስ ነው፣ ምክንያቱም የተወለደው በኃጢአት ምክንያት ነው፤ የነጸው ግን የሚፈራው እንደ ኃጢአት ሳይሆን ለለውጥ እና ለክፉ እንደተገዛ ነው። በጎነትን በማግኘት ወደ ላይ እስከ ወጣ ድረስ፣ እንደ ትሑት ጥበብ ሰው ይፈራል – ይህ ደግሞ ፍትሃዊ ነው።

ሀብት ያለው ሁሉ ከንቱነትን፣ ስቃይን፣ ውርደትንና ውድቀትን በእጅጉ ይፈራል። ድሃው ሰው ፍርሃት የለውም፤ እሱ የሚፈራው ድብደባዎችን ብቻ ነው። በነፍስም በሥጋም ፍጹማን ስለሆኑት ይህ ይነገራል። ነገር ግን ኃጢአትን የሚሠራ ሰው አይታለል፣ ምንም እንኳን ኃጢአቱ በጣም ትንሽ እና በጣም ትንሽ ቢሆንም። "እንደነዚህ ያሉ ሰዎች ተታልለዋል" ይላል የስኬል ፀሐፊው "ይህ ንጹህ ፍርሃት ወይም ትህትና አይደለም፣ ነገር ግን የባሪያ ጥንቃቄ እና የተከለከለን መፍራት ነው።" ስለዚህ እንዲህ ዓይነቱ ሰው ምን ዓይነት ፍርሃት እንዳለበት ለማወቅ ሐሳቡን ማስተካከል አለበት፤ እና እያለቀሰ እና ስቃዩን እየታገሠ ኃጢአቱን አጽድቶ በክርስቶስ ጸጋ በፍጹም ፍርሃት ሊደርስ ይገባዋል።

ሰው በነከሰው አውሬ ላይ እንደተቆጣ የመጀመርያው ፍርሃት ምልክቶች ኃጢአትን መጥላትና መቆጣት ናቸው። የፍጹም ፍርሃት ምልክቶች በጎነትን መውደድ እና ለውጥን መፍራት ናቸው ማንም የማይለወጥ ስለሆነ። ስለዚህ በዚህ ሕይወት ውስጥ በሁሉም ነገር፣ ስለ ሁለቱ ኃጢአቶቹ ያለቀሱትን ታላቁን ነቢይና ንጉሥ፣ እና በእንደዚህ ዓይነት ኃጢአት የወደቀውን ሰሎሞንን በመመልከት ውድቀትን ሁል ጊዜ ልንፈራ ይገባል። ሐዋርያው ​​ደግሞ፡- “እንግዲህ እንደ ቆመ የሚመስለው እንዳይወድቅ ይጠንቀቅ” (1ኛ ቆሮ 10፡12) እንዳለ።

አንድ ሰው "ፍጹም ፍቅር ፍርሃትን አውጥቶ ይጥላል" (1 ዮሐ። 4:18) ሲናገር፣ የቲዎሎጂ ምሁርን በመከተል፣ ጥሩ ይላሉ፤ ነገር ግን ይህ ለመጀመሪያው ፍርሃት ማለትም ለመጀመሪያው ፍርሃት ይሠራል። ፍጹም ፍርሃት ስላለው ዳዊት “እግዚአብሔርን የሚፈራ ሰው ምስጉን ነው ትእዛዙንም እጅግ ይወድዳል” (መዝ 111፡1) ማለትም በጎነትን እጅግ ይወዳል። እንዲህ ያለው ሰው በልጁ ምትክ ነው፣ ምክንያቱም የሚሠራው ሥቃይን በመፍራት ሳይሆን በፍቅር ነው፣ ይህም ፍርሃትን ያስወግዳል። "እጅግ ይወዳል" የሚባለው ለዚህ ነው፡ እንደ ትእዛዝ ስለሚኖር እንጂ ቅጣትን በመፍራት እንደሚጠብቃቸው ባሪያ አይደለም። ክብርና ክብር ሁሉ ስግደትም ለእርሱ በሆነው በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ሰዎች ጸጋና ፍቅር ከዚያ የአገልጋይነት ሁኔታ ነፃ እንወጣ። አሜን።

ይህ አራተኛው ንግግር፣ ስለ አምልኮት፣ እና አራተኛው ፊደል፣ “ዴልታ” ነው፤ በፊደል ቅደም ተከተላቸው እንዲህ ነው። ከንጽሕና ጋር መታቀብ ከስምንቱ ስሜቶች ጋር የሚደረጉ ስምንት ውጊያዎች መጀመሪያ ስለሆነ ስለ መታቀብ ንግግር ነው። ይህ የአምልኮት ሥራ ፍሬ ነገር ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 4. እግዚአብሔርን መምሰል እንደ ውጫዊ የጥበብ ፍቅር የብዙ እና የተለያየ ነገር ስም እንደሆነ ግልጽ ነው። አንድ ሰው አሥር ሳይንሶችን በአንድ ጊዜ ሲያጠና የጥበብ ፍቅር ሊባል ይችላል እንጂ አንድ ወይም ሁለት ሲያጠና አይደለም። ስለዚህም እግዚአብሔርን መምሰል የአንድ በጎነት ስም ሳይሆን የትእዛዛት ሁሉ ፍጻሜ ነው። ቃሉ ራሱ መልካም ማድረግ ማለት ነው። እናም አንድ ሰው ቃሉ እምነትን ማለትም መልካሙን ማክበርን እንደሚያመለክት ቢናገር በመጀመሪያ ጌታን መፍራት እና ከዚያ በኋላ በእርሱ ማመን እንዴት እንደሚቻል ያብራራል። ሰው አስቀድሞ በጌታ ያምናል ከዚያም ይፈራል ይህ አይደለምን? ፍርሃት ከእምነት ነውና፥ ከፍርሃትም እግዚአብሔርን መምሰል ነውና፥ እንደ ነቢዩ ቃል አስቀድሞ ጥበብን ተናግሮ ከዚያም በኋላ፡- “የዕውቀትና እግዚአብሔርን የመፍራት መንፈስ” (ኢሳ። 11፡2) ይላል። በፍርሃት የጀመረው እግዚአብሔርም የሚፈራውን ማልቀስ ያስተምራል።

በአምልኮ ሥርዓት ሁሉ ማለትም በመንፈሳዊ ሥራ ለመነጋገር ጊዜ የለውም። እና ሁሉም ሰው ከታላቅ እምነት እና ንጹህ ፍርሃት በፊት ስለሚሄዱ እነዚያን በጣም ቀላል ስራዎች ያውቃል። በጸጋው እርዳታ ስለ ውስጣዊው ገነት ቡቃያ፣ ማለትም ስለ ብልህነት ባህሪያት በአጭሩ እንነጋገር። ከነሱ መካከል ሙሉ በሙሉ መታቀብ፣ ማለትም ሁሉንም ምኞቶች ማስወገድ ነው። መብልንና መጠጣትን የሚያስተምር ሌላ ከፊል መታቀብ አለና። ነገር ግን የፊተኛው ለእግዚአብሔር ያልተደረገውን ሁሉንም አሳብና የሰውነት እንቅስቃሴ ሁሉ ይገድባል ይህ ከሥጋ ምኞት መራቅ ነው። እሱ ምንም ዓይነት ሀሳብ ፣ ቃል ፣ የእግር ወይም የእጅ ወይም የሌላ አካል እንቅስቃሴ ከመጠን በላይ እንዳይሆን አይፈቅድም ። እና ይህ በሥጋ ውስጥ ለመኖር እና በነፍስ ለመዳን። በዚህ ምክንያት አጋንንት መልአክን በሥጋ ስላዩ፣ በቅንዓትና በበጎ ሥራ ​​የተገኘ ሰው ስለሆነ የዲያብሎስ ፈተና ይበዛል።

ይህ መታቀብ ነው “ሊዳብርና መጠበቅ” ያለበት (ዘፍ። 2፡15)፣ በመታቀብ ውስጥ ያለው ሕይወት ፍፁም ሥራ ስለሆነ እና ማንኛውም ምኞት ወደ ውስጥ እንዳይደበቅ ወይም ከውጭ እንዳይገባ የማያቋርጥ እንክብካቤን ይፈልጋል። ሁለት እኩል መታቀብ የለም፣ ወይም ሁለት እኩል ንፅህናዎች የሉም፡ አንዱ ዝሙትንና ርኩስ ምኞትን ይገታል፣ ሌላኛው በራሱ ውስጥ በጣም ረቂቅ እና ኃጢአት የለሽ አስተሳሰብን ሰብስቦ ወደ እግዚአብሔር ከፍ ያደርገዋል። ለዚህም ነው በትክክል በቃላት ሊገለጽ ወይም ስለ እሱ በመስማት ሊጨበጥ አይችልም፤ በተሞክሮ ብቻ እነዚህን ነገሮች መረዳት የሚቻለው በእውቀት ላይ ጥልቅ ምልክት ይተዋል። ተራ ስም እንዴት የተፈጥሮን አቧራ ከፍ አድርጎ አስተዋይ የሆነውን ነገር ከንቱ ያደርገዋል? የውጪ ሳይንስ እንደዚህ ያሉትን ስሞች በቃላት ገለፃ ይገነዘባል፣ ነገር ግን መንፈሳዊ ልምድ እና በጎነትን ማግኘት የእግዚአብሔርን እርዳታ ይፈልጋሉ እናም በታላቅ ስራ እና ረጅም ጊዜ እና ከሁሉም በላይ የመንፈስ ምግባሮች የተገኙ ናቸው ፣ ምክንያቱም እነዚህ በተገቢው መንገድ በጎነት ናቸው። የሰውነት በጎነት፣የበጎነት መሳሪያዎች በመሆናቸው በቀላሉ ለማግኘት ቀላል ናቸው፣ ምንም እንኳን የአካል ስራ ቢጠይቁም፣የማሰብ በጎነት ግን ለማግኘት በጣም ከባድ ቢሆንም፣ ምንም እንኳን በትኩረት ከማሰብ የዘለለ ምንም የሚጠይቁ አይደሉም።

ስለዚህም ነው ሕጉ ከሁሉ በላይ፡- “ራስህን ጠብቅ” የሚለው (ዘዳ። 15፡9)። ታላቁ ባሲል በዚህ ዓረፍተ ነገር ላይ አስደናቂ ንግግር ጻፈ። ከፈሪሳውያንም እንደ አንዳንዶቹ ያልተጠበቁ ምን እንላለን? አንዳንዶቻችን እንጾማለን እንከታተላለን የተወሰነ እውቀትም አለን ነገር ግን ራሳችንን መጠበቅ ወይም የምንፈልገውን ማወቅ ስለማንፈልግ ማስተዋል በውስጣችን የለም። እናም ማንም ሰው የብዙ ጥቃቶችን እና ፈተናዎችን ልምድ ለመቅሰም እና ለሌሎች ለመሆን፣ የራስ መሪ ካልሆነ፣ ቢያንስ ጥሩ ተጓዥ ጓደኛ ለመሆን፣ ችግርን ወደ ራሳቸው ሀሳቦች በትኩረት መውሰድ አይፈልግም። በሌላ በኩል፣ እኛ ዕውር ሆነን እንደፈሪሳውያን እናያለን የምንል ይመስላል። “የበለጠ ፍርድ ይቀበላሉ” የተባለው ለዚህ ነው (ሉቃስ 20፡47)። “ዕውሮችስ ብትሆኑ ኃጢአት ባልሆነባችሁም ነበር። ግን ወዮ! ሰሎሞን እንደሚለው፣ ብዙ ነገሮችን ፈጥረው የሚፈልጉትን በትክክል እንደጠፉት እንደ ግሪኮች የበለጠ ከባድ ፍርድ ይደርስብናል።

ታዲያ ሥራ እንደሌላቸው ሰዎች ለምን ዝም እንላለን? ግን ያ ደግሞ የባሰ ነው። “በድብቅ የሚያደርጉትን መናገር እንኳ ነውር ነውና ይገስጻቸው” (ኤፌ 5፡12) ተብሏል። ለዛም ነው ስለእነዚህ ነገሮች ዝም የምለው እና ስለ አስደናቂ መልካም ምግባሮች መናገር የምጀምረው፣ ምክንያቱም የጠቆረ ልቤ ጣፋጭነታቸውን ሲያስታውስ ይደሰታል። ከዚያ ደስታ የተነሳ የራሴን መለኪያ እረሳለሁ እና የማላደርገውን በመናገር የሚያስፈራራኝን ውግዘት አላስብም።

መታቀብ እና ንጽህና ተመሳሳይ ኃይል አላቸው፣ እና እያንዳንዳቸው እጥፍ ነው፣ እንደተባለ፤ አሁን ግን በጣም ፍጹም የሆነውን እንነጋገር። በእግዚአብሔር ቸርነት በማሰላሰል እና በንፁህ እና በመለኮታዊ ፍርሃት ላይ ታላቅ እምነት ያለው እና በእነሱም መታቀብ እና ንፅህናን ለማግኘት የሚፈልግ ፣ ሁል ጊዜ ከውስጥም ከውጭም እራሱን ይገታል ። በሥጋም በነፍስም ለዚች ዓለምና ለሰው እንደሞተ ሰው በኹሉ ጕዳዮቹ ለገዛ ሀሳቡ ሲናገር፡- "እኔ ማነኝ ማንነቴ ሙስና እንጂ ማን ነኝ? ዛሬ ምድር ነገ ትበሰብስበታለች፤ እስከዚያው ግን ሕይወቴ ምንድ ነው እና እስከመቼ ትኖራለች? ለምንድነው ስለዚህ እና ለዚያ እጨነቃለሁ፣ ለምን እራሴን እደክማለሁ እና በከንቱ እጨቃጨቃለሁ? ስለ ዕውቀት ትንሽ እጨነቃለሁ። ሁሉን የሚገዛ አምላክ።

የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚጻረር ነገር እንዳያስብ ወይም እንዳይሠራ የሰው ትልቁ እንክብካቤ ስሜቱንና ሐሳቡን መጠበቅ ነው። ጣፋጭም ሆነ መራራ ከአጋንንት እና ከሰው የሚመጣውን ሁሉ ለመታገሥ ተዘጋጁ። ያን ጊዜ አንዱን ወይም ሌላውን አይፈራም፣ እና ወደ ምክንያታዊነት የጎደለው ደስታ እና ምናብ፣ ወይም በሀዘን እና በተስፋ መቁረጥ ውስጥ አይወድቅም፣ ጌታ እስኪመጣ ድረስ በራሱ ሀሳብ ድፍረት የለውም። ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

ይህ አምስተኛው ንግግር እና "ኤፕሲሎን" የሚለው ፊደል ነው። በትዕግስት ላይ ንግግር ነው፣ እሱም ታላቅ እና በተመሳሳይ ጊዜ ከመልካም ባህሪያት እና በሁሉም ችሎታዎች መካከል ትንሽ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 5. ጌታ እንዲህ ይላል፡- “እስከ መጨረሻ የሚጸና እርሱ ይድናል” (ማቴ 10፡22)። ትዕግስት የሁሉም በጎነቶች ማረጋገጫ ነው፤ "ማንም ማረሻ እጁን የሚዘረጋ ወደ ኋላም የሚያይ ለእግዚአብሔር መንግሥት የተገባ ስለመሆኑ" ያለ እርሱ በጎነት የለምና (ሉቃ። 9፡62)። እናም አንድ ሰው በመልካም ምግባር ሁሉ እንደሚካፈል ሲያምን ነገር ግን ጽዋውን እስከ መጨረሻው ካልጠጣ ወይም ከዲያብሎስ ወጥመዶች ነጻ ካልወጣ ለእግዚአብሔር መንግሥት ብቁ አይደለም። የትዕግስትን ቃል ኪዳን የተቀበሉ እንኳን በሚመጣው ዘመን ፍጹም ዋጋውን ሊያገኙ ይገባቸዋልና።

በሁሉም ተግባር እና በሁሉም እውቀት ውስጥ ትዕግስት አስፈላጊ ነው፤ እና ትክክል ነው፣ ምክንያቱም ያለሱ በጣም ቀላል ነገር እንኳን አይደረግም፣ እና አንድ ነገር ከተሰራ በኋላ ለመጠበቅ ትዕግስት ያስፈልጋል። ወዲያውኑ ማለት እንችላለን እያንዳንዱ ሥራ ከመጠናቀቁ በፊት በትዕግስት ይከናወናል፣ እና አንድ ጊዜ በትዕግስት ይጠበቃል፤ ያለሱ አይድንም ወደ ፍጽምናም አይደርስም። ስራው ጥሩ ሲሆን ትዕግስት ይሰጠዋል እና ያቆየዋል፤ ጥሩ በማይሆንበት ጊዜ ትዕግሥት መረጋጋትን እና ግርማ ሞገስን ይሰጣል እናም ፑሲላኒዝም – ያ የገሃነም ልብስ – የተፈተነ ሰው እንዲጨቁን አይፈቅድም። ትዕግስት ነፍስን የሚገዛውን ተስፋ መቁረጥ ያሸንፋል፤ ነፍስ እንድትደሰት እና በብዙ ጥቃቶች እና ሀዘን እንዳትዳከም ያስተምራል።

ጆሮውን በትዕግስት የዘጋው ይሁዳ በጦርነት ያልተፈተነ ሰው ሁለት ሞት ገጠመው። የሐዋርያቱ ቆሬፋዎስ ትዕግስትን ተቀብሎ በተጋድሎ የተፈተነ ሰው ሆኖ ለውድቀቱ ያበቃውን ዲያብሎስ ድል ነስቶታል። በትዕግስት በዝሙት ውስጥ የወደቀው መነኩሴ ድል ያደረበትን ድል ነስቶታል፣ ምክንያቱም ከክፍልና ከበረሃው ለመውጣት የሚገፋፋውን የተስፋ መቁረጥ ሃሳብ አልሰማምና፣ ነገር ግን በትዕግስት ሀሳቡን እንዲህ አለ፡- “እኔ ኃጢአት አልሠራሁም፤ ደግሞም እልሃለሁ፡— ኃጢአት አልሠራሁም፤ ወይ አምላካዊ አስተሳሰብና ትዕግስት የጎበዝ ሰው!

ትዕግሥት የተባረከውን ኢዮብ እና የቀደሙት ሥራዎቹን ሁሉ ወደ ፍጽምና አመጣ። ያ ጻድቅ ሰው በጥቂቱም ቢሆን ትዕግሥትን ቢያልፍ፥ የቀደመውን ሥራውን ሁሉ ባጠፋ ነበር። እግዚአብሔር ግን ትዕግሥቱን የሚያውቅ ስለ ፍጽምናው እና ለብዙዎች ጥቅም ሲል መከራ እንዲደርስበት ፈቀደ። የትዕግሥትን ጥቅም የተረዳ ሰው ለማግኘት ከሁሉ በላይ ይታገሥ እንደ ታላቁ ባስልዮስ ቃል እንዲህ ይላል፡- “የሥጋ ምኞትን ሁሉ በአንድ ጊዜ አታሸንፍም። ምናልባት እነርሱን በመራቅ ወደ ኋላ ትመለስና ለመንግሥተ ሰማያት የምትበቁ ሆነው እንዳትገኙ። በሚመጣውም ነገር ከትዕግሥት ጀምሮ በተራው በእያንዳንዱ ስሜት ተዋጉ። ሰውም ትዕግሥት አይኖረውም። ይህን በማስወገድ መሸሽ ብቻ ሳይሆን በራሱ ላይ ጥፋትን መሳብ ብቻ ሳይሆን ሌሎችም እንዲያደርጉ ይገፋፋቸዋል፣ እግዚአብሔር ለሙሴ በተናገረለት ቃል መሠረት፡- “ልቡ የደከመ… ወደ ቤቱ ይመለሳል” ወደ ጦርነትም አይወጣም (ዘዳ። 20፡8)።

በወንዶች መካከል በሚደረግ ጦርነት አንዳንዶች ልጆቻቸውን በቤታቸው ጥለው ለመዋጋት አይሄዱም፤ ነገር ግን በዚያን ጊዜ አክሊል ወይም ስጦታ አይቀበሉም፣ ምናልባትም ድሆች ሆነው ይቀሩና ይዋረዳሉ ይሆናል። በመንፈሳዊ ተጋድሎ ግን ጦርነት የሌለበትን ቦታ ማግኘት አትችልም። መላውን ዓለም ብትጓዝም ትግሉን በየቦታው ታገኘዋለህ። በበረሃ ውስጥ አውሬዎች እና አጋንንቶች እና ሌሎች ከባድ ሀዘን እና ፍርሃቶች አሉ፤ በጸጥታ ውስጥ አጋንንት እና ፈተናዎች አሉ፤ በሰዎች መካከል አጋንንት እና የሚፈትኑ ሰዎች አሉ። ከእንክብካቤ ነፃ የሆነ ቦታ የለም። ስለዚህ፣ ያለ ትዕግስት ሰላም ማግኘት አይችሉም።

ትዕግስት በፍርሃት እና በእምነት ይመጣል፣ እና በጥበብ ይጀምራል። ጠቢቡ ሰው ሥራውን በአእምሮው ይመረምራል እና ሱዛና እንደተናገረው ጠባብ እንደሆነ ይገነዘባል፣ እና እንደ እሷ የተሻለውን ይፈልጋል። ያቺ የተባረከች ሴት አምላክን እንዲህ አለችው:- “በሁሉ ነገር ተጨንቄአለሁ” ( ዳን 13:22 ) እነዚህ ክፉ ሽማግሌዎች የፈለጉትን ባደርግ ነፍሴ በዝሙት ትጠፋለች፤ እነርሱን ካልሰማኋቸው እንደ አመንዝራ ያወሩኛል የሕዝቡም ዳኞች የሞት ፍርድ ይፈርዱብኛል። ነገር ግን ሞት ቢጠብቀኝም ሁሉን ቻይ በሆነው አምላክ መሸሸግ ይሻለኛል። የዚያች የተባረከች ሴት ታላቅ አስተዋይነት! ሁሉንም ነገር በጥበብ መዘነ እና በተስፋው አልተታለለም። ሕዝቡም ተሰብስበው ክፉዎቹ ዳኞች ንጹሐን ሴት አመንዝራ እንደሆነች አድርገው ሊገድሏት በተቀመጡ ጊዜ ወዲያውኑ እግዚአብሔር ዳንኤልን የአሥራ ሁለት ዓመት ልጅ የሆነውን ነቢይ ላከና ከሞት አዳናት በእነዚያ ሽማግሌዎች ላይ የሞት ፍርድ ፈረደባቸው።

በዚህም እግዚአብሔር ስለ እርሱ በፈተና ለሚጸኑት በኀዘንም በጎነትን በቸልተኝነት የማይተዉትን የእግዚአብሔርን ሕግ በማስቀደም በድኅነት ተስፋ እየተጽናኑ ሐዘናቸውን ታገሡ። እና ልክ እንደዚያው: ሁለት ክፋቶች ሲጠብቁን፣ አንዱ ጊዜያዊ እና ሌላኛው ዘላለማዊ፣ የመጀመሪያውን መምረጥ አይሻልም? ስለዚህም ነው ቅዱስ ይስሐቅ፡- “ፈተናውን በመፍራት ከእግዚአብሔር ርቆ በዲያብሎስ እጅ ከመውደቅና ከእርሱ ጋር ወደ ሥቃይ ከመሄድ ይልቅ ስለ እግዚአብሔር ፍቅር ሥቃይን በትዕግሥት በዘላለም ሕይወት ተስፋ ወደ እርሱ መሮጥ ይሻላል። እንግዲህ እንደ እግዚአብሔር ወዳጆች በፈተና ብንደሰት መልካም ነበር። እና እኛ ስላልሆንን ቢያንስ ለሚመጣው ክፉ ስንል ቀለል ያለውን እንምረጥ። ወይ በዚህ አካል መከራን ተቀብለን በዚህ ምዕተ-ዓመት እና በሚቀጥለው ከክርስቶስ ጋር በመንፈስ መንገስ አለብን፣ ከክፉ ምኞት የጸዳ ንፅህናን በማግኘት፣ ወይም ደግሞ ፈተናዎችን በመፍራት ዞር ብለን እንደተባለው እና ወደ ዘላለማዊ ስቃይ ልንሄድ ይገባናል፣ በዚህም እግዚአብሔር በዚህ በምንጸናበት ነገር ያድነናል።

ትዕግሥት በነፋስና የሕይወት ማዕበል ላይ እንደማይሰበር ድንጋይ ነው። የሚያገኘው በጥፋት ውኃ አይደክምም ወደ ኋላም አይመለስም። እና እረፍት እና ደስታን ሲያገኝ፣ አይታበይም፣ ነገር ግን ሁልጊዜም በብልጽግና እና በመጥፎ ሁኔታ ውስጥ ይኖራል፣ እና ስለዚህ የጠላት ጥቃቶች አይጎዱትም። መጥፎ የአየር ሁኔታ ሲያስደንቀው፣ እስኪያልፍ ድረስ በትዕግስት እና በደስታ ይጠብቃል፤ እና ፀሐያማ ቀናት ሲመጡ ፈተናው እስከ መጨረሻው እስትንፋስ ድረስ ይጠብቃል ፣ ታላቁ አንቶኒ እንደሚያስተምር። እንዲህ ዓይነቱ ሰው በዚህ ሕይወት ውስጥ ምንም እንደማይቆይ እና ሁሉም ነገር እንደሚያልፍ ያውቃል። ስለዚህ፣ ስለ ዕለታዊ ነገሮች አብዝተን አንጨነቅ፣ ነገር ግን ሁሉን ነገር ለሚንከባከበን ለእግዚአብሔር እንተወው። ለእርሱ ክብር፣ ክብርና ኃይል የዘላለም ነው። አሜን።

ስለወደፊት እቃዎች ተስፋ ያለው ወንጌላዊ ንግግር አስቀድሞ ተጽፏል። ይህ ስድስተኛው ንግግር እና ስድስተኛው ፊደል "ድሴታ" ነው: አእምሮ ከእንክብካቤ ነፃ ለመሆን ይጥራል። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 6. ተስፋ የማይበጠስ መተማመን እና ለዓይን የማይታይ ሀብት ነው፣ ነገር ግን በጥበብ እና በነገሮች ተፈጥሮ የተረጋገጠ ነው። ገበሬዎች በሚዘሩበት እና በሚዘሩበት ጊዜ ከፍተኛ የጉልበት ሥራ ይቋቋማሉ፤ መርከበኞችም ታላቅ ድካም ይሰቃያሉ፤ እና ልጆቹ ፊደሎችን እና ሌሎች ሳይንሶችን በመማር የተጠመዱ ናቸው። ሁሉም ተስፋ አላቸው ለዛም ነው በደስታ የሚሰሩት እና ያላቸውን ያጡ የሚመስሉት በእውነት ብዙ ለማግኘት ሲታገሱ። ብዙዎች የዘሩትን እንኳን ያጣሉ። አንድ ሰው እንዴት ትርፍ ማግኘት እንደሚቻል ተምሬያለሁ ይላል በመንፈሳዊ ግን ማንም ከሙታን እንዳልተነሣ እናውቃለን። ይህ በመንፈሳዊ ስጦታዎች እና በእውቀት ላይ ልምድ ስለሌለው፤ እና ምንም አያስገርምም፣ ምክንያቱም በእነዚያ ነገሮች ውስጥ እንኳን ልምድ የሌላቸው ልምድ እስኪያገኙ ድረስ ይፈራሉ።

ልጆች ማንበብ ወይም ሌሎች ሳይንሶች መማር ያለውን ጥቅም መረዳት አይደለም፣ እና ለምን እነሱን ማስወገድ፤ ነገር ግን ጥቅሙን የሚያውቁ እና ልጆቻቸውን የሚወዱ ወላጆቻቸው እንዲማሩ ያስገድዷቸዋል። ከጊዜ በኋላ ልጆች ልምድ ያገኛሉ እና ማጥናት እና በወላጆቻቸው የተጫኑትን ግዴታ መውደድ ብቻ ሳይሆን በደስታም በራሳቸው ማከናወን ይጀምራሉ። ስለዚህ እኛ ደግሞ በእምነትና በትዕግሥት ልንመላለስ እንጂ በኀዘን አንደክም፤ እና ጊዜው ሲደርስ በእኛ ላይ በሚሆነው ነገር ውስጥ ምን ጥቅም እንዳለ እናውቃለን፣ እናም ያለምንም ጥረት በደስታ እና በደስታ እናደርገዋለን። "በእምነት እንጂ በማየት አንመላለስም" (2ቆሮ 5፡7) ይላል ሐዋርያው።

