ቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና — የቅዱስ አባታችን የጎርጎርዮስ ዘሲና ምዕራፎች፦ ስለ ትእዛዛት፣ ቀኖናዊ እምነት፣ ፍትወታት፣ ምግባራት፣ ጸጥታና ጸሎት
📖 ከመጽሐፉ የተወሰደ፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫና የቅዱሳን አበው ትምህርቶች | ክፍል፦ ፊሎካሊያ — ቅጽ ፭ (Volume V) | ቅዱስ አባት፦ ቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና | ድርሳን 8 ከ 50
የቅዱስ አባታችን የጎርጎርዮስ ዘሲና ምዕራፎች፦ ስለ ትእዛዛት፣ ቀኖናዊ እምነት፣ ፍትወታት፣ ምግባራት፣ ጸጥታና ጸሎት
በግሪክ ጽሑፍ እንደ አክሮስቲክ የተደረደሩ የቅዱስ አባታችን ጎርጎርዮስ ዘ ሲናይት ምዕራፎች፤ ስለ ትእዛዛት ፣ ዶግማዎች ፣ ስቃዮች እና ተስፋዎች ፣ እና እንዲሁም ስለ ሀሳቦች ፣ ስሜቶች ፣ በጎነት ፣ ጸጥታ እና ጸሎት ላይ በጣም ጠቃሚ የተለያዩ ጽሑፎች።
1. በእውነት ምክንያታዊ መሆን ወይም በመጀመሪያ እንደ ነበርን በተፈጥሮ ንጹህ እና የማይበሰብስ መሆን አይቻልም። ምክንያታዊነት የጎደለው የስሜት ህዋሳት አሁን በንጽህና ላይ ይነግሳሉና፥ ባለመበስበስም በሥጋ መበላሸት ላይ ይገዛሉና።
2. ምክንያታዊ በተፈጥሯቸው በንጽሕና ቅዱሳን የሆኑት ብቻ ናቸው፤ ከጠቢባን መካከል አንዳቸውም ቢሆኑ በቃላት ንፁህ አእምሮ አልነበራቸውም፣ ከመጀመሪያ ጀምሮ ምክንያታዊነትን በሃሳባቸው ያበላሹት። የዚች አለም ጥበብ ቁሳዊ እና ግርማ ሞገስ ያለው መንፈስ ቃላቱን ወደ ብዙ እውቀት እና ሃሳቦችን ወደ በረሃ እየጎተተ በሰዎች ውስጥ ይሰፍራል፣ ሃይፖስታቲክ ጥበብን እና ያልተከፋፈለ እና አንድ አእምሮን ማሰብን ይነፍጋቸዋል።
3. እውነትን ለማወቅ ጸጋ ሊኖራችሁ ይገባል፤ ነገር ግን ሁሉንም ነገር ለመረዳት በምክንያት እና በማስረጃ ማረጋገጥ አለብን።
4. ጸጋን ያጡት በክህደት እና በቸልተኝነት ይሰቃያሉ፤ ሌሎች ግን በእምነት እና በትጋት ያገኙታል። የኋለኛው፣ በእምነት እና ራስን መወሰን፣ ሁልጊዜ ወደፊት፤ የመጀመሪያው ፣ ከነሱ ተቃራኒ ፣ ሙሉ በሙሉ ማፈግፈግ ።
5. ቸልተኛ መሆን ከሞት ጋር ተመሳሳይ ነው፤ በአእምሮ እውር መሆን በአካል አይን ካለማየት ጋር ተመሳሳይ ነው። የመጀመሪያው ሕይወት ሰጪ ኃይሎችን ያጣል፣ ሁለተኛው ደግሞ አንድ ሰው እንዲያየው እና እንዲታይ የሚያደርገውን መለኮታዊ ብርሃን ያጣል።
6. ኃይልም ጥበብም ከእግዚአብሔር የተቀበሉት በጥቂቶች ነው፡ መለኮታዊ እቃዎች ናቸው። ልዩ ናቸው፤ እነሱን መቀበል እና መስጠት በእውነት መለኮታዊ ስጦታ እና ከሰው በላይ ነው።
7. በመንፈስ የሚመራ ከሃሳብ የጸዳ ልብ ከወደፊት ህይወት በፊትም እውነተኛ መቅደስ ይሆናል፤ ምክንያቱም በውስጡ ያለው ነገር ሁሉ በመንፈሳዊነት የተገነዘበ እና የተነገረ ነው። እንደዚህ አይነት ልብ ያላደረገው ማን ነው፣ ለሌሎቹ በጎነቶች ምስጋና ይግባውና፣ ለመለኮታዊው ቤተመቅደስ ግንባታ አስፈላጊ ድንጋይ ነው፣ ነገር ግን ቤተመቅደስ አይደለም፣ እና የመንፈስ ቅዱስ አገልግሎትን አያከብርም።
8. የማይበሰብስ ሰው ያለ እርጥበት ተፈጥሯል እና በዚህም የተነሳ ይነሳል። ተለዋዋጭ እና የማይለወጥ ነው። ሰው ለመለወጥ ወይም ላለመቀየር በራሱ ፈቃድ የመወሰን ስልጣን ነበረው፤ በራስ ፈቃድ ሰው በተፈጥሮ የማይለወጥ ሊሆን አይችልም፤ ይህ በማይለወጥ ጸጋ እግዚአብሔርን የመምሰል ዋጋ ነው።
9. ሙስና የሥጋ መወለድ ነው፤ የተረፈውን መብላትና ማባረር፣ መበሳጨትና መተኛት የአውሬዎችና የቤት ከብቶች ተፈጥሯዊ ባሕርያት ናቸው። በአለመታዘዝም እነዚህን ንብረቶች አግኝተናል በዚህም ከብት ሆነን፤ ከእግዚአብሔር ከተሰጠን ከራሳችን ንብረት ወደቅን፤ ምክንያታዊ ስንሆን እንደ እንስሳ መለኮት ሆነን እንደ አውሬ ሆንን።
10. ገነት ሁለት ነው፡ አስተዋይ እና መንፈሳዊ፡ ማለትም በኤደን ያለችው እና የጸጋው አንድ ናት።
11. ጊዜያዊው ማለትም የሚበላሽ ፍጥረት በመጀመሪያ እንዲህ አልነበረም ይባላል። ከዚያም ተበላሽታ በጥፋትና ከንቱነት በታች ወደቀች፤ ነገር ግን በፈቃዱ አይደለም፤ ነገር ግን በፈቃዱ አይደለም፤ ነገር ግን በፈቃዱ አይደለም፤ ነገር ግን "በተስፋ" ስላስገዟት (ሮሜ 8፡20) የሚጠፋው አዳም ይታደሳል። አንድ ሰው በራሱ አድሶ ሲቀድሰው፣ በዚህ ጊዜያዊ ሕይወት በሚጠፋ አካል ውስጥ ቢመላለስም፣ ፍጥረትን አድሶታል፣ ነገር ግን ገና ከመበስበስ አላወጣውም። አንዳንዶች ፍጥረትን ከሙስና ነፃ መውጣቱን ለበጎ ለውጥ ሲሉ ሌሎች ደግሞ የአስተዋዮች ሙሉ ለውጥ ይሉታል። በቅዱሳት መጻሕፍት ውስጥ ለመረዳት የማይቻሉ ነገሮችን ቀላል እና አጭር በሆነ መንገድ ማስተላለፍ የተለመደ ነው።
12. ጸጋን የተቀበሉት ጸንተው በመንፈስ እንደ ፀነሱ ናቸው፤ ወይ በውድቀት መለኮታዊውን ዘር ይጥላሉ ወይም የእግዚአብሔር መበለቶች ይሆናሉ፣ በውስጣቸው ከተደበቀው ጠላት ጋር ይተባበራሉ። በፍትወት ተግባር ጸጋ ከእነርሱ ይለቃል፣ እና በኃጢአተኛ ድርጊቶች ሙሉ በሙሉ ይተዋቸዋል። ስሜትንና ኃጢአትን የምትወድ ነፍስ ጸጋዋን አጥታ ከእርሷ ወድቃ መበለት ሆና የሥጋ ምኞት ማደሪያ ሆናለች – የአጋንንት ይቅርና – አሁን እና በሚመጣው ምዕተ-አመት።
13. ድፍረት እና ምህረት ብቻ ክፋትን ወደ ጸጥታ እና የዋህነት ሊለውጡት ይችላሉ። ድፍረት የነፍስ ከተማን በዐውሎ ነፋስ ፣ እና ምህረት ፣ የውስጥን ለመውሰድ የሚፈልጉትን የጠላቶችን ውጫዊ ተንኮል ያሸንፋል ።
14. ብዙዎቹ ትእዛዛትን የሚጠብቁ እየገሰገሱ ነው ብለው ያስባሉ፣ ነገር ግን ከተማ ሳይደርሱ፣ ውጭ ይቀራሉ። ከመልካም ምግባሮች ጎን ለጎን የሚሄዱትን መጥፎ ድርጊቶች በሚስጥር ተቀብለው ከንጉሣዊው እና ከቀጥተኛው መንገድ አፈንግጠዋል፣ ስለዚህም ጥረታቸው ከንቱ ነው። ምክንያቱም ትእዛዛቱ የራስን እፎይታ ወይም ከአቅም በላይ የሆነ ስራ አይፈልጉም ነገር ግን እግዚአብሔርን የሚያስደስት ሃሳብ እና የእግዚአብሔርን ፈቃድ መሻት ብቻ ነው። ይህ ሲጎድል፣ እንዲህ ዓይነቱ ሥራ ከንቱ ነው፣ ምክንያቱም – መጽሐፍ እንደሚል – የጌታን መንገድ አያስተካክሉም፤ እና እያንዳንዱ ስራ በምን ዓላማ እንደተሰራ እራስዎን መጠየቅ አለብዎት።
15. በልባችሁ ያሉትን ትእዛዛት እየፈፀሙ ጌታን በመንገድዎ ላይ ፈልጉት። መጥምቁ ዮሐንስ የጌታን መንገድ እንዲያዘጋጅ እና መንገዱም እንዲስተካከል ሲያዝ ስትሰሙ (ማር። ልብ ካልተስተካከለ በትእዛዛት እና ያለ ኃጢአት መስራት በቀና መንገድ መሄድ አይቻልም።
16. በትርና በትር (መዝ 22፡4) የሚለውን የትንቢት ቃል በቅዱሳት መጻሕፍት ስትሰሙ ይህ ስለ ፍርድና ስለ መገዛት በሥነ ምግባርም ስለ መዝሙረ ዳዊትና ጸሎት መነገሩን እወቅ። ጌታ በቅጣት በትር ሲፈርድብን እንድንመለስ ያደርገናል። በእኛ ላይ የሚነሱትን በድፍረት የመዝሙር ዘንግ ስንቀጣ፣ እራሳችንን በጸሎት እናረጋግጣለን። እንግዲህ በትሩና በትር በኖቲክ ሥራ እጅ ውስጥ ካለን እንቀጣውና ቅጣትን እንቀበል፣ እራሳችንን በፕሮቪደንስ ሥር እስክንገኝ ድረስ ከአሁኑም ሆነ ከወደፊት ፍርድ ሙሉ በሙሉ እናመልጣለን ።
17. ትእዛዛትን የሚጠብቁ ሁሉን ሁሉን ያካተተው የእግዚአብሄርን የማስታወስ ትእዛዝ ከሁሉ የላቀ ትኩረት መስጠት አለባቸው፣ እሱም “አምላክህን እግዚአብሔርን ሁል ጊዜ አስብ” (Dt 8፡18)። በእርሱ የጠፉ ደግሞ በእርሱ ሊድኑ ይችላሉ። መርሳት በመጀመሪያ የእግዚአብሔርን ትውስታ አጠፋው ፣ ትእዛዛቱን ጨለመ እና ሰውን ከመልካም ነገር ሁሉ ራቁቱን ተወው።
18. መንፈሳዊ ተዋጊ መነኮሳት የመጀመሪያ ክብራቸውን የሚደርሱባቸው ሌሎች ሁለት ትእዛዛት አሉ እነሱም መታዘዝ እና ጾም። ሳይጠበቁ ሲቀሩ ኃጢአት ሁሉ በሰው ዘር ውስጥ ይገባል። በመታዘዝ የእግዚአብሔርን ትእዛዛት የሚጠብቁ በፍጥነት ወደ እግዚአብሔር ያርጋሉ፤ በጾም እና በጸሎት የሚሠሩት፣ ይበልጥ ቀስ ብለው። በትእዛዛት ለእግዚአብሔር መታዘዝን መጠበቅ ለጥቂቶች ይቻላል፤ በታላላቅ መንፈሳዊ ተዋጊ መነኮሳት ውስጥም ቢሆን በጭንቅ ነው።
19. “የሕይወት መንፈስ ሕግ” (ሮሜ 8፡2) እንዳለ ሐዋርያው በልብ ይሠራል፣ ይናገራል፣ የፊደል ሕግ ግን በሥጋ ይሠራል። የመንፈስ ሕግ አእምሮን ከኃጢአትና ከሞት ሕግ ነፃ ያወጣል፣ የደብዳቤው ሕግ ደግሞ ሕግን የሚጠብቅና ሥጋዊ የሚያስብ፣ ትእዛዛትንም የሚጠብቅ ፈሪሳዊ ያደርጋል።
20. የሁሉም ትእዛዛት ስብስብ፣ በመንፈስ የተቀናበረ እና የታዘዘ፣ ሰውን እንደ መንፈሳዊ እድገቱ ፍጹም ወይም ፍጽምና የጎደለው አድርጎ ያቀርባል። ትእዛዛቱ እንደ አካል ናቸው፤ በጎነት፣ እንደ ጥሩነት ልማድ፣ አጥንቶች ናቸው፤ እና ጸጋ ትእዛዛትን ለመፈጸም አካልን የምትመራ እና የምታንቀሳቅስ ሕያው ነፍስ ናት። በክርስቶስ የማደግ ቸልተኝነት ወይም ፍላጎት አንድ ሰው ልጅ መሆኑን ወይም ቀድሞውንም ጎልማሳ መሆኑን ያሳያል፣አሁንም ሆነ በሚመጣው ዘመን።
21. አካልን በክርስቶስ ትእዛዛት መመገብ የሚፈልግ ሁሉ የእናትነት ጸጋ ያለውን ምክንያታዊ እና ንጹህ ወተት መፈለግ አለበት። በእርሱም ክርስቶስን የሚፈልግ እና በእርሱ ማደግ የሚፈልግ ሁሉ ይመገባል። ወተት ወይም ጥበብ ለእድገት መብልን ትሰጣለች፡ ከጡትዋ በክርስቶስ ልጆችን ትሞቃለች እና ለመንጻት የደስታዋን ማር ወደ ፍፁም ትሰጣለች። ሰሎሞን “ከምላስህ በታች ማርና ወተት አለ” (ሐዋ 4፡11) ይላል። ሰሎሞን እንደተናገረው ወተት የመመገብ እና የማደግ ኃይል አለው፣ እና ማር ደግሞ የመንጻት ኃይል አለው። ታላቁ ሐዋርያም የምግቡን ጥንካሬ በመለየት፡- "እኔ ጠጣኋችሁ ወተት እንጂ ጠንካራ መብል አይደለም" (1ቆሮ። 3፡1-2) ይላል።
22. የትእዛዙን ቃል ከትእዛዛቱ ውጭ የሚፈልግ እና በመመሪያም ሆነ በማንበብ ሊያገኛቸው የሚፈልግ ሰው በእውነት ቦታ ላይ ጥላ እንደሚመስለው ሰው ይመሳሰላል። የእውነት እውቀት ከእውነት ተካፋይ ለሆኑ ሰዎች ይሰጣል። በእውነት ያልተሳተፈ እና የማያውቅ ሰው እውቀትን ሲፈልግ በሞኝነት ጥበብ ውስጥ ያገኘዋል፤ ምንም እንኳን አንዳንድ ጊዜ በእውነት እውቀት ቢመኩም መንፈስ የሌላቸው እነዚህን ሰዎች ሐዋርያው (1ኛ ቆሮ 2፡14) አእምሮአውያን ብሎ ጠርቷቸዋል።
23. የሰውነት ዓይን ፊደላትን እንደሚመለከት እና የተፃፈውን ትርጉም እንደሚረዳ ሁሉ አእምሮም ሲነጻ እና የመጀመሪያ ክብሩ ሲደርስ ወደ እግዚአብሔር ይመለከታል እና መለኮታዊ እውቀትን ከእሱ ይቀበላል፤ መንፈስም በመጽሐፍ ፈንታ፥ አእምሮና አንደበትም በሸንበቆ ፋንታ፡ " አንደበቴ" ይላል መዝሙረኛው (መዝ 44፡2) በቀለም ፈንታ ብርሃን ነው። ስለዚህም ሀሳቡን በብርሃን ውስጥ በማጥለቅ እና በብርሃን በመሙላት፣ በሚያዳምጡ ሰዎች ንጹህ ልብ ውስጥ ቃላትን ይጽፋል። ከዚያም የተነገረውን ትረዳለህ፡- ምእመናን ከእግዚአብሔር እንዲማሩ እግዚአብሔርም እንደ ነቢዩ በመንፈስ ሰውን ማስተዋሉን እንደሚያስተምር (ዮሐ 6፡45፤ መዝ 93፡10)።
24. የትእዛዛት ህግ በቀጥታ በልብ ውስጥ የሚሰራ እምነት ነው። ትእዛዛት ሁሉ ከእርሷ ይወጣል እና ነፍሳትን ያበራሉ፤ እና በነፍስ ውስጥ የሚሰራው የእውነተኛ እምነት ፍሬዎች እነዚህ ናቸው፡ ጽናት እና ፍቅር እና በመጨረሻም በእግዚአብሔር የተሰጠ ትህትና የፍቅር መጀመሪያ እና ማረጋገጫ።
25. ለፍጥረታት ማታለል የሌለበት ክብር ስለሚታየው እና ስለማይታየው ዓለም እውነተኛ እውቀት ነው: የሚታየው፣ ማለትም፣ አስተዋይ፤ እና የማይታየው፣ ማለትም፣ ልቡናዊ እና ምክንያታዊ፣ ምሁራዊ እና መለኮታዊ።
26. የኦርቶዶክስ ከፍተኛ ደረጃ በንጽሕና ውስጥ ያሉትን ሁለቱን የእምነት ዶግማዎች ማለትም ሥላሴ እና ሁለትነት በማሰላሰል እና በንጽሕና በማወቅ፡- ሥላሴን በኅብረት ውስጥ ያለ ግራ መጋባትና አለመከፋፈል ማሰላሰል እና ማወቅ እና የክርስቶስን የባሕርይ ኹለትነት በአንድ ሃይፖስታሲስ ማለትም አንድያ ልጁን በሁለት ባሕርይ መናዘዝና በተዋሕዶ ሳይገለጽ በሁለት ባሕርይ መመስከርና በመዋዕለ ሥጋዌ መመስከርን ያጠቃልላል። ፍቃዶች፣ መለኮታዊ እና ሰው።
27. ትውልድ፣ መወለድና ሰልፍ ሦስቱ የማይለዋወጡ እና የማይለዋወጡት የቅድስት ሥላሴ ባህሪያት ናቸው፣ በቅድስና የምንናዘዛቸው። አብ ያልተወለደ እና መጀመሪያ የሌለው ነው፤ ወልድ ተወልዶ አብሮ ጀማሪ ነው፤ እና መንፈስ ቅዱስ ከአብ ወጥቶ ዮሐንስ ደማስሴን እንዳለው በተዋሃዱ ወልድ ተሰጥቷል።
28. በመንፈስ ትእዛዛትን ከጠበቅን እና ወደ ሞተ እና ንቁ እምነት ካላዘንንን፣ በክርስቶስ ካለው ህያው እና ንቁ እምነት ብንመለስ ለድነት የጸጋ እምነት ብቻ በቂ ነው። ምእመናን በክርስቶስ በሚሠራው እምነት መሠረት መኖር በቂ ነውና። ዛሬ ድንቁርና ፈሪሃ ቅዱሳንን ያስተማረው የሞተ እና የማይሰማ እምነት እንጂ የጸጋ እምነት አይደለም።
29. ሥላሴ በአንድነት የማይከፋፈልና የማይለዋወጥ ስለሆነ ቀላል አንድነት ነው። እግዚአብሔር ሦስትዮሽ ነውና፥ ግብዞችም ሁሉ እርስ በርሳቸው ሳይታወክ ጸንተው ይኖራሉ።
30. እግዚአብሔር በነገር ሁሉ ሥላሴ በመባል ይታወቃል እና የማይገረዝ ነውና በሁሉም ቦታ ሥላሴ ይባላል። እርሱ በወልድ በመንፈስ ቅዱስ የሁሉንም ደጋፊ እና አቅራቢ ነው፣ እና ከሌሎች አካላት ውጭ ስለ እርሱ ብቻ አልተነገረም። ስሙም እንደዚህ ነው የሚታወቀው።
31. በሰው ውስጥ አእምሮና ንግግር መንፈስም አለ። ከዚህም በተጨማሪ አእምሮ ከቃሉ ውጭ ወይም ቃል ከመንፈስ በቀር በፍጹም አይደለም። አንዱ በሌላው ውስጥ እና በራሱ ውስጥ ነው። አእምሮ በቃሉ ይናገራል ቃሉም በመንፈስ ይገለጣል። ስለዚህ ሰው በራሱ ውስጥ የማይገለጽ የማይገለጽ እና የማይታወቅ የሥላሴን ምስል ይሸከማል ማለት ይቻላል ይህ ደግሞ ሰው በአምሳሉ መፈጠሩን ባጭሩ ያረጋግጣል።
32. አእምሮ አብ ነው፣ ቃል ወልድ ነው መንፈስ ቅዱስም በእውነት መንፈስ ነው፤ እግዚአብሔርን የተሸከሙት አባቶች እጅግ በጣም አስፈላጊ፣ ቅዱስ እና ከተፈጥሮ በላይ የሆነ ሥላሴ፣ አንድ አምላክ በሦስት ሀይማኖቶች ውስጥ በዶግማዎቻቸው ያስተምራሉ፣ ይህም እውነተኛ እምነት እና የተስፋ መልሕቅ ይሰጠናል። አንድ እግዚአብሔርን ማወቅ በቅዱሳት መጻሕፍት መሠረት ያለመሞት ሥር ነው፣ እና የሥላሴ አንድነትን ግዛት መረዳት ትልቁ ፍትህ ነው። ወይም የወንጌል ሀረግ እንደዚህ ሊረዳ ይችላል፡- “እውነተኛ አምላክ ብቻ የሆንህ አንተን – ማለትም አምላክ በሦስት ሐይማኖቶች የላክኸውንም ኢየሱስ ክርስቶስን ያውቁ ዘንድ ይህች የዘላለም ሕይወት ናት” (ዮሐ። 17፡3) በሁለት ባሕርይና ፈቃድ።
33. ለክፋት የተለያዩ ስቃዮች ለበጎም ሽልማቶች የተለያዩ ናቸው። ሁሉም ስቃዮች በገሃነም ውስጥ ናቸው፣ ቅዱሳት መጻሕፍት እንደሚሉት፣ “በጨለማና በጨለማ ምድር፣ በዘላለም ጨለማ አገር” (ኢያ 10፡22)፣ ኃጢአተኞች ከፍርድ በፊትም በሚኖሩበት እና በአረፍተ ነገር እንደገና የሚመለሱበት። “ኃጢአተኞች ወደ ገሃነም ይመለሱ” (መዝ። 9፡18) እና “ሞት ይመግባቸዋል” (መዝ። 48፡15) የሚሉት ቃላት በሚያስፈራው ፍርድ እና ዘላለማዊ ፍርድ የሚሰጠው ምላሽ ካልሆነ ምን ማለት ነው?