ነጋዴዎች ከመገበያየታቸው በፊት ትርፍን ሊረዱ እንደማይችሉ፣ እንዲሁ ሰው በሥራና በቃላት በበጎነት እስካልደከመ ድረስ ጥበብንና ሰላምን ማግኘት አይችልም። እና ነጋዴዎች ሁል ጊዜ ኪሳራን እንደሚፈሩ እና ትርፍ ለማግኘት ተስፋ እንደሚያደርጉ ፣ሰውም እስከ መጨረሻው እስትንፋስ ድረስ በተግባር እና በቃላት መስራት አለበት። እና ትርፍ ሲኖር ብቻ ሳይሆን ድህነት እና ችግር ሲኖርም እንደሚሰሩ ሁሉ ስራ ፈት ሰው ከድካሙ እንደማይበላና ለዚህም ነው ድሃ የሆነው እና ብዙ መክሊት ባለውለታ መሆኑን አውቆ መስራት አለበት። " አቤቱ፥ አንተ በተስፋ ብቻ አሳድረኸኛልና" (መዝ 4፡9) ይላል ነቢዩ። “ጽኑ መጽናኛ አለን” (ዕብ። 6፡18) ይላል ሐዋርያው። ይህ በማጠቃለያው ተፈጥሮ እና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የሚያስተምሩት ነው።

ይህንን በልምድ ለመማር የሚፈልግ ሰው ሁል ጊዜ ሰባቱን የሰውነት ሥራዎች እንደ ኃይሉ ይለማመዳቸው እና ለሥነ ምግባራዊ ማለትም ለመንፈሳዊ፣ ለሥራ በቅንዓት ይተግብሩ። ስለዚህ፣ ተስፋ ላይ ደርሰህ በእርሱ ውስጥ ከቆየህ፣ የተናገረውን ተረድተህ ማቆየት ትችላለህ። በተጨማሪም ከንስሐ መጀመሪያ ጀምሮ ሰባቱን ሥራ ሲሠራ ከመጀመሪያዎቹ ማለትም ከዝምታ፣ ተስፋና ፈጣን ትርፍ እንደ ሽልማት የተቀበለው በሌሎቹ ስድስቱ ማለትም በጾም፣ በንቃትና በሌሎቹ ላይ ከመሠራቱ በፊት እንደሆነ ግልጽ ነው። የነፍስን የመጀመሪያ እና የመጀመሪያ ደረጃ መንጻት ማለትም የምላስ ልጓምን መማር እንደጀመረ ወዲያውኑ ትርፉን አገኘ።

ነገር ግን ህጻኑ ለወላጆቹ ያለውን ዕዳ እንደማይረዳው ሁሉ ልምድ የሌለው ደቀ መዝሙር ግን የጌታን ጸጋ አላወቀም ነበር፣ ምንም እንኳን ከመወለዱ በፊት ደጋፊዎቹ ቢሆኑም፣ እንዲወለድ ብቻ ሳይሆን ያገኙትንና የሰበሰቡትን እንዲወርስ ከነሱ በኋላም ቢሆን ይጸልይ ነበር። ህፃኑ ይህንን ምንም አይረዳውም ወይም ምንም አያደርግም፣ ነገር ግን ለወላጆቹ መታዘዝ ስድብ ነው፤ ምግብና ሌሎች የሰውነት ፍላጎቶች ባያስፈልገው ኖሮ ከቶ ባላሰበም ነበር።

ስለዚህ፣ መንግሥተ ሰማያትን መውረስ የሚፈልግ እና ወደ እርሱ የሚመጣውን መሸከም የማይችለው እንደ ሞኝ ይሠራል፣ በጸጋ ተፈጥሮአልና፣ ሌላውን ሁሉ ስለተቀበለ፣ እና የወደፊቱን እየጠበቀ ከክርስቶስ ጋር ለዘላለም ይነግሣል፣ እርሱን ምንም ባልነበረው – በብዙ እና እንደዚህ ባሉ ታላቅ ስጦታዎች፣ ተፈጥሮአዊ እና መንፈሳዊ፣ እና ውድ ደሙን ለማፍሰስ ፈልጎ ምንም ሳይለምን ምንም ሳይለምን እና የሚቀበለው ብቻ ነው። የሚፈልገው ይህ ብቻ ነው። እና ሊረዳው የሚችል ሁሉ በመደነቅ ተሞልቷል። "እግዚአብሔር ከአንተ ምን ይፈልጋል?" ይባላል። አቤት እብደታችን! እኛ መፍራት የሚገባን አስፈሪ ምሥጢሩን እንዴት አናይም? እግዚአብሔር ራሱን ለሚፈልጉት የሚገልጥ መሆኑ ከስጦታዎች ሁሉ የላቀ ነው።

ከሰው ሁሉ የሚበልጠው ለበጎነት የሚጨነቅ እና ከሁሉም በላይ የሆነ፣ ድሀ እና ቤተሰብ ባይኖረውም እንኳን ወደ ላይ የሚወጣ መሆኑን እንዴት አንረዳንም? በዚህ ዘመን ነቢያትን፣ ሐዋርያትንና ሰማዕታትን አናይም፣ የሚመጣውንም ዘመን እንጠራጠራለን? ሕይወታቸውን እንመልከታቸው፡ ያደረጉትን፣ በሕይወታቸው ብቻ ሳይሆን ከሞት በኋላ ተአምራት የሚያደርጉበትን ጸጋና ኃይል የተቀበሉበት። ነገሥታትና ባለጠጎች ለቅዱስ አዶዎቻቸው እንዴት እንደሚያከብሩ እናያለን፤ ጻድቃን ዛሬ በምስጋና፣ በበጎ ምግባርና በመንፈሳዊ ደስታ ሲኖሩ፣ ባለጠጎች ግን በጠብ ውስጥ ሲኖሩና ምንም ከሌላቸው መነኮሳት ይልቅ በጭካኔ ሲፈተኑ እናያለን። ይህንን ስንመለከት፣ በጎነት በእውነት ከሁሉም የላቀ እንደሆነ እናስብ።

ካልሆነ ግን እግዚአብሔርን የማያውቁት የማያምኑት እንኳ አንድ ሰው ለእነርሱ በጎ መስሎ ሲታይ በጎነትን እንዴት እንደሚያመሰግኑ እንይ። እና ከበጎነት በፊት እንዴት መጥፎ ነገር እንደሚያፍር። በጎነት ሁሌም መልካም እንደሆነ ስናምን በጎነትን የፈጠረ እና ለሰዎች የሰጠው እግዚአብሔርም ቸር መሆኑን ማመን አለብን። እና መልካም ከሆነ፣ ደግሞ ፍትሃዊ ነው፣ በጎነት እውነት እና ስለዚህ ጥሩ ነው። እግዚአብሔር ቸርና ጻድቅ ከሆነ፣ የሠራው እና የሚያደርገውን ሁሉ የሚያደርገው ከመልካምነት የተነሳ ነው፣ ክፉዎች ባያምኑም እንኳ። አእምሮን እንደ ተንኮለኛ የሚያጨልም ነገር የለም። እግዚአብሔር ራሱን የሚገለጠው በቀላል እና በትህትና እንጂ በጥረት ብቻ አይደለም። አንዳንዶች ከልምድ ማነስ የተነሳ በሚያስቡት መንገድ ሳይሆን ሁሉንም ነገር ማለትም ፍጥረታትን ሁሉ በማሰላሰል እና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻህፍት ምሥጢር በመገለጥ ነው። ይህ በዚህ ክፍለ ዘመን ውስጥ የመረጋጋት እና ሌሎች ስራዎች ሽልማት ነው፤ በሚመጣውም ዘመን "ዐይን ያላየችው ጆሮም ያልሰማው በሰውም ልብ ያልታሰበውን እግዚአብሔር ለሚወዱት አዘጋጅቶላቸዋል" (1ኛ ቆሮ 2፡9)። እንደነዚህ ያሉት ሰዎች ለትዕግስት እና ለወደፊት እቃዎች ተስፋ የራሳቸውን ፍላጎት ይተዋል፤ ክብር ሁሉ ክብርም ኃይልም የዘላለም ኃይል በሆነው በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ሰዎች ጸጋና ፍቅር እንዲቀበሏቸው እንጸልያለን። አሜን።

በቅደም ተከተል ሰባተኛው ፊደል "ኤታ" ነው፣ እና ሰባተኛው ንግግር ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጽሕናን ይመለከታል። ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ ንፅህና በተስፋ የተወለደ እና ከመላው አለም መራቅ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 7. ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንፅህና የሚመጣው በተስፋ ነው። አንድ ሰው በሌላ ቦታ ዘላለማዊ ሀብትን ለማግኘት ተስፋ ሲያደርግ፣ ምንም እንኳን ይህ ጊዜያዊ ሕይወት እረፍት ቢሰጠውም አሁን ያሉትን ነገሮች መናቅ ቀላል ነው። ህይወትም በህመም እና በሀዘን ስትሞላ ለሚወዱት ብዙ ከሚሰጣቸው ከእግዚአብሔር በላይ ምክንያታዊ የሆነ ሰው ይህንን ህይወት ወደ ፍቅር የሚያዘነብለው ማን ነው? ያ ሰው ዕውር ከሆነ እና ባለማመን ምክንያት ማየት የማይችል ከሆነ ብቻ ነው ፣ ክፉ ፈቃድ እና ጠማማ ልማድ። ነፍስ ካመነች ትበራለችና፤ እና አእምሮው በትንሹም ቢሆን በፅኑ እምነት ቢበራ መጥፎ ልማዱን ለማጥፋት ይሠራል። እና በልባችሁ ውስጥ ብታስገቡት ከእኛ ጋር የሚተባበርን ጸጋ ይረዳችኋል።

ለዚህም ነው ጌታ፡- “የሚድኑ ጥቂቶች ይሆናሉ” ያለው (ሉቃስ 13፡23) የሚታየው ነገር መራራ ቢሆንም ጣፋጭ ስለሚመስል። አንድ ሰው የቆሰለውን ከንፈር በምላሱ ሲላስ ህመም አይሰማውም፣ ደሙን መቅመስ በጣም ደስ ይላል። ሆዳምነት የሚሠቃይ ሰው ነፍስንና ሥጋን የሚጎዳውን እየበላ ምንም ዓይነት ጉዳት አይሰማውም። ምኞቶችን የሚያገለግሉ ሁሉ በተመሳሳይ መንገድ ከስሜታዊነት ይሠቃያሉ፤ እና ለመነሳት በሚሞክሩበት ጊዜ እንኳን፣ የፍላጎቶች ልማድ ወደ ኋላ ይጎትቷቸዋል።

ለዚህ ነው ጌታ፡- “መንግሥተ ሰማያት በኃይል ተወሰደች” (ማቴ። 11፡12) – በተፈጥሮ ሳይሆን በስሜት ልማዳችን። በተፈጥሮ ላይ መገኘት ካለበት ማንም አይገባበትም ነበር፤ ለሚመኙት ግን “ቀንበሩ ልዝብ ሸክሙም ቀሊል ነው” (ማቴ 11፡30) ለማይፈልጉት ግን “በሩ ጠባብ መንገዱም ጠባብ ነው” መንግሥቱም በኃይል ይወሰዳሉ (ማቴ 7፡14፤ 11፡12)። ለቀድሞዎቹ በውስጡ እና በጣም ቅርብ ነው፣ ምክንያቱም እነሱ ስለሚፈልጉ እና ወዲያውኑ ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ ንፅህናን ያገኛሉ። መዳንን የሚረዳ ወይም የሚያደናቅፍ ፈቃዱ ነው፣ እና ሌላ ምንም ነገር የለም። አንድ ጥሩ ነገር ከፈለጉ፣ ያድርጉት፤ እና ማድረግ ካልቻላችሁ፣ ቢያንስ ተመኙት፣ እና ገና ባይኖራችሁም እንኳ ልትይዙት ትችላላችሁ። እናም፣ ቀስ በቀስ፣ ልማድ እራሱ ጥሩ ወይም ክፉ ይሰራል።

ይህ ባይሆን ኖሮ ሌባ አይድንም ነበር፤ አንድም ሳይሆን ብዙዎቹ ከሽፍታ አምልጠዋል። ሌባ ከቅዱሳን ምን ያህል እንደራቀ ታያላችሁ፤ ነገር ግን ልማድ ከወደቀበት፣ ምኞት አሸንፏል። እንግዲህ በክርስቶስ ጸጋ እግዚአብሔርን የሚያምን ወይም መነኩሴ የሆነውን ሰው ምን ይከለክለዋል? ያ የራቀ ነው፣ ይህ ቅርብ ነው እናም ሩቅ መንገድ ተጉዟል፣ በጸጋም ቢሆን፣ በተፈጥሮም ቢሆን፣ ወይም ከወላጆቹ አምልኮትና ክብርን በመውረስ ነው። መነኮሳት ሲወቀሱ ሌቦችና መቃብር ቀማኞች ቅዱሳን መሆናቸው አይገርምም? ወዮልኝ ጎስቋላ! የፊቴ ነውር ሸፍኖኛል።

እንደ ኢዮሳፍ እና ሌሎች በድህነት የሚኖሩ ነገሥታት ነበሩ፤ ነገር ግን አንድ ድሃ ሰው ከወላጆቹ ያልወረሰውን ንፁህ ሆኖ እና ከመጥፎ ምኞቶች በመራቅ የቀደመውን አኗኗሩን ጠብቆ በቀላሉ ወደ መንግሥተ ሰማያት መግባት አይችልም። ያላገኘውን “እክዳለሁ” ካለ – ዓለምና በውስጧ ያለው በሌላው ሥልጣን ነውና ያን ሥልጣን ብቻ ተመኘ – ከዚያም ክዶ ምርር ብሎ ማልቀስ ይጀምራል፡- “እቃ ሰብስቤ ወደ እኔ የሚመጣውን ሁሉ ከመታገሥ በቀር። ንገረኝ፡ በምን እየተሰቃየህ ነው? ከዚህ በፊት የነበራችሁ እስር ቤቶች እና ሰንሰለቶች፣ ልዑል በነበርክበት ጊዜም ቢሆን? እሺ፣ ስልጣንና ሃብት ያላቸውም እንደዚህ አይነት ነገሮችን መታገስ አለባቸው። ሌላስ ምን አለ? አስፈላጊው ነገር አለመኖር፣ እርቃንነት እና ከዚህ በፊት የተሠቃዩኝ ሁሉም ነገሮች።

ነገር ግን እነዚህን ቃላቶች ላለማስረዘም እና ቀድሞውንም በኀፍረት የተሞሉትን ላለማሳፈር፣ ይህን ብቻ እላለሁ፡- ነጻ ፈቃዳችንን የምንክደው ከሚታየው ነገር ጋር መጣበቅ በቂያችን ነው፣ ለዚህም ደግሞ በግያዝ እና በይሁዳ ላይ እንደደረሰው በመጪው ክፍለ ዘመን እንሸማቀቃለን እና እንጋለጣለን። ፊተኛው የሌለውን ለማግኘት ፈለገ ስለዚህም ምክንያት ከእግዚአብሔር ዘንድ ውድቀትንና ደዌን ተቀበለ፤ ሁለተኛው፣ ያለውን በመተው፣ እንደገና ማግኘት ፈለገ፣ እናም በዚህ መንገድ ጥፋትን እና አፍንጫውን ወርሷል። አንድ መነኩሴ ንጽህናውን ካልጠበቀና ይልቁንም ንብረት ካፈራ ምን ይጠቅመዋል?

ሁሉም ሰው ሌሎቹን ትእዛዛት እንደ ተፈጥሮ ነገሮች መጠበቅ አለበት። እግዚአብሔርን እና ባልንጀራን መውደድ፣ የሚሆነውን ሁሉ እንድንታገስ፣ ነገሮችን እንደ ተፈጥሮ እንድንጠቀም እና ከክፉ ድርጊቶች እንድንርቅ የተሰጠው ትእዛዝ፡ እነዚህ ሰዎች ከዝንባሌው ጋር እንኳን ሳይቀር መፈፀም አለባቸው፣ ይህ ካልሆነ ግን አሁን ባለንበት ክፍለ ዘመን እንኳን ሰላም አያገኝም። ሕጎቹም ኃጢአት የሚሠሩትን ይቀጣሉ፣ እና የሐዋርያው ​​ቃል ገዥዎችን መልካም እንዲያደርጉ ይመክራል። ሐዋርያው ​​ገዥው "ሰይፍ በከንቱ አይሸከምም" ይላል፤ እና እንደገና: "ሥልጣንን መፍራት አትፈልግም? መልካም አድርግ ከእርስዋም ምስጋና ይሆንልሃል።” ( ሮሜ 13፡3-4 ) ይህ ሁሉ የተፈጥሮ ስለሆነ ሁሉም የሚያደርገው እና ​​ሊያደርገው የሚፈልገው ብቻ ሳይሆን ይሟገታል።

የመነኩሴ ጥሪ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ነገር ነው ምክንያቱም እርሱ የክርስቶስ ወታደር ስለሆነ ክብሩን ለመቀበል በክርስቶስ መከራ ማለፍ ስላለበት ነው። ነገር ግን ይህ ደግሞ የተፈጥሮ ህግ ነው፣ የሚታዩ ነገሮች እንደሚመሰክሩት። የንጉሥ ጭፍሮች በሚደርስባቸው መከራ የከበሩ አይደሉምን? መከራን የሚቀበል ሁሉ እንደ ስቃዩ መጠን ምስጋናን አያገኝምን? የማይገባውን የሚያደርግ ሁሉ አያዋርድምን? እና ለንጉሱ የቀረበ ሰው አይደለምን? ልክ ነው፡ ንጉሳችንን ብንመለከት፡ ሰው ከኢየሱስ ጋር መከራን ተቀብሎ የክርስቶስን ድህነት በመምሰል፥ ክርስቶስ ከስቅለቱና ከመቃብሩ በፊት መከራን እንደተቀበለ መከራንና ውርደትን ተቋቁሞ፡ በዚያ መጠን ወደ እርሱ ቀርቦ ከክብሩም ጋር ይሳተፋል፡ እንደ ሐዋርያው ​​ቃል፡- «እኛ ደግሞ እንድንከብር ከእርሱ ጋር መከራን እንቀበላለን» (ሮሜ፡8)።

ኦ! ምን ያህል ወታደርና ሌቦች ለዳቦ ብቻ እንደሚታገሡ፣ መንገደኞችና መርከበኞች እስከምን ድረስ እንደሚጓዙ እንዴት አይገባንም? በመንግሥተ ሰማያት የማይታመኑ ሰዎች ምንኛ መከራ ይደርስባቸዋል! እና ብዙዎች የሚሰሩትን አያገኙም። እኛ ደግሞ ስለ መንግሥተ ሰማያት እና ስለ ዘላለማዊ እቃዎች ትንሽ መከራ መቀበል አንፈልግም። ምኞቱ ቢኖረን እና በጎነትን ማግኘት በጣም ከባድ እና ሊቋቋሙት የማይችሉት መሆኑን ራሳችንን ካላሳመንን እና በተስፋ የተወለደ ደስታ እና ሰላም በጎነትን መከተሉን ብናስታውስ የነሱ ተቃራኒ የሆነው ነውር ግን እነሱን ይሰርዛል እና እንድንደነቅ ያደርገናል። ፍጻሜው ደስታና ደስታ ብቻ አይደለም፡ በዚህ ላይ ከመጥፎ ምኞት የጸዳ የንጽህና ደስታ ይጨመርለታል፣ ልክ በችግር የተሞላ ህይወት ሀዘን በአሳፋሪ ስሜት ላይ እንደሚጨመር። ከእነዚህ ድነን፥ ክብርና ምስጋናም አምልኮም ሁሉ ለእርሱ በሆነው በጌታችን በኢየሱስ ክርስቶስ ከክፉ ምኞት በጸዳው ንጽህና ወደ ከተፈጥሮ ወደ ዘላለም ሕይወት ልንደርስ እንችላለን። አሜን።

ይህ ስምንተኛው ንግግር እና ስምንተኛው ፊደል "ቴታ" ነው። የፍላጎቶች መሞት ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ ንፅህናን ያመነጫል፤ በታላቅ ሥራ የማይፈጽመውም ከሥጋ ምኞት ፈጽሞ የጸዳ አይሆንም። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 8. ንጹሕ የሆነ እና ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ሁል ጊዜ በማሰላሰል ለእግዚአብሔር ትኩረት ይሰጣል። አስተዋይ በሆኑ ነገሮች ላይ ከመጥፎ ምኞቶች የጸዳ ንፅህና የአዕምሮን ነገሮች ማሰላሰል ይከፍታል። እናም ይህ ማሰላሰል ያለውን ሁሉ የሚያጠቃልል ሳይሆን ከሞት በፊት እና ከሞት በኋላ ያለውን አስፈሪ እውነታ ፀጋው ንፁህ እና ከመጥፎ ስሜት የራቁትን ያስተምራል እናም ስሜታቸውን በእንባ ገድለው በጊዜው የሃሳብ የዋህነት ይደርሳሉ።

ከእምነት ፍርሃት ይወጣል፣ ከፍርሃትም እግዚአብሔርን መምሰል፣ ማለትም መታቀብ፣ መታገስ፣ ማልቀስ፣ ትህትና፣ የፍትህ ረሃብ እና ጥማት – ማለትም ለበጎነት ሁሉ – እና ምጽዋት፣ እንደ ጌታ ብፁዓን፤ ከእነዚህም ውስጥ ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህና ይወጣል፤ ከመጥፎ ምኞትም የጸዳ ሰውነት በብዙ ልቅሶና መራራ እንባ በንስሐና በሥቃይ ይሞታል፤ በዚህም ነፍስ የዓለምን ደስታ ንቀች ከኀዘንም የተነሣ መብላትንም አቆመች፤ ኃጢአቷን ማየት ስለጀመረች እንደ ባሕር አሸዋ። ይህ የነፍስ መገለጥ መጀመሪያ እና የጤንነቷ ምልክት ነው። ከእንባ በፊት የሚመጣ ማንኛውም ነገር – አንዳንድ ግልጽ የሆኑ መለኮታዊ መረዳት ወይም ስሜት – የዲያብሎስ ፌዝ እና ማታለል ነው፣ በተለይ በሰዎች መካከል በሚዘናጉ ነገሮች መካከል ለሚኖሩ፣ ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን።

ሰው ከስሜት ጋር ሲያያዝ ስሜትን ማሸነፍ አይቻልምና። ማንም ሰው የጥንት ሰዎች ይህን እና ያንን እንደያዙ የሚያስታውስ ከሆነ፣ ነገር እንደነበራቸው ይወቁ ነገር ግን ምንም ነገር በፍትወት አልተጠቀሙም። ብሉይ ኪዳን በቀደሙት የትውልድ ሐረግ ሲናገር (ዘፍ። 5) ሚስቶች ያሏቸው እንደሌላቸው ይኖሩ እንደነበር ከብዙ ዓመታት በኋላ ያገቡና የሚያውቋቸው መሆኑ ግልጽ ነው። ስለ ኢዮብና ስለ ሌሎች ጻድቃን ሰዎችም እንዲሁ ነው እንጂ ስለ እነርሱ ብቻ አይደለም። ንጉሥ ዳዊት ንጉሥ እና ገዥ ነበር፣ ይህም ሰሎሞን አልነበረም፤ ሰሎሞንም አለ፡- “ይህ ሥራ እግዚአብሔር ለሰዎች እንዲጠመድበት የሰጣቸው ምስጋና ቢስ ሥራ ነው” (ቁ። ይህ የነገሮችን ተፈጥሮ ያስተምረናል፡ አንዳንዶች ብዙ ቢጨነቁላቸውም ለኃጢአት ጊዜ ያገኛሉ። ህይወታችን ከእንክብካቤ ነፃ ቢሆን ኖሮ ምን ይሆናል? እንዲህ ዓይነቱ ሰው በእውነቱ እሱን ለመያዝ አንድ ነገር ያስፈልገዋል፤ በጣም የከፋ ነገር ከማድረግ ይልቅ መጠነኛ እንክብካቤ ቢያደርግ እና ከስሜትና ከአስተሳሰብ ነጻ ቢያደርግ ይሻለዋል።

ነገር ግን በእግዚአብሔር ችሮታ እውቀትን በከፊልም ቢሆን ያገኘ እና ከሞት በፊት እና ከሞት በኋላ ያሉትን አስፈሪ ነገሮች በመረዳት ያለመታዘዝ ይህን እውቀትም ሆነ የሚያገኟቸውን ስራዎች – ማለትም ከጭንቀት የጸዳ ህይወት ጸጥታን መተው የለበትም – እና ለከንቱ ነገሮች መጨነቅ በራሱ ላይ አይውሰድ። “የከንቱ ከንቱነት፣ ሁሉም ነገር ከንቱ ነው” (ቁ። 1፣2)። ጆን ደማስሴን ይህንን በማስተጋባት “በእርግጥ ሁሉም ከንቱ ነው፣ ህይወትም ጥላና ህልም ነው” ይላል። “ሰው በከንቱ ይደክማል” (መዝ። 38፡7) ይላል ቅዱሳት መጻሕፍት። እውነት ነው፡ መጨረሻው ሙስናና አቧራ ከሆነው የበለጠ ከንቱ ምንድር ነው?