34. ሁሉም ፍቃደኝነት፣ እና ሁለንተናዊው የእብደት ጨለማ፣ እና የተድላ ፍቅር፣ እና መንቀጥቀጥ፣ እና አስጸያፊ የኃጢአት ጠረን ወደ እሳት እና ጨለማ፣ ትሎች ባሉበት እና ወደ ታርታር ያመራል። ይህ ሁሉ በኃጢአተኞች ነፍስ ውስጥ እየሠራ ለእነርሱ የለመደው የሥቃይ ቃል ኪዳንና መጀመሪያ ነው።
35. የፍትወት ልማድ የሥቃይ ቃል ኪዳን ነው፣ እና የመልካም ምግባር ተግባር የመንግሥተ ሰማያት ቃል ኪዳን ነው። አዘውትሮ የኃጢአት መገለጥ ልማዶች እንደሚባሉት ትእዛዛት ተግባር መባል እንዳለባቸው ማወቅም አስፈላጊ ነው።
36. ምንም እንኳን ብዙዎች እኩል አይደሉም ብለው ቢገምቱም ሽልማቱ ከክፍያው ጋር እኩል ነው። መለኮታዊ ፍትህ አንዳንዶችን በዘላለም ህይወት እና ሌሎች ደግሞ በዘላለማዊ ስቃይ ይሸልማል። ሁለቱም የአሁን ሕይወታቸውን በመልካምም ሆነ በመጥፎ አሳልፈዋል፣ እንደ ሥራቸውም ዋጋቸውን ያገኛሉ። እና ሽልማቱ የሚሆነው በስሜታዊነት ወይም በጎነትን በመለመዳቸው ላይ ነው።
37. ፍቃደኛ ነፍሳት የእሳት ሐይቆች ናቸው፤ የምኞት ሽታ በውስጣቸው እንደ ተላላፊ ጭቃ ነው። ልከኛ ያልሆነው የሥጋ አለመጣጣም እንቅልፍ የሌለውን ትል ይመገባል፤ እንዲሁም እባቦችን እና እንጉዳዮችን ፣ ተንኮለኛ ፍላጎቶችን ፣ ርኩስ እና መርዛማ ሀሳቦችን እና አጋንንትን ይመገባል። እንዲህ ያለው መንግሥት የዘላለም ስቃይ ቃል ኪዳን ነው።
38. የሥቃይ መጀመሪያ በኃጢአተኛ ነፍሳት ውስጥ ተደብቋል ፣ የመልካም ነገር ቃል ኪዳን በጻድቃን ልብ ውስጥ ተደብቋል። ይሠራሉ እና በመንፈስ ቅዱስ ይገለጣሉ። መንግሥተ ሰማያት መልካም ሕይወት ነው፣ ስቃይ ደግሞ ጥልቅ ስሜት ያለው ሕይወት ነው።
39. “ማንም ሊሠራ የማይችልባት ሌሊት ትመጣለች” (ዮሐ 9፡4) ይላል ጌታ። ወይም በሌላ አነጋገር የክርስቶስ ተቃዋሚው ሌሊትና ጨለማ ነው፤ ያ ነው እና ያ ነው የሚጠራው። ወይም ደግሞ፣ በሥነ ምግባር ትምህርት መሠረት፣ የዕለት ተዕለት ቸልተኝነት ነፍስን ይገድላል፣ ልክ እንደ ጨለማ ከማይሰማ እንቅልፍ ጋር። ሌሊቱ ሰውን ሁሉ እንደሚያንቀላፋ እና የሚገድል የሞት ምሳሌ እንደሆነች፣ የጨለማው ምሽት ደግሞ ኃጢአተኞችን ሙት እና የማይረዱ ያደርጋቸዋል።
40. የዚህ ዓለም ፍርድ የክፉዎችን አለማመን ነው፣ ወንጌል እንዲህ ይላል፡- “ያላመነ ግን ቀድሞ ተፈርዶበታል” (ዮሐ። 3፡18)። ለዚህም ነው ፕሮቪደንስ ስለ መመለሳችን ወይም መመለሳችን ወይም ወደ መልካም ወይም ክፉ ዝንባሌ ስላለን ፍርዱን የሚሰጠው፡- “ኃጢአተኞች ከማኅፀን ወጡ” (መዝ። 57፡4)። የእግዚአብሔር ፍርድ አለማመንን፣ ቅጣትን እና ስራዎችን ይፈርዳል፣ አንዳንዶቹን ይቀጣል፣ሌሎችን ይምራል፣ እና ለሌሎች ዘውዶችን ወይም ዘላለማዊ ስቃይን ይሸልማል። የቀድሞዎቹ ሙሉ በሙሉ ርኩስ ናቸው፤ የኋለኞቹ፣ ታማኝ ቢሆኑም፣ ቸልተኞች ናቸው፣ ለዚህም ነው እግዚአብሔር ለሰው ፍቅር የሚቀጣቸው። በበጎ ምግባራቸው ፍጹም የሆኑት እና እነዚያም ወድቀው ያልተነሱት እያንዳንዳቸው ዋጋቸውን ይቀበላሉ።
41. ተፈጥሮአችን ያለ ነቀፋ ካልተጠበቀ ወይም በመንፈስ ካልነጻ ከክርስቶስ ጋር አንድ አካልና አንድ መንፈስ አሁንም ሆነ ወደፊት ኅብረት ሊሆን አይችልም። በአዲሱ የጸጋ ልብስ ላይ የአረጀውን አምሮት ጥልፍ መስፋት ለመንፈስ ድጋፍ እና አንድነት ሃይል ተገቢ አይደለም።
42. እንደ ስጦታ የተቀበለ እና በመንፈስ ቅዱስ መታደስን ጠብቆ እና እግዚአብሔርን መምሰልን ከተፈጥሮ በላይ በሆነ ጸጋ ያገኘ በክርስቶስ ካለው መልክ ጋር እኩል ክብር ይኖረዋል። እዚህ የሌለው የጸጋ ተካፋይ የሆነ እና በሐዋርያው ቃል መሰረት "የእውቀትና የእውነት መገለጥ" (ሮሜ 2፡20) ከክርስቶስ ጋር አንድ ወይም የክርስቶስ አባል አይሆንም።
43. መንግሥተ ሰማያት እግዚአብሔር ከሠራው ድንኳን ጋር ይመሳሰላል። እንደ ሙሴ ሁለት መሸፈኛዎች አሉት፡ የመጪው ዘመን ዝንባሌ። ወደ ፊተኛይቱም ድንኳን በጸጋ ወደ ተቀደሱት ሁሉ ይገባሉ፣ ወደ ሁለተኛይቱም እንደ ኖቲክ፣ በሥነ መለኮት ምሥጢር በሥላሴ መንገድ ያገለገሉ፣ የተቀደሱ ናቸው፤ በሥላሴም ኢየሱስ አማላጅ፣ የመጀመሪያ አገልጋይና ሊቀ ካህናት ሆነው፣ ወደ ሠራው ድንኳን ገብተው ከከዋክብት ይልቅ ያበራሉ።
44. አዳኙ ብዙ መኖሪያ ቤቶችን ጠራ (ዮሐ 14፡2) ወደ ተለያዩ ዕርገቶች እና መንፈሳዊ እድገቶች እዚያ። መንግሥቱ አንድ ነው፣ በራሱ ውስጥ ግን ብዙ ልዩነቶች አሉት። በውስጡም በበጎነት እና በእውቀት በጸጋ እግዚአብሔርን መምሰል የቻሉ ሰማያትና ምድራውያን አሉ። "አንዱ የፀሐይ ክብር ነው፣ ሌላው የጨረቃ ክብር ነው፣ ሌላው የከዋክብት ክብር ነው። በክብርም አንዱ ኮከብ ከሌላው ይለያል” (1ቆሮ 15፡41) ይላል መለኮታዊው ሐዋርያ ምንም እንኳን ሁሉም በአንድ መለኮታዊ ጠፈር ውስጥ ያበራሉ።
45. ሰው ከሞላ ጎደል ከመላዕክት ጋር አብሮ የሚኖር እና የማይበሰብስ ይሆናል አእምሮን በእንባ አንጽቶ ነፍስን በመንፈስ ቅዱስ ሲያስነሳ ፣ስጋን አስገዝቶ ለማስተዋል ሲያስገዛ እና ከጭቃ የተፈጠረውን ሰዋዊ ማንነቱን ወደ ብሩህ እና እሳታማ መለኮታዊ ውበት ሲለውጥ። የሰውነት አለመበላሸቱ የቀልዱ እና የጭካኔው መቀነስ ነውና።
46. የማይጠፋው አካል ምንም እንኳን ቀልድ ባይኖረውም ጨካኝ ባይሆንም ከሳይኪክ መንፈሳዊ የሆነ ቢሆንም አሁንም ምድራዊ ነው፤ በእግዚአብሔር እይታ ረቂቅነት ምድራዊና ሰማያዊ ይሆናል። በመጀመሪያ እንደተፈጠረ እንዲሁ በጸጋ እግዚአብሔርን በመምሰል ተካፋይ በሆነው የእግዚአብሔር ልጅ መልክ ሊቀርብ ትንሳኤ ይሆናል።
47. የዋሆች አገር መንግሥተ ሰማያት ነው ወይም የእግዚአብሔር ልጅ መለኮታዊ-ሰው ሕይወት ነው፣ ወደ ገባንበት ወይም እየገባንበት ያለንበት እና የታደስንበት፣ በጸጋ የልደት ልጅነትንና በትንሳኤውን መታደስን ተቀብለናል። እና ደግሞ፣ መለኮት ተፈጥሮ የተቀደሰች ምድር ነው፣ ወይም ምናልባት ለመሬቶች እንደ ክብራቸው የጸዳችው ምድር ነው። ወይም በሌላ አረዳድ፣ በእውነት ቅዱሳን የሚወርሷት ምድር፣ ከአእምሮ ሁሉ በላይ የሆነች፣ የጻድቃን ትውልድ የሚኖርባት፣ በዚያ ያለው ምንም የማይረብሽባት፣ የዓለም መለኮታዊ ሰላም ጸጥታ ናት።
48. የተስፋው ምድር ከክፉ ምኞት የጸዳች፣ ወተትና ማር የምትፈስ፣ ማለትም የመንፈስ ደስታ የጸዳች ንጽሕት ናት።
49. በሚመጣው ዘመን ቅዱሳን መንፈስ ቅዱስ የሚሰጠውን ቃል እርስ በርሳቸው በስውር ይነግሩታል።
50. እግዚአብሔር እንዴት እንደፈጠረን እስካላወቅን ድረስ ኃጢአት ምን እንዳደረገን አናውቅም።
51. በክርስቶስ ወደ ሙላት የደረሱት ተመሳሳይ መንፈሳዊ ዘመን ላይ ደርሰዋል።
52. የሚሰሩትም ሽልማቱን ያገኛሉ። ነገር ግን መጠኑ ወይም ጥራቱ፣ ማለትም፣ የሽልማቱ መለኪያ፣ በተሸለሙት ሰዎች ደረጃ እና ደረጃ ላይ የተመሰረተ ነው።
53. ቅዱሳት መጻሕፍት እንደሚናገሩት መንፈሳውያን ማለትም ከመላእክት ጋር የሚተካከሉ፣ በጸጋ ከእግዚአብሔር ጋር ስለሚመሳሰሉ የማይበሰብሱ እና ቅዱሳን የክርስቶስ “የትንሣኤ ልጆች” (ሉቃስ 20፡36) ይሆናሉ።
54. በሚመጣው ምዕተ-አመት መላእክት እና ቅዱሳን ብዙ ስጦታዎች ስላላቸው መልካም መመኘትን ፈጽሞ እንደማያቋርጡ እና ይህም ምኞት በእነሱ ውስጥ ፈጽሞ እንደማይዳከም ይነገራል። በዚያ ክፍለ ዘመን በጎነት አልቀነሰም ወይም ወደ ኃጢአት የሚለወጥ አልነበረም።
55. የክርስቶስን የቁመት ምሳሌ በመያዣ የተቀበለውን ፍጹም ሰው ቍጠሩት። በሚመጣው ምዕተ-አመት ፍጹም ሰው በጸጋ እግዚአብሔርን በሚመስል ኃይል ይገለጣል።
56. እዚህ በበጎነት መንፈሳዊ ደረጃን ያገኘ ሰው በሚመጣው ምዕተ-አመት ልክ እንደ እርሱ በጸጋ ከእግዚአብሔር ጋር ተመሳሳይ ክብር እና መመሳሰል ይኖረዋል።
57. እውነተኛ ክብር እውቀት ነው፣ ወይም እንደ እግዚአብሔር መንፈሳዊ እይታ፣ ወይም አንዳንድ ዶግማዎችን መረዳት እና የእውነተኛ እምነት እውቀት ነው።
58. መደነቅ የነፍስ ሀይላትን ወደ ሚታወቀው መለኮታዊ ክብር ከፍ ማድረግ ነው። ወይም እንደዚህ፡- ፍርሃት በብርሃን ውስጥ ለሚኖረው ወሰን የለሽ ኃይል ንጹህ እና ሙሉ ጉጉ ነው። መነጠቅ የነፍስ ኃይላትን ብቻ ሳይሆን የስሜት ሕዋሳትን ወደ ሰማያት ከፍ ማድረግ ነው። ታላቅ ግለት የመልካም ምኞትን የሚቀሰቅስ መንፈሳዊ ስካር ነው።
59. በመንፈስ ውስጥ በእውነት ሁለት መነጠቅዎች አሉ፡ የልብ እና የከፍታ። የመጀመሪያው የሚፈጠረው ገና በመብራት ላይ ባሉ ሰዎች ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ በፍቅር ፍፁም በሆኑት ነው። እና ሁለቱም በእውቀት ውስጥ የሚሰሩ፣ ስሜቶችን ከእሱ ይለያሉ። መለኮታዊ መነጠቅ ከተፈጥሯዊ ችሎታዎች ለተሻሉ ነገሮች የመንፈስ መሻት ነውና፤ እና በዚህ ናፍቆት ምክንያት የውጭው እይታ ይጠፋል።
60. የአስተሳሰብ መንስኤ እና ጅምር የሚመጣው ነጠላ እና ቀላል ትውስታ በኃጢአት መተላለፍ በሰው ውስጥ መከፋፈሉ ነው። ለዛም ነው የእግዚአብሔር መታሰቢያም ጠፋ፣ እና ቀላል ማህደረ ትውስታ ውህድ የሆነው እና ምንም እንኳን አንድ አይነት ቢሆንም ፣ እሱ የተለያየ ሆነ ፣ እና ለዚህ ነው የሚጠፋው።
61. ፈውስ የመጀመሪያው ትውስታ ከአጥፊ ትውስታ ተንኮለኛ ሀሳቦች ወደ ቀድሞው ቀላልነት መመለስ ነው። የኃጢያት መሳሪያ የሆነው አለመታዘዝ በነፍስ ውስጥ ያለውን የመልካምነት ቀላል ትውስታን ብቻ ሳይሆን ኃይሉን ሁሉ አበላሽቶ የመልካም ምግባራትን ተፈጥሯዊ ፍላጎቶች አደበቀ። ነገር ግን በማያቋርጥ ጸሎት የተረጋገጠው የእግዚአብሔር መታሰቢያ የነፍስን ትዝታ በእውነት ፈውሶ ከተፈጥሮ ወደ ሌላ ነገር ከፍ ያደርጋታል፣ ከመንፈስም ጋር ያዋህዳታል።
62. የፍትወት መንስኤዎች የኃጢአት ሥራዎች ናቸው፤ የሃሳቦች መንስኤዎች፣ ፍላጎቶች፤ የቅዠት፣ ሀሳቦች፤ የማሰላሰል፣ የማስታወስ ችሎታ፤ የማስታወስ፣ የመርሳት፤ እና መርሳት ድንቁርናን ይወልዳል፤ የድንቁርና መንስኤ ስንፍና ነው፣ ስንፍና ደግሞ መሻትን ይወልዳል፤ ጭንቀት የተዘበራረቀ እንቅስቃሴ እናት ናት፤ የተዘበራረቀ እንቅስቃሴ የድርጊት ውጤት ነው፤ እና ድርጊት ምክንያታዊ ያልሆነ የክፋት ፍላጎት እና አስተዋይ ከሆኑ ነገሮች እና ስሜቶች ጋር መያያዝ ነው።
63. በነፍስ ምክንያታዊ ክፍል ውስጥ ሀሳቦች ይሠራሉ፤ ለቁጣ በተጋለጠው የአራዊት ስሜት፤ በፍላጎት፣ የመጥፎ እንስሳ ሥጋዊ ፍላጎት ትውስታ፤ በእውቀት፣ ምናባዊ ምናብ፤ እና ነጸብራቆች በአእምሮ ውስጥ ይሠራሉ እና ያበራሉ።
64. ተንኮለኛ አስተሳሰቦች ብቅ ማለት የወንዝ ፍሰትን ያስታውሳል። ከእነሱ ጋር ቅስቀሳ ይመጣል፤ በማስቆጣት፣ በኃጢአት ፈቃድ፣ እንደ ጎርፍ የሚያናውጥ ልብንም የሚያጥለቀልቅ ነው።
65. ጥልቅ ጭቃ ማለት እርጥበታማ ጣፋጭነት ወይም የዝሙት ርኩሰት ወይም ደግሞ ሸቀጦችን የማግኘት ሸክም ማለት ነው። በነሱ የተጨናነቀው አእምሮ በሃሳብ ተግባር ወደ ተስፋ መቁረጥ አዘቅት ውስጥ ዘልቆ ይገባል።
66. ቅዱሳት መጻሕፍት ብዙ ጊዜ ቃላትን ሐሳብ (ነገሮችን ለመሰየም) ብለው ይጠሩታል እና በተቃራኒው ደግሞ የሃሳቦችን ቃላት ይጠራሉ። ይህ የሆነበት ምክንያት በራሳቸው ነገሮች አይደሉም፣ ነገር ግን በነገሮች የሚታዩ እና የተወሰነ መልክ አላቸው፤ ስለዚህ ቅስቀሳው ግልጽ እና ለመረዳት የሚያስቸግር ይሆናል።
67. ሀሳቦች የአጋንንት ቃላት እና የስሜታዊነት ቀዳሚዎች ናቸው፣ እና ቃላት እና ሀሳቦች የስራ ቀዳሚዎች ናቸው፤ ተጓዳኝ ሀሳቦችን ሳይቀበሉ ጥሩ ወይም መጥፎ ስራ ለመስራት የማይቻል ስለሆነ። አስተሳሰብ ስለ አንዳንድ ነገሮች የማይታይ ቅስቀሳ እንቅስቃሴ ነውና።
68. የራሳቸው የሆነ ነገር ትክክለኛ ሀሳቦችን ያመነጫል ፣ እና የአጋንንት ማስቆጣት ክፉዎችን ያመነጫል። ተፈጥሯዊ ቃላት እና ሀሳቦች ሲነፃፀሩ ከተፈጥሮ እና ከተፈጥሮ በላይ ከሆኑ ይለያሉ።
69. ሀሳቦች በቅጽበት ሊለወጡ ይችላሉ፡ ተፈጥሯዊ ተፈጥሯዊ ያልሆኑ እና ተፈጥሯዊ ያልሆኑ ከተፈጥሮ በላይ ይሆናሉ። ሀሳቡ ራሳቸው አንዳንዶቹን ወደ ሌሎች ማለትም ፍጥረታዊው ወደ አጋንንት እና ማስቆጣትን ወደ ፍጥረታዊ አስተሳሰብ እንዲቀይሩ ያደርጋቸዋል። መለኮታዊ ሀሳቦች ተፈጥሯዊ እና ከተፈጥሮ በላይ የሆኑ ሀሳቦችን ያመነጫሉ። እንደ አራቱ የአስተሳሰብ መነሻ ምክንያቶች እያንዳንዱ ሃሳብ ወደ ሌላ ተመሳሳይነት ይቀየራል።
70. ሀሳቦችን እንደሚቀድሙ፣ሀሳቦች ከቅዠት እንደሚቀድሙ፣ከፍላጎት ምኞት እንደሚቀድሙ እና ፍትወት ከአጋንንት እንደሚቀድሙ ያውቃል። እርስ በርሳቸው የተሳሰሩ እና መታወክ በሚፈጥሩ ተንኮለኛ መናፍስት መካከል ሰንሰለት እና ስርዓት ይመሰርታሉ። ሆኖም ግን፣ ለሰዎች እንግዳ የሆነ እና ለሰዎች የማይገባ ነገር ሁሉ በራሱ አይነሳም፣ ነገር ግን በአጋንንት ድርጊት ነው። ያለ ድብቅ የአጋንንት ኃይል የሃሳብ ቅስቀሳ አይነሳም ወይም ቅዠት ጣዖትን አያደርግም፣ ምኞትም አይሰራም። ሰይጣን ወድቆ ቢሰበርም በእኛ ስንፍና እየበረታ ራሱን በእኛ ላይ ከፍ ያደርጋልና።
71. አጋንንት በአዕምሯችን ውስጥ ምስሎችን ያመነጫሉ ወይም ይልቁንም እነሱ ራሳቸው በምን ዓይነት ስሜታዊነት እንደሚቆጣጠሩን እና በእኛ ውስጥ እንደሚሠሩ ላይ በመመስረት የተወሰነ ቅርፅ ይይዛሉ። ስሜትን ለምደናል ለዚህም ነው አጋንንት በአዕምሯችን ውስጥ የተለያዩ ምናቦችን የሚፈጥሩት። ሦስት የነፍስ ኃይላት ስላሉ ምናብ የመናፍስትን ገጽታ በሦስት ዓይነት ይለውጠዋል። ነፍስ የፍላጎት ኃይል አለው፣ ለቁጣ የተጋለጠ እና ምክንያታዊ ኃይል፤ ለዚህም ነው ምናብ አጋንንትን ወፎች፣ አውሬዎችና የቤት እንስሳት አድርጎ የሚወክለው። በነፍስ ሦስት ዋና ዋና ኃይሎች ላይ፣ ሶስት ዋና ስሜቶች ሁልጊዜ ይነሳሉ፣ እና ነፍስ በጣም ወደሚመራበት ስሜት፣ አጋንንቶች እንደዚህ አይነት ቅርፅ ያዙ እና እራሳቸውን በእንደዚህ አይነት መልክ ያቀርባሉ።
72. የጣፋጭ ደስታ አጋንንቶች ብዙውን ጊዜ እንደ እሳት እና እንደ ፍም ፍም ይመጣሉ። ተድላ ወዳድ መናፍስት የፍላጎት ኃይልን ያቃጥላሉ፣ ለቁጣ የተጋለጠውን ያነሳሳሉ እና ምክንያታዊነትን ይረብሻሉ፣ ነፍስን ያደበድባሉ። የእሳቱ መንስኤ፣ ብጥብጥ እና መደናገጥ የደስታ ፍቅር ስሜት ነው።
73. የፍትወት ሌሊት የድንቁርና ጨለማ ነው። ወይም ደግሞ፡ ሌሊቱ የስሜታዊነት መወለድ፣ የጨለማው ልዑል አገዛዝ ጊዜ ነው።
74. ስሜቶቹ ሲሰሩ፣ አንዳንድ ሀሳቦች መጀመሪያ ይመጣሉ እና ሌሎች ደግሞ ይከተሏቸዋል። በመጀመሪያ የቅዠት ሐሳቦች ይመጣሉ፣ ከእነሱ በኋላ ምኞት፤ የሥጋ ምኞትም በአጋንንት ፊት ይመጣሉ፥ አጋንንትም የፍትወት ምኞትን ይከተላሉ።
75. የፍላጎቶች መጀመሪያ እና መንስኤ አላግባብ መጠቀም ነው፤ አላግባብ መጠቀም መንስኤ፣ ማዘንበል፤ ዝንባሌ፣ ልማድ፤ የፍላጎት ፈተና ቅስቀሳ ነው፣ እና ማስቆጣት የሚመጣው ከአጋንንት ነው፣ ፕሮቪደንስ የራሳችንን ፈቃድ እንዲያሳዩን የፈቀደላቸው።
76. ወደ ሞት የሚያደርሰው የኃጢአት መውጊያ መርዝ የነፍስ ለፍትወት ማደሪያ ነው። በፈቃዱ ራሱን ወደ ፍትወት ያዘነበለ የማይንቀሳቀስ እና የማይለወጥ ባሕርይ አለውና።
77. ፍላጎቶቹ የተለያዩ ናቸው፤ እነሱ በአካል እና በሳይኪክ የተከፋፈሉ ናቸው። የሰውነት አካል የሆኑት በመከራና በኃጢአተኛነት የተከፋፈሉ ናቸው፤ የተጎሳቆሉ ሰዎች የሚያሠቃዩ እና የሚያስተምሩ ይሆናሉ፤ ሳይኮሎጂስቶች ግልፍተኛ፣ ፈላጊ እና ምክንያታዊ ተብለው ተከፋፍለዋል። ምክንያታዊ የሆኑት በምናባዊ እና በእውቀት የተከፋፈሉ ናቸው። አንዳንዶቹ በመጎሳቆል ምክንያት በፈቃደኝነት የሚሠሩ ናቸው፣ እና አንዳንዶቹ ያለፈቃድ ናቸው። እና ያልተስተካከሉ ስሜቶች ይባላሉ፣ ወላጆች ግን የተፈጥሮ ጓደኞች እና ንብረቶች ብለው ይጠሩታል።
78. አንዳንዶቹ የሰውነት ፍላጎቶች እና ሌሎች ሳይኪክ ናቸው፤ አንዳንዶቹ የፍላጎት ፍላጎቶች እና ሌሎች ግልፍተኞች፤ አንዳንድ ምክንያታዊ ፍላጎቶች እና ሌሎች የአዕምሮ እና የአስተሳሰብ፤ ግን ተባብረው እርስ በርስ ይሠራሉ። የሥጋዊ ስሜቶች ከፍላጎት ጋር አብረው ይሠራሉ፣ እና ሳይኪኮች ከቁጣዎች ጋር። እና በተጨማሪ ፣ የአስተሳሰብ ፍላጎቶች ከአዕምሮዎች ጋር ፣ እና የማሰብ ችሎታዎች ከአስተሳሰብ እና ከማስታወስ ፍላጎቶች ጋር።
79. ለቁጣ የተጋለጠ የኃይሉ ምኞቶች እነዚህ ናቸው፡- ቁጣ፣ ንዴት፣ ጩኸት፣ ንዴት፣ ንዴት፣ ትዕቢት፣ ንቀት እና ሌሎችም። የፍላጎት ኃይል ፍላጎት፡- አራጣ፣ ርኩሰት፣ ዝሙት፣ አለመቻል፣ አለመርካት፣ ተድላን መውደድ፣ ምቀኝነት፣ ራስን መውደድ፣ ከፍላጎቶች ሁሉ የከፉ። የሥጋ ምኞት፡ ዝሙት፥ ዝሙት፥ ርኩሰት፥ እፍረት የሌለበት ሥራ፥ ግፍ፥ ሆዳምነት፥ አሴዲያ፥ ትዕቢት፥ ጌጣጌጥን መውደድ እና ሌሎችም። የአስተሳሰብ ምኞቶች እነዚህ ናቸው፡- አለማመን፣ ተንኮለኛነት፣ ስድብ፣ ማታለል፣ የማወቅ ጉጉት፣ ድርብነት፣ ስድብ፣ ስድብ፣ ኩነኔ፣ ንቀት፣ ስድብ፣ ግብዝነት፣ ውሸት፣ ስም ማጥፋት፣ የስንፍና ንግግር፣ ማሸማቀቅ፣ መሳለቂያ፣ ማላገጫ፣ ሰውን ደስ ማሰኘት፣ ራስን ከፍ ከፍ ማድረግ፣ መሐላ መስበር፣ እና ሌሎችም ከንቱ ንግግር። የማሰብ ፍላጎት፡ ትዕቢት፣ ትዕቢት፣ ራስን ማመስገን፣ ጠብ፣ ራስን መደሰት፣ ጠብ፣ አለመታዘዝ፣ ቅዠት፣ ፈጠራዎች፣ መመካት፣ ክብር ፍቅር፣ ኩራት፣ የክፋት ሁሉ መጀመሪያና መጨረሻ። የአስተሳሰብ ምኞቶችም እነዚህ ናቸው፡ መንከራተት፡ መሳለቂያ፡ መሰልቸት፡ መደናገር፡ መታወር፡ ክህደት፡ ቁጣ፡ መስማማት፡ ዝንባሌ፡ መለወጥ፡ መለያየት። በአንድ ቃል፣ ሁሉም ከተፈጥሮ ውጪ የሆኑ ክፋቶች ከሶስቱ የነፍስ ኃይሎች ጋር አንድ ሆነዋል፣ ይህም በተመሳሳይ ጊዜ መልካም በተፈጥሮ ይኖራል።
80. ዳዊት እግዚአብሔርን በአድናቆት ይጮኻል፡- “ዕውቀትህ ለእኔ ድንቅ ነው” (መዝ 138፡6)። እኔ አልገባኝም፣ እንደ ኃይለኛ እና የማይታወቅ፤ ደካማ ምክንያቴን እና ጥንካሬዬን አሸንፍ። ሰው ደግሞ የአካሉን ሕገ መንግሥት ሊረዳው በማይችልበት ጊዜ ስለ እግዚአብሔር እውቀት ምን እንላለን?