እንግዲያው መሞት ንፅህና ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ ነው – ከአእምሮ ሳይሆን ከአካል – ከመጀመሪያው እንቅስቃሴ ወደ ምቾት እና መዝናናት። የደኅንነት ፍላጎት ምንም ያህል ትንሽ ቢሆን፣ የሥጋ ፍላጎት ነው፤ እናም ነፍሱ አንዳንድ መንፈሳዊ ስራን ወይም እውቀትን ሲያይ አብዝታ ታዝናለች፣ ሰው ሥጋ ከሆነ የእግዚአብሔር መንፈስ በእርሱ ውስጥ አይኖርም (ዘፍ። 6፡3)። ያኔ ነፍስ ከአሁን በኋላ ምንም አይነት መልካም ስራ ለመስራት አትሞክርም፣ ነገር ግን የሥጋን ፍላጎትና በውስጡ ያሉትን ፍላጎቶች ለማርካት ትጥራለች፣ እናም በጨለማ ላይ ጨለማን በመቀበል፣ በጠቅላላ ድንቁርና በራሷ ፍቃድ ትቀራለች።

ነገር ግን የራሱን ኃጢአት አይቶ የበራለት ለራሱና ስለ ሰው ሁሉ ማልቀሱን አያቋርጥም፣ በእግዚአብሔርም በኩል እንዲህ ያለውን ትዕግሥት አይቶ፣ እኛም ከመጀመሪያ የሠራነውንና የምንሠራውን ኃጢአታችንን እያየን፣ እኛ መሆናችን ጎስቋላ ነው። ስለዚህም ነው ማንንም ለመኮነን የማይደፍር፣ ከእግዚአብሔር ታላቅ ጥቅምና ከኃጢአቱ በፊት የሚያፍር አስተዋይ ይሆናል። በነገር ሁሉ የእግዚአብሔርን ፈቃድ የሚጻረር የራሱን ምኞት ወደ ጎን ይጥላል፣ ስሜቱንም ይንከባከባል፣ ስለዚህም ምንም ትርፍ ነገር እንዳያደርጉ በነቢዩ ቃል፡- "አቤቱ፥ ልቤ አይታበይም፥ ዓይኖቼም አይታበዩም" (መዝ 130፡1)።

ነገር ግን አንድ ሰው ይህን ያህል ከፍታ ላይ የደረሰ ሰው በግዴለሽነት እና በትዕቢት እንዳያጣው እና ንስሃ መግባት እንዳይችል ጥንቃቄ ማድረግ አለበት። ኃጢአት ለጻድቃን እንኳን ቀላል ነውና ንስሐ ግን ለሁሉ ቀላል አይደለም ሞት ቀርቦአልና ተስፋ መቁረጥም ይነሣልና። አለመውደቅ መልካም ነው፤ ከወደቃችሁም መነሣት መልካም ነው። ከወደቃችሁ ደግሞ ተስፋ አለመቁረጥ ወይም ጌታ ለሰው ካለው ፍቅር ባትርቅ መልካም ነው። ምን አልባትም ሲፈልግ ድካማችንን ይራራልን ይሆናል። ብቻ ከእርሱ አንለይ፤ ትእዛዛቱ መፈጸም ለእኛ ከባድ እንዳይመስለን፤ ሁሉንም ልንረዳቸው ስለማንችል ከእነርሱ እንዳንሄድ፤ እና "በጌታ ፊት አንድ ቀን እንደ ሺህ ዓመት፥ ሺህ ዓመትም እንደ አንድ ቀን" እንደሆነ እንወቅ (2ጴጥ 3፡8)።

ተስፋ አንቁረጥ ወይም በወደቅንበት ቦታ ላይ ተኝተን እንኑር፣ ነገር ግን ሁሌም ከመጀመሪያው እንጀምር። ወድቀሃል? ተነሳ! እንደገና ወድቀሃል? እንደገና ተነሱ! በተስፋ መቁረጥህ ምክንያት ራስን ከማጥፋት የከፋ ቅጣት እንዳይደርስብህ ከሐኪሙ ብቻ አትራቅ። በእርሱ ላይ ያዙ፤ በመለወጥም ይሁን በፈተና ወይም በሌላ በማታውቁት መንገድ ይምራል። ዲያብሎስ በዚያን ጊዜ ልታደርገው የምትፈልገውን ነፍስ ብዙውን ጊዜ ይለብሳልና፤ ደስታ፣ ወይም ትዕቢት፣ ወይም ሐዘንና ተስፋ መቁረጥ፣ ወይም ከመጠን ያለፈ ሥራ፣ ወይም ታላቅ ስንፍና፣ ወይም ከጊዜ ወደ ጊዜ እንደፍላጎት የሚቀርብ ሐሳብ፣ ወይም ጨለማና ትርጉም የለሽ የሁሉንም ነገር መጥላት። በዚያ ቅጽበት በነፍስ ውስጥ የበላይ የሆነ ነገር ቢኖር ምንም ጥቅም እንዳያገኝ ይጨመርበታል።

አንድ ነገር በጎና እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘው ከላይና ከታች ከከበቡት ስድስት ስሜቶች መካከል፣ በቀኝና በግራ፣ በውስጥም በውጭም ባሉ ስድስት ስሜቶች መካከል ተደብቆ በትክክል ሊፈርዱ በሚችሉ እና የእግዚአብሔርን ዓላማ በሚያውቁ ሰዎች ሲመራው እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኝ ሊሆን ይችላል። በእግዚአብሔር የተከናወነ ሥራም ይሁን የተወሰነ እውቀት፣ የሰው መልካም ሐሳብ ሁል ጊዜ በስድስት ተቃራኒ ስሜቶች የተከበበ ነው። ስለዚህ በእያንዳንዱ ኩባንያ ውስጥ ቅዱስ አንቶኒ እንደሚመክረው ስለ ዓላማው መጠየቅ አለብን፤ በወንጌል ምሳሌ መሠረት "ሁለቱም ወደ ጕድጓድ እንዳይወድቁ" (ሉቃ። 6:39) የማስተዋል ስጦታ ያላቸውን እንጂ ማንንም ብቻ አትጠይቅ። ካለማስተዋል ምንም መልካም ነገር አይደረግምና፥ ለማያስተውሉ መልካም ቢመስልም፥ ዳሩ ግን ተገቢ ያልሆነ፥ ወይም አስፈላጊ ከሆነው በላይ፥ ወይም ከመጠን በላይ፥ ወይም ከሰው ኃይል ወይም እውቀት በላይ፥ ሌላም ሌላም ይሆናል። የማስተዋል ስጦታ ያለው ሁሉ በትሕትና ተቀብሏል፤ ለዛም ነው ሁሉን በጸጋ ስለሚያውቅ በጊዜው ወደ ማሰላሰል ይደርሳል።

በማልቀስ እና በትዕግስት ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ተስፋ እና ንፅህና ይመጣል ፣ እና ከመጥፎ ፍላጎቶች በጸዳ ንፅህና ወደ ዓለም ሞት ይመጣል። እናም አንድ ሰው በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ሳይወድቅ በጥሩ ሁኔታ ሲታገስ ፣ ምንም እንኳን በየቦታው ግፍ እና ሞት ቢያይም ፣ ይህ ለፈተናው እና ለብርሃነ ምግባሩ እንደሆነ እያወቀ ፣ እና ብዙ የሕማም እንባዎችን ስላፈሰሰ ወደ ማሰላሰል ደረጃ ላይ እንደደረሰ ለማሰብ አይደፍርም ፣ ያኔ የጌታን የተቀደሰ መከራ በግልፅ አይቶ ይመጣል እናም በእርሱ ላይ ታላቅ መጽናኛን ያገኛል ፣ እናም በእርሱ ላይ ምን ያህል መጥፎ ነገር እንደሚደረግ ይመለከታቸዋል ። እግዚአብሔር። ከዘላለም እስከ ዘላለም ክብርና ኃይል ለእግዚአብሔር ይሁን። አሜን።

ይህ “ኢዮታ” የሚለው ፊደል እና ዘጠነኛው ንግግር ነው፣ ስለ ክቡር ሕማማተ ክርስቶስ። መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ሞትንና ኃጢአቱን በማስታወስ ብዙ እንባዎችን ያፈስሳል፤ እና ከኋላቸው የክርስቶስ እና የቅዱሳኑ ሕማማት በአእምሮ ውስጥ እንዲኖርዎት ምቹ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 9. መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ድካሙ፣ ጩኸቱና እንባው እጅግ ታላቅ ​​ሥራ መሆኑን እንዳያስብ የክርስቶስንና የቅዱሳንን ሁሉ መከራ ለመረዳት ተሰጥቷል። እነርሱን እያሰላሰለ በመደነቅ እና በአድናቆት ተሞልቶ በመንፈሳዊ ጥረት ይሞላል። አእምሮው ብዙ ፈተናዎችን ሲያይ መድኀኒት የሌለው እስኪመስል ድረስ፣ ቅዱሳን እንዴት ሁሉንም በደስታ እንደታገሡ፣ ጌታም ስለ እኛ ምን ያህል እንደታገሠው የራሱን ድካም ያውቃል።

በተመሳሳይ ጊዜ ጌታ የተናገረውን እና ያደረገውን እንዲረዳ ተሰጥቶታል። እናም በወንጌል የተፃፈውን ሁሉ በመረዳት፣ ከሀዘን የተነሣ መራራ ማልቀስ ይጀምራል፣ ከዚያም በመንፈስ ከአመስጋኝነት የተነሣ ደስ ይለዋል – መልካም ሥራ አለኝ ብሎ ስለሚያስብ አይደለም፣ ምክንያቱም ይህ ኩራት ነው፣ ነገር ግን እሱ፣ እንዲህ ያለ ኃጢአተኛ ሰው፣ ለእንዲህ ዓይነቱ ማስተዋል እንደሚገባ ተቆጥሯል። ቀደም ሲል በተጠቀሱት ሰባት ሥራዎች፣ በሥነ ምግባራዊ እንቅስቃሴ ማለትም በመንፈሳዊ፣ በአምስቱ የስሜት ህዋሳት በመጠበቅ እና የጌታን ትእዛዛት በመፈጸም እራሱን በተግባር እና በቃላት አዋርዷል። ይህንንም ሁሉ እንደ ዕዳ እንጂ እንደ መልካም ሥራ አይቆጥረውም። በተሰጠው እውቀትም ታላቅነት ከዚያ ዕዳ ነፃ እንደሚወጣ አይጠብቅም።

በሚያነበው ወይም በዘፈኑ ቃላቶች መረዳት የተማረከ ያህል ነው፣ እናም ከደስታው የተነሣ ሳያስበው ኃጢአቱን ይረሳል፣ በደስታም እንባ እንደ ማር የጣፈጠ አለቀሰ። እና ከዚያ በኋላ ማታለልን በመፍራት፣ ጣፋጭ እንባዎች ያለጊዜው እንዳይመጡ፣ ያለፈውን ህይወቱን አስታውሶ ምርር ብሎ አለቀሰ። በአንዳንድ እንባ እየጸለየ፣ በሌሎች እየጸለየ የሚኖረው በዚህ መንገድ ነው። ይህም የሚሆነው ለራሱ በትኩረት ሲከታተል፣ ልምድ ካለው ሰው ጋር ሲመካከር እና በንፁህ ጸሎት በእግዚአብሔር ፊት ሲወድቅ፣ የተግባር ሰው ሆኖ፣ አእምሮውን ካየው ወይም ከሰማው ነገር ሁሉ ነቅሎ በማውጣትና በማስታወስ፣ በስራው ሁሉ እና በእውቀቱ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ብቻ እየፈለገ ነው።

ያለበለዚያ የአንዳንድ የቅዱሳን መልአክ ወይም የክርስቶስን መልክ አያለሁ ብሎ በማሰብ ተታልሏል ክርስቶስን ማየት የሚፈልግ ወደ ውጭ ሳይሆን ወደ ራሱ መመልከት እንዳለበት ሳያውቅ በዓለም ያለውን ሕይወቱን በመምሰል ሥጋና ነፍስ ያለ ኃጢአት እንዲኖራት ክርስቶስ እንዳደረገው እና ​​አእምሮውን ዘወትር ስለ ክርስቶስ እንዲያስብ ይጥር። በጸሎት ጊዜ ማንኛውንም ምስል ወይም ሀሳብ ማዝናናት ጥሩ አይደለም። ቅዱስ አባይ “ስፍራውም በሰላም ነው” (መዝ። 75፡3) የሚለውን መዝሙረ ዳዊት በመጥቀስ አእምሮ በእግዚአብሔር ቦታ መሆን እንዳለበት ተናገረ። እና ሰላም ማለት ጥሩም ሆነ መጥፎ ሀሳብ የሌለበት፤ አእምሮ ራሱን የሚያውቅ ከሆነ በእግዚአብሔር ብቻ ሳይሆን በራሱ ደግሞ ይኖራል። ይህ ደግሞ እውነት ነው። እግዚአብሔር የማይገለጽ እና ወሰን የሌለው፣ የማይታይ እና ቅርጽ የሌለው ነው፤ ከእግዚአብሔር ጋር ብቻ እሆናለሁ የሚል ግን እርሱ ራሱ የማይታይ፥ ያለ መልክና ከአእምሮ በላይ የሆነ፥ ከስሜት የጸዳ መሆን አለበት። ከዚህ ውጪ ያለው የዲያብሎስ ማታለል ነው።

ስለዚህ መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ በትኩረት ሊከታተል ይገባል፣ ልምድ ያላቸውንም ሳይጠይቅ፣ አንዱን ወይም ሌላውን ስለማናውቅ ጥሩም ሆነ መጥፎ ሐሳብ መመሥረት የለበትም። የሰው ልጅ የማሰብ ችሎታ ወደ ፈለገበት ዞሮ የሚያውቀውን ነገር እንደሚመስል ሁሉ አጋንንት ወደ ፈለጉት ይለውጣሉ እና ይታያሉ። ነገር ግን አጋንንት ይህንን የሚያደርጉት እኛን ለማታለል ነው፣እኛ ግን የማሰብ ችሎታችን ያለ አላማ ሲንከራተት፣ ፍፁምነትን ለመረዳት ሲሞክር። ቢሆንም፣ በሚችለው መጠን ሰው ስለ አምላክ አንዳንድ ትምህርቶች ላይ የማሰብ ችሎታውን ይጠብቅ።

ሰባት የሰውነት ሥራዎች እንዳሉ ሁሉ ስምንት ራእዮች ማለትም የእውቀት ዘዴዎች አሉ። ከመካከላቸው ሦስቱ ስለ ጌታ እጅግ በጣም ንጹሕ መከራዎች ከመናገራቸው በፊት ተጠቅሰዋል፣ እና ከእነዚህ ሦስቱ እያንዳንዱ ሁልጊዜ ይማሩ: ለነፍሱ እና እንደ እርሱ ላሉ ሰዎች እንዴት እንደሚያለቅስ፣ ማለትም፣ ከበደላችን ጀምሮ በእኛ ላይ የወደቀውን ሀዘን ሁሉ ግምት ውስጥ ማስገባት፣ እና ተፈጥሮአችን በብዙ ስሜቶች ውስጥ እንደወደቀ እና ኃጢአታችንን እና እኛን ለማረም የሚመጡትን ፈተናዎች ግምት ውስጥ ማስገባት፤ እና ከዚያም ሞትን እና ኃጢአተኞችን ከሞት በኋላ የሚጠብቃቸውን ስቃይ አስቡ፣ ስለዚህም በእነዚህ ሀሳቦች የተሰበረ ነፍስ በእንባ ወደ ትህትና እና መጽናኛ እንድትሄድ።

ነፍስ በዚህ የተትረፈረፈ እና አስፈሪ እውቀት ተስፋ አትቁረጥ፣ ወይም ምንም አይነት ታላቅ መንፈሳዊ ስራ እንዳገኘች አታስብ፣ ነገር ግን ሁሉም ነገር በእኩልነት በሚቀበልበት ጊዜ የአስተሳሰብ ሰላም ተብሎ በሚጠራው በፍርሃት እና በተስፋ ትኑር። ይህም አእምሮን ወደ እውቀትና ማስተዋል ከፍ ያደርገዋል፣ እንደ ነቢዩ ቃል፡- “የዋሆችን በፍርድ መንገዱን ያስተምራቸዋል” (መዝ። 24፡9)፣ እና ከዚህም በበለጠ በማስተዋል። ነብዩም እውቀትን ወደ ፈሪሀ አንድነት ይሉታል። አምልኮ ለብዙ ስራዎች አንድ መጠሪያ እንደሆነ ሁሉ እውቀትም ብዙ አይነት ዕውቀትና ራዕይን ይዟል።

የሥጋ ሥራ መጀመሪያ እውቀት ነውና፥ ያለ እውቀትም በጎነትን የሚያደርግ የለም። እና ሌላው ቀርቶ የልጅ ልጅነት መጨረሻ እና የማሰብ ችሎታ ወደ ሰማይ በክርስቶስ መነጠቅ – እንዲሁም እውቀት እና ራዕይ ነው ተብሏል። ነገር ግን ዕውቀት ከሥራው በፊት አስቀድሞ አለ፣ ስለዚህ ሥራው በእሱ ላይ እንዲሠራ፣ ቤት በመሳሪያዎች እንደተገነባ፤ እና ራዕይ በእምነት ይጠበቃል ይህም በፍርሃት ይበረታል። የሰማይ ቡቃያዎችን የሚያዘጋጅ እና የሚተክለው የመንፈሳዊ በጎነት እውቀት እና ልምምድ አለ። ከዚያም የእውቀት እና የመንፈሳዊ እንቅስቃሴ እውቀት አለ፣ ማለትም፣ ትኩረቱን እና የነፍስን ልምዶች ማዘዝ፣ ስለዚህ መንፈሳዊ ተዋጊው መነኩሴ በችሎታ እንዲፈጽም እና ትእዛዛቱን እንዲጠብቅ፤ ምክንያቱም በእነሱ አማካኝነት ወደ እድገት እና መለኮታዊ እርዳታ የሚደረገው ጥረት ይመጣል። በተመሳሳይ መልኩ ፀሀይ ፣ዝናብ እና ንፋስ ተክሉን ይረዳሉ ፣ እና ያለ እነሱ የገበሬው ስራ ሁሉ ከንቱ ነው ፣ ምንም እንኳን አንዳንድ ጊዜ ነገሮች በጥሩ ሁኔታ ቢወጡም። ከላይ ያለ እርዳታ ምንም ጥሩ ነገር ሊከሰት አይችልም፤ ነገር ግን ከላይ ያለው እርዳታ እና ጸጋን ለማይፈልጉ አይመጣም፣ ይላል መለኮታዊ ክሪስሶም።

በዚህ ህይወት ሁሉም ነገር ድርብ ነው፡ ተግባር እና እውቀት፡ ፍላጎትና ጸጋ፡ ፍርሃትና ተስፋ፡ መንፈሳዊ ስራ እና ሽልማት። የመጀመሪያው እስኪፈጸም ድረስ የእያንዳንዱ ጥንድ ሁለተኛው አይመጣም፤ እና በሆነ መንገድ ብቅ ካለ፣ ማታለል ነው። ልክ እንደ አንድ ልምድ የሌለው ገበሬ አበባ አይቶ ፍሬው ነው ብሎ አምኖ ፍሬውን እያጠፋ መሆኑን ሳያውቅ ለመንቀል የሚጣደፈው። እዚህ ላይ የሆነውም ይኸው ነው፡- “በምናስበው ጊዜ የምናስበውን እውን እንዲሆን አንፈቅድም” ይላል ቅዱስ አባይ። እንግዲህ እያንዳንዱ ከእግዚአብሔር ጋር ይሁን በማስተዋልም ይሁን። እናም እራሱን በትህትና ሲጠይቅ እና ሲገስጽ እና እንዲሁም ከራሱ የሚመጣውን እና የሚመስለውን ሁሉ ያውቃል። " ሰይጣን ራሱ የብርሃንን መልአክ እንዲመስል ራሱን ይለውጣልና" (2ኛ ቆሮ 11፡14) – የሚዘራውም ሃሳብ ልምድ የሌለውን እውነተኛ እውቀት ይመስላልና አያስደንቅም።

"ትህትና ከመጥፎ ፍላጎቶች የጸዳ የንጽህና በር ነው" ይላል የስኬል ጸሐፊ፤ ታላቁ ባሲል እንደሚለው “መሠረቱ የዋህነት ነው። ትህትና ሰው በሚያስደስት እና በሚያሰቃይ ነገር እና ሀሳብ ሁል ጊዜ የነፍስን ሰላም እንዲጠብቅ ያስተምራል እና ለክብር ወይም ለውርደት እንዳይጨነቅ ነገር ግን ሳይታወክ ሁሉንም ነገር በደስታ እንዲቀበል ታላቁ እንጦንዮስ እንደሚናገረው እንደዚያች ድንግል፡- "ከአባ ጋር ተቀምጬ ሳለሁ አንዲት ድንግል መጥታ ሽማግሌውን እንዲህ አለችው አባ ስድስቱን የፆም ሳምንታት አሮጌውን አሮጌውን ስድስት ቀን አነብባለሁ ብሉይ ኪዳንን በየእለቱ አነባለሁ። ድህነት በዝቶብሃልን? አለችህ።

እና በእውነት፡ አጥብቆ ሲጾም በሳምንት አንድ ጊዜ ብቻ ይበላል ከዚያም አልፎ ተርፎም በጥቂቱ ሲመገብ ድህነት ወደ እሱ ሀብትነት ሊለወጥ አይገባም ነበር? እና ብሉይ እና አዲስ ኪዳንን በየቀኑ ያነብ ነበር፣ እና እራሱን ማዋረድን አልተማረም። በዚህ ህይወት ውስጥ ምንም ነገር ከሌለኝ፣ ሁሉንም እንደ ጓደኛ መቁጠር አልነበረብኝም? እና ከእንዲህ ዓይነቱ ድካም በኋላ ጠላቶችን እንደ ጓደኛ መቀበልን መማር አልነበረበትም? ምንም የለህም ቢለው ምንም አያስደንቅም። እና እንደዚህ አይነት ሰው ክሪሶስተም ስለ አምስቱ ሞኞች ደናግል እንደሚለው ሁሉ የበለጠ የተወገዘ እንደሚሆን እጨምራለሁ፡- ከባዱ ሥራ ማለትም ከተፈጥሮ በላይ የሆነውን ድንግልና መቋቋም ይችሉ ነበር፣ ነገር ግን በጣም ቀላል የሆነውን ማለትም ምጽዋትን አላገኙም። ያቺ ልጅ የምትፈልገውን ስላልተረዳች በከንቱ ሠርታለች። “ይህን ሳይተዉ ይህ መደረግ ነበረበት” ይላል ጌታ (ማቴ 23፡23)።

መንፈሳዊ ሥራ በመልካም ዓላማ ሲሠራ ጥሩ ሥራ ነው፤ እና እኛ እንደ ሥራው ሳይሆን ለሥራው እንደ ዝግጅት አድርገን ልንቆጥረው ይገባል፤ እንደ ፍሬው ሳይሆን እንደ ምድር በጊዜ ሂደት በትጋት እና በእግዚአብሔር እርዳታ ፍሬ የሚያፈሩ ቡቃያዎችን እንደሚመግብ ነው። ፍሬውም የእውቀት መንጻት እና ከእግዚአብሔር ጋር አንድነት ነው፣ ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

ይህ አሥረኛው ንግግር እና "ካፓ" የሚለው ፊደል ነው፤ ነፍስ ስለ ምንም ነገር እንዳትጨነቅ እና ሁል ጊዜ በሁሉም ነገር እራሷን እንድትኮንን የክርስቶስን ትህትና ሁሉ ይናገራል። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 10. በእውነት ትሑት የሆነ ሰው ራሱን ከመገሠጽ አያቆምም፣ ምንም እንኳን ዓለም ሁሉ ተነሥተው ቢያዋርዱትም፤ እናም የሚድነው ያለ ፈቃዱ ብቻ አይደለም፣ ትዕግስት ያላቸው እንደዳኑት፣ ነገር ግን በፈቃዱ ወደ ክርስቶስ መከራ ይሄዳል። ከእነርሱም መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ መንፈስ ቅዱስ ያደረበትን ከመልካም ምግባር ሁሉ የላቀውን ተምሯል። ይህ በጎነት የመንግሥቱ በር ነው፣ ማለትም፣ ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንፅህና፤ ወደ እርስዋም ሲገባ ሰው ወደ እግዚአብሔር ይሄዳል፥ ያለዚያ ሥራው የንጽሕና መንገድ ነው፥ መንገዱም በኀዘን የተሞላ ነው። ይህ በጎነት በልባቸው ለያዙት መፅናናትን ሁሉ ይሰጣል፣ ምክንያቱም በዚህ መንገድ ክርስቶስ በውስጣቸው አለ። በእርሱ ጸጋ ይኖራል እናም ስጦታዎች ይጠበቃሉ።

ትሕትና ከብዙ ምግባሮች ይወለዳል: ከመታዘዝ፣ ከትዕግስት፣ ከንብረት እጦት፣ ከድህነት፣ እግዚአብሔርን ከመፍራት፣ ከእውቀት እና ከቀረው፤ እና ዋናው ከመካከላቸው ማስተዋል ነው፣ እሱም የማሰብ ችሎታን ያበራል። ግን ማንም ሰው ትሁት እና ጥበበኛ መሆን ቀላል እንደሆነ አያስብ። ይህ ሥራ ከተፈጥሮ በላይ ነው። በአንድ ቃል፡ ስጦታው በበዛ መጠን ሥራው፣ ጥበብና ትዕግስት መንፈሳዊውን ተዋጊ መነኩሴን በሚዋጉ አጋንንት እና ፈተናዎች ፊት መሆን አለባቸው። ትሕትና ሁሉንም አውታረ መረቦችን ያጠፋልና።

ትህትና በእውቀት፣ እውቀት ደግሞ በፈተና ይወለዳል። ራሱን ያወቀ ሁሉን ዕውቀት ይሰጠዋል፤ እግዚአብሔርንም የሚታዘዝ ሁሉ ነገር ሲታዘዝለት ያገኘዋል ትሕትና በአባሎቹ ውስጥ ሲኖር ነው። ይህ ደግሞ እውነት ነው። እያንዳንዱ ሰው በብዙ ፈተናዎች ውስጥ ልምድን ያገኛል እና በጽናት ይቋቋማል፣ እናም በእነሱም የራሱን ድካም እና የእግዚአብሔርን ኃይል ይማራል። ድካሙንና ድንቁርናውን አውቆ አሁን የሚያውቀውን ነገር አስቀድሞ እንዳላወቀው አይቶ ገና ያላወቀው እና በኋላም የሚማረው ብዙ ነገር እንዳለ በመቁጠር በታላቁ ባስልዮስ አንደበት፡- “ሰው ነገሮችን ካልፈተነ የሚጎድለውን አያውቅም። በማንኛውም ነገር ራሱን ከፍ ከፍ ማድረግ፤

ዕቃን ስለሠራው ማንም አያመሰግንም፤ ምስጋና ለሸክላ ሠሪው ነው። ድስት ሲሰበር ደግሞ ሰዎቹ የሰበረውን እንጂ ሸክላ ሠሪውን አይወቅሱም። ነገር ግን እቃው ምክንያታዊ ሲሆን፣ የግድ የራሱ ጌታ ነው። በበጎ ነገር ሁሉ ፈጣሪ መልካሙን እና መንስኤውን ሰጪ ነው፤ ነገር ግን የውድቀቱ እና የልዩነት መንስኤው እራሱን የሚያስተዳድር የፍጥረት ፍላጎት ነው። ጸጋን ከተቀበለ በኋላ ሳይለወጥ የቀረ ይመሰገናል የእባቡን ክፋት የሚቀበል ይወቀሳል። ምስጋና እና ምስጋና ስጦታን ለሚቀበል ሳይሆን ለሚሰጠው ነው። ምናልባት በጸጋው ተቀባዩ የሌላቸውን ስጦታዎች ለመቀበል ባለው ፍላጎት እና ከዚህም በላይ ለበጎ አድራጊው ምስጋና ይግባው፤ እና ይህ በሚፈልግበት ጊዜ፣ እሱ ውዳሴን ብቻ ሳይሆን ምስጋናውን በማጣቱ ይወቀሳል።

ማንም ሰው ስጦታ ማግኘቱን ያለምንም እፍረት ለመካድ በተንኮል ስራ ምስጋናን ሰርቆ በዝምታም እራሱን እያከበረ፣ እነዚህ ስጦታዎች ከፈጣሪ እንዳልመጡ አስቦ፣ እሱ ራሱ ያለውን ሃብት ያካበተና በጸጋ ያልተቀበለው ይመስል። እንደዚህ ያለ ሰው ለሰጪው ሲያመሰግን እንኳን፣ ፈሪሳዊው እንዳሰበ ያስባል እና በራሱ፡- “አመሰግንሃለሁ” ለዚህና ለዚያ (ሉቃስ 18፡11)። ወንጌላዊው በደንብ ገልጾታል፣ እና ከዚህም በላይ ልብን የሚያውቀው አምላክ፣ የተናገረው ለእግዚአብሔር ሳይሆን “በራሱ ውስጥ” እንደሆነ ሲናገር ነው። አምላክን እየተናገረ እንደሆነ ቢያስብም ትዕቢተኛውን ነፍሱን የሚያውቁ ሰዎች አምላክን እንደተናገረ አይናገሩም ነገር ግን “ፈሪሳዊው ቆሞ ከራሱ ጋር እንዲህ ጸለየ” ይላሉ።

እና ቅዱሳት መጻሕፍት ብዙ ጊዜ ተመሳሳይ ወይም ተመሳሳይ ቃላትን መድገማቸው፣ ክሪስቶም እንደሚለው፣ የንግግር ዘይቤ ወይም ተራ ቃል አይደለም፣ ይልቁንም ቃሉን በአድማጮቹ ልብ ለመሳብ ይፈልጋል። መዝሙራዊው ከትልቅ ፍቅር የተነሣ ቃላቱን ለመድገም ፈቃደኛ አልሆነም፣ ስለዚህ በግዴለሽነት እና በቸልተኝነት፣ ጣፋጭነቱን ያልቀመሱ ሰዎች ቢያንስ ከክብደታቸው ይገላገላሉ። እንደነዚህ ያሉት ሰዎች ለመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች የሚገባ ፍሬ ያፈሩ ይሆን? የሚያጠቁአቸውን የአጋንንት ደጃፍ ሲከፍቱ ለፍርድና አእምሮአቸው ሊጨልምባቸው አይደለምን? ጌታ እንዳለው፡ "በለመለመው ዛፍ ላይ ይህን ቢያደርጉ የደረቀው ዛፍ ምን ይሆናል?" ዳግመኛም፦ "ጻድቃን በጭንቅ የሚድኑ ከሆነ፥ ኃጢአተኛውና ኃጢአተኛው ምን ይሆናሉ?" ( 1 ጴጥ። 4:18 )

አጋንንት በመንፈሳዊ እና በማይታይ ሁኔታ ሁሉንም የማሰብ ችሎታቸውን እግዚአብሔርን በማስታወስ የሚያቆዩትን እንኳን ቢያጠቁ – እና እግዚአብሔር በትህትናው ጥበቡ ካልጠበቃቸው ጸሎታቸው ወደ እርሱ ሊነሳ አይችልም ነገር ግን ባዶውን ይመለሳሉ – ምን እናድርግ መናፍቃን – እግዚአብሔር አንድ ቀን ለእኛ ለደካማነት በጎ ምህረት እንዲራራልን እና እንድንሰግድልን ምን እናደርጋለን?