81. የተፈጥሮ ሕጎች በአባላት መካከል የሚሠሩ ማገናኛዎች ምልክቶች ናቸው። የንብረታችን በርካታ መገለጫዎች በመሆናቸው በመካከላቸው ያለው ልዩነት በቃላት ተሰይሟል። ወይም ደግሞ፡ የተፈጥሮ ህግ የእያንዳንዱ ዝርያ እና የእያንዳንዱ አባል ንቁ ኃይል ነው። እግዚአብሔር ፍጥረታትን ሁሉ እንደሚያስተዳድር ነፍስም የአካል ብልቶችን ትመራለች እያንዳንዱንም እንደ ዕጣ ፈንታው ታንቀሳቅሳለች። እዚህ ላይ ወንድ የእግዚአብሔር ተሸካሚዎች ለምን የቁጣ እና የፍላጎት ስሜትን ሥጋዊ ኃይል ወይም አእምሮአዊ ኃይል ብለው እንደሚጠሩት መጠየቅ ተገቢ ነው። መልሱ ይህ ነው፤ የቅዱሳንን ቃል በሚገባ የተረዳ በመካከላቸው ምንም ተቃራኒ ነገር እንደሌለ ያያል። በሁለቱም ሁኔታዎች ቅዱሳን እውነትን ይናገራሉ እናም እንደ አስፈላጊነቱ፣ እነዚህን ኃይላት አሁን በአንድ መንገድ አሁን በሌላ መንገድ ይጠሩታል፣ በእጥፍ ሕልውና ወይም ይልቁንም በአንድነት መኖር። ነፍስ እዚህ ፍፁም ናትና፣ አካሉ ፍጽምና የጎደለው ሳለ፣ ስለሚመገብ እና ስለሚያድግ። ነፍስ ከፍጥረትዋ ጀምሮ ፣ ምክንያታዊ እና መንፈሳዊ የተፈጠረች ስለሆነ ፣ የፍላጎት ኃይል እና የድፍረት ግለት የሚቀሰቅስ ለቁጣ የተጋለጠ ኃይል አላት። ነገር ግን ምክንያታዊነት የጎደለው ቁጣና የከንቱ ምኞት በእርሱ አልተፈጠረም ሥጋም ደግሞ ከእነርሱ ነፃ ነበር። አካል የተፈጠረው የማይበሰብስ፣ያለ ቀልድ ነው፣ከዚህም ምኞትና የአራዊት ቁጣ ይወጣል። ነገር ግን ከበደሉ በኋላ ሰው በማይረዱት እንስሶች መበስበስና እልከኝነት ወደቀ፤ ስለዚህም ቍጣና ምኞት በእርሱ ተነሣ። ለዚያም ነው ሰው የነፍስን ፍላጎት የሚቃወመው፣ የቁጣ አምሮትና የሥጋ ምኞት የበላይ ስለሆነ ነው። ነገር ግን ሙታን ለምክንያታዊነት ሲገዙ ሰው እንደ ነፍስ ምኞት መልካም ማድረግ ይጀምራል። የሥጋ ባሕርይ ከነፍስ ጋር ሲዋሐድና ሲዋሐድ ሰው እንደ እንስሳ ሆኖ ለኃጢአት ሕግ ይገዛና በተፈጥሮ አስፈላጊነት ምክንያታዊነት ያለው ፍጡር እንደ እንስሳ ሰውም እንደ አውሬ ይሆናል።
82. እግዚአብሔር በነፍስ ላይ እፍ አለበት እና ምክንያታዊ ፈጠራት፣ እና ህይወትን እፍ ካለባት፣ መንፈሳዊ አደረጋት፤ እግዚአብሔር ቁጣንና ክፉ እንስሳትን ሥጋዊ ምኞትን ከነፍስ ጋር አልፈጠረም፤ ይልቁንም የምኞት ኃይልንና የመውደድን አቅም አለው። አካልን ሲፈጥር እግዚአብሔር ቁጣን ወይም ምክንያታዊ ያልሆነ ሥጋዊ ምኞትን አላደረገም፤ በኋላ ነው፣ ባለመታዘዝ ሟችነትን እና ሙስና አግኝቶ እንደ እንስሳ ሆነ። የነገረ መለኮት ሊቃውንት እንደሚሉት አካል የተፈጠረው የማይበሰብስ ነው እናም እነዚህም ይነሳሉ፣ ምንም እንኳን አሁን የሚበላሽ ቢሆንም። ሁለቱም የሚበላሹ ሆኑ ይህም ነፍስና ሥጋ ናቸው፤ እና በተፈጥሮ ህግ እርስ በእርሳቸው ስለያዙ እና እርስ በእርሳቸው ስለሚሰሩ፣ ባህሪያቸው ድብልቅ ነበር። ነፍስ፣ ለስሜቶችና በተለይም ለአጋንንት፣ እና ሥጋ፣ ምክንያታዊ ያልሆኑ እንስሳትን በመምሰል በግዛታቸውና በሙስና መገዛታቸው ወደ አንድ ነገር ይመራሉ፣ በዚህም ምክንያት በቁጣና በክፉ ሥጋዊ ምኞት፣ ምክንያታዊ ያልሆነ እና ትርጉም የለሽ እንስሳ ሆነዋል። መጽሐፍም እንደሚለው፡- “ሰው ከማያስተውሉ እንስሳት ጋር ተነጻጽሮ ተነጻጻሪ ሆነላቸው” (መዝ 48፡13) በሁሉም ነገር።
83. የበጎነት ጅማሬ እና ምንጭ ጥሩ ሀሳብ ማለትም ለመልካም ምኞት ነው። እግዚአብሔር የመልካም ነገር ሁሉ መንስኤና ምንጭ ነው፤ የመልካም መጀመርያ እምነት ነው ክርስቶስም የእምነት ዓለት ነው። እርሱ ደግሞ የበጎነት ሁሉ መጀመሪያ እና መሠረት ነው፤ በእርሱ ላይ ቆመን መልካም ስራን ሁሉ እንገነባለን። እርስ በርሳችን የሚያስተሳስረን የማዕዘን ድንጋይ እና እጅግ ውድ የሆነ ዕንቁ ነውና ወደ ጸጥታው ጥልቀት የገባው መነኩሴ ምኞቱን ሁሉ ሸጦ ትእዛዛቱን እየፈጸመ ይገዛ ዘንድ ይፈልጋል።
84. በጎነቶች እርስ በእርሳቸው እኩል ናቸው፣ እና ሁሉም ወደ አንድ ተባብረው አንድ ነጠላ ቅደም ተከተል እና አንድ የበጎነት ዝርያ ይፈጥራሉ። ብዙ በጎ ምግባሮችን የሚደግፉ እና የሚያዋህዱ፣ እና ምናልባትም ሁሉንም እንኳን የሚደግፉ እና የሚያዋህዱ በጎነቶች እና የሁሉም በጎነቶች አሉ። እንደዚህ አይነት በጎነቶች መለኮታዊ ፍቅር፣ ትህትና እና መለኮታዊ ትዕግስት ናቸው። ስለዚህ ጌታ እንዲህ ይላል፡- “በትዕግሥት ነፍሳችሁን ታገኛላችሁ” (ሉቃስ 21፡19) እና “በፆማችሁ” ወይም “በነቅታችሁ” አይልም። እንደ እግዚአብሔር ፈቃድ የሆነውን ትዕግሥት እንደ በጎነት መጀመሪያ ፣ የድፍረት መሠረት እናገራለሁ ። ትዕግስት በጦርነት ውስጥ ሰላም ነው፣ በማዕበል ውስጥ ጸጥታ እና፣ ለተቀበሉት፣ የማይናወጥ ድጋፍ ነው። የገዛው በጦር መሣሪያ፣ በቀስት፣ በጦር፣ በሠራዊት ግስጋሴ፣ በአጋንንት ጥቃት፣ በጠላት የጨለማ ክፍለ ጦር አይጎዳም።
85. በጎነቶች፣ ምንም እንኳን እርስ በእርሳቸው የሚፈጠሩ ቢሆኑም፣ ከመለኮታዊ ኃይል ብቻ ሳይሆን ከሦስቱ የነፍስ ኃይሎችም ይሳባሉ። ከተፈጥሯዊ እና መለኮታዊ ምግባሮች መካከል የአራቱ መጀመሪያ መንስኤ እና ጅምር ፣ ምስጋና እና ሌሎች ሁሉም የተገነቡበት – ማለትም ጥበብ እና ድፍረት ፣ ንፅህና እና ፍትህ – መለኮታዊ ጥበብ ነው ፣ በመንፈስ ቅዱስ የሚመራ እና በእውቀት በአራት መንገዶች ይንጸባረቃል። እሷ ሁሉንም በጎነቶች በአንድ ጊዜ አትጠራም፣ ነገር ግን እያንዳንዱ ለብቻዋ በጊዜዋ፣ በምትፈልግበት ጊዜ። አንዱ በጎነት እንደ ብርሃን፣ ሌላው እንደ ሹል ኃይል እና የማያቋርጥ መነሳሳት፣ ሌላው ደግሞ እንደ አጽናኝ የንጽሕና ጤዛ የፍላጎቶችን ጠረን የሚያቀዘቅዝ ነው። ለእያንዳንዳቸው ከእሱ ጋር የሚስማማውን በጎነት ይሰጣል፤ ወደ ፍጹማን፣ ፍጹም፣ እንደ ቁመታቸው።
86. በጸጋው ተግባር ልማዳዊ ካልሆኑ በጎነቶች ውስጥ የሚደረጉ ጦርነቶች ነፍስን የፍጽምናን ጥንካሬ አይሰጡም። እያንዳንዱ በጎነት የራሱ ስጦታ እና ተግባር አለው፣ እና ስለዚህ፣ በልማድ እና በመልካም ባህሪ፣ ወደ መልካም ህይወት የማይመኙትን እንኳን ወደ እራሱ ሊስብ ይችላል። እናም ይህ ስጦታ በተሰጠን ጊዜ፣ በእኛ ውስጥ በጥብቅ እና በማይለወጥ ሁኔታ ተጠብቆ ይቆያል። በበጎ ምግባሮች እንድንዋጋ የመንፈስ ጸጋ ተሰጠን፤ በአባሎቻችን እንደ ሕያው ነፍስ የሚሠራ። ሁሉም በጎነቶች ያለ እሱ ሞተዋል። ሙሉ በሙሉ እንዳላቸው የሚያምኑት ደግሞ የእውነት ነጸብራቅ ሳይሆኑ የመልካሞች ጥላ እና ቅርፆች ብቻ ይኖራቸዋል።
87. አራት ዋና ዋና በጎነቶች አሉ-ድፍረት፣ ጥበብ፣ ንጽህና እና ፍትህ። እንደነሱ መጨመር ወይም መቀነስ፣ ከእነሱ ጋር የሚዛመዱ ስምንት መጥፎ ነገሮች አሉ፤ እኛ መጥፎዎች እንላለን፣ ነገር ግን በዓለም ውስጥ እነሱ በጎነት ይላሉ፤ በጎነት ተጠርተዋል እናም የተቀበሉት እንዲሁ ነው። እብሪተኝነት እና ፍርሃት ከጀግንነት ጋር ይዛመዳሉ፤ ወደ ጥበብ፣ ተንኰል እና ስንፍና፤ ወደ ንጽህና፣ አለመስማማት እና አለመስማማት፤ ለፍትህ፣ ለአስገድዶ መድፈር እና ለፍትሕ መጓደል፣ ወይም ስግብግብነት። ከነሱ መካከል ዋና እና ተፈጥሯዊ እና ከሁሉም በላይ መጨመር እና መቀነስ ብቻ ሳይሆን ንቁ የሆኑ በጎነቶችም አሉ። እና አንዳንድ በጎነቶች ጥሩ ስምምነትን ያገኛሉ ፣ እና ሌሎች ለውጦች እና ምናብ። ምሳሌው በመሃል ላይ የሚገኙትን በጎነቶች በእነዚህ ቃላት ይመሰክራል፡- “ከዚያም መልካም መንገድን ሁሉ ታስተውላለህ። እናም ሁሉም በጎነቶች ይኖራሉ፣ እናም ተወልደዋል፣ እናም በነፍስ ሶስት ሀይሎች ውስጥ ያድጋሉ፣ እናም የእድገታቸው መሰረት አራቱ ዋና ዋና በጎነቶች ናቸው፣ እና ከነዚህ አራቱ በተጨማሪ ክርስቶስ። ፍጥረታዊ ምግባራት ከገባሮች ጋር ይነጻሉ፣ እና መለኮታዊ እና ከተፈጥሮ በላይ የሆኑ በጎነቶች በመንፈስ ቸርነት ይሰጡ።
88. አንዳንድ በጎነቶች ንቁ፣ ሌሎች ተፈጥሯዊ፣ እና ሌሎች መለኮታዊ እና መንፈሳዊ ናቸው። ንቁ የሆኑት ከመፈቃቀድ፣ ተፈጥሯዊ የሆኑት ከውስጣዊው ሁኔታ፣ መለኮታዊው ደግሞ ከጸጋ ነው።
89. ሁለቱም በጎነቶች እና ስሜቶች የተወለዱት በነፍስ ውስጥ ነው። ነገር ግን በጎነት የተወለዱት እንደ ተፈጥሮ ነው፣ ስሜቱም በተፈጥሮ ላይ ነው። በነፍስ ውስጥ መልካም ወይም ክፉ መወለድ መንስኤው የፍላጎት ዝንባሌ ነው፡ ሸምበቆው ወደ ተጻፈው ነገር ሲቃረብ ወይም አንድ ነገር በላዩ ላይ ሲቀመጥ ሚዛኑ ሲዘንብ ነፍስ ወደ መልካም ወይም ክፉ ዘንበል ብላ ትቀበላለች እና ትገነዘባለች። በውስጡ ሁለቱንም ስለሚይዝ ለሁለቱም ተገዥ ነው። ጥሩው፣ ከመወለዱ ጀምሮ፤ እና ክፋት፣ በነጻ ምርጫ ዝንባሌ።
90. ቅዱሳት መጻህፍት በጎነቶችን ደናግል ይሏቸዋል (ዝ።ከ። 1፡2) ከነፍስ ጋር በቅርበት የተዋሃዱ እና ከእርሷ ጋር እንደ አንድ መንፈስ እና አካል ስለሚታሰቡ ነው። የሴት ልጅ ፊት የፍቅር ምልክት ነው፣ እና መልኳ የንጽሕና እና የመቀደስ ምስክርነት ነው። መለኮታዊ ፀጋ አብዛኛውን ጊዜ በጎነትን ይፈጥራል እና ይለውጣል እንደ ንብረታቸው።
91. ስምንት ዋና ፍላጎቶች አሉ-ሶስት ትላልቅ – ሆዳምነት ፣ ብልግና እና ከንቱ ውዳሴ፤ ከእነርሱም በኋላ ሌሎች አምስት ናቸው እነርሱም ዝሙትና ንዴት ኀዘንም ቍጣም ትዕቢትም ናቸው። ለዚህም ነው የሚከለክሏቸው ሶስት ተቃራኒ በጎነቶች አሉ፡-አለመያዝ፣ አለመቻል እና ትህትና። ከእነሱ በኋላ ንጽህና እና የዋህነት፣ ደስታ እና ድፍረት፣ መገዛት እና ሌሎች በጎነቶች ሁሉ ይመጣሉ። ለእያንዳንዱ በጎነት ወይም ለስሜታዊነት የሚገባውን ጥንካሬ፣ ተግባር እና መዓዛ የሚያውቁት እና የሚማሩት ዝም ብለው በሚመኙት ሳይሆን በቃልና በተግባር በሚታገሉ እና ከመንፈስ ቅዱስ የእውቀት እና የማስተዋል ስጦታ በተቀበሉት ነው።
92. መልካም ምግባሮቹ በራሳቸው ይሰራሉ፣ ወይም እንዲሰሩ እናስገድዳቸዋለን። ወደ እኛ ሲመጡ፣ ሲፈልጉ፣ ምን ያህል እንደሚፈልጉ እና እንዴት እንደሚፈልጉ ይሠራሉ። እናም እንደ ፍላጎታችን እና እንደ ሞራላችን እንዲንቀሳቀሱ እናስገድዳቸዋለን። ነገር ግን እኛ የምንሰራው ነገር ሁሉ የአርኪዮሎጂ አሻራ ስለሆነ እነሱ በራሳቸው አሉ እና በእኛ ውስጥ ብቻ ይንፀባርቃሉ። መጪው የማይለወጥ ደስታ ከመምጣቱ በፊት መንፈሳዊውን የሚገነዘቡት ጥቂቶች ናቸው። እዚህ ስራዎችን እና ምስሎችን እንሰራለን እና እንገነዘባለን፣ እና በጎነቶች እራሳቸው አይደሉም።
93. ሐዋርያው ጳውሎስ የወንጌል አገልጋይ ራሱ በክርስቶስ ብርሃን ውስጥ የሚሳተፍ እና ለሌሎች ማስተላለፍ የሚችል ሰው እንደሆነ ተናግሯል። መለኮታዊውን ቃል በአድማጮቹ ነፍስ መስክ ላይ እንደ ዘር ይዘራል። ቅዱሳት መጻሕፍት እንዲህ ይላል፣ "ሁልጊዜ ቸሮች ሁኑ፣ ጨው እንደ ተቀመመ" የመለኮት ቸርነት (ቆላ 4: 6) ስለዚህ "ለሚሰሙት ጸጋን ይሰጣል" (ኤፌ 4: 29). መምህራኑን ገበሬዎችና ደቀመዛሙርቱን የለመለመ መስክ እያለ፣ ሐዋርያው በጥበቡ የቀደመውን ገበሬና የአምላካዊ ቃል ዘሪ፣ የኋለኛው ደግሞ ፍሬያማና ለም የምግባር አፈር እንደሆነ፣ ይህም የተትረፈረፈ የስንዴ እሸት መሆኑን ገልጿል። ለቅዱስ አገልግሎት፣ እንደሚታወቀው፣ የመለኮታዊ ስራዎች ፍጻሜ ብቻ ሳይሆን፣ የእቃዎች ተሳትፎ እና ለሌሎች ማድረስ ጭምር ነው።
94. የማስተማር ቃላቶች የተለያዩ ናቸው፣ እና ከአራት የተለያዩ ምንጮች የተገኙ ናቸው። አንዱ ከማስተማር፣ ሌላው ከማንበብ፣ ሌላው ከተግባር ሌላው ደግሞ ከጸጋ ሊመጣ ይችላል። እና ውሃ በተፈጥሮው እኩል ሆኖ ጣዕሙን እንደ አፈር ይለውጣል አንዳንዴም መራራ አንዳንዴ ጣፋጭ አንዳንዴም ጨዋማ እና ገማች ስለሆነ እንደየእያንዳንዱ ሰው የሞራል ባህሪ ቃሉ ወደ ተግባር ይለወጣል በስራው ውስጥ ይታወቃል እና ጥቅም ያስገኛል።
95. ቃሉ ለእያንዳንዱ ምክንያታዊ ፍጡር እንደ ደስታ ተሰጥቷል፣ እናም ነፍስ ቃሉን ስትቀበል ጣዕሟን የሚሰማት የተለያዩ ምግቦችን ጣዕም በማግኘት ነው። አሳማኝ ቃል ለእሷ ባህሪዋን እንደሚያንጸባርቅ ሞግዚት ነው። የተነበበ ቃል የእረፍት ውሃ እንደሰጠ ነው። ንቁ ቃል እንደ ብዙ ሣር ነው። የጸጋው ቃል ደግሞ የሚያጠጣና የሚደሰት ጽዋ ይመስላል። የማይጠፋው የጸጋው ቃል ደስታ ፊትን እንደሚቀባና ብርሃን እንደሚያደርግ ዘይት ነው።
96. ነፍስ በእውነት ይህንን ሁሉ በራሷ ውስጥ ይዛለች ፣ እንደ ሕይወት ብቻ ሳይሆን ፣ ሌሎች ስለ እሱ ሲያስተምሩ ስትሰማ ፣ እሷም ሆነ የሚያስተምር በፍቅር እና በእምነት የሚመራ ከሆነ ይሰማታል። እንግዲያውስ ነፍስ በእምነት ታዳምጣለች እና መምህሩ በፍቅር ያስተምራል ፣ ስለ በጎነት ቃላት ያለ ኩራት እና ከንቱ ውዳሴ ይናገራል። ነፍስ እንደ ሞግዚት የማስተማርን ቃል ይቀበላል፤ የንባብ ቃል፣ እንደ አመጋገብ፤ ገባሪ ቃል፣ እንደ ቃል ኪዳን፣ እንደ ሙሽሪት እና ለሙሽሪት ጣፋጭ ጌጣጌጥ፤ እና ከመንፈስ ቅዱስ የሚመጣው ብርሃን፣ እንደ ሙሽራው ቃል፣ አንድ የሚያደርግ እና የሚደሰት። ከእግዚአብሔር አፍ የሚወጣ ቃል ሁሉ አንድም በቅዱሳን በመንፈስ ቅዱስ ትብብር የተነገረ ወይም ጣፋጭ በሆነ የመንፈስ ቅዱስ መንፈስ የተነገረ ቃል ነው ይህም በቅዱሳን ውስጥ ብቻ ነው። እና ምክንያታዊ የሆኑ ፍጥረታት በቃሉ ስለሚደሰቱ፣ እዚህ በመንፈስ ቅዱስ የሚደሰቱ በጣም ጥቂቶች ናቸው። ብዙ ሰዎች የመንፈሳዊ ቃላትን ምስሎች ብቻ ያስታውሳሉ እና ይቀበላሉ እና የእግዚአብሔርን ቃል ስለማይገነዘቡ የሚመጣውን የእውነተኛ እንጀራ ጣዕም አያውቁም። በሚመጣው ዘመን ይህ እንጀራ ብቻውን ለሚገባቸው ሙሉ ደስታ ይሰጣል። መቼም አያልቅም እና ሙሉ በሙሉ አይበላም።
97. ያለ ኖቲክ ግንዛቤ መለኮታዊ ደስታ ሊሰማን አይችልም። ሥጋዊ ስሜቱ የደነዘዘ ሰው አስተዋይ ነገርን አያስተውልም፡ አያይም፣ አይሰማም፣ አይሸትም፣ ዘና ብሎ ግማሽ ሞቷል። እንዲሁ ደግሞ የነፍስ ተፈጥሯዊ ኃይላቸው በስሜቶች የተገደሉ፡ ለመንፈስ ቅዱስ ተግባር ደንታ የሌላቸው እና በምስጢሮቹ ውስጥ መሳተፍ አይችሉም። በመንፈስ የማያይ፣ የማይሰማ፣ የማያስተውል ሙት ነው። ክርስቶስ በእርሱ ውስጥ አይኖርም፣ እና እሱ ራሱ በክርስቶስ ውስጥ አይንቀሳቀስም ወይም አይሰራም።
98. የስሜት ህዋሳቱ ልክ እንደ ነፍስ ሃይሎች፣ በተለይም ጤናማ ሲሆኑ በተመሳሳይ መንገድ ነው የሚሰሩት – ተመሳሳይ ነው ለማለት አይደለም። ለነፍስ ኃይሎች ምስጋና ይግባውና ስሜቶች ይኖራሉ እና ይሠራሉ፣ እና የህይወት ሰጭ መንፈስ መገኘት የሁለቱም ባህሪ ነው። ሰው በእውነት ህመሙን ሁሉ በራሱ ውስጥ ተሸክሞ ስንፍና ሆስፒታል ውስጥ ሲተኛ በእውነት ይታመማል። የስሜት ህዋሳቱ አስተዋይ የሆኑ ነገሮችን በግልፅ ያያሉ፣ እናም የነፍስ ኃይላት ኖቲክ ሃይሎች፣ በተለይም በውስጣቸው የምክንያትና የመንፈስ ህግን የሚቃወሙ ሰይጣናዊ አስተናጋጅ በሌሉበት ጊዜ። መንፈስ ቅዱስም ወደ አንድ ሲያደርጋቸውና አንድ መልክ ሲሆኑ ያን ጊዜ መለኮታዊና ሰው የሆኑ ነገሮችን በቀጥታ እና በሙላት በእውነት ሆነው ያዩታል እና ትርጉማቸውን ተረድተው በተቻለ መጠን የሁሉ አንድ ምክንያት የሆነውን ሥላሴን ብቻ ያስባሉ።
99. በጸጥታ የሚለማመድ ሁሉ በመጀመሪያ እነዚህ አምስት በጎነቶች እንደ መሠረት ሊኖራቸው እና ድርጊቶቻቸውን በእነሱ ላይ መገንባት አለባቸው-ዝምታ ፣ መረጋጋት ፣ ንቁነት ፣ ትህትና እና ትዕግስት፤ ደግሞም እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኙ ሦስት ሥራዎች ሊኖሩት ይገባል እነርሱም መዝሙር፣ ጸሎትና ማንበብ፣ እና ሲታመም ደግሞ በእጅ ሥራ። የተጠቀሱት በጎነቶች ሌሎቹን ሁሉ የሚያጠቃልሉ ብቻ አይደሉም፣ ነገር ግን እያንዳንዳቸው ወደ ሌሎች ስብጥር ውስጥ ይገባሉ። ከማለዳው ጀምሮ አንድ ሰው በእግዚአብሔር መታሰቢያ ውስጥ መቆየት አለበት ፣ በጸሎት እና በልብ መረጋጋት ፣ እና በመጀመሪያ ሰዓት በትዕግስት መጸለይ ፣ በሁለተኛው ንባብ ፣ በሦስተኛው መዝሙር ፣ በአራተኛው ጸሎት ፣ በአምስተኛው ንባብ ፣ በስድስተኛው መዝሙር ፣ በሰባተኛው ጸሎት ፣ በስምንተኛው ማንበብ ፣ በዘጠነኛው ዘፈን ፣ በአሥረኛው ይበሉ ፣ በአሥራ አንደኛው ተኛ ፣ አሥራ ሁለተኛው ካለ አሥራ አንደኛው ተኛ ፣ አሥራ ሁለተኛው ካለ እና ስለዚህ ቀኑን በጥሩ ሁኔታ መኖር ፣ እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ።
100. ንብ ማር ስለሚሰበስብ ከሁሉም በጎነቶች ሁሉ በጣም ጠቃሚውን መሰብሰብ ይመረጣል። ከእያንዳንዳቸው ጥቂቱን የሚወስድ ታላቅ በጎነትን ያከማቻል፣ ከዚያም የጥበብ ማር ይወጣል፣ ይህም ለነፍስ ታላቅ ደስታን ያመጣል።
101. ሌሊቱን በቀላሉ እንዴት ማለፍ እንደሚችሉ ማወቅ ከፈለጉ፣ ሶስት የሌሊት መንቃት ህጎች እንዳሉ ያስታውሱ-ለጀማሪዎች፣ መካከለኛ እና ፍጹም ለሆኑ። የመጀመሪያው ህግ ይህ ነው-ሌሊቱን ግማሽ ተኛ እና ግማሽ ሌሊቱን ነቅቶ ይቆዩ፣ ማለትም ከሰዓት በኋላ እስከ እኩለ ሌሊት ወይም ከእኩለ ሌሊት እስከ ጥዋት ድረስ። እና ሁለተኛው ህግ ይኸውና፡ ከሰአት በኋላ ለአንድ ወይም ለሁለት ሰአታት ይጠብቁ፡ ከዚያም ለአራት ሰአታት ያህል ይተኛሉ፡ እና ለማቲንስ በመነሳት እስከ ጧት ለስድስት ሰአት ያህል ዘምሩ እና ጸልዩ። ከዚያም የመጀመሪያውን ሰዓት ዘምሩ እና በጸጥታ ተቀመጡ፣ ቀደም ሲል እንደተነገረው፣ ወይም ተግባሮችዎን በሥርዓት ተወጡ፣ ወይም አዘውትረው፣ ማለትም፣ የማያቋርጥ፣ ጸሎትን ያድርጉ። ለዚህም ምስጋና ይግባውና የሕይወታችንን ሥርዓት ተላምደናል። እና ሦስተኛው ደንብ የሌሊት እንቅልፍን እና እንቅልፍ ማጣትን ያዛል።
102. ስለ ምግብ ደግሞ እንበል፡- በጸጥታ ለሚለማመድ ሁሉ አንድ ሊትር እንጀራና ሁለት ጽዋ ንጹህ ወይን ሦስት ኩባያ ውኃም ይበቃዋል፤ ምግቡንም የሚፈልገውን ያህል ይበላል እንጂ ያለማቋረጥ ይበላው እንጂ። እና በመንፈሳዊ ንቃት ለመኖር ለሚፈልጉ ሁሉ በጣም ጥሩው እና አጭሩ መመሪያ ሌሎችን ሁሉ የያዘውን ሶስት በጎነትን መጠበቅ ነው፣ ማለትም ጾም፣ ንቁ እና ጸሎት፤ እና ሁሉም ሌሎች በጎነቶች በእነሱ ላይ የተገነቡ ናቸው።
103. ለጸጥታ፣ ከሁሉም በላይ እምነት እና ትዕግስት፣ በሙሉ ልብ ፍቅር እና ተስፋ፣ እና ጽናት እና ጥንካሬ ያስፈልጋሉ። ያመነ በቸልተኝነት ወይም በሌላ ምክንያት የሚፈልገውን እዚህ ላያገኝ ይችላል። ነገር ግን ነፍስ ከሥጋ በምትለይበት ጊዜ፣ የእምነትንና የውጊያ ፍሬን በእርግጥ ታውቃለች፣ እናም ነፃነትን ታስባለች፣ ማለትም፣ ኢየሱስ ክርስቶስ፣ አዳኝ እና የነፍሳት አዳኝ፣ የእግዚአብሔር ሰው ቃል። በእርሱ የማያምን ሁሉ ነፍስ ከሥጋ በምትወጣበት ጊዜ "ይፈረድበታል" (ማር 16፡16)። እና አሁን ተፈርዶበታል። ተድላ የሚያገለግልና ከእግዚአብሔር ሳይሆን ከሰው ክብርን የሚሻ (ዮሐ 5፡44) ሐዋርያው እንዳለው ታማኝ ያልሆነ ነው። ምንም እንኳን በቃሉ ታማኝ ቢመስልም፣ በእውነቱ እራሱን ያታልላል። ስለዚህ ነው፡- “ካልተቀበልከኝ ነገር ግን ከአንተ ስለጣልከኝ፥ እኔም እጥልሃለሁ” የምትለው። ታማኝ የሆነ ሁሉ መልካም ተስፋ ይኑረው የእግዚአብሔርንም መጻሕፍት ያምን፤ ድርብ እና የማይታለፍ ኩነኔ እንዳትቀበል ድካማችሁን ተናዘዙ።
104. ምንም ነገር ልብን ያን ያህል የሚሰብረው ወይም ነፍስን የሚያዋርድ ነገር የለም ምክንያታዊ ብቸኝነት እና ፍጹም ጸጥታ። እና ምንም ሌላ ምንም ነገር ጸጥታ ሥርዓት የሚያጠፋ እና እንደ እነዚህ ስድስት ዋና ዋና ፍላጎቶች መለኮታዊ ኃይል ይወስዳል: እብሪተኝነት፣ ሆዳምነት፣ ብዙ ንግግር፣ ከንቱነት፣ ኩራት እና የፍትወት እመቤት: የማዘዝ ፍላጎት። የለመዳቸው ሰው ሲባዙ ያደነቁራቸውና የማይሰማቸው ይሆናል። በእነሱ ላይ በተነሳህ ጊዜ እና በእምነት እና በትጋት ጅምር ስታደርግ እራስህን አዋርደህ ስትፈልግ የምትፈልገውን ታገኛለህ። ነገር ግን ከተጠቀሱት ምኞቶች አንዱ በቸልተኝነት ቢነግሥበት፥ የክፋት ሁሉ ጉባኤና አጥፊ አለማመን በእርሱ ላይ ተነሥተው በጎነትን ከነፍስ አውጥተው በፍትወት ይሞላሉ፥ በአጋንንትም ምቀኝነት የተፈረሰች አዲሲቷ ባቢሎን ያደርጋታል። እና ከዚያ የመጨረሻው ሁኔታው ከመጀመሪያው የከፋ ይሆናል። እንዲህ ያለው ሰው መንፈሳዊ ዝምታን ለሚጠብቅ መነኩሴ ብርቱ ጠላትና ተሳዳቢ ይሆናልና አንደበቱን እንደ ቀስት እና ባለሁለት አፍ ሰይፍ ይጠቁማል።
105. ውዥንብር እና ማዕበል የተሞላው የመረጋጋት ባህር ነፍስን የሚያጥለቀልቅበት የስሜታዊነት ባህር ፣ ከብርሃን እና ባዶ የድህነት እና የችኮላ መርከብ በስተቀር ሊሻገር አይችልም። በእልህና በነገሮች ፍቅር የፍትወት ጅረቶች የልብን ምድር ያጥለቀልቁታል እናም ሁሉንም ቆሻሻዎች እና የሃሳቦችን እቃዎች በመሸከም በአእምሮ ውስጥ እረፍት ማጣት፣ የሃሳብ እረፍት ማጣት፣ በሰውነት ውስጥ ክብደት፣ እና በነፍስ እና በልብ ውስጥ ስንፍና እና ጨለማ እና ግዴለሽነት፣ እና ለእኛ ተፈጥሯዊ የሆኑትን ልማዶች እና አመለካከቶች ያጠፋሉ።
106. የመንፈሳዊውን ተዋጊ መነኩሴ ነፍስ ደካማ፣ ቸልተኛ እና እራስን መውደድ የሞኝ የሚያደርጋቸው ምንም ነገር የለም፣ ይህ በእውነት የፍላጎቶች ነርስ ስለሆነ። ዕረፍትን በበጎ ምግባራት ከመስራት ይልቅ የአካልን ዕረፍት ሲቆጥር፣ ይህም በትንሽ ጥረት እና በላብ ትእዛዛቱን በፈቃዱ ላለመታከት ላለው አርቆ አሳቢ ምክንያት በማድረግ፣ ነፍስን በጸጥታ ፍልሚያ እንድትመራ ያዳክማል፣ እናም አቅመ ቢስነት በስራ የማይበገር እና የማይበገር ያደርገዋል።
107. በትእዛዛት አፈፃፀም ውስጥ ለደካሞች ፣ከሚጨልም ግርዶሽ በቀላሉ ነፃ መውጣት ለሚፈልጉ ፣በሁሉም ነገር ያለ እምነት ምላሽ ሳይሰጥ መታዘዝ ብቻ ነው ። ለሚጠጡት የበርካታ በጎነት ንጥረ ነገሮች ሕይወት ሰጪ መድኃኒት ነው፤ የቁስል ጠባሳዎችን በአንድ ቆርጦ የሚያጸዳ ቢላዋ ነው። ማንም ከሌሎቹ በጎነቶች ሁሉ በላይ፣ በእምነት እና በቅንነት መታዘዝን የሚመርጥ፣ ሁሉንም ምኞቶችን በአንድ ምት ያቋርጣል። እናም ዝምታን ብቻ ሳይሆን በመታዘዝ ያጠናቅቀዋል፣ክርስቶስን አግኝቶ ተከታዩ እና ሎሌው ሆነ ይባላል።
108. ያለ ማልቀስ እና ያለ ስርዓት ህይወት የመረጋጋትን ሽበት መታገስ አይቻልም። ከሞት በፊትም ሆነ በኋላ ስላጋጠሙት መከራዎች፣ ከመምጣታቸው በፊት የሚያለቅስ እና የሚያሰላስል ሰው፣ ሁለቱ የዝምታ አምዶች ትዕግስት እና ትህትና ይኖረዋል። ያለ እነዚህ ዓምዶች ጸጥታን የሚጠብቅ ሁሉ የቸልተኝነቱ አጋዥ ሆኖ እብሪተኝነት ይኖረዋል። ከእነዚህ ከሁለቱ ምርኮኞች እና መንከራተቶች ይባዛሉ፣ ይህም ወደ ድክመት ይገፋፉናል። ከዚያም አለመረጋጋት፣ የስንፍና ምንጭ፣ አካልን ደካማ እና ታማሚ፣ እና አእምሮን ደመናማ እና ከባድ ያደርገዋል። ከዚያም ኢየሱስ በአእምሯችን ውስጥ ካሉት በርካታ ነጸብራቆች እና አስተሳሰቦች ራሱን ይለያል።
109. ሁሉም ሰው የአሁኑን ወይም የወደፊቱን የህሊና ስቃይ ሊሰማው አይችልም። ይህ የሚሰጠው ክብር ወይም ፍቅር ለሌላቸው ብቻ ነው። ሕሊና ጥፋተኛውን እንደ ኃይለኛ ገዳይ ያሰቃያል፣ እና ሁልጊዜ በቅንዓት ወይም በነቀፋ፣ እንደ ስለታም እና ራቁት ሰይፍ ይመጣል። ንቃተ ህሊና በሦስት አቅጣጫዎች ይሠራል: በተቃዋሚዎች ላይ፣ በሰውነት ተፈጥሮ እና በነፍስ ላይ፤ ለዚህም ነው ቅናት ተብሎ የሚጠራ ሲሆን ሌሎች ደግሞ የተፈጥሮ ቁጣ ብለው ይጠሩታል፣ ይህም እንደ የተሳለ ሰይፍ በጠላቶች ላይ ልናነሳው ይገባል። እርሷ፣ ድል ብታደርግ፣ ሁለትነታችንን ለአንዱ ካስገዛች፣ ድፍረቷ ወደ እግዚአብሔር ያመራል። ነገር ግን ነፍስ ለእነዚህ ለሁለቱ ማለትም ለኃጢአትና ለሥጋ ከተገዛች ፍጻሜዋ ምሕረት የሌለበት ስቃይ ይሆናል፤ በገዛ ፈቃዷ ለተቃዋሚዎች ተገዝታለች። እዚህ የማይገባ ሥራ ስለሠራ እና መልካም ሥርዓትን ስላጠፋ፣ ከእግዚአብሔር በመራቅ ወድቋል።
110. ከሁሉም ስሜቶች ውስጥ ሁለቱ በእውነት ጨካኞች እና በጣም ከባድ የሆኑ አሉ-ዝሙት እና አሴዲያ። ምስኪንይቱን ነፍስ ያዛሉ ያዳክማሉ። እርስ በእርሳቸው የተሳሰሩ እና ብዙ የሚያመሳስሏቸው ናቸው፡ ለዚህም ነው እነሱን መዋጋት፣መግዛት እና ሙሉ በሙሉ ማሸነፍ ያልቻልነው። የመጀመርያው በመጥፎ ሥጋዊ ምኞት ውስጥ ይበዛል እና ሁለቱን በተፈጥሮ የማይነጣጠሉ ማለትም ነፍስና ሥጋን ያጠቃልላል፣ ጣፋጩን በአባላት ሁሉ ያፈሳሉ። ሁለተኛው ደግሞ፣ ገዥውን አእምሮ በመግዛት፣ ነፍስንና ሥጋን እንደ አይቪ ሸፍኖ፣ በየቦታው ማካተት፣ የሰውን ልጅ ተፈጥሮ ሁሉ ደካማ፣ አቅመ ደካማና ደካማ ያደርገዋል። እነሱ ሊባረሩ ይችላሉ፣ ነገር ግን ሙሉ በሙሉ አይሸነፉም፣ የተባረከ ንጽህና እስኪመጣ ድረስ፣ ከመጥፎ ስሜቶች ነፃ የሆነ፣ ነፍስ፣ መጽናናትን እና ጥንካሬን እና ጥልቅ ሰላምን የሚያመጣውን የመንፈስ ቅዱስን ጥንካሬ በጸሎት በተቀበለች ጊዜ፣ በልብ ውስጥ በጸጥታ ደስ ይላታል። ይህ ጣፋጭነት መጀመሪያ ነው፣ እና ንግሥቲቱ፣ እና ሌሎች ጣፋጮች ሁሉ እመቤት፣ እና በራሱ ውስጥ ይዟል፤ ባልንጀራውም ስንፍና ነው የፈርዖንን ፈረሰኞች በማይበገር ሰረገላ ላይ ያወጣል። በእነሱ አማካኝነት የስሜታዊነት መንስኤዎች ወደ አስከፊው ህይወታችን ገቡ።
111. የጸጥታ መጀመሪያ ከጭንቀት መራቅ እንደሆነ ሁሉ የኖቲክ ጸሎት መጀመሪያ የመንፈስን የማንጻት ተግባር ወይም ኃይል እና የተቀደሰ እና ምስጢራዊ የማስተዋል ሥርዓት ነው። ግማሹ የመብራት እና የማሰላሰል ኃይል ነው። እና መጨረሻው የአዕምሮ መነጠቅ እና ወደ እግዚአብሔር ከፍ ከፍ ማለት ነው።
112. መንፈሳዊው መቅደስ በበጉ መሠዊያ በነፍስ በድብቅ የሚያገለግል እና ከእግዚአብሔር ጋር የሚገናኝ ፣የማሰብ ደስታ ከመምጣቱ በፊት ፣የማሰብ ችሎታ ያለው ሥራ ነው። በጉም በነፍስ መሠዊያ ላይ መብላት እርሱን ማወቅና መቀበል ብቻ ሳይሆን በጉም በሚመጣው ዓለም እንደ አምሳያው መምሰል ማለት ነው። እዚህ ቃላቶች ብቻ ናቸው፤ እዚያ ልናሰላስልባቸው የሚገቡትን ምስጢራዊ ስራዎች።