እናም አጋንንት ፍፁም የሆኑትን እንኳን ሳይቀር ስለሚያጠቁ፣ ቅዱስ መቃርዮስ የተናገረውን እንስማ፡ በዚህ ክፍለ ዘመን ማንም ሰው ፍጹም አይደለም፤ ያለበለዚያ እዚህ የተሰጠው ነገር ቀላል ቃል ኪዳን አይሆንም። ለዚህም ምስክርነት ከወንድሞች ጋር ሲጸልይ እና በድንገት በአእምሮው ወደ ሰማይ ስለ ተያዘ ወንድም ከላይ ያለውን እየሩሳሌምን እና የቅዱሳንን መኖሪያ እንዳየ ይናገራል። ሲወርድም ከሥነ ምግባር ወድቆ ፍጹም ጥፋት ሆነ፤ ምክንያቱም በነፍሱ ድል እንዳደረገ አስቦ ነበር። ምንም እንኳን በተፈጥሮው አፈር እንኳን የማይገባው ባይሆንም ለዚህ ከፍታ የተገባው ሆኖ ስለነበር ዕዳው አሁን የበለጠ እንደሆነ አላሰበም። ቅዱሱም ራሱ እንዲህ ይላል፡- “በተሞክሮ ብዙ እናውቃለን፣ እኔም ራሴ በዚህ ፍጹምነት ነበርኩ፣ እናም እዚህ ማንም ፍጹም እንዳልሆነ በሚገባ አውቃለሁ። አንድ ሰው ሙሉ በሙሉ መንፈሳዊ ሆኖ ራሱን ከእግዚአብሔር ጋር ቢጣመርም ኃጢአት አሁንም ይከተለዋል እና እስከ ሞት ድረስ ፈጽሞ አይጠፋም።

ቅዱስ ኒሉስ በእግዚአብሔር ፈቃድ ለራሱም ሆነ ለብዙዎች ጥቅም ሲል አጋንንት እጁንና እግሩን ይዘው ወደ ሰማይ በጣሉት ጊዜ ሲጸልይ ስለነበረ አንድ ሰው ይናገራል። በመሬት ላይ በወደቀ ጊዜ አካሉ እንዳይሰበር ምንጣፉ ከሥሩ ተደረገ። ሆኖም የቱንም ያህል ቢቆዩ የማሰብ ችሎታቸውን ከሰማይ ወደ ምድር ማውረድ አልቻሉም። እንደዚህ ያለ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ ምግብ ያስፈልገው ይሆን? ማንበብ እና መዘመር ያስፈልገው ይሆን? ይህ ሁሉ የሚያስፈልገን ከአእምሮአችን ደካማነት የተነሳ ነው፣ እና እሱን ለመጠበቅ እንኳን አንፈልግም። ኦ! ወደ እኛ እየደረሰ ያለውን ጥቃት ሳናስብ ያ ቅዱስ ተዋግቷል። ቅዱሳን በትህትና ራሳቸውን ከዲያብሎስ ወጥመድ ይከላከላሉ እኛ ግን ባለማወቅ እንኮራለን። እና እውነት ነው፡- ትልቅ ስንፍና ሰው በሌለው ነገር ራስን ማመስገን ነው። "ያልተቀበልከው ምን አለህ? ከተቀበላችሁት ደግሞ ያልተቀበላችሁ መስሎ ስለ ምን ትመካላችሁ? (1ኛ ቆሮ 4፡7) አንተ ራስህ ያደረግከው ይመስል።

የገዳሙ አለቃ ካሲያን እንዲህ ይላል፡- “ትሕትና ከዕውቀት ይወለዳል፣ እውቀት ማስተዋልን ይፈጥራል፣ ከማስተዋልም ትክክለኛ ግምት ይመጣል” ሲል ነቢዩ “ምክር” ብሎ ጠርቶታል (ኢሳ። 11፡2)፡ የነገሮችን ተፈጥሮ የማየት ችሎታ፤ እና አእምሮ በእግዚአብሔር ፍጥረታት በማሰላሰል ለዓለም ሞቶ ይኖራል። ክብር ለእግዚአብሔር ለዘላለም ይሁን። አሜን።

አስራ አንደኛው ንግግር እና "ላምዳ" የሚለው ፊደል። ትህትና ስለ ፍጥረታት ተፈጥሮ ግንዛቤን ይፈጥራል። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 11. ስለ ሁሉም ነገር መጠየቅ በጣም ጥሩ ነው፣ ነገር ግን ልምድ ያላቸውን ጠይቅ፤ ማስተዋል ስለሌለው ልምድ የሌላቸውን መጠየቅ ጎጂ ነው። ማስተዋል የሰውን ጊዜ፣ ፍላጎት፣ ሕገ መንግሥት፣ የጠያቂውን ብዛት፣ ጥንካሬና እውቀት፣ የእግዚአብሔርን ፍላጎትና ዓላማ፣ የቅዱሳት መጻሕፍትን ቃል ትርጉም እና ሌሎች ብዙ ነገሮችን ያውቃል። ማስተዋል የጎደላቸው ጠንክረው መሥራት እና ምንም ነገር ሊያገኙ አይችሉም። አስተዋይ ሰው በተገኘው ጊዜ ግን ለዕውሮች መሪ ለጨለማዎችም ብርሃን ይሆናል። በልምድ ማነስ ምክንያት አንዳንድ ጊዜ ማየት የምንፈልገውን ባንመለከትም በእርሱ መደገፍ እና ምክሩን መከተል አለብን። አእምሮ ያለው አብዝቶ የሚያይ ነው ወደሚለው የማይፈልጉትን እንኳ ማዘንበል ስለሚችል። ምክንያቱም መንፈስ የመለኮታዊ ሥራን መገለጥ ይፈትናል እና የማያምን አእምሮን እንዲያምን ሊያስገድድ ይችላል ከአባቶች ጋር እንደተደረገው እና ​​በዮናስ በዘካርያስ እና በመልአክ የተከለከሉትን ሌባ ከመዝሙረ ዳዊት ውጪ ምንም ነገር እንዳይናገር።

በዘመናችን እንደዚህ ያለ ማስተዋል ያለው ማንም ከሌለ ፣ምክንያቱም ትህትና ስለጎደለው ፣እንግዲያስ እንደ ሐዋርያው ​​ቃል ለእያንዳንዳችን ተግባራችን በትጋት መጸለይ አለብን (ቆላ። 4፡2)። “ንጹሕ እጆች” ማለትም የነፍስና የሥጋ ንጽህና ከሌለን ቢያንስ ከክፋትና ከመጥፎ አስተሳሰቦች ነፃ ለመሆን እንሞክር። እነዚህ የሐዋርያው ​​ቃላት ናቸው፡- “ያለ ቁጣና ያለ ክርክር የተቀደሱ እጆችን ማንሳት” (1 ጢሞ 2፡8)።

አንዳንድ ሥራ እግዚአብሔርን ደስ እንደሚያሰኝ ስናውቅ ያለ ሕማማት እንሥራው፤ እና በተለይ ጥሩ ባይሆን እንኳን፣ ከእውቀት ማነስ የተነሳ እና እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት ባለን ሃሳብ የተነሳ ጸጋው እንደ መልካም ይቆጥረናል፣ ነገር ግን በስሜታዊነት እስካልተደረገ ድረስ፣ ነገር ግን እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ፣ በግድ እና እግዚአብሔር መልካም ስለሆነ ብቻ። ነገር ግን የእግዚአብሔር ፈቃድ ሳይሆን የሰው ፈቃድ በሚሠራበት ቦታ ከፍ ከፍ አለ። እግዚአብሔርም እንደዚህ ላለ ሰው አይደግፈውም ፈቃዱንም አይገልጥለትም ስለዚህ የሚያውቅ የማይፈጽመውም የባሰ ፍርድ እንዳይደርስበት ነው። እግዚአብሔር የሚሰጠን እና የሚክደን ሁሉ ባንረዳውም ለጥቅማችን ነውና። በሥጋዊና በአእምሮአዊ እንቅስቃሴ ከሥጋ ምኞቶች ራሳችንን ካላነጻን መንፈስ ቅዱስን አይልክልንም፤ አሁንም የሥጋ ምኞትን እንደለመዳችሁ መንፈስ ቅዱስ በመጣ ጊዜ እንባላለን።

ነገር ግን አንድ ሰው በመንፈሳዊ ሥራ ብዙ ጊዜ ከቆየ በኋላ በመጀመሪያ አካሉን ከትንሽና ከታላላቅ ኃጢአት በኋላ ነፍስን ከምኞትና ከቁጣ ሁሉ ካነጻ በኋላ ልማዱን ወደ መልካም ነገር ሲያዘነብል ከአእምሮው ፈቃድ በቀር በአምስቱ የስሜት ሕዋሳቱ ምንም ነገር አያደርግም። የውስጡ ሰውነቱም ወደ ፊት እንደዚህ ወደዚህ ነገር አዘንብሎ ከሌለው ሰውም ሁሉ ለራሱ ሲገዛ እግዚአብሔር ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጹሕ ስለ ሆነ ሁሉን በመንፈስ ቅዱስ ጸጋ ያስገዛዋል። አእምሮ በመጀመሪያ የእግዚአብሔርን ሕግ ያከብራልና ከዚያም በምክንያታዊ ሰው ኃይል ውስጥ ያለው ነገር ሁሉ ለእርሱ ይታዘዛል፣ ስለዚህም አእምሮ በመጀመሪያ እንደ ተፈጠረ ሁሉን ነገር ይይዛል፡ ጥበበኛ፣ ዐዋቂ፣ ደፋርና ፍትሐዊ መንግሥት። ከዚያም በፍላጎት ልስላሴ ንዴትን ያበርዳል እናም በንዴት ጥንካሬ ምኞትን ይገድባል፤ ራሱንም እንደ ገዛ ያውቃል እናም እንደ እግዚአብሔር ትእዛዝ ከአካል ብልቶች ሁሉ ጋር እንደሚሠራ ያውቃል (ዘዳ። 6፡5)። እንደቀድሞው በመርሳት እና በድንቁርና አይሰረቅም ። ያን ጊዜ ለእግዚአብሔር ፍቅር በማግለላችሁ ምክንያት አስተዋይ ትሆናላችሁ እና ዲያብሎስ ሊሰርቅባችሁ ያዘጋጃቸውን እና የደበቁትን ኔትወርኮች ማስተዋል ትጀምራላችሁ። ይሁን እንጂ እንደ ነቢያት የወደፊቱን አያውቅም፣ ምክንያቱም ከተፈጥሮ በላይ እና ለጋራ ጥቅም የተሰጠ ነው፤ ማስተዋል ተፈጥሯዊ ሲሆን፥ አእምሮም ሲነጻ ፍትወትን በመከልከል ይገለጣል፥ አስቀድሞ በጨለማ ተደብቆ ነበር።

በትህትና ጸጋ መጥቶ ዲያብሎስ ያሳወረውን የነፍስ አይን ይከፍታል፤ እና ከዚያ በኋላ ሰው የነገሮችን ተፈጥሮ ማየት ይጀምራል እና እንደበፊቱ በውጫዊ ገጽታቸው ግራ አይጋባም። ወርቅን፣ ብርንና የከበሩ ድንጋዮችን በንቀት ይመለከታል፤ አያፈገፍግምም በስሜታዊነትም አይፈርድም፤ ነገር ግን የቅዱሳን አባቶችን ምሳሌ በመከተል ሁሉም ነገር ከምድር እንደሌላው በዚህ ዓለም እንደሚገኝ ያውቃል። ሰውን አይቶ ከምድር እንደተወሰደ ተረድቶ ወደ ምድር ይመለሳል። ሰው ሁሉ በልምድ ስለሚያውቅ ብቻ አያስብም። ነገር ግን በስሜት እየተሰቃዩ ለነገሮች በጋለ ስሜት ይጣበቃሉ።

አንድ ሰው ከትዕቢት የተነሣ ያለቅድመ ሥራ ወይም በጎነት የፍጡራንን ተፈጥሮ ማየት ይችላል ብሎ ቢያስብ ምንም አያስደንቅም። ዕውሮች እንደሚያዩ ያምናሉ ሰነፎችም በእውቀታቸው ይመካሉ። የነገሮችን ተፈጥሮ በሃሳብ ብቻ ማየት ቢቻል ኖሮ ማልቀስ ወይም ማልቀስ የሚያመጣው መንጻት ወይም መንፈሳዊ ሥራ ሁሉ ወይም ትሕትና ወይም ከላይ ላለው ጸጋ ወይም ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጽህና አያስፈልግም ነበር። ግን እንደዚያ አይደለም፣ እንደዚያ አይደለም። ሰለሞን እንደተናገረው የማሰብ ችሎታቸው ከዓለም፣ ከነገሮችና ከማታለል የነጹ ቀላል ሰዎች፣ እንዲህ ዓይነቱ ሰው ልምድ ላለው እና ለመንፈሳዊ አባት ሲታዘዝ ወይም በጸጋው አቅርቦት ሲታዘዝ “ወደ ቀኝ ወይም ወደ ግራ” ከመዞር በፊት (መጽ። 4፡27) ሰሎሞን እንደሚለው።

ነገር ግን ከልጅነታችን ጀምሮ ፍትወትን ስላገለገልን እና ሁሉንም አይነት ተንኮሎችን እና መተላለፍን በትንሽ በትንሹ ስለተማርን ከዚህ እኩይ ተግባር እራሳችንን ነጻ ማውጣት እና የፍጡራንን ተፈጥሮ ማየት በራሳችን ጥረት ብቻ ያለ እግዚአብሔር ያለ ስራ እና ያለ ጊዜ የማይታሰብ ነው። ይህንንም የምናሳካው ድሮ ክፉን እንደወደድነው ሁሉ በጎነትን በተግባር እና በቃል መቀበልን ወደድን እና በቅንዓት ስንጠብቃቸው ነው። ብዙ ጊዜ እንደዚህ አይነት ጥረቶች እንኳን አይጠቅሙንም፡ ወይ ፈተናውን እስከ መጨረሻው ድረስ ባለመታገሳችን ወይም መንገዱን ወይም ግቡን ስላላየን ወይም ስንፍና ወይም ታማኝ አለመሆን ወይም ሌሎች ስፍር ቁጥር የሌላቸው ምክንያቶች። ይህ ከሆነ እና እኛ ገና ከድል በጣም ርቀን ከሆነ፣ የመጀመሪያውን ውበታችንን አገኘን ለማለት እንዴት እንደፍራለን? በዚህ መንገድ ወደ ጎዳና ሊመራን እና ጥፋታችንን ሊሰውርን የሚችለው እራስን መቻል ብቻ ነው።

እራስን መገሰጽ የማይታይ እድገት ነው፣ ወደ ፊት እየሄድክ እንደሆነ ሳይሰማህ ወደ ፊት መሄድ ጥሩ ስለሆነ፤ እብሪተኝነት እና ራስን መቻል የማይታይ ጥፋት ናቸው፣ ምክንያቱም በእነሱ ሳናውቅ ወደ ኋላ እንመለሳለን። እና ይሄ እውነት ነው፡ በከንቱ ነፍስ ምንም እንኳን በጸጋ ቢነጻም ህማማት እንደገና ይመለሳሉ። ጌታ እንዳለው፡- “ርኩስ መንፈስ ከሰው ሲወጣ…” (ማቴ። 12፡43)። ምክንያቱም? ምክንያቱም በዚያ ነፍስ ውስጥ ያ መንፈስ የወጣበት መንፈሳዊ እንቅስቃሴ ቦታ የለም ትህትናም የለም። ለዚያም ነው የሚመለሰው፣ ሌሎች ብዙ ክፋቶችን ይዞ እና በነፍስ ውስጥ ይሰፍራል። አስተዋይ ሰው ይረዳው።

የእግዚአብሔር ቃል ሁሉን ነገር በፊታችን በግልፅ አስቀምጦ ወይም ሁሉንም ነገር እንዲደበዝዝ አይተወውም ጠቃሚውን ብቻ እንጂ። ክሪሶስተም በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ አንዳንድ ቦታዎች ሙሉ በሙሉ ግልጽ ሲሆኑ ሌሎች ደግሞ የተደበቀ ትርጉም እንዳላቸው የእግዚአብሔር ታላቅ ቸርነት ተናግሯል፡ በቀድሞዎቹ በኩል ወደ እምነት እና ፍቅር ደርሰናል እናም ብዙ ነገሮችን ሳንረዳ ወደ ክህደት ወይም ተስፋ አንቆርጥም፤ እና ሌሎች እንድንሞክር እና እንድንሰራ ያበረታቱናል፣ ስለዚህም እራሳችንን ከኩራት ነፃ ለማውጣት እና ልንረዳው ለማንችለው ነገር ትህትናን እናገኛለን። ስለዚህም፣ በሁለቱም ሁኔታዎች የእግዚአብሔር ስጦታዎች በውስጣችን ሲሰማን የትህትና እና የእግዚአብሔርን ፍቅር እንቀበላለን።

አምስተኛው ራዕይ፣ ይህ ንግግር የሚናገረው፣ የሰው ልጅ ስሜት ያላቸውን ፍጥረታት እና ሃሳቦችን በማስተዋል ስጦታ በእውነት ማየት ይችላል፣ እና በምንም አይነት ማታለል የማይመለከታቸው፣ የእግዚአብሔርን አላማ የሚጻረር፣ ወይም ጠማማ ሃሳብ የማይሰማ መሆኑን ነው። ሞት የሚያስፈራራ ቢሆንም በቃልም ሆነ በድርጊት ከአምላክ ዓላማ ፈቀቅ አንልም። ይህ በራዕይ መጨረሻ ላይ ይከሰታል፤ በመጀመሪያ መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ፣ ገና ተለማማጅ እያለ፣ ከዓላማው ያፈነግጣል፣ ምናልባትም በሥራው ውስጥም ቢሆን፣ ልማዱ ያሸንፋልና። እናም በእግዚአብሔር ችሮታ ከመንገድ ላይ ትንሽ ሲስት ወዲያው በታላቅ ትህትና ይመለሳል። አንዳንድ ጊዜ፣ ከትዕቢት የተነሳ፣ ከፍ ባለ ስሜት ይጠቃዋል፤ ይህ ሲደርስበት ደግሞ ጸጋው እርሱን በመቅጣት ራሱን እንዲያዋርድና ኃይልንና እውቀትን ከየት እንደሚያገኝ እንዲያውቅ እያስተማረው እንደሆነ አይገነዘብም ስለዚህም እንደተባለው “ሙታንን በሚያስነሣ በእግዚአብሔር እንጂ በራሳችን አንታመንም” (2ቆሮ። 1፡9)። እዚህም የሆነው ያ ነው።

ሰው በትዕግስት ሳይታበይና ከመልካም ምግባር ሳይርቅ ከሥጋና ከነገሮች መሞት በራሱ ሁሉንም ነገር ወደ ማወቅ ያልፋል። ሐዋርያው ​​እንደተናገረው ሰው በአካል በሥጋ ሥራ ተሰቅሏልና፣ በመንፈሳዊ ሥራ ደግሞ በአእምሮ (ገላ። 5፡24)። ስለዚህም በስሜት ሟችነት እና የነገሮችን ተፈጥሮ በማወቅ ሞትን ያልፋል እናም በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ከክፉ ምኞት በጸዳ በንፅህና በመንፈስ ተነሥቷል፤ ለእርሱ ከዘላለም እስከ ዘላለም ክብርና ኃይል ይሁን። አሜን።

"ሚ" የሚለው ፊደል እና አስራ ሁለተኛው ንግግር። ስሜት ቀስቃሽ ፍጥረታትን የማሰላሰል ልምድ ያስተምራል፤ ማንም ቀድሞ አይፈልጋት። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 12. የማሰብ ችሎታ ለስሜታዊነት ገና ሳይሞት ሲቀር፣ ወደ ስሜታዊ ፍጥረታት ማሰላሰል መሄድ አይጠቅምም። የመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ማንበብን፣ ዕውቀትንና ዝምታን ቸል እያለ ለማለፍ ቢሞክር፣ በመርሳት ብቻ ይጨልማል እና ቀስ በቀስ ወደ ድንቁርና ዘልቆ ይሄዳል፣ ምንም እንኳን ምናልባት አስቀድሞ የማሰብ ዕውቀትን አግኝቶ ሊሆን ይችላል፣ በተለይም ያ እውቀት በጸጋ ካልመጣለት፣ ሳያውቅ፣ ነገር ግን በማንበብ እና በእንደዚህ ዓይነት ምሥጢራት ልምድ ባላቸው አስተማሪዎች። ገበሬው መሬቱን ካላረሰ እሾህ ያመርታል፣ ከዚያም የበለጠ ጥሩ መሬት ከሆነ።

አእምሮም እንዲሁ፡- በጸሎትና በማንበብ ካልተለማመደና በነሱ ላይ የማይሠራ ከሆነ ሳያውቅ ደነደነ። ምድርም በዝናብ ብታጠጣ በፀሐይ ብትበራም ካልተዘራ ምንም እንደማይሰጥ ሁሉ አእምሮም አንድ ጊዜ በጸጋ ቢኖረውም ያለ መንፈሳዊ ሥራ እውቀት አይኖረውም። በግዴለሽነት ወደ ስሜታዊነት ትንሽ እንደሄደ ወዲያውኑ ይታለላል፤ እና እራሱን በትንሽ ኩራት ቢመለከት፣ ጸጋው ይተወዋል። ለዚያም ነው ወላጆች ሲያረጁ እና ሲደክሙ ብዙውን ጊዜ የአካል ሥራቸውን ይቀንሳሉ፣ ነገር ግን መንፈሳዊነታቸውን ፈጽሞ አይቀንሱም፤ በሥጋ ድካም ፈንታ ድሆችን ሥጋ ዝም ሊያሰኘው የሚችል የሰውነት ድካም ነበረባቸውና። ነገር ግን ነፍስን ያለ ኃጢአት ማቆየት፣ አእምሮው እንዲበራ፣ ያለ መንፈሳዊ እንቅስቃሴ የማይቻል ነው። ገበሬ መሳሪያውን ወደ ጎን መተው ይችላል ነገር ግን መሬቱን ሳይታረስ፣ ያልተዘራ ወይም ያልተተከለ፣ ወይም ፍሬውን ለመቅመስ ከፈለገ ያለ እንክብካቤ አይተወውም።

" ወደ በጎች በረት በደጅ የማይገባ በሌላ መንገድ ግን የሚወጣ ሌባና ወንበዴ ነው" (ዮሐ። 10፡1) ይላል ጌታ። እና በጎች – ማለትም መለኮታዊ ሀሳቦች – አይሰሙትም፣ እንደ ቅዱስ መክሲሞስ። እንግዲህ ሌባው በጆሮ ሊሰርቅ እና በድብቅ ይዘት ሊገድል ነው። ከቅዱሳት መጻሕፍት መማር አይችልም፣ እና በሚመስለው እውቀቱ እራሱን እና ሀሳቡን ያጠፋል፣ ምክንያቱም ከትዕቢቱ የተነሳ። ነገር ግን እረኛው ሀሳቡን ይንከባከባል "እንደ ክርስቶስ ኢየሱስ በጎ ወታደር" (2ጢሞ። 2: 3) እንደ ሐዋርያው ​​ገለጻ እና በጠባቡ በር የሚገባውን መለኮታዊ ትእዛዛት ይጠብቃል ይህም ማለት በትህትና እና ከመጥፎ ምኞት በጸዳ የንጽሕና ደጃፍ ነው። ከላይ ያለው ጸጋ እርሱን ከመጎበኘቱ በፊት ሁሉንም ነገር በማዳመጥ ይለማመዳል እና ይማራል። የበግ ለምድ የለበሰው ተኩላም ወደ እርሱ በመጣ ቁጥር ራሱን እየገሰጸና፡- “አንተ ማን እንደ ሆንህ አላውቅም፤ አንተ ማን እንደ ሆንህ አላውቅም፤ አንተ ማን እንደ ሆንህ አላውቀውም” እያለ ያባርረዋል። እግዚአብሔር ያውቃል።" እና ማንኛውም ሀሳብ ያለ እፍረት የሚመጣ ከሆነ እና ተቀባይነት ለማግኘት የሚፈልግ ከሆነ እንዲህ ይላል: "አንተ ስለ ራስህ ምንም ዓይነት አመለካከት ከሌለህ እና ነገሮችን ባትመዘን፣ እምነት እንደሌለው እና እንደማያውቅ ሰው ትሆናለህ" ሲል መለሰ: "ከፈለግህ ሞኝ ልሁን" ሲል መለኮታዊውን ክሪስቶም በመከተል።

ጌታም እንዲህ ይላል፡- “የዚህ ዓለም ልጆች በዓይነታቸው ከብርሃን ልጆች ይልቅ ልባሞች ናቸው” (ሉቃስ 16፡8)። እና እንደዛ ነው። ወንዶች ለማሸነፍ እና ሀብታም ለመሆን፣ ጥበበኛ እና ታዋቂ ለመሆን፣ ለማስተዳደር እና ተመሳሳይ ነገሮችን ይፈልጋሉ፤ እና ምንም እንኳን አንዳንድ ጊዜ ቢወድቁ እና ስራቸው ትርፍ ባያመጣላቸውም፣ ለመድረስ ከአቅማቸው በላይ ይጥራሉ። ሌሎች ደግሞ ተቃራኒውን ይመኛሉ፣ እና እነሱም ብዙውን ጊዜ የእነርሱ የሚሆነውን የበረከት ቃል ኪዳን ይቀበላሉ እናም ልክ እንደነዚያ ይጣጣራሉ ፣ ስለሆነም አእምሮ በፀጋው ነፃነትን ያገኛል ፣ በዚህም በመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች የተረጋገጠ እና በመንፈሳዊ እውቀት የተረጋገጠ የተረጋጋ ትውስታ እና ሀሳቦች ሊኖሩት ይችላል ። ወይም ትልቅ እውቀት እያለው ሁሉን እንደማያውቅ ሊያውቅ ይችላል በፊት የመጡት ሃሳቦች እራሱን የመግዛቱ ማረጋገጫ መሆናቸውን በመገንዘብ በትህትና ከራሱ ሃሳብ እና አላማ በመራቅ እነሱን በመፍራት እንጂ በመተማመን ብዙ እንባዎችን በመጠየቅ በትህትና ተጠግቶ እራሱን ገሰጸው በዚህም ብዙ ዋጋ በመክፈል ወደ እውቀትና ስጦታ ይምጣ።

ትምክህተኛው የራሱን ሃሳብ ለማረጋገጥ ይቸኩላል፡- “ከጊዜህ በፊት አትሹ” የሚለውን መሰላል ደራሲ፣ ወይም ወደ ውስጥ በድፍረት እንዳትገባ የሚያስተምረውን ቅዱስ ይስሐቅን በምስጋናና በዝምታ እንጂ። ከሐዋርያው ​​የተማረውን "አላውቅም" ያለውን ክሪስቶምን አይሰማም፤ ወይም ወደ አስተዋይ ነገሮች ወደ ማሰላሰል የምንሸጋገርበት ጊዜ ገና አልደረሰም ብሎ ስለ አዳም የተናገረው ደማስሴኔ። የልጆች ስሜቶች ደካማ ናቸው እና ጠንካራ ምግብን መቋቋም አይችሉም፤ ሐዋርያው ​​እንደተናገረው ወተት ያስፈልጋቸዋል (ዕብ። 5፡13)። ስለዚህ ማሰላሰልን ጊዜው ሳይደርስ አንፈልግ ነገር ግን አስቀድመን የበጎነት እናት እናት እንግዛ እና እውቀትም በክርስቶስ ጸጋ ይመጣል። ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

"ኒ" የሚለው ፊደል እና አስራ ሦስተኛው ንግግር፣ በእውቀት ላይ ባሉ ነገሮች እውቀት ላይ፣ ማለትም፣ በአካል በሌለው መንፈሳዊ አስተናጋጅ። ምስሎቹን የሚያውቅ አስተዋይ በሆነ ነገር ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 13. የማሰብ ችሎታ ያላቸው ነገሮች እውቀት የሚመጣው አስተዋይ ነገሮችን በማወቅ ክህሎት ነው። ነገር ግን ይህ እውቀት ያለው መልአክን አያይም። ሰው ነፍሱን እንኳን ማየት በማይችልበት ጊዜ ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ለፈጣሪ ብቻ የሚደረስ ፍጡርን ማየት ይችላል? ለጋራ ጥቅም፣ እንደ እግዚአብሔር መግቦት፣ መላእክት ለሰዎች ብዙ ጊዜ ተገለጡ። ነገር ግን ይህ በእኛ ላይ አይደርስም፣ ምክንያቱም እኛ የምንመኘው ከትዕቢት የተነሳ ነው፣ ለጋራ ጥቅም አንጨነቅም እና ለእግዚአብሔር ምንም አንታገስም። እንደዚህ ያለ ነገር የሚፈልግ ሁሉ ዲያብሎስን ለማየት ይናፍቃል፡- “ሰይጣን ራሱ የብርሃንን መልአክ እንዲመስል ራሱን ይለውጣልና” (2ኛ ቆሮ 11፡14) ይላል ሐዋርያው። ለእንደዚህ ዓይነቶቹ ነገሮች ትኩረት የማይሰጥ እና በሚከሰቱበት ጊዜ እንኳን የማያምን ሰው ብቻ ለጋራ ጥቅም እንዲህ ዓይነቱን ራዕይ ሊያገኝ ይችላል።