113. የጀማሪዎች ጸሎት ከልብ እንደ የደስታ እሳት፣ እና በፍፁም ሰዎች ውስጥ በልብ ውስጥ እንደሚበራ ጥሩ መዓዛ ያለው ብርሃን ይወጣል። ወይም ደግሞ: ጸሎት የሐዋርያት ስብከት፣ የእምነት ድርጊት፣ ወይም እንዲያውም እምነት ራሱ፣ ተስፋ የሚያደርጉ ሰዎች ጽኑነት፣ ንቁ ፍቅር፣ የመላእክት እንቅስቃሴ፣ ረቂቅ ያለውን ጥንካሬ፣ ሥራዎቻቸውን እና ደስታ፣ የእግዚአብሔር ምሥራች፣ የልብ ማስታወቂያ፣ የመዳን ተስፋ፣ የመቀደስ ምልክት፣ የቅድስና መኖሪያ፣ የእግዚአብሔር እውቀት፣ የመንፈስ ቅዱስ የመንጻት ምንጭ፣ የጥምቀት ምንጭ፣ መንፈስ ቅዱስ የመንጻት፣ የመንፈስ ቅዱስ ምንጭ፣ የመንፈስ ቅዱስ ምንጭ፣ የጥምቀት ምንጭ፣ የመንፈስ ቅዱስ ምንጭ፣ የመንፈስ ቅዱስ መንፈስ። ኢየሱስ፣ የነፍስ ደስታ፣ የእግዚአብሔር ምሕረት፣ የማስታረቅ ምልክት፣ የክርስቶስ ማኅተም፣ የኖቲክ ፀሐይ ጨረሮች፣ የልብ ኮከብ፣ የክርስትና ማረጋገጫ፣ ከእግዚአብሔር ጋር የመታረቅ መገለጫ፣ የእግዚአብሔር ጸጋ፣ የእግዚአብሔር ጥበብ፣ የጥበብ መጀመሪያም ቢሆን፣ የመነኮሳት አገዛዝ መንፈሳዊ ዝምታን የሚጠብቁ፣ የመልአክ ሕይወት ምልክት፣ የዝምታ ሕይወት ምክንያት። እና እዚህ ሌላ ምን ማለት ነው? የአብ የወልድና የመንፈስ ቅዱስ ተግባር በክርስቶስ ኢየሱስ ሁሉን የሚያደርግ በእርሱ አንድ ይሆን ዘንድ ጸሎት በሁሉም ሰው የሚሰራ እግዚአብሔር ነው።
114. ሙሴ የኃይልን በትር ከእግዚአብሔር ባይቀበል ኖሮ፣ እግዚአብሔር በእርሱ ፈርዖንን ወይም ግብፅን ሁሉ ባልመታ ነበር። እንደዚሁም የማሰብ ችሎታ በእጁ የጸሎት ጥንካሬ ከሌለው ኃጢአትን ወይም የጠላቶቹን ጥንካሬ አይሰብርም።
115. ያለ ትህትና የሚናገሩ ወይም የሚሠሩት በክረምት ቤት እንደሚሠሩ ወይም ያለ ጭቃ እንደሚሠሩ ናቸው። በምክንያት እና በልምድ ትህትናን የሚያገኙ እና የሚያውቁ ጥቂቶች ናቸው። በቃላት የሚናገሩት የጥልቁን ጥልቀት የሚለኩ ናቸው። እኛም ዕውሮች፣ ስለዚህ ታላቅ ብርሃን አንድ ነገር እየገመተ፣ እንላለን: በእውነት፣ ትሕትና ትሑት ቃላት የለውም፣ ወይም ትሑት መልክ፣ ወይም በትሕትና እንዲያስብ አያስገድድም፣ ወይም ራሱን በማዋረድ ራሱን አይነቅፍም – ምንም እንኳን ትህትና ብዙውን ጊዜ በዚህ መንገድ በትክክል ይገለጣል፤ ይህ ግን ከላይ የሆነ ጸጋና ስጦታ ነው። ቅዱሳን አባቶች ትሕትና ሁለት ዓይነት ነው ይላሉ፡ አንደኛ፡ ራስን ከሁሉ እንደሚያንስ አድርጎ መቁጠር። ሁለተኛው፣ የራስን ስኬት ለእግዚአብሔር መስጠት። የመጀመሪያው መጀመሪያ ሲሆን ሁለተኛው መጨረሻ ነው። ትሕትናን የሚፈልጉ ሰዎች አጋንንትን ስለሚያገለግሉ አጋንንትን ስለሚያገለግሉ ከሌሎች ሰዎች ሁሉ ይልቅ ኃጢአተኞች፣ ከፍጡራን ሁሉ ይልቅ የማያፍሩ፣ ከአጋንንት የበለጠ ምስኪኖች መሆናቸውን ልብ ይበሉ። ለራሳቸው እንዲህ ማለት አለባቸው: "ስለ ሰው ኃጢአት ምን እንደሆነ እና ምን ያህል እንደሆነ አውቃለሁ? ከኃጢአቴ ይበልጣሉ ወይስ ከነሱ ጋር እኩል ናቸው? እና ባለማወቅ ነፍሴ ሆይ እኛ ከሰዎች ሁሉ እናንሳለን ከእግሩ በታች አፈርና አመድ ነን። ታዲያ እኔ ከመጀመሪያ የነበራቸውን ተፈጥሮ ጠብቀው ከነበሩት ፍጥረቶች፣ ከእውነትም የተነሣ ራሴን ከመጠን ያለፈ በደል እያገኘሁ ራሴን ከዱር አብልጬ ሳገኝ ራሴን ከፍጥረት ሁሉ በታች አድርጌ መቁጠር አልችልም። ከኃጢአተኛው ከእኔ ይልቅ የቤት እንስሳት ንጹሐን ናቸው፤ ስለዚህም እኔ በሕያው ሆኜ ወደ ገሃነም እንደተጣልሁ እዋሻለሁ። አንተ ጎስቋላ ከነሱ ጋር ገደልን ወርሰሃል። በምድር ላይ እና በሲኦል ውስጥ እና ከሞት በፊት በጥልቁ ውስጥ መኖር እና እራስዎን ጻድቅ ብለው በመጥራት እራስዎን ያታልላሉ፣ ምክንያቱም በመጥፎ ስራዎ ኃጢአተኛ፣ ርኩስ እና አጋንንታዊ ሆነዋል። አንተ ክፉ ሴት ዉሻ፥ ርኩስ ርኩስም ሁሉ የረከሰችህ ሁሉ፥ ወደ እሳትና ወደ ጨለማ የምትሰድድባት ስለ ኃጢአትህ ወዮልሃል።
116. የሥነ መለኮት ሊቃውንት በመንፈስ ቅዱስ የተሰጠው ጥበብ የኖቲክ፣ የንጹሕና የመላእክት ጸሎት ኃይል እንደሆነ አድርገው ይቆጥሩታል። ምልክቱም ሰው በሚጸልይበት ጊዜ በአእምሮ ውስጥ ምንም ምስሎች የሉም እና እራሱንም ሆነ ሌላ ምንም ነገር አያይም፣ እና ብዙ ጊዜ ምንም ስሜት አይኖርም፣ ምክንያቱም ብርሃን በአእምሮ ውስጥ ይሰራል። ከዚያም አስተዋይነት ካለው ነገር ሁሉ ትቶ ብሩህ ይሆናል፣ እናም ከእርሱ ጋር አንድ መንፈስ ሆኖ ወደ እግዚአብሔር ይጸናል።
117. ከእግዚአብሔር የተሰጠ ትሕትናን የሚመሩ እና የሚያስተዋውቁ ሰባት የተለያዩ መንገዶች አሉ። እርስ በእርሳቸው ይዋሃዳሉ እና እርስ በርስ ይወልዳሉ። እነሱም እነዚህ ናቸው፡- ዝምታ፣ የአስተሳሰብ ትህትና፣ ትህትና ንግግር፣ የትህትና ተግባር፣ ራስን ነቀፋ፣ ጸጸት እና የመጨረሻ ቦታ (ማለትም ራስን ከሁሉም የመጨረሻ አድርጎ መቁጠር)። እና በአእምሮ ውስጥ ዝምታ የአስተሳሰብ ትህትናን ይፈጥራል፣ እናም ከትህትና ሶስት የትህትና መንገዶች ይወለዳሉ፡ በትህትና መናገር፣ በትህትና እና በደካማነት በመልበስ እና ሁል ጊዜ ራስን መንቀፍ። እነዚህ ሦስቱ መንገዶች ንስሐን ያስከትላሉ፣ እርሱም ፈተናዎችን ከመፍቀድ የሚመጣ ነው፣ ይህ ደግሞ የአድጋቢ ትምህርት እና የአጋንንት ውርደት ይባላል። እና በስራው ውስጥ መጸጸት ነፍስን ከሁሉም ያነሰ እና ከሁሉም ሰው የመጨረሻ ያደርገዋል፣ ሁሉም ሰው በእሷ ላይ የበላይ እንደሆነ አድርጎታል። እነዚህ ሁለት ሁነታዎች በእግዚአብሔር የተሰጠውን ሙሉ ትሕትና ያመጣሉ፣ ጥንካሬው የሁሉም በጎነት ፍጽምና ተብሎ ይጠራል፤ መልካም ሥራዋን ሁሉ ለእግዚአብሔር ታደርጋለች። የሁሉም የመጀመሪያው እና መሰረቱ ዝምታ ነው፣ እናም ከውስጡ የአስተሳሰብ ትህትና ይወጣል፣ እሱም ሦስቱን የትህትና መንገዶችን ይፈጥራል፣ እናም እነዚህ ሦስቱ ብቸኛውን የፅንሰ-ሀሳብ መንገድ ይፈጥራሉ። እና የጸጸት መንገድ የመጀመሪያውን ትህትናን ሰባተኛውን መንገድ ያስገኛል፡ ከሁሉም ያነሰ መሆን፣ እሱም የአቅርቦት ትህትና ይባላል። ጊዜያዊ ትሕትና ከእግዚአብሔር የተሰጠ ትሕትናን፣ ፍጹም፣ የማይደገም እና እውነትን ያመጣል። ከእነርሱም የመጀመሪያው ይህ ነው፡- ሰው ሲጣል፣ ሲሸነፍ፣ ሲገዛ፣ ለሐሳቡና ለሐሳቡ ሁሉ ሲገዛ፣ በመንፈስም ሲሸነፍ፣ በሥራም ቢሆን፣ በእግዚአብሔርም ቢሆን፣ በማንም ላይ ምንም ዓይነት እርዳታ ሳያገኝ፣ ምንም እንኳን በተስፋ መቁረጥ ውስጥ ባይወድቅም፣ ከሁሉም አቅጣጫ ተጨንቆ፣ ራሱን ከማሳነስና ከኋለኛው ይልቅ፣ እርሱን ከሁሉ እንደሚያንስና ከኋለኛው ይልቅ፣ እርሱን ከሁሉ እንደሚያንስና ከኋለኛው እና ከኋለኛው ይልቅ እርሱን ከማየት በቀር ሌላ አይደለም። እሱን አሸንፈው። ይህም እግዚአብሔር ሁለተኛውንና ከፍተኛውን ማለትም በእርሱ የሚሠራውንና የሚሠራውን መለኮታዊ ኃይልን የሚሰጥበት፣ የራሱን መሣሪያ አይቶ በእርሱም የእግዚአብሔርን ተአምራት የሚያደርግበት የአቅርቦት ትሕትና ነው።
118. የብርሃኑ ሃይፖስታቲክ እና መንፈሳዊ ማሰላሰል፣ የማሰብ ችሎታ ያለ ቅዠትና ኩራት፣ ከልብ የሚመነጨው የጸሎት እውነተኛ ተግባር፣ መለኮታዊ መንቀጥቀጥ እና ለዚህ ሁሉ ወደ ሰማይ መውጣት፣ እና በመንፈስ ቅዱስ ውስጥ የአስተሳሰብ ሙሉ በሙሉ ከስሜት መገለል ፣ የአዕምሮ መነጠቅ ፣ ከራሱ ኃይል ወደ እግዚአብሔር ነፍስ ተወስዷል። ወሰን የሌላቸው እና ከፍ ያሉ፣ በእኛ ትውልድ ውስጥ ሊገኙ አይችሉም፣ ምክንያቱም በብዙ ፈተናዎች ምክንያት የሚያሰቃዩ ስሜቶች ይገዙናል። እንግዲህ የማሰብ ችሎታው ያለጊዜው ስለዚህ ጉዳይ ማለም ለምዷል፣ ለዚህም ነው እግዚአብሔር የሰጠውን ትንሽ ሥርዓት አጥቶ ሞቶ የሚቀረው። ለዚያም ነው በታላቅ ማስተዋል፣ ጊዜ ያለፈበትን ሳንፈልግ፣ በእጃችን ያለውን ጥለን ሌላ ነገር እንዳናልም የሚመከር። አእምሮ በተፈጥሮው ከላይ የተጠቀሱትን ከፍ ያሉ ነገሮችን ማለም ስለሚወድ እና ባላሳካው ነገር እራሱን ያስባል። ለዛም ነው እራሱን እንዲሸከም ፈቅዶ ህልም አላሚ እንጂ መንፈሳዊ ዝምታን የሚጠብቅ መነኩሴ ስላልሆነ ያለውን እንኳን አጥቶ ትርጉሙን የሚያጠፋበት አደጋ ቀላል አይደለም።
119. ጸጋ እምነት ብቻ ሳይሆን ንቁ ጸሎትም ነው። በመንፈስ ውስጥ በፍቅር ትሰራለች እና የኢየሱስን ህይወት በማንፀባረቅ እውነተኛ እምነት አላት። በእርሱ የሚሠራ እንዲህ ያለ እምነት የሌለው ተቃራኒ እምነት አለው፣ የሞተ እና ሕይወት የሌለው ነው፣ እና በእውነት ታማኝ አይባልም፤ በትእዛዛት ፍጻሜ ወይም በመንፈስ እምነቱን ሳያረጋግጥ በቃላት ብቻ ያምናል። በመለኮታዊ ሐዋርያ "እምነትህን ከሥራ የተለየ አሳየኝ እኔም እምነቴን በሥራዬ አሳይሃለሁ" (ያዕ። 2፡18) እንዳለው በብርሃን የሚሠራና የሚያበራ መልካም ሥራ በማድረግ እምነትን መግለጥ ተገቢ ነው። ሐዋርያው በእነዚህ ቃላት የትእዛዛት ስራዎች ጸጋን እና እምነትን ያሳያሉ፣ እና ንቁ ትእዛዛት በጸጋ ውስጥ ባለው እምነት ያበራሉ። እምነት የትእዛዛት ስር ነው፣ ወይም የትእዛዛቱ እንዲያድጉ የሚረዳው ምንጭ ነው። እምነት በተፈጥሮ የማይከፋፈል ቢሆንም በኑዛዜ እና በጸጋ የተከፋፈለ ነው።
120. የተገዙት ትንሹ፣ ትልቅ እና ምህጻረ ቃል የተገዙት መሰላል ወደ ፍጽምና የሚያደርሱ አምስት ደረጃዎች አሉት አንደኛው መካድ ነው ሁለተኛው መገዛት ነው ሶስተኛው መታዘዝ አራተኛው ትህትና እና አምስተኛው መለኮታዊ ፍቅር እርሱም እግዚአብሔር ራሱ ነው። ክህደት ከሲኦል የተኛን ያስነሳል እና የተገዛውን ከተፈጥሮ ነፃ ያወጣል፤ መገዛት ክርስቶስን አግኝቶ ያገለግለዋል፣ እርሱ ራሱ እንዳለው፡ “እኔ ባለሁበት አገልጋዬ ደግሞ በዚያ ይሆናል” (ዮሐ 12፡26)። ክርስቶስስ የት ነው ያለው? በሰማይ በአብ ቀኝ ተቀምጧል። የሚያገለግለው ባለበት አገልጋዩ መሆን ያለበት እዚያ ነው። የመጀመሪያውን እርምጃ ለመርገጥ የሚያዘጋጀው ይህንን ይንከባከብ፤ እና አንዳንዶች እነዚህን እርምጃዎች እንኳን ሳይረግጡ ከክርስቶስ ጋር አብረው ከፍ ከፍ ይላሉ እና ያድጋሉ። መታዘዝ በትእዛዛቱ መሰረት ሲሰራ የተለያዩ በጎነቶችን መሰላል ይገነባል እና እነዚህን በጎነቶች በነፍስ ውስጥ እንደ ዕርገት ደረጃዎች ያስቀምጣቸዋል፤ በታዛዥነት የሚወለደው ትሕትና ከፍ ከፍ የሚያደርግ፣ ታዛዦችን አቅፎ ወደ ሰማይ ከፍ በማድረግ፣ ለፍቅር አሳልፎ የሚሰጠው፣ የምግባር ንግሥት እና፣ ወደ ክርስቶስ የሚወስደው፣ በፊቱ ያስቀምጣል። ስለዚህ እውነተኛው ታዛዥ በቀላሉ በአህጽሮት መሰላል ወደ ሰማይ ይወጣል።
121. ወደ ሰማያዊው መኖሪያዎች ከአምስቱ ህማማቶች መታዘዝን የሚቃረኑትን ከሞት ያንሱት የመልካም ምግባሮች አጠር ያለ መንገድ የለም፡ አለመታዘዝ እና መመለስ፣ ራስን መመካት እና ራስን ማመጻደቅ እና አጥፊ እብሪተኝነት። እነዚህ አመንዝራዎችን ደቀ መዛሙርት በልቶ ወደ እባቡ ወደ ጥልቁ የሚልካቸው ያልተገዛ የአጋንንት ብልቶችና ክፍሎች ናቸውና። አለመታዘዝ የገሃነም መንጋጋ ነው፤ መልሱ አንደበቱ እንደ ሰይፍ የተሳለ ነው፤ ራስን መደሰት፣ ሹል ጥርሶቹ፤ የሚበላው ሆዷም ትዕቢት ወደ ገሃነም ከእርሱ ጋር የተያያዘ ነው። የመጀመሪያውን ህማማት በታዛዥነት ያሸነፈ ደግሞ ሌላውን ሁሉ በአንድ ጀምበር ቆርጦ በአንድ እርምጃ በፍጥነት ወደ ሰማይ ይወጣል። ይህ በእውነት ሰውን የሚወድ ጌታችን የሰራው የማይነገር እና የማይመረመር ድንቅ ነገር ነው፡ ሳይዘገይ በአንዲት ምግባር ወይም ይልቁንም በአንዲት ትእዛዝ ወደ ሰማይ መውጣት መቻላችን በአመፃ ብቻ ከሰማይ ወርደን ወደ ሲኦል እንደወረድን።