ይህ በህልም ውስጥ እንኳን ከእነዚህ ውስጥ የትኛውንም መቀበል የለብንም፣ ወይም ስውር ምናብዎችን ማዝናናት እንደሌለብን ግልጽ ነው፤ ራእይም ቢመጣ ያልነበረ መስሎ መኖር አለብን። እውነተኛ መልአክ ከእግዚአብሔር ዘንድ ሥልጣን አለውና የማሰብ ችሎታው ሊቀበለው በማይፈልግበት ጊዜ አሁንም ወደ ሰላም ይመራዋል። ዲያብሎስ ለአእምሮ ሰላም መስጠት አይችልም፤ ነገር ግን አእምሮ ሊቀበለው እንደፈለገ ካየ በፈቃዱ ይገለጣል። አእምሮው ካልፈለገ ያቺን ነፍስ መለኮታዊ ጥምቀት ከተቀበለችበት ጊዜ ጀምሮ በጠበቀችው መልአክ ተባርሮ ይሸሻል፤ ስለዚህም አእምሮ የራሱን ቁጥጥር እንዳያጣ።

በራዕይ ስለ ቅዱሳን ትእዛዛት እንደ ታላቁ ዳዮኒሰስ ዘጠኝ ናቸው ተብሎአል፣ እናም በሁሉም ቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ የምናገኘው ይህንን ነው። ዘጠኙ ትእዛዛት እንደ ተፈጥሮአቸው እና እንደ እንቅስቃሴያቸው ስማቸው አላቸው። ከቁስ አካል ስላልተሠሩ ኢንኮርኮርል ይባላሉ፤ መንፈሳውያን መንፈሶች ስለሆኑ፤ ሠራዊት፣ ምክንያቱም የሁሉም ንጉሥ “አገልጋይ መናፍስት” (ዕብ 1፡14) ናቸው። ሌሎች አጠቃላይ እና ልዩ ስሞች አሏቸው ማለትም መላእክት እና ኃይላት ይባላሉ። "ኃይላት" የትዕዛዝ ስም ነው፣ ነገር ግን እንደ እንቅስቃሴው፣ ዘጠኝ ስሞች አሉ: ኃይላት፣ መለኮታዊውን ፈቃድ መፈጸም ስለሚችሉ፤ እና "መላእክት", ትክክለኛ የሥርዓት ስም፣ የመጀመሪያው ከእኛ ሰዎች አንጻር፣ አስፈሪዎቹ ዙፋኖች ዘጠነኛው ናቸው። ሁሉም እንደ ሥራቸው መላእክት ይባላሉ፣ ምክንያቱም እግዚአብሔር ለሰው ልጆች ፈቃዱን እንዲያበስሩ ይልካቸዋል። “ሌላም መልእክተኛ ወደ ኢዮብ መጣ”፣ ክርስቶስም ቅዱስ መልአክ ነበር፣ ምክንያቱም ክሪስቶም “ብቻውን ቀረ ወንጌልንም ሊያመጣ መጣ” (ኢያ። 1፡19) ይላል።

መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትም በተለያዩ ቦታዎች ጌታን መልአክ ብለው ይጠሩታል። አብርሃም መላእክትን እንደተቀበለ ይነገራል፣ እና ጌታ ግዑዝ ነበር (ዘፍ። 18)። ለዛም ነው ደማስቆ ወላዲተ አምላክ፡- "በሕግ ጥላ ውስጥ አብርሃም በአንቺ ውስጥ የተፈጸመውን ምሥጢር አየ የእግዚአብሔር እናት ሆይ፣ ልጅሽን ያለ ሥጋ ተቀብሎአልና…" የሚላትም እርሱ ራሱ በባቢሎን ካሉ ወጣቶች ጋር በምድጃ ውስጥ ነበር (ዲ። 3፡92) እና እንደ ሥራው መልአክ ተብሏል። ጌታ ራሱ እንደተናገረው፡- “ከአባቴ የሰማሁትን ሁሉ አስታውቃችኋለሁ” (ዮሐ። 15፡15)። ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

“xi” የሚለው ፊደል ይህ ደግሞ ከክፉ ምኞት የፀዳ የእውነተኛ ንፅህና ንግግር ነው። በእግዚአብሔር ቸርነት አሥራ አራተኛው ንግግር ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 14. ከክፉ ምኞት የጸዳ ንፅህና እንግዳ እና ክቡር ነገር ነው። አንድ ሰው ስሜትን ሲያሸንፍ ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንፅህና እንደ መለኪያው እግዚአብሔርን መምሰል ያደርገዋል። ንጹሕና ከክፉ አምሮት የፀዳው በአጋንንት ወይም በክፉ ሰዎች ሲጠቃ ልክ እንደ ቅዱሳን ሐዋርያትና ሰማዕታት ሌላ መከራ እንደተቀበለ ያህል ነው። ሲወደስ ራሱን ከፍ አያደርግም ሲወቀስም አያዝንም። አንተ የማይገባህበትን የእግዚአብሔርን ጣፋጭ ጸጋ እና ራስን ዝቅ ማድረግ አስታውስ እና ሀዘኖች ፈተናዎች መሆናቸውን አስታውስ። የቀደሙት እዚህ ለመጽናናት በጸጋ ተሰጥተዋል፤ የኋለኛው ለትሑት ጥበብ እና በሚመጣው ዘመን መልካም ተስፋ፤ እና እሱ ምንም የማይሰማው ፣ ምንም እንኳን ስሜቱ ብዙ ቢሆንም ህመሙን በማስተዋል ይታገሣል።

ከክፉ ምኞቶች የጸዳ ንጽህና አንድ ብቻ ሳይሆን የጥሩነት ሁሉ ስም ነው። ሰው አንድ የአካል ብልት እንዳልሆነ ነገር ግን ብዙ ብልቶች ሰውን እንደሚፈጥሩት – አካል ብቻ ሳይሆን ነፍስም – እንዲሁ ከክፉ ምኞት የጸዳ ንጽህና የብዙ ምግባሮች አንድነት ነው እና በነፍስ ፈንታ መንፈስ ቅዱስ አላቸው። መንፈሳውያን የተባሉት ሥራዎች ሁሉ መንፈስ ቅዱስ ከሌላቸው ነፍስ ይጎድላቸዋልና፤ መንፈሱም ከእርሱ የሆነ ስሙንም ያገኘበት ነው። ነፍስ ሕማማትን ካልተቃወመች፣ መንፈስ ቅዱስ ወደ ውስጥ አይገባም፤ እና ያለ እርሱ ንጽህናን ከመጥፎ ምኞት የጸዳ የምንለውን ያህል ታላቅ በጎነት አይኖርም። እናም አንድ ሰው እንዲህ ከሆነ ምንም ነገር አይረብሸውም።

ግሪኮችም ይህንን ስላልተረዱ፡- “ነፍስ እንደሌለው ንጹሕና ከክፉ ምኞት የጸዳ አትሁኑ፤ አእምሮም እንደሌላት ከቅመም አትሁኑ። መንፈስ ቅዱስን ስለማያውቁ ንጹሐን እና ከመጥፎ ስሜት የራቁትን መጥራት ከእውቀት ጋር ይመሳሰላል። ስሜት የሚሰማውን ሰው ኢ-ምክንያታዊ መባል እኛ ደግሞ የምንለው ነው ምንም እንኳን እኛ ከእነሱ ስለወሰድን አይደለም፤ ብቻ ነው የምንለው። ይህ ቲዎሪም ሆነ እውቀት አይደለም፡ እኛ በስሜቶች የተሠቃየን እኛ የደረሰብንን እናውቃለን። እኛ የምንጽፈው ከክፉ አምሮት የጸዳ ንጽህና የተጎናጸፉትን ቅዱሳን አባቶችን በጎ ምግባር እንድትማሩ ነው።

ስሜታዊ የሆነው ሰው እንደ ምርኮኛ ይሆናል እናም ለስሜታዊ ፍቅር ግድየለሽ ይሆናል ይላሉ። አንዳንድ ጊዜ በፍላጎት ተገፋፍቶ ምክንያታዊ ያልሆነ፣ አንዳንዴም በቁጣ ምኞቱን ለመበቀል፣ እንደ አውሬም እርሱን በሚመስሉ ላይ ጥርሱን ያፋጫል። ደግሞም ንጹሕና ከክፉ ምኞት የራቁት ቸልተኞች ይሆናሉ፣ ነገር ግን ለእግዚአብሔር ፍጹም ፍቅር። ያን ጊዜ ነፍሱ ማለቂያ በሌለው በእግዚአብሔር ሥራ ትማራለች፣ አንዳንድ ጊዜ ድንቆቹን በራእይ ሌላ ጊዜ ደግሞ በአንዳንድ የመለኮታዊ ቅዱሳት መጻህፍት ቃላት ይገነዘባል ይላል ቅዱስ አባይ። እናም እሱ በብዙ ህዝብ መካከል ቢሆንም፣ በገበያ አደባባይም ቢሆን፣ የማሰብ ችሎታው ከራሱ ጋር ብቻውን እንደሆነ ነው። እንዲህ ዓይነቱ ሁኔታ የሚመጣው የክርስቶስን ትእዛዛት በመጠበቅ ነው፣ ለእርሱ ክብርና የዘላለም ኃይል ይሁን። አሜን።

የእግዚአብሔርን ትእዛዛት መጠበቅ ለእግዚአብሔር እና ለጎረቤት ያለን ፍቅር ምልክት ነው። ለዚህ ነው ይህ ንግግር ፍቅርን የሚዳስሰው፤ አስራ አምስተኛው ነው። ደብዳቤው ትንሹ "ኦሚክሮን" ነው-የህግ መጀመሪያ እና የፍቅር መጨረሻ። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 15. ስለ ፍቅር አንድ ነገር ለመናገር የሚፈልግ ሁሉ ስለ እግዚአብሔር ለመናገር ይደፍራል፣ እንደ ዮሐንስ የሥነ መለኮት ምሁር: "እግዚአብሔር ፍቅር ነው … በፍቅርም የሚኖር በእግዚአብሔር ይኖራል" (1 ዮሐ። 4,8.16). ወይ ይገርማል! ይህ በመጀመሪያ በጎነት ለኛ ተፈጥሯዊ ነው። ለዚህም ነው ሕጉ ገና ከመጀመሪያው፡- “አምላክህን እግዚአብሔርን ውደድ… በፍጹም ነፍስህ ውደድ” (ዘዳ። 6፡5)። "በፍፁም ነፍስህ" የሚሉትን ቃላት ሰማሁ እና ተማርኩኝ፣ እና ሌላ ቃላት አያስፈልጉኝም። ነፍስ ሁሉ ምክንያታዊ ነውና፣ ለቁጣ የተጋለጠ እና ተፈላጊ ነው፤ ነፍስ በእነዚህ ሦስት ኃይሎች የተዋቀረች ናት። ምክንያታዊ ኃይል መለኮታዊውን ብቻ ያስባል፤ ሕጉ "በፍጹም ነፍስህ" ስለሚል የፍላጎት ፍላጎት መለኮታዊውን ብቻ እና ምንም ተጨማሪ ነገር የለም፤ እና ለቁጣ የተጋለጠው ያንን ፍላጎት የሚከለክሉትን ነገሮች ሁሉ ላይ ይሠራል።

“እግዚአብሔር ፍቅር ነው” (1ኛ ዮሐ። 4፡8) ተብሎ መልካም ነው። እግዚአብሔር እንዳዘዘው እነዚህ ሦስቱ ኃይላት እርሱን ብቻ እንደሚመኙት ሲያይ እርሱ ራሱ መልካም ሆኖ ፍቅርን ብቻ ሳይሆን መንፈስ ቅዱስን በመላክ በመካከላቸው ያድራል እናም ሐዋርያው ​​እንደተናገረው (2ቆሮ። 6፡16)። ያኔ አካል አእምሮን በግዴለሽነት ይታዘዛል፣ እንደ ምክንያታዊ ያልሆነ ነገር፣ እና ሐዋርያው ​​እንደተናገረው ከእንግዲህ “በመንፈስ ላይ አይመኝም” (ገላ። 5፡17)። ፀሐይና ጨረቃ በእግዚአብሔር ትእዛዝ የሚተዳደሩ ነፍስ ቢጎድላቸውም ዓለምን እንደሚያበሩት ሥጋም በነፍስ ምኞት የብርሃንን ሥራ ይሠራል።

ፀሐይ በየቀኑ ከምስራቅ ወደ ምዕራብ ስታልፍ አንድ ቀን እንደምትሰራ፣ያለዚያም ሌሊት እንዳለ፣እንዲሁም ሰው የሚለማመደው በጎነት ሁሉ ነፍስን ያበራል፣ያለ እሷም በጎነት እስካልተገኘ ድረስ እና ከዚያም ብርሃን እስኪመጣ ድረስ ስሜትና ጨለማ ይመጣል። ፀሀይም ከምስራቅ ጫፍ ወደ ሌላኛው ጫፍ እየሄደች ጨረሯን በፈቃዱ እየቀያየረች አመትን እንዳጠናቀቀች የሰው ልጅ መልካም ምግባራትን ጀምሯል እና ቀስ በቀስ ወደ ስኬት በመድረስ ንፁህ እና ከክፉ ምኞት የጸዳ ይሆናል። እና ጨረቃ በየወሩ እየደከመች ስትሄድ የሰው ልጅም እያደገ እና እየዳከመ ከእያንዳንዱ በጎ ምግባሩ በኋላ በእሷ ውስጥ እስኪመሰርት ድረስ እያደገ ይሄዳል። አንዳንድ ጊዜ ነፍስህ እግዚአብሔርን ትመኛለች፣ ከዚያም ደስ ይላታል፣ እግዚአብሔርን እያመሰገነች እና በጎነትን ለማግኘት የማይገባ መሆኑን አውቃለች። አንዳንዴ እየበራ ይሄዳል አንዳንዴም ይጨልማል፣ ኮርሱን እስኪያጠናቅቅ ድረስ። አንዱ ከፍ ከፍ እያለ ሌላው በተስፋ መቁረጥ፣ በመፈራረቅ ይመጣል። ስለዚህ አሁን በዚህ ምዕተ-አመት ፀሐይ ትለዋወጣለች እና ጨረቃ ትጠፋለች፤ ነገር ግን የሚመጣው ዓለም በመጣ ጊዜ ለጻድቃን የማያቋርጥ ብርሃን ይሆናል፥ እንደ እኔ ላሉ ኃጢአተኞችም ጨለማ ወዮላቸው።

አሁን እንኳን ከፍፁም ፍቅር በፊት በነፍስ ውስጥ የተለያዩ ለውጦች ይከሰታሉ ፣እናም በአእምሮ ውስጥ የምግባር እና የእውቀት ጨለማዎች አሉ ፣በዚያ የምንሰራበት ፍጹም ፍቅር ምክንያት የሚመጡ ስራዎች እስኪከናወኑ ድረስ። በፍቅር የሚታዘዙ ትእዛዛትን ይሰማሉና፤ በእሱ አማካኝነት ሀብታሞች እና ነጻ ሰዎች ድሆች እና አገልጋይ ይሆናሉ እና ሁሉንም ነገር ለመውሰድ ከሚፈልጉ የራሳቸው ሳይሆን የራሳቸውን ሰው አይከላከሉም። እንደዚሁም የጾመ ሰው ራሱ ሊበላው የፈለገውን ዕቃውን ሌሎች እንዲመገቡ ያደርጋል። ባጭሩ፣ እያንዳንዱ ድርጊት የሚደረገው ለእግዚአብሔር ፍቅር ወይም ለጎረቤት ፍቅር ነው። እኛ የጠቀስናቸው ነገሮች እና ሌሎች እንደ እነርሱ ለጎረቤት ፍቅር የተደረጉ ናቸው፤ መንጋዎቹ፣ መዝሙረ ዳዊት እና መሰል ነገሮች ለእግዚአብሔር ፍቅር የተደረጉ ናቸው፤ ለእርሱ ክብር፣ ክብርና ኃይል ለዘላለም ይሁን። አሜን።

ፊደል "pi" እና አስራ ስድስተኛው ንግግር፣ ስለ እግዚአብሔር እውቀት በአጭሩ፤ ብዙ አባቶች ስለ ነገረ መለኮት በብዙ ቀኖና እና ንግግሮች ተናግረዋልና። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 16. እግዚአብሔር የፈጠረው ሁሉ መጀመሪያ አለው ሲፈልግም ፍጻሜ ይኖረዋል። እግዚአብሔር ግን መጀመሪያ ወይም መጨረሻ የለውም፥ ፍጹምነቱም የለውም። እርሱ ፈጽሞ ያለ እርሱ አልነበረምና፥ ነገር ግን ሁልጊዜ ጥሩና ጻድቅ፥ እጅግ ጥበበኛ፥ ሁሉን ቻይ፥ የማይበገር፥ ንጹሕና ከክፉ ምኞት የጸዳ፥ ሊገለጽ የማይችል፥ ወሰን የለሽ፥ የማይመረመር፥ የማይመረመር፥ ወሰን የለሽ፥ ሁል ጊዜ ያለ፥ ያልተፈጠረ፥ የማይለወጥ፥ ዘላለማዊ፥ እውነተኛ፥ የማይከፋፈል፥ የማይታይ፥ የማይጨበጥ፥ የማይረዳ፥ በሁሉም ቦታ የሚገኝ፥ ፍጹም የሆነ በጣም አዛኝ ፣ ሁሉን ቻይ ፣ ሁሉን አዋቂ።

ታላቁ ዲዮናስዩስ እግዚአብሔር ፍጽምናን ሲይዝ በጎ ምግባሮች እንደሚያደርጉት ራሱን ወደ ምንም በጎነት አያስገድድም። እሱ መልካምን ይፈልጋል እና ያደርገዋል፣ እና በጎነትን እንደ መሳሪያ ይጠቀማል። መላእክቶች እና ደግ ሰዎች ከእርሱ በጸጋ ከመሆናቸው ጋር በጎነትን ተቀበሉ። እርሱን በበጎ ምግባር በመምሰል ፍትሃዊ፣ ጥሩ እና ጥበበኛ ሆኑ። ፍጡራን በመሆናቸው የልዑል አምላክ እርዳታና ትሕትና ያስፈልጋቸዋል፣ እናም ያለ እነርሱ በጎነትም ሆነ ጥበብ ሊኖራቸው አይችሉም። ፍጥረታት በጣም ሊለወጡ የሚችሉ ናቸው እና ከተለያዩ ነገሮች የተዋቀሩ በመሆናቸው የተዋሃዱ ተብለው ይጠራሉ። እግዚአብሔር ግን ግዑዝ ነውና መጀመሪያ የሌለው በአብ በወልድ በመንፈስ ቅዱስ አንድ አምላክ የሆነ በፍጥረት ሁሉ የተመሰገነና የከበረ ነው።

መምሰሉን የተሸከመው ሰው በብዙዎች ያልተዋቀረ አንድ ፈቃድ እና ንፁህ አእምሮ ያለው ሲሆን በተቻለ መጠን ሁል ጊዜ ከሚታዩ ነገሮች ተለይቶ ራሱን በማሰላሰል ራሱን የሚለማመድ እና የማይታየውን ከማሰብ ጀምሮ አንዳንድ የቅዱሳት መጻሕፍትን ወይም የፍጡራን ቃላትን እስከማሰላሰል ድረስ በራሱም ቢሆን በአላማ ይወርዳል። ቊንቊም እንዳትሆን፥ ሥጋን ስለ ወደዳችሁ ልትሰጡትም ስለ ፈለጋችሁት አይደለም፥ ነገር ግን ሙሉ በሙሉ እንዳይዳከም፥ እንደ ተናገርነው ደግሞ ኩነኔን ያመጣልና ተንከባከቡት። የማሰብ ችሎታ ተገብሮ ኃይላትን እንደማይጥላቸው ነገር ግን እንደ ተፈጥሮ እንደሚጠቀምባቸው ሁሉ ነፍስም ሥጋን አትጥልም ነገር ግን ለበጎ ሥራ ​​ሁሉ ትጠቀማለች። እንደ አእምሮው ደግሞ የፍትወት ስሜትን ምክንያታዊ ያልሆኑ ግፊቶችን መግታት እያንዳንዳቸው ወደ እግዚአብሔር ፈቃድ ይመራሉ ስለዚህ ሰው የአካል ክፍሎችን በመግታት አንድ ፈቃድ እንጂ ብዙ አይደለም። አራቱ የሰውነት አካላት ወይም ብዙ ብልቶች የፈለጉትን እንዲያደርጉ አይፈቅድም፤ እንዲሁም ሦስቱ የነፍስ ኃይላት ምክንያታዊነት የጎደለው እንዲያስቡ ወይም አካሉን እንዲሠራ እንዲገፋፉ አይፈቅድም፤ ነገር ግን መንፈሳዊ ጥበብን በመንከባከብ፣ የሶስቱን ሀይሎች ያልተከፋፈለ ፈቃድ ያሟላል። የዚህ ጥበብ አራት ዓይነቶች አሉ፡- አስተዋይነት፣ ራስን መግዛት፣ ጽናት እና ፍትህ፣ የነገረ መለኮት ምሁር በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን ታላቅ ነገርን የጻፈላቸው፣ ለእርሱ ክብርና ኃይል ለዘላለም ይሁን። አሜን።

ይህ አስቀድሞ አሥራ ሰባተኛው ንግግር ነው፣ አንድ ዋና ዋና በጎነቶች ላይ፤ "ሮ" የሚል ፊደል ላይ ደርሰናል። አስተዋይነት ከአራቱ የመጀመሪያው ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 17. አራቱን ዋና ዋና በጎነቶች ማወቅ የሚፈልግ በቲዎሎጂ ምሁር ውስጥ ስለ እነርሱ ማንበብ ጥሩ ይሆናል፤ እዚህ ግን ስለ እያንዳንዳቸው አንድ አጭር ነገር ተጽፏል። ሁሉም ትክክለኛ ምግባር እነዚህን አራት ያስፈልገዋል፣ እና ሁሉም ዓላማዎች የመጀመሪያውን ማለትም ጥንቃቄን ይጠይቃሉ፣ ያለዚያ ምንም ነገር ሊሳካ አይችልም። ደህና፣ ያለ ጥንቃቄ እንዴት አንድ ነገር ማድረግ ይቻላል? ይህ አስተዋይነት ከእውቀት የተወለደ እና በተንኮል፣ ወይም በተጣመመ ታሪክ እና በድንቁርና መካከል ግማሽ ነው። ተንኮለኛነት ጥበብን ወደ ታች ያጋድላል እና የያዙትን ነፍስ እና ሌሎች ነፍሳትን ይጎዳል። አለማወቅ ሰውን ግድየለሽ እና ከንቱ ያደርገዋል እና መለኮታዊ ነገሮችን እንዲንከባከብ ወይም ለነፍሱ እና ለጎረቤቶቹ የሚጠቅመውን እንዲንከባከብ አይፈቅድም። የመጀመሪያው እንደ ረጅም ተራራ ነው፣ ሁለተኛው እንደ ጉድጓድ ነው፤ በመካከላቸውም ሜዳ ላይ የሚኼድ ሰው ዐዋቂ ነው። ነገር ግን ከመንገድ የራቀ፣ ወይ ወደ ጥልቁ ይወድቃል፣ ወይም ተራራውን ለመውጣት የሚሞክር፣ መውጫ አጥቶ፣ ራሱን ቢያስብም ገደል ውስጥ ወድቆ መነሳት አይችልም፤ ምክንያቱም ከተራራው ከፍታ ወደ አስተዋይነት በንስሐ መውረድ አይፈልግም። ይልቁንም ወደ ጉድጓድ ውስጥ የወደቀ በመካከላቸው ወደ ሚሄደው በጎነት መንገድ ሊመራው ወደሚችለው በትህትና ይጸልያል። አስተዋይ ሰው ራሱን ከፍ አያደርግም ወይም የሚጎዳውን አይፈልግም። ወደ ስንፍና አይሰምጥም በማንም ላይ ጉዳት አያደርስም ነገር ግን ከሁሉ የሚበልጠውን ይሰበስባል በጌታችንም በክርስቶስ ኢየሱስ ያከማቸውን ይጠብቃል ክብርና ኃይል ለዘለዓለም ይሁን። አሜን።

ደብዳቤው "ሲግማ" ነው፣ እና የእሱ አስራ ስምንተኛው ንግግር ነው፣ ስለ ቁጣ። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 18. ንጽህና ጤናማ ጥበብ ነው፣ ማለትም፣ ያልተሰበረ ጥበብ። የያዙት ወደ መፍረስ ወይም የልብ ጥንካሬ እንዲሳሳቱ አይፈቅድም። ብልህነት አንድ ላይ የሚያሰባስበውን ይጠብቃል፣ መጥፎውን ሁሉ ይጥላል፣ ሀሳቡን ወደ እራሱ ይሰበስባል እና በራሱ ወደ እግዚአብሔር ከፍ ያደርገዋል። በጎቹን እንደሚሰበስብ ጥሩ እረኛ በውስጡም መለኮታዊ ሃሳቦችን ይሰበስባል እና እንደ እብድ ውሻ ብልግናን ይገድላል፣ ጎጂ የሆኑትን ነገሮች ሁሉ ያስወግዳል። የልብ ጥንካሬን እንደ ዱር ተኩላ ያባርራል እና በሜዳው ውስጥ በጎቹን እንዲበላ አይፈቅድም፣ ነገር ግን በጨለማ ውስጥ እንዳይደበቅ ወይም ወደ ሀሳብ እንዳይገባ ሁልጊዜ ይጠብቀዋል፣ ክርክሩንም ወደ ብርሃን ያወጣል።

ንጽህና ሁሉ የሚወለደው ከነፍስ ፍላጎት ኃይል ነው፣ እና ያለ እሱ ምንም መልካም ነገር አይጠበቅም፣ ምንም እንኳን ቢሳካም። ንጽህና ካልተጠናቀቀ፣ ሦስቱ የነፍስ ኃይሎች ወደ ላይ ወይም ወደ ታች ይጣላሉ፣ ማለትም፣ ወደ ልብ ጥንካሬ ወይም የተቀበለውን ወደ መበተን ነው። መፍረስ የሚመነጨው በሆዳምነትና በዝሙት ብቻ ሳይሆን በሌላም ምኞት ሁሉ ከእግዚአብሔር በማይመጣ ነገር ግን በፈቃዱ የሚቀበለው ነው። ንጽህና እነዚህን ሁሉ ምኞቶች ያረጋጋል፣ ምክንያታዊ ያልሆነውን የነፍስ እና የሥጋ ምኞት ይገታቸዋል እና ወደ እግዚአብሔር ያቀናቸዋል፣ ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

ደብዳቤው "ታው" ነው፣ እና አስራ ዘጠነኛው ንግግር ስለ ጥንካሬ ነው፣ እሱም ከኃይል ለቁጣ የተጋለጠ እና በድፍረት እና በፍርሃት መካከል ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 19. ጥንካሬ መኖሩ ሌሎችን ማሸነፍ እና መገዛት ማለት አይደለም፤ ያ ድፍረት ነው፣ እና ከጥንካሬ በላይ ነው። ፈተናዎችን፣ ሥራዎችንና መለኮታዊ ምግባሮችን ከመፍራት ማፈግፈግ ማለት አይደለም። ይህ ፈሪነት ነው፣ እና ከጉልበት በታች ነው። ጥንካሬ በመልካም ስራ ሁሉ መጽናት እና የነፍስ እና የሥጋ ፍላጎቶችን ማሸነፍ ነው። "ከሥጋና ከደም ጋር አንዋጋም" – ማለትም አይሁድ በጥንት ዘመን እንዳደረጉት ከሰዎች ጋር አይደለም፣ በጦርነት ሌሎችን ሕዝቦች ያሸነፈ ሁሉ መልካም ሥራን ያደርግ ነበር ብለው ያስባሉ – “ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ነው” ማለትም ከማይታዩ አጋንንት ጋር (ኤፌ 6፡12)። ከውስጥ የሚዋጋው ምኞቶችን ያሸንፋል ወይም በነሱ ይሸነፋል፤ በአይሁዶች የተደረገው ጦርነት የዚህ ትግል ምሳሌ ነው።

እነዚህ ሁለት ስሜቶች ምንም እንኳን እርስ በርሳቸው ቢቃረኑም አንድ ላይ ሆነው ድካማችንን ይቃወማሉ። ድፍረት ሰውን ወደ ላይ ይጎትታል እና በአስጊቶቹ ያስፈራዋል፣ እውነተኛ ጥንካሬ እንደሌለው ድብ፤ ፈሪነት እንደ ተባረረ ውሻ ይሸሻል። እነዚህ ሁለት አምሮት ያላቸው አንዳቸውም በጌታ አይታመኑምና። ለዛም ነው ቸልተኛ ወይም ፈሪ በጦርነት የማይቃወሙት። ነገር ግን “ጻድቅ ሰው እንደ አንበሳ ይደፍራል” (ምሳ። 28፡1)፣ ክብርና ኃይል ለዘለዓለም ለእርሱ ክርስቶስ ኢየሱስን ጌታችንን ይጠባበቃል። አሜን።

ሃያኛው ንግግር፣ "ኢፕሲሎን" ከሚለው ፊደል ጋር፣ በሁሉም በጎነቶች ፍትህ ላይ። ፍትህ ሁሉንም ሚዛናዊ ያደርጋቸዋል እና እራሱ ከአእምሮ የተወለደ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 20. "እግዚአብሔር ጻድቅ ስለሆነ ይከብራል" ይላል ታላቁ ዲዮኒሰስ። እና እንዲሁ ነው፤ እና ትክክል ነው፣ ምክንያቱም ያለ ፍትህ ሁሉም ነገር ኢፍትሃዊ ነው እናም ሊቀጥል አይችልም። ፍትሃዊነት እንዲሁ ማስተዋል ይባላል እና ሁሉንም ነገር በየደረጃው ያስተካክላል ፣ ስለሆነም በስህተት ጉድለት ወይም ከመጠን በላይ ከመጠን በላይ በማጋነን ምክንያት። ለእነዚህ ሁለቱ ምንም እንኳን ተቃራኒ ቢመስሉም አንዱ ከላይ ሌላው ከፍትህ በታች መሆናቸው ሁለቱም ወደ ውሸት ያዘነብላሉ። አንድ መስመር ወደ አንድ ጎን ሲታጠፍ ወይም ሲታጠፍ ከመጀመሪያው አቅጣጫ ይርቃል፤ እና የትኛውም የመለኪያው ጎን ክብደቱ ወደ ጎን ዘንበል ይላል፣ ያኛው ጎን ከሌላው ያነሰ ነው።

ፍትህን እንዴት መጠበቅ እንዳለበት የሚያውቅ በድንቁርና ወይም በግትርነት ወይም በፍርሃት ወይም ከመጠን በላይ ጥረት አይወድቅም፤ እንደ እባብ በሆዱ ላይ አይሳበም: ቆሻሻ እየበላ: የክፋትንም አምሮት ያገለግላል፤ ወይም በቁጣና በትዕቢት፣ በጭካኔና በንቀት አይነሣም፣ “ለማሰብ ከሚገባው ከፍ ያለ” (ሮሜ 12፡3)፣ ነገር ግን በሙሉ ማንነቱ እያሰላሰለ ሁሉንም ነገር በትሕትና ይታገሣል፣ ሐዋርያው ​​እንደተናገረው ያለው ሁሉ በጸጋ እንደተቀበለ አውቆ (1ቆሮ። 4፡7) አይክደውም። ሰው ራሱንና ባልንጀራውን ይጎዳል፤ ይባስ ብሎ ደግሞ እግዚአብሔርን ያዋርዳል፤ ለራሱ መልካም ሥራ ሲናገር፤ የራሱ የሆነ መልካም ነገር አለኝ ብሎ ቢያስብ ደግሞ "ያለው የሚመስለው እንኳ ይወሰድበታል" (ሉቃስ 8፡18) ጌታ እንደተናገረው። ለእርሱ ለዘላለም ክብርና ኃይል ይሁን። አሜን።

በጌታ ደቀ መዛሙርት እንደተቀበሉት “ፊ” የሚለው ፊደል እና ሃያ አንደኛው ንግግር፣ ስለ ፍፁም የሃሳብ ሰላም። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 21. ጌታ ለሐዋርያቱ "ሰላሜን እሰጣችኋለሁ" ካለ በኋላ "ዓለም እንደሚሰጥ አይደለም" ማለትም በዚያን ጊዜ በሰዎች መካከል ሰላምታ ሲሰጡ "ሰላም ለእናንተ ይሁን" መባባል በተለመደው መንገድ አይደለም፤ ሱነማዊቷ “ሰላም” እንዳለችው፣ ኤልሳዕም ግያዝን “ደህና ነህ? ባልሽ ደህና ነውን? ልጁ ደህና ነውን?” (ዝከ። 2 R 4፣23.26) እግዚአብሔር አእምሮን ሁሉ የሚያልፍ ሰላምን ይሰጣል፤ ከዚህ በፊት በነበረው መከራና ተጋድሎ የተነሳ በፍጹም ነፍሳቸው ለሚወዱት ይሰጣል።

ለዛም ነው ጌታ፡- “በእኔ ሳላችሁ ሰላም እንዲሆንላችሁ ይህን ነግሬአችኋለሁ” ሲል አክሎም “በዓለም ሳላችሁ መከራ አለባችሁ፤ ነገር ግን አይዞአችሁ፤ እኔ ዓለምን አሸንፌዋለሁ” (ዮሐ 16፡33)። ይህም ማለት አንድ ሰው ከአጋንንት እና ከሰዎች ብዙ ኀዘንና ብዙ ችግሮች ቢኖረውም፣ የጌታን ሰላም በማግኘቱ እነርሱን አይመለከትም። ዳግመኛም “በመካከላችሁ ሰላም ይኑራችሁ” (ማር 9፡50) ይላል። ጌታ ይህን ሁሉ ለሐዋርያት ነግሮአቸው ነበር ምክንያቱም እነርሱ ስለ እርሱ ሲሉ ወደ ጦርነት ገብተው መከራን ይቀበሉ ነበርና። በዚህ ትግል፣ የምናምን እያንዳንዳችን በስሜታዊነት እና በፈተናዎች እንጠቃለን፣ እናም ከእግዚአብሔር እና ከጎረቤቱ ጋር ሰላም ያለው ሰው ሁሉንም ያሸንፋል።

ይህ ዓለም ዮሐንስ የሥነ መለኮት ሊቅ እንዳንወደው ያዘዘን (1ዮሐ። 2፡15)—ፍጥረት ሳይሆን የሥጋ ምኞት። ነፍስ ከእግዚአብሔር ጋር ሰላም ትሆናለች ከራሷ ጋር ሰላም ስትሆን እና በውስጧ ያለው ሁሉ በእግዚአብሔር ሲሆን፤ ይህም የሚሆነው ከሰዎች ሁሉ ጋር ሰላም ሲኖረው፣ በእነሱ ላይ መከራ በሚደርስበት ጊዜም እንኳ ነው። እሱ አልተበሳጨም፣ እና ስለዚህ አይረበሽም፣ ነገር ግን ሁሉንም ነገር ይታገሣል እና ለሁሉም ሰው መልካም ምኞትን ይመኛል፣ ሁሉንም ሰው ለእግዚአብሔር እና ለጋራ ተፈጥሮአችን ይወድዳል። ጌታና ሐዋርያት እንዳደረጉት ለሚጠፉትም ለማያምኑትም አልቅሱ፣ እናም ስለ ምእመናን ጸልዩ እና መከራን ይቀበሉ (ሉቃስ 23:34፤ ሐዋ። 7:60)። እናም የሃሳብ ሰላምን ይቀበላል እና በእግዚአብሔር ውስጥ በንፁህ ጸሎት እና ማሰላሰል ይኖራል። ለእርሱ ለዘላለም ክብር ይሁን። አሜን።

ደስታ ከሰላም መወለዱን በተመለከተ ሀያ ሰከንድ ንግግር እና "ጂ" የሚለው ፊደል። እዚህ ስለ እሱ ብዙም አልተነገረም፣ ምክንያቱም ሌላ ደስታ፣ መንፈሳዊ። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 22. "በጌታ ደስ ይበላችሁ" (ፊልጵስዩስ 3: 1) ይላል ሐዋርያው። በጌታም መልካም ይላል። ደስታ በጌታ ካልሆነ ሰው አይደሰትም ብቻ ሳይሆን በእውነት ደስ አይለውም። ኢዮብ፣ የሰውን ሕይወት ሲመለከት፣ ሐዘን የተሞላ መሆኑን አየ (ኢያ። 14፡1)። ታላቁ ባስልዮስም እንዲሁ። የኒሳው ግሪጎሪ ደግሞ እንስሳት በቸልተኝነት ሊደሰቱ እንደሚችሉ ተናግሯል ነገር ግን አስተዋይ የሆኑ ሰዎች ማልቀሳቸውን ፈጽሞ ማቆም የለባቸውም: ተፈጥሮ ራሷን ያስተምረናል፣ ስለዚህ፣ ይህ ህይወት እንደ ስደተኛ፣ ህመም፣ ከባድ እና ኃጢአተኛ ስለሆነ ማልቀስ።

ሁልጊዜ እግዚአብሔርን የሚያስታውስ ሁሉ ግን ደስ ይለዋል እንደ መዝሙራዊው ቃል "እግዚአብሔርን አሰብሁ ደስም አለኝ" (መዝ 76፡4)። እግዚአብሔርን ማስታወስ፣ አእምሮ ይደሰታል፣ የዓለምን ሀዘን ይረሳል፣ በእግዚአብሔር ታምኖ ከጭንቀት የጸዳ ነው። ከእንክብካቤ ነፃ መውጣት ደስታን ያመጣል እና ወደ ምስጋና ይመራል። ምስጋና ከማስተዋል ጋር ተደምሮ ስጦታዎችን እና ስጦታዎችን ይጨምራል። የእግዚአብሔር ጥቅሞች ባሰላሰሉ ቁጥር ምስጋናው እየጨመረ ይሄዳል እና በደስታ እንባ ንጹህ ጸሎት፤ እና ቀስ በቀስ ሰው እራሱን ከሀዘን እና ከስሜታዊነት እንባ ነፃ አውጥቶ መንፈሳዊ ደስታን ይለማመዳል። ከደስታ የተነሣ ራሱን አዋርዶ ያመሰግናል፤ እና በፈተናዎች የወደፊቱን ተስፋ ማረጋገጫ ይቀበላል። በሁለቱም ነገሮች ራሱን ያጽናናል እና እግዚአብሔርንም ይወዳል እና ሰዎችን ሁሉ እንደ በጎ አድራጊዎች ይወዳቸዋል፣ እና በማንኛውም ፍጥረት ውስጥ ምንም የሚጎዳው ነገር የለም። በአንጻሩ በእግዚአብሔር እውቀት የበራለት እግዚአብሔር ለፈጠረው ነገር እንዴት እንደሚያስብ በመደነቅ ከፍጥረታት ሁሉ ጋር በጌታ ደስ ይለዋል። የሚደነቀውም በሚገለጥ እና ሊመሰገን የሚገባውን ብቻ ሳይሆን፣ መንፈሳዊ እውቀትን አግኝቶ፣ ከማያስተውል የተሰወረውንም ይደነቃል።

በቀን ብቻ ሳይሆን በብርሃን ምክንያት፣ በሌሊትም ይደነቃል። ሌሊቱ ለሁሉም ሰው ጠቃሚ ነው: ለመንፈሳዊ ተዋጊ መነኩሴ ጸጥታ እና ልምምድ ይሰጣል፤ የሚያዝኑትን ወደ ሞት እና መጨረሻው መታሰቢያ ይመራል፤ እናም በመንፈሳዊ ተጋድሎ ውስጥ ያሉትን ወደ ፍፁም ወደ ፍፁምነት ይመራቸዋል እና ስራቸውን ይፈትኑ እና ልማዳቸውን ለማዘዝ ያዘጋጃቸዋል መዝሙራዊው፡- “በልባችሁ ስለምትናገሩት በአልጋችሁ ንስሐ ግቡ። እና “መዝሙርና መንፈሳዊ መዝሙሮችን መዘመር” (ቆላ። 3፡16) ማለትም፣ በማጥናትና በጥንቃቄ በማንበብ በጸሎትና በመዝሙር ጸንቶ መኖርን ተማር። መንፈሳዊ እንቅስቃሴ የሚከናወነው በዚህ መንገድ ነው፡ በቀን የሆነውን በማሰላሰል በሌሊት ዝምታ ሰው የሰራበትን ኃጢአት እንዲረዳና እንዲያዝን ነው። እናም ጸጋ መንፈሳዊውን ተዋጊ መነኩሴን ወደ አንድ እድገት ሲመራው እና በእውነትም -በምናብ ሳይሆን – ለነፍሱ እና ለሥጋው የሚጠቅም ነገርን ሲያገኝ በሥራም ሆነ በቃላት እንደ ክርስቶስ ትእዛዝ በፍርሃትና በትሕትና አመስግኖ በጸሎትና በብዙ እንባ በመስራት እግዚአብሔርን ያን በጎ ልማዱ እንዲጠብቀው በመጠየቅ እና በመርሳት ምክንያት እንዳያጣው ራሱን እንዲያስታውስ ያስተምራል። መልካም፣ ጥሩ ልማድ በእኛ ውስጥ የተመሰረተው ብዙ ጊዜ እና ከፍተኛ ጥረት ብቻ ነው። የተግባር ሰውም እንዲሁ ነው።

ታላቁ ባሲል "ሌሊቱ ለሚያስተነትኑ ሰዎች ብዙ ራእዮችን ያመጣል፣ ምክንያቱም የዓለምን ፍጥረት ያስታውሰዋል።" በሌሊት ሁሉም ፍጥረት እንደ መጀመሪያው ጊዜ በጨለማ ውስጥ ተደብቋል፣ ይህም መንፈሳዊውን ተዋጊ መነኩሴን ወደ ማሰላሰል ያዘነብላል። በዚያን ጊዜ ሰማይ ብቻ እንጂ ከዋክብት የሌሉም፤ ደመና ሲሸፍኗቸውም እንደዚሁ ነው። መንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ወደ ክፍሉ ገብቶ ጨለማን ብቻ ሲያይ “በጥልቁ ላይ” የነበረውን ጨለማ ያስታውሳል (ዘፍ 1፡2)። ከዚያም ከሴሉ ወጥቶ የጠራ ሰማይንና የሰማያትን ውበት አይቶ በመደነቅ እግዚአብሔርን አመሰገነ፤ መጽሐፈ ኢዮብ ስለ መላእክት ከዋክብትን ባዩ ጊዜ እንደሚናገር (ኢያ። 38፡7)። በተጨማሪም ምድርን "ቅርጽ የሌላት እና ባዶ" (ዘፍ 1: 2) እንደ መጀመሪያው ያያል፣ እና ሰዎች እዚያ እንዳልነበሩ በእንቅልፍ ተጠቅልለዋል፣ እናም እንደ አዳም ብቸኝነት ይሰማዋል፣ እና በአእምሮው ፈጣሪውን እና ፈጣሪውን ከመላእክቱ ጋር ያመሰግናሉ።

ነጎድጓድና መብረቅም በሆነ ጊዜ የፍርዱን ቀን አስብ። በአእዋፍ ድምፆች ውስጥ የመለከት ድምጽ የሚሰማ ይመስላል፤ በኮከብ መውጣት እና በጨረራዎቹ ውስጥ የተከበረውን እና ሕይወት ሰጪውን መስቀልን ይመለከታል፤ የሰውን ከእንቅልፍ መነሣት ከትንሣኤ፣ የፀሐይን መገለጥ ደግሞ ከጌታ መምጣት ጋር ያነጻጽራል። አንዳንዱም በዝማሬ ፀሐይን እንደሚሳለም አንድ ቀን ቅዱሳን ከደመና በላይ ይዘምራሉ ፣ሌሎች ግን ቸልተኛ ሆነው ተኝተዋል ከፍርድ በታች እንደሚወድቁ። ጻድቃን እንደሚያደርጉት የቀደሙት ቀኑን ሙሉ በክብር፣በማሰላሰል፣በጸሎትና በሌሎችም በጎ ምግባራት፣ በደስታና በእውቀት ብርሃን ውስጥ ይኖራሉ። የኋለኞቹ በስሜታዊነት እና በድንቁርና ጨለማ ውስጥ ይቀራሉ፣ ኃጢአተኞችም ይሆናሉ።

ስለዚህ እውቀት ያለው ሰው "የእውቀት ሁሉ አምላክ የሆነው ጌታ" ሁሉንም ነገር የፈጠረበት ለነፍሱ መዳን እና ለእግዚአብሔር ክብር ሁሉም ነገር ከእርሱ ጋር እንደሚተባበር ይገነዘባል። ለዚህም ነው የነቢዩ ሳሙኤል እናት፡- “ጠቢብ በጥበቡ አይመካ… ነገር ግን የሚመካ እግዚአብሔርን በማስተዋልና በማወቁ ይመካ። ከዚያም በምድር ላይ ፍርድንና ፍርድን መሥራት ይችላል። የክርስቶስን መሰቀልና ትንሳኤ እየተናገረች ይህን ተናገረች።

ስለዚህም መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ ከክርስቶስ ጋር መከራን ይቀበል በጎነትንም አግኝቶ ከክፉ ምኞትና ከዕውቀት የጸዳ ንጽህና ይታወቅ ምስጋናውም በውስጡ ይኑር ለእንዲህ ዓይነቱ ጌታ አገልጋይና ትሕትናውን መምሰል የተገባ ተቆጥሮአልና። ያን ጊዜም “ከእግዚአብሔር ዘንድ ምስጋና” ይኖረዋል (ሮሜ 2፡29)፣ እንደ ሐዋርያው። እና ያ መቼ ይሆናል? ጌታ በቀኙ ያሉትን፡- እናንተ የአባቴ ቡሩካን ኑ፥ መንግሥቱን ውረሱ ሲላቸው (ማቴ 25፡34)። በጸጋው እና ለሰው ባለው ፍቅር ሁላችንም ለእርሱ የተገባን እንገኝ። ለእርሱ ለዘላለም ክብርና ኃይል ይሁን። አሜን።

ሃያ ሦስተኛው ንግግር፣ በቅዱሳት መጻሕፍት ላይ: አንድ ሰው እነሱን ለማጥናት እና የተጻፈውን በትክክል ለመረዳት በሚፈልግበት ጊዜ በውስጣቸው ምንም ልዩነት እንደሌለ። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 23. "በማስተዋል ዘምሩ" (መዝ 46: 8) ይላል ነቢዩ፤ ጌታም እንዲህ ይላል፡- መጻሕፍትን ፈልጉ (ዮሐ 5፡39)። በነርሱ ላይ የሚከታተል ሰው የተብራራ ነው። በነርሱ ላይ የማይመለከታቸው ጨለመ። የሚናገራቸውን ቃላት በትኩረት የማይከታተል ሰው ከመለኮታዊ ቅዱሳን ጽሑፎች ውስጥ ትንሽ ፍሬ ያስገኛል፣ ምንም እንኳን ቢዘምር እና ደጋግሞ ቢያነብም። መዝሙሩ “ዝም ብላችሁ እወቁ” (መዝ። 45:11) ይላል፣ ምክንያቱም ዝምታ አእምሮን ያተኩራል። ሰው በጥቂቱም ቢሆን በጥቂቱም ቢሆን ቢያስተውል፣ እንግዲያስ ሐዋርያው ​​እንዳለው “በከፊል ያውቃል” (1ኛ ቆሮ 13፡12) በተለይም መንፈሳዊ እንቅስቃሴው አሁንም ፍጽምና የጎደለው ሲሆን ይህም ምኞቱን እንዲዋጋ አእምሮን የሚያስተምረው ይህ ነው። ነገር ግን እንዲህ ያለው ሰው የማሰብ ንጽህና በጸጋ የሚያገኘውን እንጂ በሁሉም የቅዱሳት መጻሕፍት ቃል ውስጥ የተደበቁትን ምሥጢራት ሁሉ አያውቅም።

ብዙ ጊዜ ተመሳሳይ ቃላትን በተደጋጋሚ ስንገናኝ እና አንድ ወይም ሁለት ትርጉማቸውን እንደያዝን ይህ ግልጽ ነው፤ እና ከጥቂት ጊዜ በኋላ የማሰብ ችሎታው ይበልጥ ግልጽ እና ሌላ ትርጉም የመረዳት ችሎታ ይኖረዋል፣ ከመጀመሪያው ከፍ ያለ። ማስተዋል ተስኖት እና በእግዚአብሔር ጸጋ እና በማይነገር ጥበቡ እየተደነቀ፣ ነቢይቷ ሐና እንዳለች፣ "እግዚአብሔር የእውቀት ሁሉ አምላክ ነው" እንዳለች ሁሉን በሚያውቀው ጌታ ፊት አእምሮው ይደነቃል እና ይንቀጠቀጣል።

አንድ ሰው ከቅዱሳት መጻሕፍት ወይም ከሌላ ሰው አንድ ነገር ሲሰማ የማስተዋል ወይም የመገለጥ ንጽህና አይደለም እያልኩ አይደለም። ነገር ግን አንድ ነገር ለአንድ ሰው ሲገለጥ በመለኮታዊ መጽሐፍት ወይም በቅዱሳን በአንዱ ላይ ስለ ቅዱሳት መጽሐፍት ያለዎትን ግንዛቤ ወይም የነገሮችን ትርጉም ወይም ሁኔታ ማረጋገጫ እስካላገኘህ ድረስ በራስህ ሥልጣን አትመን። ብዙ ነገር እንጂ አንድ ትርጉም ካላገኘህ ወይም ከመለኮታዊ መጽሐፍት ወይም ከቅዱሳን አባቶች ብዙ ከሰማህ ተቀበል እና አለመግባባቶች ናቸው ብለህ አታስብ። አንድ ነገር አንድ ሆኖ ለብዙ ዓላማዎች የሚያገለግል ሆኖ ይከሰታልና። እንደ ልብስ ነው፡ አንዱ ይጠብቃል፡ ሌላው ያስውባል፡ ሲሶ ይሸፍናል – ሦስቱም እውነት ይናገራሉ፡ ለመጠለያ፡ ለመሸፈኛና ለመጌጥ ልብስ ያስፈልጋል። እነዚህ ሦስቱ የልብሱን መለኮታዊ ዓላማ ተገንዝበዋል፣ እና መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና የነገሮች ተፈጥሮ ምስክሮች አሏቸው። ነገር ግን አንድ ሰው ሌባ ወይም ዘራፊ ሆኖ ለመስረቅ ወይም ለመበዝበዝ ልብስ ያስፈልጋል ቢል ይህ ትልቅ ማታለል ነው፤ ቅዱሳት መጻሕፍትም ሆኑ የነገሮች ተፈጥሮ ለዚህ መኖሩን አያረጋግጡም ሕጉ ራሱ ስርቆትንና ዘረፋን ያስቀጣል። ይህ በሁሉም አስተዋይ ነገሮች፣ ከሁኔታዎች እና ከመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ቃል ጋር ነው።

ቅዱሳን እንኳን በነገር ሁሉ ወይም በጽሑፍ ቃላቶች ሁሉ የእግዚአብሔርን ዓላማዎች አያውቁም፤ ባገኛቸውም ጊዜ የሚያውቁትን ሁሉ አይጽፉም። ይህ የሆነበት ምክንያት እግዚአብሔር የማይለካው እና ጥበቡም ገደብ የለሽ ስለሆነ ነው፣ እናም ክርስቶስም ሆነ ሰው ሊይዘው ስለማይችል ክሪስቶም ስለ አንድ መገለጥ እንደሚናገረው። እኛም ዛሬ መባል ያለበትን ብቻ ነው የተናገርነው፤ እግዚአብሔርም የተናገርነውንና ልንመረምረው የማንችለውን ነገር ያውቃል። በተጨማሪም ቅዱሳን የሚያውቁትን ሁሉ ቢናገሩ በሰው ድካም ምክንያት እና ንግግሩ በጣም ስለሚረዝም አሰልቺ ስለሚሆን ወይም ግራ በመጋባት ምክንያት ለመረዳት የማይቻል ይሆናል፤ የነገረ መለኮት ምሁር እንደሚለው ይልቁንስ ይለካ።

ለዚያም ነው ያው ቅዱስ ዛሬ ስለ አንድ ነገር ነገም ሌላ ነገር ይናገራል፤ ሰሚውም እውቀት ወይም ልምድ ሲኖረው በተነገረው ነገር ምንም ተቃራኒ ነገር አያገኝም። ልክ እንደዚሁ አንድ አባት ይህንን እና ሌላም ይላል በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻህፍት ተመሳሳይ ቃላት ምክንያቱም መለኮት ብዙውን ጊዜ አንዱን እና ሌላውን በጸጋ ይሰጣል፣ እንደ ሰው ጊዜ እና ዝንባሌ። የተደረገው እና ​​የተነገረው ሁሉ በመለኮታዊ አላማ መሰረት የተደረገ እና የተነገረ እና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት የተወሰነ ማረጋገጫ እንዲኖረው ብቻ ነው ከሐዋርያው ​​"የተረገመ ይሁን!" (ገላ። 1፡8)፣ አንድ ሰው ከመለኮታዊው ዓላማ ወይም ከነገሮች ተፈጥሮ ውጭ የሆነ ወንጌልን ቢያበስር፣ ምንም እንኳን መልአክ ቢሆንም፣ ታላቁ ዲዮናስዮስ፣ እንጦንስ እና መክሲሞስ መናፍቃን እንደሚሉት። ክሪሶስተም “ከግሪኮች ልጆች አልተሰጠንም በቅዱሳት መጻሕፍት እንጂ” ያለው ለዚህ ነው።

በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ስለ አንድ ሰው ባቢሎንን በግዞት ጊዜ አላያቸውም (ሕዝ። 12፡13) ሲናገሩ፣ በሌላ ቦታ ደግሞ ከሌሎቹ ጋር ወደ ባቢሎን ተወሰደ ይላል። ጤናማ በሆነ አእምሮ ያነበበው ማንም ሰው እንደታወረ እና እንደ ተማረከ እና በመጨረሻ ወደ ባቢሎን እንደደረሰ በሌላ የቅዱሳት መጻህፍት ክፍል ውስጥ ያገኛል (Jr 39፣7.9)። አንዱ ስለ እርሱ ሲናገር ሌላኛው አላየውም እና ያልተናገረውም ለዚህ ነው።

ከዚህም በተጨማሪ አንዳንዶች፣ ልምድ ከማጣት የተነሳ የዕብራውያን መልእክት የተጻፈው በሐዋርያው ​​ጳውሎስ አይደለም፣ እና የቅዱስ ዲዮናስዮስ የተወሰነ ንግግር የጻፈው በቅዱስ ዲዮናስዮስ አይደለም ይላሉ። ነገር ግን በትኩረት የሚከታተሉ ከሆነ፣ በንግግሮቹ ውስጥ እውነትን ማግኘት ይችላሉ። ለቅዱሳን በማስተዋል ሊገለጽ ወደሚችል የተፈጥሮ ጉዳይ ሲመጣ ማለትም በተፈጥሮ እውቀት የተፈጠሩትን በአእምሮ ንፅህና በማሰብ ቅዱሳት መጻሕፍትንና የእግዚአብሔርን እውቀት በመመርመር በንቃት ተናገሩ። ክሪሶስቶም እንደ ወርቅ ጠራቢዎች ናቸው ይላል ወርቅ ፍለጋ ቀጭኑ ደም መላሽ ቧንቧዎችን የሚመረምሩ፣ ስለዚህም ጌታ እንደተናገረው "አንድም ነጥብ ወይም አንዲት ነጥብ የለም" (ማቴ። 5፡18)። አዮታ አሥረኛው ፊደል ነው፣ እና ያለዚያ አነጋገር በትክክል ሊፃፍ አይችልም። ይህ ደግሞ በተፈጥሮ ውስጥ ስላሉት ነገሮች ይነገራል።