122. ሰው እንደ አንድ ድርብ ዓለም ነው፣ መለኮታዊው ሐዋርያም አዲስ ይለዋል፡ “ማንም በክርስቶስ ቢሆን አዲስ ፍጥረት ነው” (2ቆሮ። 5፡17)። ሰው በበጎነቱ ሰማይና ምድር እንዲሁም በዓለም ያለው ሁሉ ተብሎ ይጠራል። የነገረ መለኮት ሊቃውንት "ስለ እርሱ የተነገረው ቃል ሁሉ በእርሱም በኩል ምሥጢር ሁሉ ይፈጸማል" ይላል። " መጋደላችን ከደምና ከሥጋ ጋር አይደለምና ከአለቆችና ከሥልጣናት ጋር ከዚህም ከጨለማ ዓለም ገዦች ጋር በሰማያዊም ስፍራ ካለ ከክፋት መናፍስት ጋር ነው እንጂ" (ኤፌ 6፡12) ይላል መለኮታዊው ሐዋርያ። ስለዚህ፣ በነፍሳችን ተፈጥሮ፣ እንደሌላው አለም፣ ከእኛ ጋር የሚዋጉ ሰዎች መኖር አለባቸው። በመንፈሳዊው ተዋጊ መነኩሴ ነፍስ ሦስቱ ኃይሎች ላይ ሦስት መኳንንት ተነስተው ተዋጊዎቻቸውን አዘጋጁ። እናም መንፈሣዊው ተዋጊ መነኩሴ በሚሠራው እና በሚያራምደው ነገር፣ በዚያው ነገር ይዋጉታል። የጥልቁ ገዥ የሆነው እባብ ልቡን ከሚጠብቁት ጋር እየተዋጋ በወገብና በእምብርት ሥጋ ክፉ ምኞት ኃይሉን እያገኘ ከእነርሱ ጋር ይዋጋቸዋል፣ ከዋህ የመርሳት ጀንበር ጋር የሚንበለበሉትን ፍላጻዎች ይወጋቸዋል። ክፉው ሥጋዊ ምኞት እንደ ባሕርና ገደል ነውና ወደ ውስጥ ገብቶ አረፋ አድርጎ ያቃጥለዋል ወደ ውህዱም ያቃጥለዋል የጣፋጩን ጎርፍ ያጥለቀለቀው እንጂ አይጠግብምና። የዚህ ዓለም ገዥ ንቁ በጎ ምግባርን የሚለማመዱትን ይቃወማል እና በንዴት ፋኩልቲ ከግዙፉ ስንፍና ጋር በመታገል በሁሉም ዓይነት የፍትወት ተንኮሎች ሁሉ እንደሌላው ዓለም ወይም ሜዳ እና ሜዳ ውስጥ በብልሃት ትግሉን ያካሂዳል እና ሁል ጊዜም በጀግንነት የሚዋጉትን ያሸንፋል ወይም እራሱ ተሸንፎ ለመነኮሳቱ ወይም ለጦረኞች መንፈሳውያን ዘውዶች ምክንያት ይሆናል። ሁልጊዜም ጦር ጦርን እያስታጠቀ በእነርሱ ላይ ይዋጋቸዋል። የሰማይ አለቃ ሀሳባቸውን ወደ ማሰላሰል የሚያነሱትን ያጠቃል፤ በአዕምሮው ላይ ቅዠትን ያመጣል፣ ምክንያታዊ እና ኖቲክ ክፍልን ከክፉ የአየር መናፍስት እና ከጅል ሞኝነት ጋር በመቅረብ፤ ወደ ሌላ ምክንያታዊ ሰማይ እንደሚሄድ ወደ ላይ የሚወጣውን ሀሳብ ይረብሸዋል፤ መናፍስትን እና አታላይ ውክልናዎችን በዓይነ ሕሊናዎ ውስጥ ያነሳል ። እንደ ነጎድጓድ እና መብረቅ ፣ ማዕበል እና ጫጫታ ፍርሃትን ያስገባል። ስለዚህ፣ ሦስቱ መኳንንት ከሦስቱ የነፍስ ኃይላት አንዱን ያጠቃሉ፣ እናም በሚያሸንፈው ኃይል ላይ፣ ይቆጣጠራል።
123. አጋንንት በአንድ ወቅት አእምሮዎች ነበሩ ነገር ግን ከማስተዋል እና በረቀቀነት ወደቁ እና ጥንካሬን አግኝተዋል፣ እንደ ቅደም ተከተላቸው እና ለአካል ተገቢ ደረጃ፣ ንብረታቸውንም ያገኙበት። አጋንንት፣ እንደ ሰው፣ የመልአኩን ጣፋጭነት ስላጡ እና መለኮታዊ ደስታን ስለተነፈጉ፣ እንደ እኛ በአፈር ይደሰታሉ። በተወሰነ ደረጃ ስሜታዊ ከመሆናቸው የተነሳ አስተዋይ የሆኑ ፍላጎቶችን ተላምደዋል። በዚህ ውስጥ ምንም እንግዳ ነገር የለም ምክንያቱም በምክንያታዊነት እና በመንፈሳዊነት በእግዚአብሔር መልክ የተፈጠረው ነፍሳችን እግዚአብሔርን ባለማወቅ እግዚአብሔርን ሳታውቅ እንደ እንስሳ የማትደነቅ እና በማስተዋል ነገር ከመደሰት የተነሳ ከሞላ ጎደል ከንቱ ሆናለች፡ ልማድ ተፈጥሮን ይለውጣል እና ተግባሯን እንደ ፈቃድ ይለውጣል። ሌሎች አጋንንት ፣ ብርሃን እና ረቂቅ እንደ አየር መናፍስት ፣ ነፍስን በሚያስደንቅ ነፋሳት ከማሰላሰል ነፍስን ይሰብራሉ እና ፣ ቅዠቶችን በመላክ ፣ አንዳንድ ጊዜ እራሳቸውን ወደ መላእክት ይለውጣሉ ፣ ነፍስን ይፈትኑታል ፣ በትውስታ ውስጥ የተለመዱ ምስሎችን ያነሳሉ እና ሁሉንም መንፈሳዊ እይታ ያዛባሉ ፣ በተለይም በሚዋጉት ፣ መንፈሳዊ ንፅህናን እና ማስተዋልን ከማግኘታቸው በፊት። ወደ ማንኛውም መንፈሳዊነት ሊለወጡ ይችላሉ። የዕድገት ሥርዓትንና መለኪያን በመቃወም ከእውነትና ከማሰብ ይልቅ ማታለልን ወደ ነፍስ ያስተዋውቁናል።
124. በነፍስ ላይ የሚነሳው የስሜታዊነት እና የሥጋዊ ተጋድሎ መጠናከር በአምስት መንገድ ወደ እኛ ይመጣል። አንዳንድ ጊዜ ሥጋ ያለውን ይሳደባል፤ አንዳንድ ጊዜ ከተፈጥሮ ውጪ በሆኑ ነገሮች የእሱ ተፈጥሮ እንደሆነ አድርጎ ራሱን ያሰፋል። አንዳንድ ጊዜ፣ በአጋንንት እየተነዳ፣ ያላቸውን ኩባንያ ጣፋጭ ከሆነ እንደ፣ በነፍስ ላይ ይነሳል፤ እና አንዳንድ ጊዜ ነፍስ እራሷ በጣፋጭነት እንድትወሰድ እና እራሷን በስሜታዊነት በማሳየት ሥርዓታማ ትሰራለች። እና ከዚያ በኋላ በተጠቀሰው ነገር ሁሉ እኛን ማሸነፍ ሲያቅታቸው አጋንንት በእኛ ትህትና ምክንያት ራሳቸውን የሚፈቅዱ ለአጋንንት ምቀኝነት ጦርነት አለ።
125. በውስጣችን ከሁሉም እና ከሁሉም ሰው የሚነሱ ሶስት ዋና ዋና ምክንያቶች አሉ፡ ያለውን ነገር ማጎሳቆል፣ ምቀኝነት እና በፈቃድ የሚከሰት የአጋንንት መዋጋት። የነፍስ በሥጋ በሥጋ በነፍስ ላይ መነሣት እና መበዝበዝ ሥጋ ከነፍስ ነፍስም ከሥጋ ጋር የሚደረግ ተጋድሎ ጋር ተመሳሳይ ገጽታ አለው። ተቃዋሚው እራሱ አንዳንዴም ሳያፍር በድንገት እና ያለምክንያት በእኛ ላይ ሊነሳ ይደፍራል። ስለዚህ ወዳጄ ሆይ፣ ደም የምትወድ ሌባ ከደም ስርህ ውስጥ ያለውን ደም ጠጥቶ እንዲተፋው አትፍቀድ። እባቡ እና ዘንዶው በአፈር እንዲረኩ አትፍቀድ፣ እና የአንበሳውን እና የእባቡን ትዕቢት በቀላሉ ትረግጣላችሁ። ምድራዊውን ልብስ ገፍፋችሁ ሰማያዊውን የሕይወት መንገድ ለብሳችሁ ወደ ፈጠረላችሁ የኢየሱስ ክርስቶስ መልክ እስክትለወጡ ድረስ አልቅሱ።
126. በእውነት ራሳቸውን በመውደድ የሚነዱ ፍትወትንና ከንቱ ውዳሴን የሚያገለግሉ ሥጋዎች ናቸው። ምቀኝነትም ሥር ሰድዶባቸዋል። ሌሎች መልካም ሲያደርጉ በሀዘን ይደርቃሉ እና ይሰቃያሉ፤ መልካሙን እንደ ክፉና እንደ ማታለል ጅራት ያዋርዳሉ። የመንፈስን ነገር አይቀበሉም ወይም አያምኑም፣ እና በትንሽ እምነት ምክንያት እግዚአብሔርን ማወቅ ወይም ማየት አይችሉም። እንደነዚህ ያሉት ሰዎች በዕውርነታቸው እና በእምነታቸው ትንሽ ምክንያት በእውነት እዚያ ይሰማሉ፡- “አላውቅህም” (ማቴ 25፡12)። ነገር ግን የሚለምኑ ምእመናን ወይ፣ እየሰሙ፣ ያላወቁትን አምነው፣ ወይም ያላመኑትን ያጠኑ፣ ወይም የተመደበላቸውን ሁሉ የሚያስተምሩና ያለ ምቀኝነት በእምነት ለሚቀበሉት መክሊት ያበዛሉ። ነገር ግን የማታውቀውን ካላመንክ፣ ያላየኸውን ንቀህ፣ ያልተማርከውን ብታስተምር፣ ከልምድ የምታስተምረውን ስም በማጥፋት፣ የአንተ ድርሻ የሃሞትና የቅጣት ምሬት ከሚቀበሉት ጋር ይሆናል።
127. እንደ እውነቱ ጥበበኛ አባባል፣ አንደበተ ርቱዕ ማለት በአጭሩ፣ ከአጠቃላይ ጽንሰ-ሐሳቦች ጋር፣ የነገሮችን ፍሬ ነገር የሚሸፍን ሰው ነው። አሁን ይለያቸዋል፣ አሁን እንደ አንድ አካል አንድ ያደርጋቸዋል፣ በአንድም ሆነ በሌላ መልኩ ለግንዛቤ አንድ መሆናቸውን ያሳያል፤ እና እንዴት ማሳመንን የሚያውቅ መባሉ ትክክል ነው። ወይም ደግሞ: የንግግር ውበት የእውነተኛ መንፈሳዊ ሰው ነው፣ እሱ የሚከፋፍል እና የሁሉንም ነገሮች የተለየ አጠቃላይ ንብረቶች አንድ የሚያደርጋቸው – እሱ ሰው በሚሆንበት ጊዜ በቃሉ የተዋሃደ ነበር – ሰፊ ቃል ጋር ኃይለኛ ድምፅ፤ አንደበተ ርቱዕ ተናጋሪ፣ ሁሉንም ነገር በአንድ የማሳያ ቃል ብቻ መሸፈን፣ ክስተቱን ከውጭ በማሳየት ብቻ ሳይሆን፣ በመንፈስ ለተሰጡት ራእዮች ምስጋናውን ለሌሎች ማብራት ይችላል። በእርግጥ በሁሉ ውስጥ ያለውን ሁሉ ፈጣሪን የሚያውቅ ወይም በፈጣሪ ያለውን ሁሉ የሚያውቅ የማሰብ ችሎታው ከፈጣሪው ጋር በመተባበር እና በእምነቱ ቀጥተኛ በሆነ እምነት እጅግ ጠቢብ ነው፣ ምክንያቱም መለኮታዊ ነገሮችን የለመዱ ብቻ ሳይሆን የሚቀበላቸውም ነው። ወይም ደግሞ፡ የነቃ እና የሚያሰላስል አእምሮ ያለው በእውነት ጥበበኛ ነው። በእውነት ጥበበኛ አእምሮ ሥነ ምግባራዊ፣ ተፈጥሯዊና ሥነ-መለኮታዊ ፍልስፍናን የተረዳ፣ ከዚህም በላይ የእግዚአብሔርን ፍቅር የተረዳ እና ከእግዚአብሔር የተማረ የሥነ ምግባር ጥበብን፣ የተፈጥሮ ራዕይን ቃላት እና የነገረ መለኮት ዶግማዎችን ትክክለኛነት የተማረ ነው። ወይም ደግሞ፡ በመለኮት አንደበተ ርቱዕ ከሆኑት መካከል እጅግ መለኮት የሆነው እርሱ እውነተኛ ፍጡርን ከመሆን ወይም ከተሸካሚው የሚለይ ሲሆን የአንዱም ባሕሪያት የሌሎቹን ባሕሪያት ያሳያል በመለኮታዊ ተመስጦ የአንዳንዶችን ንብረታቸው በሌሎች ባህሪያት የሚመለከት ነው። ስለ ኖቲክ ዓለምም ከማይታየውና ከሚታዩት ስለ የማይታየው ይናገራል፣ አስተዋይም ከማይታየውና ከኖቲክ ይናገራል። ስለሚታየው የማይታየው ምስል ነው፣ እና የማይታየው የሚታየው እንደ አርኪታይፕ ይናገራል። አንደበተ ርቱዕ፣ “የማይታሰቡ የሚመስሉ የማይታዩ ነገሮች ሥዕሎች ተሰጥተውናል ስለዚህም የማይታሰቡት በምናባቸው በመንፈሳዊ ይገለጡ ዘንድ በተቃራኒው ደግሞ ዓለም በሌላው በግልጽ ይታይና በእውነት ቃል በሚታወቀው ነገር ይነገር እንጂ ፍንጭ ወይም ምሳሌያዊ አይደለም” ይላል። እውነትን መረዳቱ ልክ እንደ ክላቭያንት ነው፣ነገር ግን እውቀት እና መንፈሳዊ ጥንካሬ መጋለጥ አለበት፣የሁለቱም አለም እውነት በቃላት ያሳያል፡ከመካከላቸው አንዱ ደጋፊያችን ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ የተዘጋጀልን መለኮታዊ ቤት ነው። መለኮታዊ ፈላስፋ በድርጊት እና በማሰላሰል ጓደኛዎ የሆነ ነው፣ ምክንያቱም ከጓደኝነት፣ ከጥበብ እና ከእውቀት ሁሉ በላይ የመጀመሪያውን ፈጣሪ እና እውነተኛ ጥበብን ስለወደደ። እሱ ቃላትን የሚወድ እንጂ እውነተኛ ፈላስፋ አይደለም – ምንም እንኳን ዝና የፈላስፋ ስም ቢሰጠውም – ታላቁ ጎርጎርዮስ እንደሚለው የእግዚአብሔርን የፍጥረት ጥበብ ያጠናል፤ ነገር ግን ይህን ፍልስፍና ለዝናና ለሰው ውዳሴ ሳይሆን የሚያጠና ሁሉ በባሕርዩ ቃል የሆነውን የእግዚአብሔርን ጥበብ እንጂ ተፈጥሮን አይወድም። ጸሓፊ ማለት የእግዚአብሔር መንግሥት የሆነውን የተማረ ሰው ነው፡ እያንዳንዱ ሰው እግዚአብሔርን ለማሰብ ራሱን በተግባር የሚለማመድ እና ዝም የሚል፥ ከልቡ መዝገብ አዲስና አሮጌ ነገር ማለትም የወንጌል እና የትንቢት ሳይንስ ወይም የብሉይና የአዲስ ኪዳን ሳይንስ ወይም አስተማሪ እና ተግባራዊ ወይም ሕጋዊ እና ሐዋርያዊ ነው። ወይም ንቁ ጸሐፊ እግዚአብሔርን ደስ የሚያሰኘውን ሕይወት በመማር ከልቡ የሚወስዳቸው አዲስና አሮጌ ምሥጢራት ናቸው። ስለዚህ ጸሐፊ የአካል እንቅስቃሴን የሚለማመድ ንቁ ሰው ነው። መለኮታዊ ተናጋሪው ደግሞ ባለው ነገር ሁሉ እውቀትና ንብረት መካከል የሚቆምና ሁሉንም ነገር በቃሉ መንፈሳዊና ከፋፋይ ኃይል የሚያሳየው ነው። እውነተኛ ፈላስፋ ደግሞ በራሱ ከእግዚአብሔር ጋር ከተፈጥሮ በላይ የሆነ አንድነት ያለው ነው።
128. ያለ መንፈስ የሚጽፉ እና የሚናገሩ እና ቤተክርስቲያንን መገንባት የሚፈልጉ ሳይኪክ ሰዎች በመለኮታዊ ሐዋርያ ቃል "መንፈስ የላቸውም" (መሳ። 1፡19)። እንደ እግዚአብሔር ቃል እንዲህ ዓይነት ሰዎች በእርግማን ውስጥ ይወድቃሉ፡- “በገዛ ዓይኖቻቸው ጥበበኞች በዓይናቸውም አስተዋዮች ለሆኑ ወዮላቸው!” (ኢሳ 5፡21) የሚናገሩት ስለራሳቸው ነው፣ እና በእነርሱ ውስጥ የሚናገረው የእግዚአብሔር መንፈስ አይደለም። በትዕቢት መንፈስ እየተፈተኑ ገና ንጽህናን ሳያገኙ ከራሳቸው ሐሳብ ይናገራሉ። ስለዚህ ነገር በመጽሐፈ ምሳሌ ላይ፡- “ራሱን ጥበበኛ የሆነ ሰው ታያለህን? ከእርሱ ይልቅ ለሰነፍ ተስፋ አለዉ።” ( ምሳ 26፡12) ደግሞም፡- የትዕቢትን ነገር አታስብ።(ሮሜ 12፡16) ጥበብም እንዲህ ታዝዘናለች።እናም መለኮታዊ ሐዋርያ ራሱ በመንፈስ ተሞልቶ፡- “ችሎታችን ከእግዚአብሔር ዘንድ ነው እንጂ እኛ በራሳችን ምንም ማሰብ አንችልም” (2ቆሮ። 3፡5) እና ደግሞ፡- 2ኛ ቆሮ። ያለ መንፈስ የሚጽፉና የሚናገሩት ቃላቶች ደደብና ብርሃን የለሽ ናቸው። ከሕያው የመንፈስ ቅዱስ ምንጭ ሳይቀበሉ፥ ነገር ግን ከልባቸው ከደረቅ ረግረግ ድኩላንና እባብን ክፉ ሥጋዊ ምኞትን ጓጕንቸሮችን ይናገራሉ። የእውቀቱ ውሃ የሚገማ፣ ደመና እና ለብ ያለ ነው፤ የሚጠጣው ሰው ታምሞታል፣ እናም አስጸያፊ እና ማቅለሽለሽ፣ ከእሱ ይርቃል።
129. መለኮታዊው ሐዋርያ እኛ የክርስቶስ አካል ነን እና "እያንዳንዳችን በተለይ ብልቶች" እንደሆንን ይናገራል (1ቆሮ። 12:27). ደግሞም፡- “በመጠራታችሁ በአንድ ተስፋ እንደ ተጠራችሁ አንድ አካልና አንድ መንፈስ አለ” (ኤፌ 4፡4)። " ከነፍስ የተለየ ሥጋ የሞተ እንደ ሆነ" (ያዕ። 2:26) እና ስሜታዊነት የጎደለው ሰው ደግሞ ትእዛዛትን ያልጠበቀ በሥጋ ምኞት የተገደለው ከጥምቀት በኋላ በመንፈስ ቅዱስና በክርስቶስ ጸጋ ያልበራ ይሆናል። በእምነትና በሁለተኛው ልደት መንፈስ አለው፣ ነገር ግን በነፍስ ሞት ምክንያት አይሰራም ወይም አይንቀሳቀስም። ነፍስ በሥጋ አንድ ናት የአካል ብልቶችም ብዙ ናቸው ነፍስም ሁሉንም ትደግፋቸዋለች ሕይወትንም ትሰጣቸዋለች ሕይወትን የማግኘት አቅም ያላቸውን ታንቀሳቅሳለች። ነገር ግን አባላቶቹ በአንዳንድ በሽታ ሲደርቁ እና ሲሞቱ እና የማይንቀሳቀሱ ሲሆኑ፣ እሷ፣ ምንም እንኳን እነርሱን ቢሸከምም፣ ህይወት አልባ እና የማታስተውል ነው። እንዲሁ ደግሞ የክርስቶስ መንፈስ በክርስቶስ ብልቶች ሁሉ ያለ ውዥንብር ይኖራል፤ በሥራም በሕይወት መካፈል የሚችሉትን ሕይወትን ያደርጋል። እና መሳተፍ የማይችሉትን፣ ደካሞችን፣ እሱ ለሰው ፍቅርን እንደ የራሱ አድርጎ ይይዛል። ለዚያም ነው እያንዳንዱ አማኝ በእምነት፣ በመንፈሳዊ ግንኙነት ውስጥ ተካፋይ የሚሆነው፣ ነገር ግን በስሜት ሞት፣ በቸልተኝነት፣ እና ባለማመን በክርስቶስ ብርሃን እና ህይወት በማጣት ንቁ እና ብርሃን አልባ ሆኖ የሚቀረው። እያንዳንዱ አማኝ የክርስቶስ አካል ነው የክርስቶስም መንፈስ አለውና። ነገር ግን አቅመ ደካማ እና የማይንቀሳቀስ አባል በጸጋው ውስጥ መሳተፍ አይችልም።