ነገር ግን አስተዋይ ነገር ወይም ቅድመ ሁኔታ ከተፈጥሮ በላይ ሲሆን መንፈስ ቅዱስ እንዲያውቁት ከሰጣቸው ቅዱሳን የተጻፈውን ቃል በአእምሮና በመገለጥ ያውቃሉ። ካልሰጠን ግን ለእኛ ጥቅም ሲል ከሸሸገው፣ እውነትን ለመናገር እና የሰውን ድካም በመገንዘብ አያፍሩም “አላውቅም እግዚአብሔር ያውቃል” (2ቆሮ። 12፡3) በማለት በሐዋርያው ​​ቃል። ሰሎሞንም እንዳለው፡- “ሦስት ነገሮች ገረሙኝ አራተኛውም አላስተውልም” (ምሳ 30፡18)። እና ቅዱስ ዮሐንስ አፈወርቅ እንደገና እንዲህ አለ: "እኔ አላውቅም፤ መናፍቃን ደደብ ቢሉኝ ሞኝ ይሉኛል።

ባጭሩ፡- ድርብ ጥበብ የነበራቸው ከላይ የምትገኘውን ጥበብ ያስቀድሙ ነበር ነገር ግን ውጫዊ እውቀትን በጥበብና በልኩ ተጠቀሙበት፤ ያለ ልክ እንዳይመኩ ሐዋርያዊ ሥርዓትን ጠብቀው ነበር፤ ልክ እንደ ቀሌምንጦስ እንደተናገረው እንደ ሐዋርያው ​​በርናባስ ቀላል ቃል ይሳለቁበት እንደነበሩት ግብፃውያን በስብከቱ ውስጥ የዘላለም ሕይወት ቃል እንዳለ ስላልገባቸው ነው። ብዙዎቻችን እንዲሁ እናደርጋለን፡ አንድ ሰው በባዕድ ቋንቋ ሲናገር እንስቃለን፣ ምንም እንኳን በራሳቸው ቋንቋ ጥበበኞች እና አስፈሪ ምስጢር ቢናገሩም፤ እና ይህ የሚከሰተው ልምድ በማጣት ነው።

ወላጆች በቀላሉ የሚጽፉበትን ጊዜ እና ሰው ግምት ውስጥ በማስገባት ሆን ብለው ነው የጻፉት። የኒሳ ቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘቅዱስ ኤፍሬም አመስግኖታል ምክንያቱም ጥበበኛና ዶግማ ጠንቅቆ በቀላል ጻፈ፤ በምን ዓይነት ጥበብ የዚያን የሰነፍ መናፍቃን የመናፍቃን መጻሕፍት ገጾቹን አጣብቆ በማድነቅ በትዕቢቱ እንዲህ ያለ ነውርን መሸከም አቅቶት ሕይወቱን አጠፋ። ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ቅዱስ ትሕትና አለ፤ ያላመነም ሊይዘው አይችልም ከተፈጥሮው በተቃራኒ ሊፈርድበት አይችልም፤ ታላቁ ዲዮናስዮስ ስለ እንደዚህ ሰው ለቅዱስ ጢሞቴዎስ እንደጻፈው፡- የቀደሙት ሰዎች ትንሣኤ ሙታን ከተፈጥሮ ጋር ተቃራኒ እንደሆነ አድርገው ይቆጥሩታል ነገር ግን "ለእኔና ለአንተ በእውነትም ከተፈጥሮ በላይ የሆነ እንጂ ተፈጥሮን የሚቃረን አይደለም።" እና ለእኛ ብቻ ከተፈጥሮ የላቀ ነው፤ የእግዚአብሔር ትእዛዝ የትንሣኤ ባሕርይ ስለሆነ ለእግዚአብሔር ፍጥረታዊ ነው።

ወላጆች በቃልም ሆነ በተግባር ትህትናን ይቀበላሉ። ስለዚህም ስለ ሽማግሌዎች መንግሥት ምዕራፎችን የጻፈው ምንም እንኳን ኤጲስ ቆጶስ ቢሆንም በክርስቶስ ቢባረርም የድንግል ሥጋ በረከትን ለመቀበል ከእርሱ ጋር እንደወሰደው ተናግሯል። ቅዱሳን አባቶች ዶርቴዎስ እና ካሲያን በጣም ጥበበኞች ሆነው በቅንነት ጻፉ። አንዳንዶች በቅንጦት በትዕቢት ሌሎች ደግሞ ከድንቁርና የተነሣ በቅንነት የጻፉ እንዳይመስላቸው ይህን ተባለ። ጽሑፉ ለሁሉም ይጠቅማል ዘንድ መንፈስ ቅዱስ ስለ ሰጠው አእምሮው አንድና አንድ ነው። ሁሉም ሰው በቀላሉ ቢጽፍ ለተማረው ምንም አይጠቅምም ምክንያቱም የቋንቋው ግልጽነት የተጻፈውን እንዲንቁ ስለሚያደርግ፤ እና ሁሉም በሚያምር ሁኔታ ቢጽፉ፣ የተነገረውን ኃይል ስለማይረዱ፣ ላልተማሩት ምንም አይጠቅምም። ቅዱሳት መጻሕፍትን የመረዳት ልምድ ያለው ማንም ሰው ቀላሉ እና በጣም የተማሩ ቃላቶች አንድ ዓይነት ትርጉም እንዳላቸው እና ለሰው ልጆች መዳን እኩል የታዘዙ መሆናቸውን ያውቃል።

ይህንን የማያውቁ ሰዎች የመንፈስ ጥበብ መሸጋገሪያ ከሆኑ የዓለም ሳይንሶች ትልቅ እገዛ እንዳላቸው ሳይረዱ ብዙ ጊዜ ይባዛሉ። የመጀመሪያው የጠራ አስተሳሰብን ስጡ ሁለተኛው ደግሞ ለቃሉ ብርታትን ይሰጣል፣ ሰውየው ከንጽሕና ጋር አንድ ላይ የጸና ጥበብ ቢኖረው፣ ይህም እንደሚያስተምር ሐዋርያው ​​እንደገለጸው “ለማሰብ ከሚያስበው በላይ እንዲያስቡ ሳይሆን በመንፈሳዊ ንቁዎች እንዲያስቡ” (ሮሜ 12፡3)። "አሜን" የሚለው ቃል በወንጌል ተደጋግሞ በሉቃስ ወንጌል ውስጥ "በእውነት" በሚለው ቃል ተተካ፣ ምክንያቱም አስቀድሞ የተነገረውን ሁሉ የሚያረጋግጥ ጽኑ ቃል ነው። በተመሳሳይም ጥበብ እውነትን ለመጠበቅ የሚያስችል ጽኑ እውቀት ነው። "አሜን" የሚለው ቃል የአዲስ ጸጋ መምጣት ማለት ነው፤ ለዛም ነው በብሉይ ኪዳን ምሳሌ በሆነው በሐዲስ ጸጋ ግን በየቦታው ተደግሟል ምክንያቱም ያ ጸጋ ለዘላለም ይኖራል።

እያንዳንዱ ለእርሱ የሚጠቅመውን እንዲያውቅ ለልብ ማስተዋልን የሚሰጥ ሃያ አራተኛው ንግግር አሁን ታላቅ ነው። ይባረክ አባት የንግግሩ መጀመሪያ።

ንግግር 24. ኧረ ትንሽ እንኳን ራሴን ባየሁ ቁጥር እንባ ባኖረኝ ደስ ባለኝ! ኃጢአትን ባልሠራሁ ጊዜ ኩራት ይሰማኛል፤ ኃጢአት ስሠራና ባየሁት ጊዜ ከልምድ ማነስ ግራ ተጋባሁና ተስፋ መቁረጥ ውስጥ ወድቄያለሁ። በተስፋ ስጠለል ትዕቢት ይመጣል፤ ማልቀስ ስጀምር ትዕቢት ይመጣል፤ እና ሳላለቅስ ስሜቶቹ ይመለሳሉ። ሕይወቴ እንደ ሞት ነው፣ ሞትም የከፋ ነው፣ ምክንያቱም ስቃዩን እፈራለሁ። ትኩረቴ ፈተና ይሆንብኛል፣ ትኩረት ማጣትም ይጎዳኛል። “ዕውቀትን የሚጨምር መከራን ይጨምራል” (ቁ። 1፡18) ይላል ሰሎሞን። ደነገጥኩ እና ተረብሻለሁ እና ምን ማድረግ እንዳለብኝ አላውቅም። እና ባውቅ እና ባላደርግም ያ እውቀት የእኔ ኩነኔ ነው።

ወዮልኝ! ምን እመርጣለሁ? ካለማወቅ የተነሳ ሁሉም ነገር የሚቀርበው በተቃራኒው ነውና የተሻለውን መናገር አልችልም። በፈተና ውስጥ የተደበቀ ጽድቅ እና ጥበብ አላገኘሁም፣ ምክንያቱም ትዕግስት የለኝም። በሀሳቤ ከመረጋጋት ተስቦኛል ፣ ከስሜታዊነት ውጭ ግን በስሜት ህዋሳት ይፈትነኛል። ልጾምና ዝም ማለት ስፈልግ ትዕቢትና ድክመት ያደናቅፈኛል፤ በእነሱ ምክንያት ከሚያስፈልገው በላይ እተኛለሁ፣ እና ስለዚህ ከፈቃዴ ውጪ እበድላለሁ። ከሁሉም ነገር እመለሳለሁ እና ኃጢአትን በመፍራት እሸሻለሁ፣ ከዚያም መሰልቸት ያዳክመኛል።

ነገር ግን ለእንደዚህ አይነት ጥቃቶች እና ፈተናዎች አክሊል የሚያገኙ ብዙዎችን አያለሁ፣ ምክንያቱም ፈሪሃ እግዚአብሔርን የተቀበሉበት ጽኑ እምነት ስላላቸው እና በፍርሃት ሌሎች በጎነቶችን አግኝተዋል። እንደ አንተ ያለ እምነት ቢኖረኝ፣ እንደ ነቢዩ ቃል ፍርሃት፣ እና በፍርሃት፣ እግዚአብሔርን መምሰል ባገኝ ነበር። እናም ኃይልና ደስታ የመንፈስም እውቀትና ጥበብ የሚመጣበትን ራእይ በተቀበለ ነበር (ኢሳ። 11፡2) በእግዚአብሔር ደኅና በሆኑት እና በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ራሳቸውን በትዕግሥት በሚለማመዱ ሰዎች ላይ፣ ክፉውና ደጉ ከእነርሱ ጋር እኩል እንዲሆኑ።

ጊዜ እና ልምድ አንዳንድ ስሜት በጎነት በሚሆንበት ጊዜ ያሳዩናል፣ እና ጊዜ እና ልምድ ከትዕግስት ጋር ተዳምረው አንዳንድ በጎነት ወደ ፍቅር ሲገቡ ያሳዩናል። ትዕግስትም ከእምነት ካልተወለደ ሰው በጎነት ሊኖረው አይችልም። “በትዕግሥት ነፍሳችሁን ታገኛላችሁ” (ሉቃስ 21፡19) ይላል ጌታ። “ልባቸውን አንድ በአንድ ሠራ” (መዝ። 32፡15) መዝሙራዊው እንዳለው፡ ከዚያም በእኛ ላይ በሚደርሰው በትዕግሥት ልብ ማለት አእምሮ ለብቻው እንደ ተቋቋመ ታወቀ። ህይወቱን የሚደግፍ የማይጣስ ሰው አለኝ ብሎ የሚያምን የራሱን ሃሳብ አይሰማም፤ይህን እፈልጋለሁ ይህን አልፈልግም፤ ይህ ጥሩ ነው መጥፎም ነው። የሚታይ መንፈሳዊ መመሪያ ካለህ ስለ ሁሉም ነገር ልትጠይቀው፣ መልሱን አዳምጠህ እሱ የሚነግርህን አድርግ። እንደ ኤውካኢታስ ሊቀ ጳጳስ እንዳሉት እንዲህ ዓይነት መመሪያ ከሌለ ክርስቶስ አለ።

እኛ ከልባችን በጸሎት ልንጠይቀው እና በእምነት ምላሹን በተግባር እና በቃል እንጠባበቃለን፣ ስለዚህም ሥራ መሥራት የማይችል ሰይጣን በቃላት ምላሽ እንዳይሰጥ፣ መሪ መስሎ፣ ትዕግስት የሌላቸውን ወደ ጥፋት ይጎትታል። እንደነዚህ ያሉት ሰዎች ካለማወቅ የተነሳ ወደ እነርሱ የማይመጣውን ነገር ለመቀበል ይቸኩላሉ ምክንያቱም "በጌታ ፊት አንድ ቀን እንደ ሺህ ዓመት እና ሺህ ዓመት እንደ አንድ ቀን ነው" (2 ጴጥ 3: 8). በትዕግሥት የጠላትን ማታለያ ልምድ ያካበተ፣ ሐዋርያው ​​እንደ ተናገረ (ሮሜ 5፡4)፣ ይሠራል፣ ይዋጋል፣ በትዕግሥትም እየገሰገሰ፣ እንዲረዳ እና እንዲናገር፡- “እንግዲህ የእርሱን አሳብ አንስተውም፤” ማለትም በብዙዎች ዘንድ የማይታወቅ ተንኮሉን። “ሰይጣን ራሱ” ይላል ሐዋርያው ​​“የብርሃን መልአክ እንዲመስል ራሱን ይለውጣል” (2ቆሮ 11፡14)። በልብ ውስጥ የሚዘራው ሐሳብ ልምድ የሌለውን የእውነት ሐሳብ ስለሚመስል አያስደንቅም።

ስለዚህ እንዲህ ያለው ሰው መልካም የት እንዳለ አያውቅም፤ መልአክ በሚናገረውና ከጠላት ሽንገላ የሚመጣውን አያምንም ነገር ግን ከሁለቱም ጽንፎች በትዕግሥት እየራቀ ያለራሱ ፈቃድ ፍሬ እስኪያገኝ ድረስ ዓመታትን ይጠብቃል። አንድ ሰው ስለ ፍጥረታት ማለትም ስለ እግዚአብሔር ፍጥረታት ማሰላሰል እንደተናገረው፡- ወደ አንዳንድ መኖሪያ ማለትም ንቁ እውቀት ከደረስክ እና በዚያ ለብዙ ዓመታት ከቆየህ ከዚያ በኋላ እንደተሰማህ እና በማይታይ ሁኔታ መልስ እንዳገኘህ ታውቃለህ። ይህም ማለት አንድ ሰው የበላይ የሆኑትን ስሜቶች ለማሸነፍ ሲጸልይ እና ቃላትን አይሰማም ወይም የፈተና ምስል አይታይም – እና እንደዚህ አይነት ነገር በሕልም ወይም በስሜት ህዋሳት ቢከሰት እንኳን፣ አያምንም – ከጥቂት አመታት በኋላ ውጊያው በጸጋ እና በአንዳንድ ሀሳቦች አእምሮን ወደ ትህትና እና የድካም እውቀት ያዘነበለ እንደሆነ ያያል፤ ክርስቶስም ስለ ሐዋርያት እንደተናገረው ስርቆት ነው ብሎ በመፍራት ብዙ ዓመታትን ይጠብቃል እንጂ ይህን አያምንም። ለዚህም ነው ጌታ እነዚያን የሚያሰቃዩ ቃላቶች የተናገራቸው እና የጨመረላቸው፡- “እስከ መጨረሻ የሚጸና እርሱ ይድናል” (ማቴ 10፡22) በፍርሃት እንዲሠሩ እንጂ ደኅንነት እንዳይሰማቸው።

ማንም ሰው ከሌሎቹ በጎነቶች አይጠቀምም፣ ምንም እንኳን በሰማይ እንደሚኖር፣ በትዕቢት ቢኖረው፣ ዲያብሎስ እና አዳም እና ሌሎች ብዙ የወደቁበት። ስለዚህ ማንም ሰው ወደ ፍፁም ፍቅር ማደሪያው እስኪደርስ እና እራሱን ከአለም ውጭ እና ከሥጋው ውጭ እስኪያገኝ ድረስ ፍርሃትን ወደ ጎን አይተው። እንዲህ ዓይነቱ ሰው ፍርሃትን የሚተወው በራሱ ፈቃድ ሳይሆን በታላቅ እምነት ነው፤ የአካልን ህይወት እና ሞትን በተመለከተ የማሰብ ችሎታህን አስተማማኝ ያደርገዋል እና ወደ ንጹህ የፍቅር ፍርሃት ትደርሳለህ። ስለዚህ ታላቁ አትናቴዎስ ለፍጹማን “እግዚአብሔርን ፈፃሚ አድርገህ አትፍራ ነገር ግን በፍቅር ፍሩት” ይላል። እግዚአብሔር መፍራት ያለበት በኃጢአት ምክንያት ብቻ ሳይሆን እግዚአብሔር ስለወደደን እኛም ስለማንወደውና እርሱን ስለሸፈነን የማይገባን በጸጋው ነው፤ ስለዚህም ሰው እንደዚህ አይነት ጥቅማ ጥቅሞችን በመፍራት ነፍሱን ወደ ፍቅር ያዘነበለ እና ለተቀበለው እና ለሚያገኛቸው እቃዎች የተገባ ሆኖ ከንፁህ የፍቅር ፍርሃት ወደ ተፈጥሮ በላይ ወደሆነ ትህትና ይሸጋገራል።

እንደዚህ አይነት ነፍስ የቱንም ያህል ጥሩ ነገር ብታደርግ እና የቱንም ያህል ክፋት ቢታገስ በራሱ ጥንካሬ እና እውቀት መከራን መቋቋም ወይም ነፍስንና አካልን ከጉዳት መጠበቅ እንደቻለች አታስብ። በትህትና እና በጥበብ ማስተዋልን አግኝታለች፣ እናም በማስተዋል የእግዚአብሔር ፍጡር እንደሆነች እና በራሷ መልካም መስራት እንደማትችል፣ በጸጋ የሚገኘውን መልካም ነገር መጠበቅ እንደማትችል፣ ፈተናዎችንም ማሸነፍ እንደምትችል በራሷ ጥንካሬ እና ጥበብ መታገስ እንደማትችል ታውቃለች። ስለዚህም ከአስተዋይነት ወደ ጥልቅ ነገሮች ነገሮች ይሸጋገራል እናም ፍጥረታትን ሁሉ በአእምሮው መመልከት ይጀምራል። ይህ ምን ማለት እንደሆነ ሳያውቅ መምህሩን ይፈልጋል እና አያገኘውም፣ ምክንያቱም እሱ የማይታይ ነው እና ምንም መሰረት የሌለውን ወይም ያልተረጋገጠ መገለጥን አይቀበልም፣ ምንም እንኳን ነፍስ ማስተዋልን ብትለማመድም፤ እርስዋም በጣም ተገረመች። ከአዳም ጀምሮ ከብዙ ሥራና እውቀት በኋላ የወደቁትን ብዙዎች በፊቷ ስታይ ከራሷ የተገኘችና በራሷ የምትማረው ሁሉ ከንቱ ነው። ስለዚህም መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን ያዳምጣል እና በውስጣቸው ምንም ነገር አይረዳም፣ እና ምንም እንደማያውቅ ስለሚያውቅ ማልቀስ ይጀምራል፣ የመረዳት ችሎታውን ይገነዘባል።

ይህ በእውነት የሚደነቅ ነው፡- “ማንም አንዳች የሚያውቅ ቢመስለው እንዴት ሊያውቅ እንደሚገባው ገና አያውቅም” (1ቆሮ 8፡2)። አንዳች አለኝ ብሎ የሚያስብ ሁሉ ደግሞ “ያለው እንኳን ይወሰድበታል” (ማቴ። 13፡12) ይላል ጌታ፤ ደህና፣ ያለኝ መስሎኝ ነበር፣ እና በእውነቱ እኔ የለኝም። ሌላው ግን ራሱን እንደ እብድና ሞኝ፣ ደካማና አላዋቂ ነው የሚቆጥረው፤ ለዚህም ነው የሌለውን በምግባር እንደተቀበለ በማመን የሚያለቅሰው።

ትሕትና ከብዙ ምግባሮች የተወለደ ነው፣ እና ትሕትና ነው ፍጹማን የሆኑትን የሚፈጥረው። ስለዚህ በእውቀት፣ በምስጋና፣ በጸሎት እና በፍቅር ነው፣ ምክንያቱም እነዚህ በጎነቶች ሁልጊዜ ያድጋሉ። ማለትም አንድ ሰው ራሱን እንደ ኃጢአተኛ አዋርዶ ሲያለቅስና ከሁሉም ነገር ሲርቅ እና በፈቃዱና በፈቃዱ ከአጋንንት እና ከሰዎች የሚመጡትን ስቃዮች በእምነት በሚፈተንበት ተጋድሎ ምክንያት በእግዚአብሔር ወይም በሰው ተስፋ የሚያደርግ ወይም በራሱ ጥንካሬ እና ጥበብ ይገለጽ ዘንድ። እናም የትዕግስትን ፈተና አልፎ በእግዚአብሔር መታመንን ሲማር ጌታ እንዲህ ያለውን ታላቅ እምነት ይቀበላል የሰው ልጅ በመጣ ጊዜ በምድር ላይ እምነትን ያገኝ ይሆን? (ሉቃስ 18:8) በዚህ እምነት ጠላቶቹን ድል ያደርጋል፤ ይህንም ተቀብሎ በተገለጠለት በእግዚአብሔር ኀያል ጥበብ የራሱን ድካምና አለማወቅ ያውቃል።

ጸጋ በትሑት ነፍስ ውስጥ ማደግ ይጀምራል፣ እናም ነፍስ ትንቀጠቀጣለች፣ እንደ ቀድሞው እግዚአብሔርን ላለመታዘዝ ትፈራለች። ከኃጢአትም ከሌለው ከንጹሕ ፍርሃት ከምስጋና፣ ከትዕግሥትና ከትሕትና በእውቀት የተገባች ከሆነች በጸጋ ምሕረትን እንድታገኝ ተስፋ ማድረግ ጀመረች። በተቀበሏት ጥቅሞች ባላት ልምድ ምክንያት፣ ተስፋ ታደርጋለች እና በተመሳሳይ ጊዜ ለእንደዚህ አይነት ከእግዚአብሔር ስጦታዎች ብቁ እንዳልሆን ትፈራለች፤ ለዚህም ነው በትህትና እና በልብ ጸሎት ያድጋል። እና እያደጉ ሲሄዱ፣ ብዙ እውቀት በአመስጋኝነት ይቀበላል። እናም ከእውቀት ወደ ፍርሃት፣ እና ከፍርሃት ወደ ምስጋና እና ማሰላሰል ያልፋል። በዚህ ምክንያት እርሱ በተፈጥሮ በጎ አድራጊውን መውደድ ይጀምራል እና በደስታ እንደ ዕዳ በመንፈሳዊ እሱን ለማስደሰት ይፈልጋል፤ እና ወዲያውኑ በአምልኮ ውስጥ ያድጋል እና ከተቀበሉት ልዩ ጥቅሞች ጋር፣ አጠቃላይ የሆኑትንም ያስባል። ለእነሱ ምስጋና ማቅረብ ባለመቻሉ አለቀሰ፤ ዳግመኛም በእግዚአብሔር ጸጋ እየተደነቀ መፅናናትን አገኘ።

አንዳንድ ጊዜ የስቃይ እንባ ታፈስሳለች፣ አንዳንዴ የፍቅር እንባ ከማር የጣፈጠች፡ የመንፈሳዊ ደስታ እንባ፣ በታላቅ ትህትና የተወለደ፣ ሰው በእውነት የእግዚአብሔርን ፈቃድ ሲፈልግ፣ ክብርና መጽናናትን ሲጠላ፣ ራሱን ከሁሉ እንደሚያንሰው ሲቆጥር፣ ራሱን ከማንም ጋር እኩል አድርጎ አይፈርድም እና ራሱን በእግዚአብሔር ፊትና በሰው ፊት ባለ ዕዳ አድርጎ ይቆጥራል። ስለዚህ ፈተናዎችን እና ሀዘኖችን እንደ ትልቅ ጥቅም ይቀበላል እና ደስታን እና እረፍትን እንደ ትልቅ ኪሳራ ይቆጥራል እና ከየት እንደመጡ በሙሉ ልቡ ማወቅ ይፈልጋል እናም እግዚአብሔር ለፈተና ሲልካቸው እንኳን ይፈራቸዋል። እናም በዚህ እንባ እያለቀሰ፣ የማሰብ ችሎታው ንጽህናን ማግኘት ይጀምራል እና ወደ ቀድሞው ሁኔታው ​​ይመለሳል፣ ማለትም፣ የፍላጎት ፍቅር በእሱ ውስጥ ያጠፋው ወደነበረው የተፈጥሮ እውቀት።

አንዳንዶች ይህን የተፈጥሮ እውቀት ጥበብ ብለው ይጠሩታል፣ ምክንያቱም አእምሮ የነገሮችን ተፈጥሮ ይመለከታል፤ ሌሎች ደግሞ አሳቢነት ብለው ይጠሩታል፣ ምክንያቱም የማሰብ ችሎታ አንዳንድ የተደበቁ ምስጢራትን ማለትም በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት እና በፍጥረት ሁሉ ውስጥ የተገለጠውን የእግዚአብሔርን ዓላማ ያውቃል። አሳቢነት በማስተዋል የተወለደ እና አስተዋይ እና አስተዋይ ፍጥረታት ተፈጥሮ መረዳት ይችላል፤ ለዚህም ነው የፍጡራን ማለትም የፍጡራን ራዕይ ተብሎ የሚጠራው። ነገር ግን ይህ ተፈጥሯዊ ነው እና በአዕምሯዊ ንፅህና ምክንያት ይከሰታል። አንድ ሰው ለጋራ ጥቅም ጸጋ ርእየተ ልቡና ቢሰጠው ከተፈጥሮ በላይ ይሆናል፤ እግዚአብሔር ብቻ እያንዳንዱን ነገርና እያንዳንዱን የመለኮታዊ መጽሐፍ ቃል ለምን እንደፈጠረ አስቀድሞ ያውቃልና በጸጋውም ይህን ስጦታ ለሚገባቸው ይሰጣል። ስለዚህ አስተዋይ እና አስተዋይ ፍጡራንን ማወቅ ጥበብ ተብሎ የሚጠራው የተፈጥሮ አሳቢነት እና እውቀት ነው፣ እሱም በመጀመሪያ በተፈጥሮ የእኛ ነበር፤ ነገር ግን ስሜቶቹ አእምሮን አጨለሙት፣ እና እግዚአብሔር ሕመሞችን በንቁ ምግባራት ካላስወገደ፣ ማንም ሰው ይህን ራእይ አይኖረውም ነበር። ነገር ግን ይህ ግልጽነት አይደለም፡ ጸጋ ርእየተ ልቡና ከተፈጥሮ በላይ ነው እና በጸጋ ይመጣል። ነገር ግን በግልጽ እንደሚታየው ያለ እግዚአብሔር የለም።

ታላቁ ባሲል "ግሪኮች ብዙ ነገሮችን ፈጥረው ቢፈጥሩም የእግዚአብሔርን የፍጥረት አላማ አልተረዱም" ይላል ታላቁ ባሲል "የአብርሃም ትህትና እና እምነት ስላልነበራቸው እግዚአብሔርን አላወቁም።" ከሚታየው ወደማይታየው በእምነት የሚያልፍ አማኝ ሊባል ይችላል፤ የሚታየውን ብቻ የሚያምን ግን የሚያስተምሩትን ወይም የሚሰብኩትን አያምንም። ስለዚህም እምነትን ለመፈተሽ ፈተናዎች ይታያሉ የእግዚአብሔርም ጥበቃ ተሰውሯል፡ ስለዚህም አማኙ ፈተና ሲያበቃ በትዕግስት እውቀትን እንዲያገኝና ያላወቀውን እንዲማር፡ እግዚአብሔር ለእርሱ ቸር እንደ ሆነ፤ እግዚአብሔር ለእርሱ መልካም እንደ ሆነ፥ እግዚአብሔርም ለእርሱ መልካም እንደ ሆነ ይማራል። እና እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት እንደ በጎ አድራጊ እና ለጎረቤት ለእግዚአብሔር የትህትና እና የፍቅር ፍሬ አፈሩ። ይህንን እንደ ግዴታው ይሰማል እና ለዚህም ነው ትእዛዛቱን መጠበቅ የሚፈልገው። ምኞትን እንደ ጠላት ይጠላል እና አካልን ከመጥፎ ምኞት የጸዳ ንጽህና እና እግዚአብሔርን ለማወቅ ማለትም የተሰወረውን ጥበቡን እንቅፋት እንደሆነ ይንቃል።

እና በእውነት ተደብቋል። የዓለማዊ ጥበብ ወዳጅ አሸንፎ ዓለማዊ ነገርን ይመገባል እናም የዚህ ዓለም ዕረፍትና ክብር አለው፤ የእግዚአብሔር ጥበብ ወዳጅ ግን ተቃራኒውን ያደርጋል፤ ጠንክሮ ይሰራል፥ ይታቀብማል፥ ስለ መንግሥተ ሰማያትም መከራንና ውርደትን ሁሉ ይታገሣል። የመጀመሪያው ወደ የሚታዩ እቃዎች፣ ዓለማዊ እውቀት እና ነገሥታት መቅረብ ይፈልጋል፣ እና ለእሱ ብዙ ይሠቃያል፤ ሁለተኛው ከክርስቶስ መከራ ጋር መከራን ይቀበላል። የመጀመሪያው ተስፋው እዚህ አለው፣ እሱ ለመጠበቅ ጊዜ ካለው፣ ጊዜያዊ እና በቀላሉ የማይቀመጥ ስለሆነ፤ የሁለተኛው ተስፋ እዚህ ከሰነፎች ዓይን ተሰውሯል፣ መለኮታዊ መጽሐፍ እንደሚለው፣ እና የተሰወረው ሁሉ በሚገለጥበት ጊዜ በሚመጣው ክፍለ ዘመን ይታያል። እና እዚያ ብቻ አይደለም: እዚህ ደግሞ የሚያለቅሱትን ለማጽናናት፣ የተደበቀ እውቀት ተሰጥቷል፣ እንደ ክሪስቶም፤ ማለትም የመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍትን እና ፍጥረታትን ማሰላሰል ማለት ነው።

ፍርሃት ከእምነት ይወለዳል፤ በፍርሃት፣ ማልቀስ፤ በእንባ፣ በትህትና፤ እና በትህትና፣ አሳቢነት እና፣ በጸጋ፣ በመንፈሳዊ ስሜት። እውቀት ያላቸው በራሳቸው መረዳት ላይ ፈጽሞ አይጸኑ፣ ነገር ግን ሁልጊዜ በመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ወይም በነገሮች ተፈጥሮ ውስጥ ማረጋገጫን ይፈልጉ። እንደዚህ አይነት ማረጋገጫ ከሌለ እውነተኛ እውቀት ሳይሆን ተንኮለኛ እና ማታለል ነው፣ ታላቁ ባሲል ስለ ከዋክብት እንደሚለው: መለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት አንዳንዶቹን ብቻ ይሰይማሉ፣ ግሪኮች ግን በስህተት፣ ብዙ ስሞችን ይሰጧቸዋል። ለመለኮታዊ ቅዱሳት መጻሕፍት ዓላማ ነፍስን ሊያድን የሚችለውን ነገር መናገር እና ለአንዳንድ የቅዱሳት መጻሕፍት ምሥጢር እና የነገሮችን ተፈጥሮ መግለጥ ነው – ማለትም እያንዳንዱ ነገር ያለበት ዓላማ – የእግዚአብሔርን ፍቅር ማስተዋልን ለማብራት ፣ ታላቅነቱን እና የማይነጥፍ ጥበቡን እና ፍጥረትን የሚንከባከበውን መግቦትን ለማወቅ፤ ስለዚህ ይህ እውቀት ያለው ሰው ትእዛዙን መተላለፍን ይፈራል እናም የራሱን ድክመትና አለማወቅ ይገነዘባል፣ ስለዚህም ትሁት እና ጥበበኛ ነው፣ እናም እግዚአብሔርን ይወድዳል እና በትእዛዙ አይናቀውም፣ የማያውቁት እንደሚያደርጉት።

ነገር ግን ጠላት ከትእዛዛቱ ውጭ አግኝቶ ወደ ክፋቱ እንደጎተተው እንደ አዳም እንዳይታበይ እግዚአብሔር ደግሞ ከሰው አንዳንድ ምሥጢራትን ይሰውራል። በጎ ሠሪዎችን የሚይዛቸው እንደዚህ ነው። ነገር ግን ሰነፎችን ከኃጢአት እንዲርቁ በፈተና ያስፈራቸዋል፣ ተስፋ እንዳይቆርጡም በሰውነት ንብረት ያበረታቸዋል። ይህ እግዚአብሔር ሁል ጊዜ ወሰን በሌለው ቸርነቱ የሚያደርገውን ሁሉ ለማዳን እና እኛን ከዲያብሎስ መረብ ነፃ ለማውጣት ነው፣ ነገር ግን እቃዎችን እና እውቀትን በመስጠት ወይም በመካድ፤ ለእያንዳንዱም ማስተዋል ስጦታንና ማስተዋልን ይሰጣል። እንደ አንባቢው ፍላጎት የተለያዩ ሰዎች ለራሳቸው ጥቅም የሚይዙትን የተደበቀ ትርጉም በመስጠት ከመለኮታዊ መጽሐፍ ጋር ተመሳሳይ ነገር አድርጓል። የዓለም ጠቢባን ሰዎች መጨረሻቸው ይህ አልነበረም፡ እያንዳንዳቸው ሌላውን ለማሸነፍ ሞክረው ጥበበኛ ሆነው ይታዩ ነበር። ለዚህም ነው እነሱም ሆኑ የእነርሱን አርአያ የተከተሉት ምናልባት ጠንክረው ቢሰሩም ጌታን ያላገኙት። "እግዚአብሔር ራሱን በጥረት አይገልጥም" ይላል መሰላሉ ጸሃፊ፣ "ትህትናና ቅንነት በእምነት ነው" -ማለትም ቅዱሳት መጻሕፍትንና የነገሮችን ምንነት በማወቅ ጌታ እንዲህ ባለው እምነት፡- "እናንተ እርስ በርሳችሁ ክብር የምትቀባበሉ እንዴት ታምናላችሁ?" (ዮሐ 5፡44)— ይህ ሰው የሚያስጨንቀውን ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ የሚጥልበት፣ ሐዋርያው ​​መሠረት ብሎ የሚጠራው (1ኛ ቆሮ። 3፡11)፣ መሰላሉ የዝምታ እናት ሲል፣ ቅዱስ ይስሐቅም የራዕይን እምነትና የምሥጢር ደጅ ብሎ የሚጠራበት ታላቅ እምነት ነው።

እንደዚህ ያለ እምነት ያለው በሁሉ የታመነ ነው እንደ ቅዱሳን ሁሉ ስሞቻቸውም በእምነታቸው ይስማማሉ እንደ ቀድሞ ጻድቃን ደግሞ ጴጥሮስ የሚለው ስም ጽናት ማለት ነው። ጳውሎስ መጽናኛ፤ ሳንቲያጎ፣ አሸናፊ፣ ምክንያቱም ቤሊያንን ስላሸነፈ፤ እስጢፋኖስ ከማይጠፋው አክሊል ይመጣል፤ አትናቴዎስ የማይሞት፤ ባሲሊዮ፣ የንጉሣዊ ቤተሰብ፤ ጎርጎርዮስ በጥበብ መለኮት ይባላል፣ ማለትም በሥነ-መለኮት፤ ክሪሶስቶም፣ ውድ እምነት እና ብዙ የተፈለገው ጸጋ፤ ይስሐቅ፣ የሥራ መልቀቂያ ስለዚህም በብሉይም ሆነ በአዲስ ኪዳን ስሞቹ ከእምነት ጋር ይስማማሉ። አዳም የሚለው ስም ከአራቱ ካርዲናል ነጥቦች ጋር ይዛመዳል፡- ሀ ለምስራቅ፣ D በምዕራብ፣ ሀ ለሰሜን፣ ኤም ለ ቀትር። እናም በዚያን ጊዜ በቋንቋው "ሰው" ማለት ሲሪያክ ማለት "እሳት" ማለት ነው፣ ከተፈጥሮ ተመሳሳይነት የተነሳ: ከአንድ ወንድ ሁሉም በዓለም ላይ ያሉ ሰዎች ይመጣሉ፣ ልክ ከአንድ ሻማ ላይ የፈለጋችሁትን ያህል የመጀመሪያውን ጥንካሬ ሳይቀንስ። ቋንቋዎቹ ግራ በሚጋቡበት ጊዜ በሌሎች ቋንቋዎች "ሰው" የሚለው ቃል "መርሳት" ወይም እንደ ሌሎች ባህሪያት ሌሎች ትርጉሞችን ያመለክታል። የግሪክ ሰው “ሰው” ማለት “ወደ ላይ የሚያይ” ማለት ነው ይላል። ነገር ግን የሰው እውነተኛ ተፈጥሮ ምክንያት ነው፤ ለዚህ ነው እርሱ ብቻ ያንን ምልክት ስለሚይዝ ምክንያታዊ ነው የምንለው። የሰውን ሌሎች ስሞችም ከሌሎች ፍጥረታት ጋር ሊካፈሉ ይችላሉ ስለዚህም ነው ሁሉንም ወደ ጎን ትተን እንደተባለው ሀሳባችንን ከእግዚአብሔር ቃል ጋር በማስማማት አእምሮን ከእግዚአብሔር ቃል ጋር በማስማማት አእምሮን ለመቀበል ሳይሆን በዚህ ምዕተ ዓመት ሊቀበሉት የሚገባውን የመንፈስ ቅዱስን ቃል ለመቀበል ለምክንያታዊ እና ለቃላት ቅድሚያ እንስጥ፡- “ለሚጸልይ ጸሎትን ይሰጣል” ተብሎ እንደ ተባለው በዚህ ምዕተ-ዓመት ሊቀበሉት የሚገባ የመንፈስ ቅዱስ ቃል ነው (ሳሙ። 2፡9)። ማለትም በአካል ጸሎት በደንብ ለሚጸልዩት እግዚአብሔር የሚለካውን ጸሎት ይሰጣል። በዚህም ለሚቀኑት ከንጹሕ ፍርሃት እግዚአብሔርን ተወልዶ ያለ ምስል የማይታይ ጸሎትን ይሰጣል። ይህንንም መልካም የሚያደርግ ሁሉ ፍጥረትን የማሰብ ችሎታ ተሰጥቶታል። እና ከዚያ በመነሳት የእውቀት መነጠቅ ለሥነ-መለኮት እና ለወደፊት እቃዎች የሚሰጠው ሰው ከሁሉም ነገር ተለይቶ ራሱን በተግባር እና በቃላት ብቻ በጸሎት ብቻ ለሚለማመደው ሰው ነው፣ እና በስሜት ብቻ አይደለም።

ስለዚህ፣ እውቀት፣ ከሰው ፈቃድ ውጭ እንኳን፣ በያዙት ውስጥ ወደ ትህትና ይመራል፤ ያፍራል፣ ምክንያቱም ሊይዘው የማይገባው ነው፣ እና ጎጂ ነገር አድርጎ ከእሱ ይርቃል – ይህ ነው ትህትና የሚያስተምረው፣ እንደ መሰላል – ምንም እንኳን ከእግዚአብሔር ተሰጥቶታል። ሰው ግን እውቀት ሲኖረው ትህትና ሲጎድልበት ኢትዮጵያውያን ሲመጡለት ነፍሱ በሦስት መንጠቆ ከተቀደደችበት ሰው ላይ እንደደረሰው ጥፋት ይመጣል። ስሙ ታላቅ ነበር እና ሰዎች በጣም ስለወደዱት በሞቱ ጊዜ ሁሉም አለቀሱ እና የእሱን ኪሳራ እንደ ታላቅ ችግር ቆጠሩት። ነገር ግን በእርሱ ውስጥ ከተሰወረው ትዕቢት የተነሣ፡- “ለአንዲት ሰዓትም ዕረፍት አልሰጠኝምና ዕረፍትን አትስጠው” የሚል ድምፅ ከላይ ተሰማ። ኦ! ሁሉም ቅዱሳን ብለው ይጠሩታል፣ ብዙዎችም በጸሎቱ ከብዙ ፈተናዎች ለመዳን ተስፋ አድርገው ነበር፣ ነገር ግን ከትዕቢቱ የተነሳ እንዲህ ያለ ፍጻሜ ደረሰበት።

መንስኤው እብሪተኝነት እንደነበር ከዚህ መረዳት ይቻላል። ሌላ ኃጢአት ቢሆን ኖሮ ሁል ጊዜ በድብቅ ልሠራው አልችልም ነበር። ኑፋቄ ቢሆን ኖሮ መናፍቅ ሁል ጊዜ በልቡናው ስድብ ቢያበሳጭም ኑፋቄው ተደብቆ አይቆይም፡ በእግዚአብሔር ፈቃድ መናፍቅ ወደ ብርሃን ይመጣል፣ ወይ መናፍቅ ራሱን ማረም ሲፈልግ ሊያስተካክል፣ ወይም ሳይፈልግ ሲቀር ለሌሎች ማረጋገጫ። ስለዚህም ነፍስ ድክመቷንና ድንቁርናዋን አውቃ እንድትገለጥ በሚያደርጋቸው ፈተናዎች ውስጥ መውደቅ ካልተፈቀደለት ከሁሉም ሰው የተደበቀ ትዕቢት ብቻ ነው የሚቀረው። ለዛም ነው መንፈስ ቅዱስ በዚያች ምስኪን ነፍስ ውስጥ የአንድ ሰዓት ዕረፍት ያልነበረው፡ ያን ሀሳቡን ሁል ጊዜ ይይዘው እና የተወሰነ ስኬት መስሎ ይደሰትበት ነበር ስለዚህም እንደ ዲያብሎስ ጨለማ ሆነ። ምናልባት ያ ሰው የራሱን ኃጢአት ሳያይ፣ ይህ ስሜት ብቻ ነበረው፤ ነገር ግን ስኬል እንደሚለው የሌሎቹን ክፋቶች ሁሉ ቦታ ሊወስድ ስለሚችል ለአጋንንት በቂ ነበር። እኔ ራሴ አልወሰድኩም ወይም ምክንያቱ ምን እንደሆነ አልገባኝም፤ ከአረጋዊ ቅዱሳን ሰምቼ በጽሑፍ አስቀመጥኩት።

ይኸው ሽማግሌ ስለ ቅዱስ ጳውሎስ ስለ ተራ ሰው ሲናገር ጋኔኑ ወዲያው አልታዘዘውም ከሰውም አልወጣም፤ ምክንያቱም ታላቁ እንጦንዮስ “አባ ጳውሎስ ርኵስ መንፈስ ከዚህ ብላቴና ላይ አውጣው” ባለው ጊዜ ጳውሎስ ወዲያው አልሰገደም ነገር ግን እያመነታ “ለምን አትሰጥም?” ሲል ጠየቀው። እና መልሱን ሲሰማ: "ሌላ አስቸኳይ ጉዳይ አለኝ" ከዚያም ታዘዘ። በዚህም ምክንያት፣ ብፁዓን አረጋዊ፣ ዲያቢሎስ ወዲያው አልወጣም፣ ነገር ግን ከብዙ ጥረት በኋላ ነው። እና ትክክል ነው። ይህ የሚያሳየው አሮጌው ሰው እግዚአብሔር ያደረበት መሆኑን ብቻ ሳይሆን እግርን ስለ መታጠብ፣ ስለ ሙሴ ተቃውሞ እና ነቢዩ የሚመታውን ሰው ስለፈለገ የሰጠው ዘገባም ጭምር ነው።

ያንን ታሪክ እዚህ እንነጋገራለን። ቅዱሳት መጻሕፍት አንድ ንጉሥ መንግሥቱን በጭካኔ ይገዛ እንደነበር ይናገራል። ሰውን የሚወድ እግዚአብሔር እንዲህ ያለውን ጭካኔ መታገስ አልፈለገምና ሄዶ ንጉሡን እንዲገሥጸው ነቢይ ላከ። ነቢዩም የዚያን ሰው ጭካኔ ስላወቀ ንጉሱ ከሩቅ እንዳያየውና የሚመጣበትን እየገመተ ወደ ውጭ ወረወረው፤ ነቢዩም እንዳይወቅሰው፥ እንደ ነበረው መሄድ አልፈለገም። ስለ ጭካኔ ከእግዚአብሔር ዘንድ ተልኬአለሁ ካለም አይሰማም። ለዚህም ነው አንድ ሰው የሚጎዳውን፣ አቤቱታ ለማቅረብ እንደሚመጣ ሰው በደም ተሸፍኖ እንዲመጣ ያዘጋጀው፣ በዚህም የንጉሱን ጆሮ የሚያገኝ።

እየሄደም ሳለ መጥረቢያ የያዘ አንድ ሰው አይቶ ጌታ ያዘዘውን ይምታው። ፈሪሃ አምላክ ያለው ሰው ግን፡- “አይ ጌታዬ። " እኔ የእግዚአብሔር ባሪያ ነኝ እና እግዚአብሔር በቀባው ላይ እጄን አልዘረጋም።" ነቢዩም እንዲህ አለው፡- “የእግዚአብሔርን ቃል ስላልሰማህ ከእኔም በራቅህ ጊዜ አንበሳ ይመታሃል” (1 ነገ። 20፡36)። ይህ ቁጣ አልነበረም – ማንም አያስብም -; ለብዙዎች ጥቅም ነበር። ያ ደግ ሰው ዝም ብሎ አልሞተም፤ እንደ እግዚአብሔር ቃል በአንበሳ ቀደደው፤ ለመራራ ሞትም አክሊልን ተቀበለ። በተመሳሳይም በሽማግሌዎች ቃል ውስጥ አራት ሽማግሌዎች ተስማምተው ሲጸልዩ ያገለግላቸው የነበረው ወንድም በሰራው ዝሙት ምክንያት በአንበሳ እንዲቀደድለት ተነግሯል፤ እግዚአብሔር ግን አልሰማቸውም ነገር ግን ዲዳውን አንበሳው ከእርሱ እንዲርቅ የሚለምነውን ሰማ።

ከዚያም ነቢዩ ታዛዥ የሆነ ሌላ ሰው አገኘና፡— እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፡— መጥረቢያ ውሰድና ራሴን ምታኝ፡ አለው። “እግዚአብሔር እንዲህ ይላል” የሚለውን ቃል እንደሰማ ብዙም ሳያስብ በመጥረቢያ ራሱን መታው (1 ነገ። 20፡37)። ነቢዩም ሙሴ በአንድ ወቅት እንዳደረገው፡- “ዛሬ የእግዚአብሔር በረከት ወደ አንተ መጣ (ዘጸ። 32፡29)፣ የእግዚአብሔርን ድምፅ ሰምተሃልና” አለው። የመጀመሪያው ሰው ነቢዩን በታላቅ ጸጋው ያከብረው ነበር እና እንደ ሐዋርያው ​​ጴጥሮስ እግሩን ሲያጥቡ አልታዘዘም (ዮሐ። 13፡8)። ሁለተኛው፣ ብዙም ሳያስቡ፣ ሕዝቡ ሙሴ ኃጢአት የሠሩትን እንዲገደሉ ባዘዘ ጊዜ እንደታዘዙት ታዘዙ (ዘጸ። 32፡27)።

ከተፈጥሮ በላይ የሆነውን የተፈጥሮን ጌታ ትእዛዝ የሚታዘዝ እና ከተፈጥሮ እውቀት ይልቅ ጥበበኛ እና ፍትሃዊ አድርጎ ስለሚቆጥር የተገለጠውን የእግዚአብሔርን ትእዛዝ የሚጠብቅ የተሻለ እንደሚሰራ ከቅዱሳት መጻህፍት መረዳት ይቻላል። የማይታዘዝም ሰው ከእግዚአብሄር ትእዛዝ ይልቅ በእውቀቱ ስለሚፈርድ ያን ያህል መልካም ያደርጋል። ነገር ግን ትዕዛዙ በተደበቀበት ጊዜ ይህ አይደለም: ከዚያም ሁሉም ነገር ለመታዘዝ ወይም ላለመታዘዝ በማሰብ ላይ የተመሰረተ ነው፣ እና እግዚአብሔርን ለማገልገል የሚፈልግ ሁሉ የተሻለ ይሰራል። ትዕዛዙ በሚገለጥበት ጊዜ እግዚአብሔር በማይታዘዙት ላይ ቁጣን እና ለአድማጭ በረከት ያሳያል፤ ነገር ግን በተደበቀ ጊዜ ይህ አይደለም፣ እና እንደተናገርነው፣ በተፈጥሮ እውቀት መሰረት ሁለቱም ምክንያቶች ነበሯቸው ሁለቱም መልካም ነበሩ፣ ምክንያቱም የሁለቱም አሳብ እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ነበር።

ነቢዩም ወደ ንጉሡ መጥቶ በፊቱ ቆሞ፡- ንጉሥ ሆይ አድነኝ፡ በመንገድ ላይ ስሄድ ያገኘኝ ሰው ራሱን መታኝ፡ ንጉሱም ደሙንና ቁስሉን አይቶ እንደተለመደው ተናደደ እንጂ በራሱ ሳይሆን በሌላ ሰው ላይ የሚፈረድ መስሎት በነቢዩ ላይ እንዲህ ብሎ ተናገረ፡ አንተም ንጉሡን መልካም ተናግሮአል፡ አንተም መልካም ተናግሮአል። ስለዚህ፣ እግዚአብሔር እንዲህ ይላል፡- ስላደረግኸው ነገር መንግሥቱን ከእጅህና ከዘርህ እቀደዳለሁ። ነቢዩም እንደ ፈለገ ትንቢቱን ተናግሮ በብልሃት ንጉሡን ስለ እርሱ ያለውን ሰምቶ እግዚአብሔርን እያመሰገነ ሄደ።

እግዚአብሔርን የወደዱ እና እርሱን በማሰላሰል ትእዛዛቱን ለመፈጸም የጣሩ የነቢያቱ ነፍስ እንደዚህ ነበሩ። እና ጥሩ ምክንያት ነው፡- መንገድን ወይም ንግድን የሚያውቅ ሰው በትክክል ይከተለዋል ወይም በጥንቃቄ እና በቀላል ይለማመዳል፣ እና ምንም እንኳን እሱ ወጣት እና በጣም ቀላል እና በሌሎች ሳይንሶች ውስጥ ትልቅ እና ጥበበኛ ቢሆንም ለሌሎች ያለ ስህተት መንገድ ወይም የጥበብ ምስጢር እና እውቀቱን እንዴት እንደሚሄዱ ያሳያል። ነቢያት፣ ሐዋርያትና ሰማዕታት የእግዚአብሔርን ማሰላሰልና ጥበቡን እንደ እኛ በሰሚ ንግግር አልተማሩም። “ደም ስጡ መንፈስን ተቀበሉ” በማለት አባቶች እንደተናገሩት ደም ሰጥተው መንፈስን ተቀበሉ። ለዚህም ነው አባቶች በስሜት ህዋሳትን ከማሰቃየት ይልቅ በህሊናቸው መከራን ተቀብለው በስጋ ሞት ፈንታ አእምሮ የስጋን ምኞት አሸንፎ በክርስቶስ ኢየሱስ በጌታችን እንዲነግስ አሁንም ዘወትር እስከ ዘላለም እስከ ዘላለም ድረስ ክብር፣ኃይል፣ክብርና ስግደት ይሁን። አሜን።

እዚህ የፔድሮ ዳማሴኖ ስራዎች ያበቃል፣ እግዚአብሔርን በማመስገን።

የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ምዕራፎች ማውጫና ቀጣይ ንባብ

• ⬅️ ቀዳሚው ድርሳን (28/50)፦ ቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ — እግዚአብሔር ያደረበት የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ አንደኛ
• 📚 ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫ (ሁሉም 50 ድርሳናት)፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ ማውጫና ሥነ-መለኮታዊ መመሪያ
• ➡️ ቀጣዩ ድርሳን (30/50)፦ ቅዱስ ዮሐንስ ዘካርፓቶስ — የካርፓቶሱ ኤጲስ ቆጶስ የቅዱስ አባታችን የዮሐንስ 100 የመጽናኛ ምዕራፎች፦ ከሕንድ ለጻፉለት መነኮሳት የተላኩ
• 🕊️ ተዛማጅ መንፈሳዊ መጽሐፍ፦ የመንፈሳዊ መንገደኛ ልባዊ ትረካዎች ለመንፈሳዊ አባቱ (ስለ ኢየሱስ ጸሎት)

📱 የዘወትር የጸሎት ሕይወትዎን በ Pray.ee መተግበሪያ ያጠናክሩ፦ የቅዱሳን አበውን ትምህርቶችና የኢየሱስን ጸሎት በየዕለቱ በሥርዓት ለመለማመድ ነጻውን የ Pray.ee የጸሎት መተግበሪያ ከ Google Play ያውርዱ። መተግበሪያው የ40 ቀን የጸሎት ቆጣሪ (40-day prayer tracker)፣ ዕለታዊ የጸሎት ማስታወሻ (daily reminders) እና ያለ ኢንተርኔትና ያለ ማስታወቂያ ለማታ ንባብ ምቹ በሆነ የጨለማ ገጽታ (Dark Mode) የቅዱሳን አበውን ጽሑፎች የማንበብ አገልግሎት ይሰጣል።

ሥነ-መለኮታዊና መንፈሳዊ ማስታወሻ፦ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ትምህርትና ንቃተ ልቡና (Nepsis)

በ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) መድብል ውስጥ የሚገኘው የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ትምህርት ከኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ገዳማዊ ትውፊት — በተለይም ከመጽሐፈ መነኮሳት (ማር ይስሐቅ፣ ፊልክስዩስ እና አረጋዊ መንፈሳዊ) ጋር ጥልቅ መንፈሳዊ አንድነት አለው። ዋናው ዓላማው ንቃተ ልቡና (Nepsis) ማለትም አእምሮንና ልብን ከክፉ ሐሳቦች መጠበቅ፣ በትሕትናና በንስሐ መመላለስ፣ እንዲሁም «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» በሚለው የልብ ጸሎት ከእግዚአብሔር ጸጋ ጋር መዋሐድ ነው።

የአበው መንፈሳዊ ጥንቃቄ፦ የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቅዱሳን አባቶች ጸሎትን እንደ አስማታዊ ቃል (magical mantra) ወይም ያለ ንስሐና ያለ ትሕትና በራስ ጥበብ ብቻ እንደሚፈጸም ሥጋዊ ልምምድ ከመቁጠር አጥብቀው ያስጠነቅቃሉ። እውነተኛ ጸሎት የሕያው እግዚአብሔርና የሰው ነፍስ የፍቅር ግንኙነት ስለሆነ ከምስጢረ ንስሐ፣ ከቅዱስ ቁርባን፣ ከትሕትናና ከባልንጀራ ፍቅር ጋር ተያይዞ ሊፈጸም ይገባል።

ተደጋግመው የሚጠየቁ ጥያቄዎች (FAQ)

ይህ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ድርሳን በ«ፊሎካሊያ» ውስጥ ምን ያስተምራል?

ይህ የቅዱስ ጴጥሮስ ዘደማስቆ ድርሳን («የቅዱስ አባታችን የጴጥሮስ ዘደማስቆ መጽሐፍ ሁለተኛ፦ በመንፈሳዊ ዕውቀት የተሞሉ 24 አጫጭር ድርሳናት») የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ዋና ክፍል ሲሆን፣ ስለ መንፈሳዊ ንቃተ ልቡና (Nepsis)፣ ከክፉ ሐሳቦችና ከፍትወታት ስለ መንጻት፣ ስለ ትሕትናና ስለ ዘወትር ጸሎት የሚያስተምር የአበው መመሪያ ነው።

ምእመናን የ«ፊሎካሊያ» ትምህርቶችን በዕለት ተዕለት ሕይወታቸው እንዴት ሊተገብሩ ይችላሉ?

ምእመናን በንስሐ፣ በትሕትና፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን በማንበብና «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» የሚለውን የኢየሱስ ጸሎት በሰላምና በትኩረት በመጸለይ የቅዱሳን አበውን ምክር በሕይወታቸው መተግበር ይችላሉ።

ሙሉውን የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) 50 ድርሳናት በአማርኛ የት ማግኘት ይቻላል?

ሁሉንም 50 የ«ፊሎካሊያ» ምዕራፎችና የቅዱሳን አበው ድርሳናት በ Pray.ee ድረ-ገጽ በሚገኘው ሙሉ የአማርኛ ማውጫ (/am/filokaliya-fikre-senay-mulu-metsihaf-mawcha/) እንዲሁም በነጻው የ Pray.ee የሞባይል መተግበሪያ ላይ በነጻ ማንበብ ይችላሉ።

ዋቢ መጻሕፍትና ቀኖናዊ ምንጮች

• መጽሐፍ ቅዱስ (ሰማንያ አሐዱ) — 1ኛ ወደ ተሰሎንቄ ሰዎች ምዕራፍ 5፥17 («ሳታቋርጡ ጸልዩ»)
• የኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ይፋዊ ድረ-ገጽ — ቀኖናዊና ገዳማዊ ትውፊት (መጽሐፈ መነኮሳት)
• ማኅበረ ቅዱሳን (EOTCMK) — የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ሥርዓተ ጸሎትና የአበው ትምህርት