130. ሊታሰብባቸው የሚገቡ ስምንት አበይት ነገሮች አሉ እንበል፡ የመጀመሪያው፡ እግዚአብሔር ያለ መልክ፡ መጀመሪያና ያልተፈጠረ፥ የሁሉ ነገር ምክንያት፡ አንድ በሥላሴ እና በመለኮት የከበረ ነው፤ ሁለተኛው፣ የኖቲክ ኃይሎች ደረጃ እና ቅደም ተከተል፤ ሦስተኛው፣ የሁሉም ነገር ቅደም ተከተል፤ አራተኛው፣ የቃሉን አቅርቦት መውረድ፤ አምስተኛው የጋራ ትንሣኤ፤ ስድስተኛው፣ አስፈሪው የክርስቶስ ዳግም ምጽዓት፤ ሰባተኛው፣ ዘላለማዊ ስቃዮች፤ ስምንተኛው፣ መንግሥተ ሰማያት። ከእነዚህ ውስጥ አራቱ ቀደም ብለው ተከስተዋል እና አሉ፣ እና አራቱ ገና አልተገለጡም እና አንድ ቀን ይደርሳሉ። እነዚያ አራቱ ቀደም ብለው የተገለጡ በጸጋው የማሰብ ንጽህናን ያገኙ ሰዎች ሊያስቡ ይችላሉ። ነገር ግን ማንም ሳይገለጥላቸው የሚቀርባቸው፣ ያለው ነገር ማሰላሰል ሳይሆን ምናብ መሆኑን እና የቅዠት መንፈስ እንደያዘው እወቅ።
131. የብዙዎች የተለመደ ስለሆነ በተቻለ መጠን ስለ ቅዠት ማውራት አስፈላጊ ነው፤ በብዙ ወጥመዶች እና ተንኮሎች ምክንያት በቀላሉ ሊታወቅ የማይችል እና ለመረዳት የሚያስቸግር ነው። አጀማመሩና መንስኤው በትዕቢት ብቻ ስለሆነ ቅዠት ሁለት ዓይነት ነው ይባላል። የመጀመሪያው ዓይነት ቅዠት የሁለተኛው መጀመሪያ ሲሆን ሁለተኛው ደግሞ የሦስተኛው መጀመሪያ ማለትም የብስጭት ነው። የኪሜሪክ ቅዠት መጀመሪያ መለኮትነት በተወሰነ መልኩ ሊታይ ይችላል የሚለው ሃሳብ ነው። ከእንዲህ ዓይነቱ ሀሳብ ወደ ማታለል የሚመራው ማታለል ይመጣል ፣ በእርሱም ስድብ ይወጣል ፣ ከዚህ ጋር ተያይዞ ማታለል በእንቅልፍ እና በንቃት ጊዜ የማይመች ቅዠቶችን ፍርሃት ያስከትላል ፣ ይህም የነፍስ መንቀጥቀጥ እና መረበሽ ይባላል። ከኩራት በኋላ ቅዠት ይመጣል፤ ከቅዠት በኋላ፣ ስድብ፤ ከስድብ በኋላ ፍርሃት፤ ከፍርሃት በኋላ፣ መንቀጥቀጥ፤ ከመንቀጥቀጥ በኋላ፣ ከተፈጥሮ ውጭ የሆነ ብስጭት። ይህ ከቅዠት የሚመጣ የመጀመሪያው ዓይነት ቅዠት ነው። ይህ ደግሞ ሁለተኛው ነው፣ እሱም ከተግባር የሚመጣ፡ ጅማሬውን ከፍቃደኝነት፣ በመጥፎ ሥጋዊ ፍላጎት የመነጨ ነው። ጣፋጭነት ከመጠን በላይ ሊነገር የማይችል ቆሻሻን ይፈጥራል፤ ተፈጥሮን ሁሉ ያሞቃል እና የገዥነት አእምሮን በህብረት በምናቡ ደንዝዞ ወደ እብደት እና በሽምብራው ሰክሮ ወደ እብደት እና አንዳንድ ቅዱሳን ተገልጠውለት በእርሱ የተናገሩ ያህል የውሸት ትንቢት እንዲናገር ያስገድዳል። በስሜታዊነት መደበቅ ሰክሮ፣ ባህሪውንም ይለውጣል እና እንደ ባለ ሰው ይሆናል። በአለም ላይ እንደዚህ አይነት ሰዎች በቅዠት ተንኮል የተታለሉ እብዶች ይባላሉ። በቅዱሳን ቤተመቅደሶች አጠገብ ቆሙ እና ለህዝቡ አንድ ነገር ያበስራሉ፣ ምክንያቱም በእነርሱ ውስጥ የሚሰሩ እና የሚያሰቃዩዋቸው አጋንንት ናቸው። የአሁንና የወደፊቱን ነቢይ ወይም አብሳሪዎችን ሳይሆን ባለ ሥልጣን የያዙ፣ የጠፉ እና በቅዠት የበላይ ናቸው ብሎ መጥራት የተመቸ ነው። የዝሙት ጋኔን ራሱ ምክንያታቸውን በስሜታዊነት እሳት አስደንግጦ ወደ እብደት እየነዳ በምናባቸው የተወሰኑ ቅዱሳንን፣ ንግግሮችን እና ራእዮችን እያሳያቸው ነው። አንዳንድ ጊዜ ደግሞ አጋንንቱ በፍርሃት ግራ የሚያጋቧቸው ይመስላሉ። የዝሙት ጋኔን በላያቸው ላይ የቤልሆርን ቀንበር ጭኖ ወደ ኃጢአት ይነዳቸዋል እና እስከ ሞት ድረስ ባሪያዎች አድርጎ አሳልፎ ሰጣቸው ከዚያም ወደ ሥቃይ ይልካቸዋል።
132. ሦስት ዋና ዋና የቅዠት መንስኤዎች እንዳሉ ማወቅ አስፈላጊ ነው፣ በዚህ ምክንያት በወንዶች ላይ ይከሰታል: ኩራት፣ የአጋንንት ቅናት እና የቅጣት ፍቃድ። እና መንስኤዎቹ እነዚህ ናቸው-ኩራት፣ ቀላልነት፤ ከምቀኝነት፣ ስኬት፤ የቅጣት ፈቃድ ፣ የኃጢአት ሕይወት። ሰው ራሱን ዝቅ ካደረገ ከምቀኝነትና ከትምክህተኝነት የሚመነጨው ቅዠት በቀላሉ ይድናል። ነገር ግን አንድ ሰው ለቅጣት ለሰይጣን ተላልፎ ሲሰጥ አንዳንድ ጊዜ እግዚአብሔር እስከ ዕለተ ሞቱ ድረስ ይፈቅዳል። እና አንዳንድ ጊዜ ንጹሐን ለደህንነታቸው እንዲሰቃዩ ይፈቀድላቸዋል። አንዳንድ ጊዜ የትዕቢት ጋኔን ራሱ በልባቸው ላይ በደንብ በማይከታተሉት ላይ ትንቢት እንደሚናገር ማወቅ አስፈላጊ ነው።
133. በአዲስ ጸጋ እግዚአብሔርን የሚያከብሩ ካህናትና ነገሥታት ሁሉ በእውነት የተቀቡ ሲሆኑ የቀደሙት ቅብዓተ ቅብዐቶች ግን ጥላ ነበሩ። እነዚህ የእውነት ተምሳሌቶች ነበሩ፣ እና አንዳንዶቹ ብቻ ሳይሆኑ ሁሉም የሁላችን ቅድመ-ምሳሌዎች ነበሩ። በአሮጌው መንግሥት እና በክህነት እና በእኛ መካከል ምንም ማህበረሰብ ወይም ተመሳሳይነት የለም ፣ ምንም እንኳን ምስሎቹ ተመሳሳይ ቢሆኑም። በመካከላችን ተፈጥሮ ቅብዐትን ወይም ጸጋውን ወይም የቅብዓቱን ጥሪ አይገድበውም ነገር ግን አንድ እና አንድ አይነት ቅባት እና ጥሪ እምነት እና መልክ አለን። ከእውነት ቃል ደግሞ አሁን እና በሚመጣው ዘመን ንፁህ እና ንፁህ የሆነ ከክፉ ምኞት የጸዳ ነገር ሁሉ ሙሉ በሙሉ ለእግዚአብሔር የተቀደሰ እንደሆነ ይታወቃል።
134. ያኔ ብቻ ጥበብ በከንፈር ትናገራለች አእምሮም ልብን የምታስተምረው በእነሱ አማካኝነት የእግዚአብሔር ቃልና የአብ ግብዝነት ጥበብ በግልጽ ሲበራ አእምሮም በነገሮች ላይ የአርኪኦሎጂን አሻራ ሲያይ እና በሕያው ቃል ትብብር ከንፈር ከጥበብ የተገኘ ጥበብን ይናገራል፣ ልብም በሚታደስ የእውቀት ኃይል ያበራል፣ መንፈስም ይማር። በዚህ እውቀት አድማጮቹን ሊያበራላቸው እና በእነሱ ላይ እምነት እንዲኖራቸው ማድረግ ይችላል።
135. ዛሬ ሰዎችን ወደ ጥፋት የሚጎትተው ታላቁ የእውነት ባላንጣ፣ ከእግዚአብሄር የሚያርቃቸው ሰነፍ ድንቁርና በሰነፍ ነፍስ ውስጥ የሚጫንበት ቅዠት ነው። የወለደን ያበራልንንም እግዚአብሔርን የማያውቁ ሆኑ። ወይም በቃል ብቻ አምነው ያውቁታል እንጂ በተግባር ሳይሆን ራሱን የገለጠው ለቀደሙት ሰዎች ብቻ ነው ብለው ያስባሉ። በቅዱሳት መጻሕፍት ስለ እግዚአብሔር የተሰጡትን ምስክሮች የጻፉት ሳይሆን ቅዱሳት መጻሕፍት እንደሚናገሩት “ጌትነትን ይንቃሉ” (2ጴጥ 2፡10)። ሁሉንም የአምልኮ ዕውቀት አይቀበሉም እና በማስተዋል ብቻ – በአይሁድ መንገድ ካልሆነ – ቅዱሳት መጻሕፍትን ያንብቡ ወይም ያብራሩ። በትንሣኤ የነፍስ መታደስን በመካድ በሞኝነት በመቃብር ውስጥ ለዘላለም መኖር ይፈልጋሉ። ሶስት ምኞቶች ከነሱ ይመጣሉ: አለማመን፣ ተንኮለኛ እና ስንፍና። እርስ በእርሳቸው ይተላለፋሉ እና ይደግፋሉ። ክህደት የተንኮል አስተማሪ ነው፣ ተንኮል ደግሞ የስንፍና ጓደኛ ነው፣ ምልክቱም ፍፁም ስንፍና ነው። ወይ ደግሞ፡ ስንፍና የተንኮል አባት ነው፤ ጌታ እንዳለው፡ “አንተ ክፉና ሰነፍ አገልጋይ!” (ማቴ 25፡26) ተንኮለኛም የክህደት አባት ነው፤ ተንኮለኛ ሁሉ የማያምን ነው። የማያምን ደግሞ እግዚአብሔርን አይፈራም እግዚአብሔርን ከመፍራት የተነሳ ስንፍና የቸልተኝነት እናት ይነሣል በእርሱም መልካም ነገር ሁሉ የተናቀ ክፋትም ሁሉ ይደረጋል።
136. በእግዚአብሔር ዘንድ ያለው እውነተኛ ክብር እና ያለውን እውነተኛ መረዳት የዶግማዎችን ፍጹም ኦርቶዶክሳዊነት ነው። ስለዚህ እያንዳንዱ እንዲህ ያክብር፡- አምላካችን ክርስቶስ ሆይ ክብር ለአንተ ይሁን ክብር ለአንተ ይሁን ለእኛ ሰው የሆንህ ቃሉ ከሁሉ በላይ የሆነ አምላክ ሆይ። ስለዚህ፣ የመስጠት ምሥጢር ታላቅ ነው፣ አዳኛችን፣ ክብር ለአንተ ይሁን!
137. ታላቁ ማክሲሞስ፣ የማይነቀፉ እና ለፍርድ የማይበቁ ሦስት ፍላጎቶች አሉ፣ ለዚህም ጽሑፎች የተጻፉ ናቸው። የመጀመሪያው ራስን ማስታወስ ነው፤ ሁለተኛው፣ ለሌሎች ጥቅም፤ ሦስተኛው፣ ለታዛዥነት፣ ምስጋና የእውነት ቃል ለሚፈልጉ ብዙ ሥራዎች ተዘጋጅተዋል። ነገር ግን ለሰው ምስጋናና ክብር በጎነቱንም ሊገልጽ የጻፈ ዋጋውን ያጣል፤ በዚህ ዘመን ምንም ጥቅም የለውም፤ በሚመጣውም ዓለም ዋጋ የለውም፤ ሰውን ደስ የሚያሰኝና የእግዚአብሔርን ቃል የሚንቅ አጭበርባሪ ተብሎ ይፈረደባል።
ማስታወሻ 1: አንድ ሊትር በባይዛንቲየም ውስጥ ያለው የክብደት መሠረታዊ ክፍል ከ 0.326 ኪ።ግ ጋር እኩል ነው።
የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ምዕራፎች ማውጫና ቀጣይ ንባብ
- ⬅️ ቀዳሚው ድርሳን (7/50)፦ ቅዱስ ስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት — የቅዱስ አባታችን የስምዖን አዲሱ ነባቤ መለኮት ድርሳን፦ ስለ ሦስቱ የጸሎት መንገዶች
- 📚 ሙሉ የመጽሐፉ ማውጫ (ሁሉም 50 ድርሳናት)፦ «ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) — ሙሉ ማውጫና ሥነ-መለኮታዊ መመሪያ
- ➡️ ቀጣዩ ድርሳን (9/50)፦ ቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና — የዚያው የቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና ሌሎች ተጨማሪ ምዕራፎች
- 🕊️ ተዛማጅ መንፈሳዊ መጽሐፍ፦ የመንፈሳዊ መንገደኛ ልባዊ ትረካዎች ለመንፈሳዊ አባቱ (ስለ ኢየሱስ ጸሎት)
📱 የዘወትር የጸሎት ሕይወትዎን በ Pray.ee መተግበሪያ ያጠናክሩ፦ የቅዱሳን አበውን ትምህርቶችና የኢየሱስን ጸሎት በየዕለቱ በሥርዓት ለመለማመድ ነጻውን የ Pray.ee የጸሎት መተግበሪያ ከ Google Play ያውርዱ። መተግበሪያው የ40 ቀን የጸሎት ቆጣሪ (40-day prayer tracker)፣ ዕለታዊ የጸሎት ማስታወሻ (daily reminders) እና ያለ ኢንተርኔትና ያለ ማስታወቂያ ለማታ ንባብ ምቹ በሆነ የጨለማ ገጽታ (Dark Mode) የቅዱሳን አበውን ጽሑፎች የማንበብ አገልግሎት ይሰጣል።
ሥነ-መለኮታዊና መንፈሳዊ ማስታወሻ፦ የቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና ትምህርትና ንቃተ ልቡና (Nepsis)
በ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) መድብል ውስጥ የሚገኘው የቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና ትምህርት ከኢትዮጵያ ኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቤተ ክርስቲያን ገዳማዊ ትውፊት — በተለይም ከመጽሐፈ መነኮሳት (ማር ይስሐቅ፣ ፊልክስዩስ እና አረጋዊ መንፈሳዊ) ጋር ጥልቅ መንፈሳዊ አንድነት አለው። ዋናው ዓላማው ንቃተ ልቡና (Nepsis) ማለትም አእምሮንና ልብን ከክፉ ሐሳቦች መጠበቅ፣ በትሕትናና በንስሐ መመላለስ፣ እንዲሁም «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» በሚለው የልብ ጸሎት ከእግዚአብሔር ጸጋ ጋር መዋሐድ ነው።
የአበው መንፈሳዊ ጥንቃቄ፦ የኦርቶዶክስ ተዋሕዶ ቅዱሳን አባቶች ጸሎትን እንደ አስማታዊ ቃል (magical mantra) ወይም ያለ ንስሐና ያለ ትሕትና በራስ ጥበብ ብቻ እንደሚፈጸም ሥጋዊ ልምምድ ከመቁጠር አጥብቀው ያስጠነቅቃሉ። እውነተኛ ጸሎት የሕያው እግዚአብሔርና የሰው ነፍስ የፍቅር ግንኙነት ስለሆነ ከምስጢረ ንስሐ፣ ከቅዱስ ቁርባን፣ ከትሕትናና ከባልንጀራ ፍቅር ጋር ተያይዞ ሊፈጸም ይገባል።
ተደጋግመው የሚጠየቁ ጥያቄዎች (FAQ)
ይህ የቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና ድርሳን በ«ፊሎካሊያ» ውስጥ ምን ያስተምራል?
ይህ የቅዱስ ጎርጎርዮስ ዘሲና ድርሳን («የቅዱስ አባታችን የጎርጎርዮስ ዘሲና ምዕራፎች፦ ስለ ትእዛዛት፣ ቀኖናዊ እምነት፣ ፍትወታት፣ ምግባራት፣ ጸጥታና ጸሎት») የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) ዋና ክፍል ሲሆን፣ ስለ መንፈሳዊ ንቃተ ልቡና (Nepsis)፣ ከክፉ ሐሳቦችና ከፍትወታት ስለ መንጻት፣ ስለ ትሕትናና ስለ ዘወትር ጸሎት የሚያስተምር የአበው መመሪያ ነው።
ምእመናን የ«ፊሎካሊያ» ትምህርቶችን በዕለት ተዕለት ሕይወታቸው እንዴት ሊተገብሩ ይችላሉ?
ምእመናን በንስሐ፣ በትሕትና፣ ቅዱሳት መጻሕፍትን በማንበብና «ጌታ ሆይ ኢየሱስ ክርስቶስ የእግዚአብሔር ልጅ፣ እኔን ኃጢአተኛውን ማረኝ» የሚለውን የኢየሱስ ጸሎት በሰላምና በትኩረት በመጸለይ የቅዱሳን አበውን ምክር በሕይወታቸው መተግበር ይችላሉ።
ሙሉውን የ«ፊሎካሊያ» (ፍቅረ ሠናይ) 50 ድርሳናት በአማርኛ የት ማግኘት ይቻላል?
ሁሉንም 50 የ«ፊሎካሊያ» ምዕራፎችና የቅዱሳን አበው ድርሳናት በ Pray.ee ድረ-ገጽ በሚገኘው ሙሉ የአማርኛ ማውጫ (/am/filokaliya-fikre-senay-mulu-metsihaf-mawcha/) እንዲሁም በነጻው የ Pray.ee የሞባይል መተግበሪያ ላይ በነጻ ማንበብ ይችላሉ።